"hayagang" poems - Hello Poetry

081721 Pikit-mata kong inaaninag ang liwanag Na dumarampi sa aking mga pilik-mata Habang bahagyang nagbabadya ang pagsirit At pag-agos nang marahan Ng pawis na pilit kong ikinukubli Sa bawat pagtiklop ng hapon. Walang oras o segundong hayag Sa kung papaanong paraan ba aahon ang Araw Na tila ba kaytagal kong hinintay na bumangong muli. Ni hindi ko magawang lumapit Sa mga sinag nitong hayagang yumayakap sa akin Na para bang nais Nitong hingahang muli Ang buo kong pagkatao. Hinahagkan ang bawat pagbugso ng aking pulso Buhat sa kawalang ulirat sa katotohanang Minsang kumatok at pinagbuksan. Nagbigkis ang lahat ng mga mandirigmang Walang ibang hiling Kundi sumapit ang takdang araw Na ilang beses binuhol-buhol sa kalendaryo Gaya ng pag-aabang sa muling pagsindi’t pag-ulan Ng mga bulalakaw sa langit At may iba’t ibang kapaliwanagan. Nagliwanag naman ang kurtinang nagbibigkis Sa hagdanang patungo sa kaluwalhatian At sa pastulang aking minsang sinuklian Ng Kanyang mga balak At pinagtaniman ng mga binhing nagbunga na ngayon At akin nang inaani nang may galak. Dumudungaw sa lente ng aking mga mata Ang aking pagkataong binihasan ng liwanag. At tunay ngang ang mga luha'y papawiin At wala nang ibang maibibigkas pa kundi Papuri't pagsamba sa tunay na nagmamay-ari Ng kaluwalhatiang habambuhay na aakap Sa panibagong mundong nagtapos na ang kadiliman. "Bubuksan Ko ang kalangitan, Maging ang buong kalawakan, Masilayan mo lamang ang laan Ko para sa'yo. Tamasahin mo ang kabuuan ng Aking presensya At ang pag-ibig Kong alay na inihanda ko para sa'yo. Ang piging sa Aking pagsasalo'y hayag sa buong sansinukob At ang lahat ay nais Kong makapiling sa Aking pagbabalik. Ang hamon ng buhay ay siya ring susubok sa'yong katapatan Kaya't wag kang matakot na waksian ang mga kamaliang Iyong kinasanayan at ika'y magpasakop sa Aking kaluwalhatin. Ang lahat ng Iyong mga narinig at nakita'y magliliwanag Sa pagsapit ng itinakdang oras.. At sa iyong paghihintay ay patuloy kang lumakad Sa landas kong laan para sa'yo. Patuloy **** ipalaganap na ang Aking kaharian Ay bukas para sa lahat, At ang dugong dumanak Buhat sa Aking bukod-tanging Anak na si Hesus Ay siyang nakasuklob sa'yo sa iyong laban. Tanggapin mo ang regalo Kong Banal na Ispiritong Syang gagabay sa'yong mga pasya't Magbibigay kaliwanagan sa mga bagay Na tanging pang-langit lamang. Ikaw, kayong mga tinawag Ko'y sama-samang humayo, Ipalaganap n'yo ang liwanag sa madilim na sansinukob.. At sa Aking paghuhusga'y gagawaran Ko Ang lahat ng aking mga anak Na hanggang sa huli'y nanatili, nagpasakop At kumilos ayon sa Aking mga Salita't mga utos. Ang pag-ibig Ko'y sa iyo.."

0

Aug 17, 2021

Aug 17, 2021 at 5:47 AM UTC

psalmiseta

The Space Between Us

081721 Pikit-mata kong inaaninag ang liwanag Na dumarampi sa aking mga pilik-mata Habang bahagyang nagbabadya ang pagsirit At pag-agos nang marahan Ng pawis na pilit kong ikinukubli Sa bawat pagtiklop ng hapon. Walang oras o segundong hayag Sa kung papaanong paraan ba aahon ang Araw Na tila ba kaytagal kong hinintay na bumangong muli. Ni hindi ko magawang lumapit Sa mga sinag nitong hayagang yumayakap sa akin Na para bang nais Nitong hingahang muli Ang buo kong pagkatao. Hinahagkan ang bawat pagbugso ng aking pulso Buhat sa kawalang ulirat sa katotohanang Minsang kumatok at pinagbuksan. Nagbigkis ang lahat ng mga mandirigmang Walang ibang hiling Kundi sumapit ang takdang araw Na ilang beses binuhol-buhol sa kalendaryo Gaya ng pag-aabang sa muling pagsindi’t pag-ulan Ng mga bulalakaw sa langit At may iba’t ibang kapaliwanagan. Nagliwanag naman ang kurtinang nagbibigkis Sa hagdanang patungo sa kaluwalhatian At sa pastulang aking minsang sinuklian Ng Kanyang mga balak At pinagtaniman ng mga binhing nagbunga na ngayon At akin nang inaani nang may galak. Dumudungaw sa lente ng aking mga mata Ang aking pagkataong binihasan ng liwanag. At tunay ngang ang mga luha'y papawiin At wala nang ibang maibibigkas pa kundi Papuri't pagsamba sa tunay na nagmamay-ari Ng kaluwalhatiang habambuhay na aakap Sa panibagong mundong nagtapos na ang kadiliman. "Bubuksan Ko ang kalangitan, Maging ang buong kalawakan, Masilayan mo lamang ang laan Ko para sa'yo. Tamasahin mo ang kabuuan ng Aking presensya At ang pag-ibig Kong alay na inihanda ko para sa'yo. Ang piging sa Aking pagsasalo'y hayag sa buong sansinukob At ang lahat ay nais Kong makapiling sa Aking pagbabalik. Ang hamon ng buhay ay siya ring susubok sa'yong katapatan Kaya't wag kang matakot na waksian ang mga kamaliang Iyong kinasanayan at ika'y magpasakop sa Aking kaluwalhatin. Ang lahat ng Iyong mga narinig at nakita'y magliliwanag Sa pagsapit ng itinakdang oras.. At sa iyong paghihintay ay patuloy kang lumakad Sa landas kong laan para sa'yo. Patuloy **** ipalaganap na ang Aking kaharian Ay bukas para sa lahat, At ang dugong dumanak Buhat sa Aking bukod-tanging Anak na si Hesus Ay siyang nakasuklob sa'yo sa iyong laban. Tanggapin mo ang regalo Kong Banal na Ispiritong Syang gagabay sa'yong mga pasya't Magbibigay kaliwanagan sa mga bagay Na tanging pang-langit lamang. Ikaw, kayong mga tinawag Ko'y sama-samang humayo, Ipalaganap n'yo ang liwanag sa madilim na sansinukob.. At sa Aking paghuhusga'y gagawaran Ko Ang lahat ng aking mga anak Na hanggang sa huli'y nanatili, nagpasakop At kumilos ayon sa Aking mga Salita't mga utos. Ang pag-ibig Ko'y sa iyo.."

67

Sa kasaysayan ng aking bukas na pagkamulat Hindi lamang kaalamang pang-ibabaw kundi pati panloob nami’y binulabog Hindi lang hinayaang sumakay sa bangka kundi pati pagsagwa’y itinuro Binuksan ang inaakalang hindi na mahihigilap o matatagpuan man Pero higit pang liwanag ang iyong ipinadama, at ipinahamon sa dilim na nagtuturo Binusog mo kami ng kasaganaang higit pa sa inaasahan Sa yakap ng pag-irog, pang-unawa at pagtuklas Pamilyang naging karamay sa bawat hirap, gutom at pagsubok Tunay na tahanan ng mga propeta, tunay na naging huwaran sa aming kalagitnaan Hinubog mo kami ng may pagkakakilanlan buhat sa aming pagkakaiba’t iba Kinalampag mo hindi lamang ang aming tenga, bibig at mata Ngunit buong pandama nami’y iyong ginigising Pati ang kaibuturan ng aming mga laman at buto Inilubog kami sa karanasang nakakapagpabago Upang konkretong sumaksi na may tapang at dangal At dahil dito, sama-sama’t magkaagapay tayong kumikilos Nakikiisa sa tanging layon ng Kristong sinusundan Ang bukal ng kasaganaan at kahulugan ng buhay Patuloy na bibigyang kulay at padadaluyin sa ugat’ dugo ng pakikibaka Hayagang ipalalaganap at isasabog sa buong sangnilikha Na may pagkilala sa Diyos na Buhay, ng Kasaysayan, Kaayusan, at Pag-ibig Pagpupugay sa Tahanan ng mga Propeta, Union Theological Seminary! Sa Sampung Dekada at Labindalwang Taon “Masaganang Nananahan, Buong Diwang Sumasaksi, Bukas-palad na Naglilingkod!”

0

Nov 21, 2019

Nov 21, 2019 at 4:16 AM UTC

Eykaey

Masaganang Nananahan, Buong Diwang Sumasaksi, Bukas-palad na Naglilingkod (Dweeling Abundantly, Witnessing Boldly, Serving Generously)

Sa kasaysayan ng aking bukas na pagkamulat Hindi lamang kaalamang pang-ibabaw kundi pati panloob nami’y binulabog Hindi lang hinayaang sumakay sa bangka kundi pati pagsagwa’y itinuro Binuksan ang inaakalang hindi na mahihigilap o matatagpuan man Pero higit pang liwanag ang iyong ipinadama, at ipinahamon sa dilim na nagtuturo Binusog mo kami ng kasaganaang higit pa sa inaasahan Sa yakap ng pag-irog, pang-unawa at pagtuklas Pamilyang naging karamay sa bawat hirap, gutom at pagsubok Tunay na tahanan ng mga propeta, tunay na naging huwaran sa aming kalagitnaan Hinubog mo kami ng may pagkakakilanlan buhat sa aming pagkakaiba’t iba Kinalampag mo hindi lamang ang aming tenga, bibig at mata Ngunit buong pandama nami’y iyong ginigising Pati ang kaibuturan ng aming mga laman at buto Inilubog kami sa karanasang nakakapagpabago Upang konkretong sumaksi na may tapang at dangal At dahil dito, sama-sama’t magkaagapay tayong kumikilos Nakikiisa sa tanging layon ng Kristong sinusundan Ang bukal ng kasaganaan at kahulugan ng buhay Patuloy na bibigyang kulay at padadaluyin sa ugat’ dugo ng pakikibaka Hayagang ipalalaganap at isasabog sa buong sangnilikha Na may pagkilala sa Diyos na Buhay, ng Kasaysayan, Kaayusan, at Pag-ibig Pagpupugay sa Tahanan ng mga Propeta, Union Theological Seminary! Sa Sampung Dekada at Labindalwang Taon “Masaganang Nananahan, Buong Diwang Sumasaksi, Bukas-palad na Naglilingkod!”

26

Kabado; Habang ginagala ng sarili ko ang dalampasigan. Ang malumanay na ihip ng hangin ang naging pampakalma. Bawat buhangin na kumukulbit sa’king mga paa ay seryoso. Walang pagkukubli ang puso Ang hindi mapirming mga yapak ay katumbas ng pagkasabik sa’yong yakap. Gabi, muli akong tumingala Walang palya ang ihambing ka sa mga tala. Kinukwento sa’kin ng mga kuliglig kung paano tatahakin ang ‘yong pag-ibig. Hindi ko kabisado; ‘Di alam kung pa’no babagtasin ang dagat na ito. Wari nila’y diyan matatagpuan ang pagmamahal mo ngunit, paano? Sinasamahan akong maglakbay ng inggit at takot Hindi madaling pamamangka ang sa aki’y bumabalot. Ang bigat ng pag-aalala ang maaaring magpalubog at malunod sa luha at panaghoy. Paano mapapanatili ang ningas ng apoy? Ano’ng solusyon sa pagkabahala upang magpatuloy? Hanggang sa itulak ako ng sapat na panahon. Muling humakbang ang hindi mapirming mga paa Humina panandalian ang ihip ng hangin Marahan ang pagkulbit ng mga buhangin. Matapang kong nilisan ang pampang Lakas ng loob, isang bangka’t panagwan Sabay naming idinawdaw ang aming mga sarili sa karagatan. Hayagang ibinubulalas ng langit na ako’y maging handa Malayo na ako sa pampang ngunit tanaw ko pa rin ang kaba. Ang pagkulog ay nagsimula na. Biglang pumatak ang ulan ng pagbabanta Dinig ko ang bulungan ng mga isda. Sambit nila’y masasayang ang pagbabakasakali Hantungan ng pakikipagsapalara’y wala. Galit na sumasayaw ang alon Ang kidlat ng kawalan ng pag-asa’y sa aki’y humahabol Pataas nang pataas ang sumasalubong na alon. Ang ‘di mawalang pagdududa ay nakikipag-unahan Umaakyat ang mga tanong sa’king isipan Kailan ko ba matatagpuan? Sabik na akong salubungin ang pag-ibig mo… … ang pag-ibig **** nasaan? Subalit, naghintay ako; Walang humpay ang paghampas ng mga alon Hindi natatapos ang pagtaas. Bawat pulgadang nadadagdag ay ang mga sagot sa’king katanungan At bigla ang pagtaob; Tama ang bilin ng mga kuliglig Ito nga ang natatangi **** pag-ibig Mapanghamon; ngunit presko sa pakiramdam. Ang sarap palang makamit ang matagal mo nang inaasam Pipiliin ko ritong manatili hanggang ako ri’y iyong matagpuan papagingdapatin **** ako rito’y manahan ‘pagkat kahit sa daluyong, kalmado akong magsasagwan. Kabado; Habang ginagala ng sarili ko ang dalampasigan. Ang malumanay na ihip ng hangin ay naging pampakalma. Seryoso ang bawat buhangin na kumukulbit sa’king mga paa. Walang pagkukubli ang aking puso ‘pagkat dito pa lang sinta, mahal na kita.

0

May 3, 2020

May 3, 2020 at 1:03 AM UTC

christienlorenz

Daluyong

Kabado; Habang ginagala ng sarili ko ang dalampasigan. Ang malumanay na ihip ng hangin ang naging pampakalma. Bawat buhangin na kumukulbit sa’king mga paa ay seryoso. Walang pagkukubli ang puso Ang hindi mapirming mga yapak ay katumbas ng pagkasabik sa’yong yakap. Gabi, muli akong tumingala Walang palya ang ihambing ka sa mga tala. Kinukwento sa’kin ng mga kuliglig kung paano tatahakin ang ‘yong pag-ibig. Hindi ko kabisado; ‘Di alam kung pa’no babagtasin ang dagat na ito. Wari nila’y diyan matatagpuan ang pagmamahal mo ngunit, paano? Sinasamahan akong maglakbay ng inggit at takot Hindi madaling pamamangka ang sa aki’y bumabalot. Ang bigat ng pag-aalala ang maaaring magpalubog at malunod sa luha at panaghoy. Paano mapapanatili ang ningas ng apoy? Ano’ng solusyon sa pagkabahala upang magpatuloy? Hanggang sa itulak ako ng sapat na panahon. Muling humakbang ang hindi mapirming mga paa Humina panandalian ang ihip ng hangin Marahan ang pagkulbit ng mga buhangin. Matapang kong nilisan ang pampang Lakas ng loob, isang bangka’t panagwan Sabay naming idinawdaw ang aming mga sarili sa karagatan. Hayagang ibinubulalas ng langit na ako’y maging handa Malayo na ako sa pampang ngunit tanaw ko pa rin ang kaba. Ang pagkulog ay nagsimula na. Biglang pumatak ang ulan ng pagbabanta Dinig ko ang bulungan ng mga isda. Sambit nila’y masasayang ang pagbabakasakali Hantungan ng pakikipagsapalara’y wala. Galit na sumasayaw ang alon Ang kidlat ng kawalan ng pag-asa’y sa aki’y humahabol Pataas nang pataas ang sumasalubong na alon. Ang ‘di mawalang pagdududa ay nakikipag-unahan Umaakyat ang mga tanong sa’king isipan Kailan ko ba matatagpuan? Sabik na akong salubungin ang pag-ibig mo… … ang pag-ibig **** nasaan? Subalit, naghintay ako; Walang humpay ang paghampas ng mga alon Hindi natatapos ang pagtaas. Bawat pulgadang nadadagdag ay ang mga sagot sa’king katanungan At bigla ang pagtaob; Tama ang bilin ng mga kuliglig Ito nga ang natatangi **** pag-ibig Mapanghamon; ngunit presko sa pakiramdam. Ang sarap palang makamit ang matagal mo nang inaasam Pipiliin ko ritong manatili hanggang ako ri’y iyong matagpuan papagingdapatin **** ako rito’y manahan ‘pagkat kahit sa daluyong, kalmado akong magsasagwan. Kabado; Habang ginagala ng sarili ko ang dalampasigan. Ang malumanay na ihip ng hangin ay naging pampakalma. Seryoso ang bawat buhangin na kumukulbit sa’king mga paa. Walang pagkukubli ang aking puso ‘pagkat dito pa lang sinta, mahal na kita.

65

111322 Sa mga lirikong wala pang tono Ay aking ipamamalas ang Iyong Kagandahan — Kagandahang ni minsa’y hindi pa nasulyapan Bagkus kusang hinahanap-hanap. Ang matatamis **** Salita Ang aking baon buhat agahan hanggang hapunan. At mauhaw man ako o magutom sa daan Ay alam kong Ikaw ang sagot Sa bawat katanungan at kakulangan. Ang pagdampi ng bawat lubid sa aking mga daliri Ay katumbas ng paghehele Mo sa akin sa gabi — Sa gabing palaging puno ng bituin ang kalangitan Na pahiwatig ng maigting **** pag-ibig At walang katapusang pag-iingat Sa puso kong puno ng galos sa bawat araw. Ang likidong sining sa aking mga mata’y Palatandaan na ako’y isang mahinang nilalang Na nagnanais ng Iyong pagkalinga’t pag-aaruga. At ako’y uhaw pa rin sa katotohanan Bagamat ilang beses ko nang nilisan Ang mga baitang ng edukasyon Na isang panimula lamang Sa yugtong ito ng sarili kong kasaysayan. Takpan ko man ang aking pandinig Ay hindi ito balakid sa paghirang Mo sa aking ngalan Na tila ba Iyong hayagang binabanderya Na ang pagkatao ko’y may halaga Bagamat ako’y may hindi sapat na pananampalataya. At sa katunayan pa nga’y Ikaw ang humihila sa akin pabalik Sa mga lirikong akala ko noong una’y Ako ang may akda Ngunit maging ang hininga ng mga letra’y Tanging Ngalan mo ang isinisigaw - Syang salamin sa'king Tula.

0

Nov 14, 2022

Nov 14, 2022 at 2:42 AM UTC

psalmiseta

Komposisyon

111322 Sa mga lirikong wala pang tono Ay aking ipamamalas ang Iyong Kagandahan — Kagandahang ni minsa’y hindi pa nasulyapan Bagkus kusang hinahanap-hanap. Ang matatamis **** Salita Ang aking baon buhat agahan hanggang hapunan. At mauhaw man ako o magutom sa daan Ay alam kong Ikaw ang sagot Sa bawat katanungan at kakulangan. Ang pagdampi ng bawat lubid sa aking mga daliri Ay katumbas ng paghehele Mo sa akin sa gabi — Sa gabing palaging puno ng bituin ang kalangitan Na pahiwatig ng maigting **** pag-ibig At walang katapusang pag-iingat Sa puso kong puno ng galos sa bawat araw. Ang likidong sining sa aking mga mata’y Palatandaan na ako’y isang mahinang nilalang Na nagnanais ng Iyong pagkalinga’t pag-aaruga. At ako’y uhaw pa rin sa katotohanan Bagamat ilang beses ko nang nilisan Ang mga baitang ng edukasyon Na isang panimula lamang Sa yugtong ito ng sarili kong kasaysayan. Takpan ko man ang aking pandinig Ay hindi ito balakid sa paghirang Mo sa aking ngalan Na tila ba Iyong hayagang binabanderya Na ang pagkatao ko’y may halaga Bagamat ako’y may hindi sapat na pananampalataya. At sa katunayan pa nga’y Ikaw ang humihila sa akin pabalik Sa mga lirikong akala ko noong una’y Ako ang may akda Ngunit maging ang hininga ng mga letra’y Tanging Ngalan mo ang isinisigaw - Syang salamin sa'king Tula.

36

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

0

May 19, 2022

May 19, 2022 at 10:59 AM UTC

psalmiseta

Pluma’t Papel

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

62

112622 Balikan natin ang mga pahina ng kasaysayan Bagamat may iilang tekstong isinawalang-bahala na. Mga pahinang hindi na nagawaran Ng konkretong kalinawagan Bunsod sa kusang pagpapasakop natin Sa mga banyagang hayagang dumidikta Sa ating kultura maging adhikain. Hindi man natin nalimot Na tayo’y minsang nakipisan sa mga bahay kubo, Tayo pa rin ay tumawid sa lubid ng kamangmangan — Ilang ulit na‘t tila ba hindi na tayo natuto sa mga kamalian ng nakaraan Hindi lang tayo basta nabitag, Bagkus rehas ay atin pang ipinagtibay. Oo, tayo lang naman ang bumihag sa ating mga sarili Kusang sumiping at nagpatali Hanggang huli na nang mamalayang Hirap na pala tayong kumawala Sa mga buhol na tayo mismo ang may sulsi. Iniibig natin ang Pilipinas gamit ang ating bibig Ngunit ang bandilang ating iwinawagayway Ay hindi na pala ang sariling atin. Hindi masamang makisabay sa uso Ngunit wag nating kaligtaan na tayo’y mga Anak ng Bayan. Hindi rin mainam na tayo’y magpasakop Sa samu’t saring ideolohiyang inihahain sa atin. Pagkat hindi porket nasa hapag na’y Ito’y para sa ating upang nanamnamin. Wag kang hangal, Inang Bayan! Isinisiwalat natin na tayo’y tunay na mga kayumanggi Gamit ang mga sandatang hiram Ngunit sa ating pakikibaka’y Hindi ba sapat ang ating armas At kailangan pang umasa sa kanilang lunas? Pluma ang naging sandata noon Ngunit maging ang ating Bayani’y Hinayaan na nating maging pipi. Mga lata’y maiingay Sa araw-araw nating pakikipagkalakal. Kahit saan tayo sumipat, Tayo’y natutukso pa rin — Bumibigay at bumibitaw, nalilimot maging tapat. Aahon nang nakapikit, Maging lenggwahe’y pahiram na rin. At kung tayo ang huhusga Sa ating walang modong mga nagawa’y Linisin natin ang sarili nating mga dumi’t Wag nang hayaang maging pabigat sa iba. At Bandilang ginula-gulanit Ay sama-sama nating susulsihing muli Nang ang mga galos ng nakaraa’y Maging umaapaw na pabaon sa ating mga iiwan. Sa pamamagitan ng ating pagbubuklod, Tayo’y magiging isang buong Pamilya. At magbabalik ang sigla Na minsan nating hinayaang kainin ng mga bukbok At anay ng ating pagkawatak-watak.

0

Nov 28, 2022

Nov 28, 2022 at 9:45 PM UTC

psalmiseta

Blazing Passion

112622 Balikan natin ang mga pahina ng kasaysayan Bagamat may iilang tekstong isinawalang-bahala na. Mga pahinang hindi na nagawaran Ng konkretong kalinawagan Bunsod sa kusang pagpapasakop natin Sa mga banyagang hayagang dumidikta Sa ating kultura maging adhikain. Hindi man natin nalimot Na tayo’y minsang nakipisan sa mga bahay kubo, Tayo pa rin ay tumawid sa lubid ng kamangmangan — Ilang ulit na‘t tila ba hindi na tayo natuto sa mga kamalian ng nakaraan Hindi lang tayo basta nabitag, Bagkus rehas ay atin pang ipinagtibay. Oo, tayo lang naman ang bumihag sa ating mga sarili Kusang sumiping at nagpatali Hanggang huli na nang mamalayang Hirap na pala tayong kumawala Sa mga buhol na tayo mismo ang may sulsi. Iniibig natin ang Pilipinas gamit ang ating bibig Ngunit ang bandilang ating iwinawagayway Ay hindi na pala ang sariling atin. Hindi masamang makisabay sa uso Ngunit wag nating kaligtaan na tayo’y mga Anak ng Bayan. Hindi rin mainam na tayo’y magpasakop Sa samu’t saring ideolohiyang inihahain sa atin. Pagkat hindi porket nasa hapag na’y Ito’y para sa ating upang nanamnamin. Wag kang hangal, Inang Bayan! Isinisiwalat natin na tayo’y tunay na mga kayumanggi Gamit ang mga sandatang hiram Ngunit sa ating pakikibaka’y Hindi ba sapat ang ating armas At kailangan pang umasa sa kanilang lunas? Pluma ang naging sandata noon Ngunit maging ang ating Bayani’y Hinayaan na nating maging pipi. Mga lata’y maiingay Sa araw-araw nating pakikipagkalakal. Kahit saan tayo sumipat, Tayo’y natutukso pa rin — Bumibigay at bumibitaw, nalilimot maging tapat. Aahon nang nakapikit, Maging lenggwahe’y pahiram na rin. At kung tayo ang huhusga Sa ating walang modong mga nagawa’y Linisin natin ang sarili nating mga dumi’t Wag nang hayaang maging pabigat sa iba. At Bandilang ginula-gulanit Ay sama-sama nating susulsihing muli Nang ang mga galos ng nakaraa’y Maging umaapaw na pabaon sa ating mga iiwan. Sa pamamagitan ng ating pagbubuklod, Tayo’y magiging isang buong Pamilya. At magbabalik ang sigla Na minsan nating hinayaang kainin ng mga bukbok At anay ng ating pagkawatak-watak.

57