"tinuran" poems - Hello Poetry

Kay tuling lumipas ang isang taon at ngayon ay panibagong buwan na naman ng Enero. Isang hamon para sa akin ang baguhin ang nakasanayan ko tatlong dekada na ang nakalilipas -- ang maging masaya para sa sarili ko. At sisimulan ko ito sa paggawa ng saranggola. Kasama ko sa paggawa at pagpapalipad nito ay ang aking nakababatang kapatid na ngayon ay labingtatlong taong gulang na. "Ang galing mo namang gumawa. Ang laki na nang ipinagbago mo a! Dati ang tamad mo, ngayon masipag ka na sa paggawa ng saranggola," napahagikgik pa ako nang tuksuhin ko siya. "Kuya, ang pagbabago ay hindi lamang sa isang laruan o bagay nagsisimula. Dapat sa sarili rin. Kaya kung may mga bagay kang baguhin sa sarili mo, simulan mo sa libangan gaya nitong paggawa ng saranggola. Kung saan nais ng puso **** maging maligaya ay doon ka," malalim ang kaniyang tinuran pero natuwa ako dahil may katuturan ang kaniyang mga salita. Nang matapos naming gawin ito ay umakyat na kami sa pinakamataas na parte ng aming bukid dahil doon ay malakas ang hangin. "Isa. Dalawa. Tatlo. Takbo na kuya! Takbo!" ngiting-nigiti ako habang tumatakbo paakyat ng bukid upang paliparin ang saranggolang hugis bituing gawa naming. Nang nakakalipad na ito ay hindi pa rin mawala sa aking mga labi ang ngiti. Nasabi ko na lamang sa aking sarili ang mga katagang, "Simula pa lamang ito ng pagbabago sa aking sarili. Sisikapin ko at paninindigan ko ang panata ko na maging masaya hanggang sa huling hininga ng aking buhay. Gaya ng saranggolang matayog ang lipad ay magagawa ko ring lumipad paitaas maabot lamang ang tunay na pinapangarap ko at tunay na maging maligaya habambuhay."

0

Jan 13, 2018

Jan 13, 2018 at 9:06 AM UTC

eugene

Saranggola

Kay tuling lumipas ang isang taon at ngayon ay panibagong buwan na naman ng Enero. Isang hamon para sa akin ang baguhin ang nakasanayan ko tatlong dekada na ang nakalilipas -- ang maging masaya para sa sarili ko. At sisimulan ko ito sa paggawa ng saranggola. Kasama ko sa paggawa at pagpapalipad nito ay ang aking nakababatang kapatid na ngayon ay labingtatlong taong gulang na. "Ang galing mo namang gumawa. Ang laki na nang ipinagbago mo a! Dati ang tamad mo, ngayon masipag ka na sa paggawa ng saranggola," napahagikgik pa ako nang tuksuhin ko siya. "Kuya, ang pagbabago ay hindi lamang sa isang laruan o bagay nagsisimula. Dapat sa sarili rin. Kaya kung may mga bagay kang baguhin sa sarili mo, simulan mo sa libangan gaya nitong paggawa ng saranggola. Kung saan nais ng puso **** maging maligaya ay doon ka," malalim ang kaniyang tinuran pero natuwa ako dahil may katuturan ang kaniyang mga salita. Nang matapos naming gawin ito ay umakyat na kami sa pinakamataas na parte ng aming bukid dahil doon ay malakas ang hangin. "Isa. Dalawa. Tatlo. Takbo na kuya! Takbo!" ngiting-nigiti ako habang tumatakbo paakyat ng bukid upang paliparin ang saranggolang hugis bituing gawa naming. Nang nakakalipad na ito ay hindi pa rin mawala sa aking mga labi ang ngiti. Nasabi ko na lamang sa aking sarili ang mga katagang, "Simula pa lamang ito ng pagbabago sa aking sarili. Sisikapin ko at paninindigan ko ang panata ko na maging masaya hanggang sa huling hininga ng aking buhay. Gaya ng saranggolang matayog ang lipad ay magagawa ko ring lumipad paitaas maabot lamang ang tunay na pinapangarap ko at tunay na maging maligaya habambuhay."

8

Sa pagdating **** napabalita Unang sulyap palang namangha na Gayak na sinauna Sa paningin mahalina Musikang kaytanda na Sa pandinig mahiwaga Mahalaga ang gabi Simula ng pagsaksi Kwento kong inabangan Hatid niyang kasaysayan Sa aking talambuhay Gabing iyon may saysay Nasa pagtitipon Mga kaklase noon Kapitbahay inuman Masaya ang kwentuhan Subalit ako’y saglit Umuwi sa malapit Iyon ay dahil batid ko Simula na ng kwento Ng kanyang unang yugto Gabing Trenta ng Mayo Mula nang araw na ‘yon Pagsubaybay tradisyon Naging makabuluhan Likhang pampanitikan Subalit ‘di naglaon Nawalan telebisyon ‘Di hadlang gayunpaman Sa radyo’y pinakinggan Mula pagkabinukot Hanggang aliping tulot Babaylang naging **** Mandirigmang pinuno Nilupig at nanlupig Inusig at nang-usig Natulig at nanulig Inibig at umibig Nagtago at naglakbay Namatay at nabuhay Tinanggap at nagpanggap Naghirap at nilingap Sakay ng karakoa Tinungo ibang banwa Naghanda sa pagbalik Upang ganti’y ihalik Sa mabagsik na raha Na pumatay sa ama Sa pinunong baluktot At sa harang nanalot Mangubat at Angaway Mga rahang kaaway Lamitan na ninanay Nais siyang maging bangkay Sa kahuli-hulihan Lahat sila’y talunan Sa babae ng tagna Walang iba – Amaya Salamat, umalagad Maging hanggang sa sulad Salamat, kapanalig Laban sa manlulupig Salamat, Uray Hilway Mga tinuran gabay Salamat kay Bagani Pag-ibig nanatili Salamat sa Banal na Laon Diyos ng mga ninuno noon Kina Amaya’y panginoon Tagapagpala ng kanilang nayon Ang dulo ng epikong kapapanaw Akala’y ‘di na matatanaw Salamat sa unang Christmas bonus May TV na bago taon ay matapos Mahalaga rin ang gabi Katapusan ng pagsaksi Huling yugtong tinunghayan Ang kamatayan ni Lamitan Sa aking talambuhay Gabing iyon rin ay may saysay Nasa huling burol at lamayan Bago at matapos subaybayan Iyon ay kakaibang alaala ko Sa katapusan ng kwento Ng kanyang huling yugto Biyernes – Trese ng Enero Nagbrown-out pa nga Habang oras ng balita Buti nalang at umilaw Sa tuwa ako’y napahiyaw Sa pagtunog ng huling musika At paggalaw ng katapusang eksena Bukas TV at radyo Sa makasaysayang mga tagpo Ngayong gabi ng paglikha Ng tulang handog sa programa Unang gabing kapani-panibago Dahil wala na sa ere ang paborito ko Subalit ang Alaala ni Amaya Mga gayak, musika, tauhan at kultura Mga aral, tinuran, inspirasyon at ideya Mananatiling buhay sa aking diwa! -01/16-17/2012 (Dumarao) *missing my favorite program

0

Aug 24, 2019

Aug 24, 2019 at 10:03 PM UTC

JoRaLG

Alaala ni Amaya

Sa pagdating **** napabalita Unang sulyap palang namangha na Gayak na sinauna Sa paningin mahalina Musikang kaytanda na Sa pandinig mahiwaga Mahalaga ang gabi Simula ng pagsaksi Kwento kong inabangan Hatid niyang kasaysayan Sa aking talambuhay Gabing iyon may saysay Nasa pagtitipon Mga kaklase noon Kapitbahay inuman Masaya ang kwentuhan Subalit ako’y saglit Umuwi sa malapit Iyon ay dahil batid ko Simula na ng kwento Ng kanyang unang yugto Gabing Trenta ng Mayo Mula nang araw na ‘yon Pagsubaybay tradisyon Naging makabuluhan Likhang pampanitikan Subalit ‘di naglaon Nawalan telebisyon ‘Di hadlang gayunpaman Sa radyo’y pinakinggan Mula pagkabinukot Hanggang aliping tulot Babaylang naging **** Mandirigmang pinuno Nilupig at nanlupig Inusig at nang-usig Natulig at nanulig Inibig at umibig Nagtago at naglakbay Namatay at nabuhay Tinanggap at nagpanggap Naghirap at nilingap Sakay ng karakoa Tinungo ibang banwa Naghanda sa pagbalik Upang ganti’y ihalik Sa mabagsik na raha Na pumatay sa ama Sa pinunong baluktot At sa harang nanalot Mangubat at Angaway Mga rahang kaaway Lamitan na ninanay Nais siyang maging bangkay Sa kahuli-hulihan Lahat sila’y talunan Sa babae ng tagna Walang iba – Amaya Salamat, umalagad Maging hanggang sa sulad Salamat, kapanalig Laban sa manlulupig Salamat, Uray Hilway Mga tinuran gabay Salamat kay Bagani Pag-ibig nanatili Salamat sa Banal na Laon Diyos ng mga ninuno noon Kina Amaya’y panginoon Tagapagpala ng kanilang nayon Ang dulo ng epikong kapapanaw Akala’y ‘di na matatanaw Salamat sa unang Christmas bonus May TV na bago taon ay matapos Mahalaga rin ang gabi Katapusan ng pagsaksi Huling yugtong tinunghayan Ang kamatayan ni Lamitan Sa aking talambuhay Gabing iyon rin ay may saysay Nasa huling burol at lamayan Bago at matapos subaybayan Iyon ay kakaibang alaala ko Sa katapusan ng kwento Ng kanyang huling yugto Biyernes – Trese ng Enero Nagbrown-out pa nga Habang oras ng balita Buti nalang at umilaw Sa tuwa ako’y napahiyaw Sa pagtunog ng huling musika At paggalaw ng katapusang eksena Bukas TV at radyo Sa makasaysayang mga tagpo Ngayong gabi ng paglikha Ng tulang handog sa programa Unang gabing kapani-panibago Dahil wala na sa ere ang paborito ko Subalit ang Alaala ni Amaya Mga gayak, musika, tauhan at kultura Mga aral, tinuran, inspirasyon at ideya Mananatiling buhay sa aking diwa! -01/16-17/2012 (Dumarao) *missing my favorite program

105

I. Pangalawang pagkakataon? Karapat-dapat ka pa ba para doon? Matapos **** saktan ang damdamin. Ganun-ganun nalang ba ‘yun? II. Hindi mo alam ang dinanas kong hirap, Habang ikaw, hayun at nagpapasarap. Ang hirap mabuhay ng wala ka, Dahil sanay na akong nasa tabi kita. III. Pero pinilit kong tumayo para mabuhay! Sinanay ko ang sarili na wala ka, At lahat ng pagkalimot nagawa na. Pero ang sugat sa puso'y naghihilom pa. IV. Matapos ang isang taon, Landas natin ay muling nagkita. Akala ko lahat ng ala-ala'y wala na. Akala ko nakaraos na ako sa sakit, hindi pa pala. V. Iiwasan sana kita kaso braso mo'y ibinuka, Para tayong nagpapatintero sa kalsada. Pagkat humihingi ka ng sandali, Para makapag-usap tayong maigi. VI. Pumayag ako, Kahit alam kong masasaktan lang ako. Kahit alam kong 'di pa kaya ng puso ko. Pumayag ako! VII. Bakas sa mukha mo ang pagkatuwa! Dahil sa wakas masasabi mo na, Kung bakit ka nalang nangiwan bigla. Aaminin ko, ako rin ay nakaramdam ng kaunting tuwa. VIII. Pero hindi ko yun ipinahalata, Sapagkat, kung iyon ay iyong makikita, Marahil ika'y umasa na pinatawad na kita. Mali! Maling mali! IX. Napa-usog ka bahagya at nagbuntong hininga pa. Napahawak ka saking braso, tumingin sa aking mga mata. Sinabi mo lahat ng dahilan kong bakit ako iniwan, Ako ay naliwanagan sa iyong mga tinuran. X. Humihingi ka ng pangalawang pagkakataon, Pero hindi ko yun ganun-ganun. Tugon ko'y: “Aking pag-iisipan” at umalis na lamang. Hinabol mo ako’t sinabing: “Mahal kita 'di kita kinalimutan.” XI. Hindi ako sumagot at sa paglalakad diretso lamang. Pero alam ko sa sarili kong mahal pa rin kita. Alas dose na at diwa ko’y gising pa, Dahil sa aking naaalala ang ating muling pagkikita. XII. Napag-isip-isip kung dapat pa bang pagbigyan kita. Kahit na alam ko sa sarili kong mahal pa rin kita, Nagdadalawang isip pa rin ako baka masaktan na naman ulit ako. Hanggang ngayon naguguluhan pa rin ako. XIV. Dumaan ang dalawang linggo, At sinipat mo na ako sa bahay ko. Halatang nasasabik ka na sa isasagot ko. Niyakap kita ng mahigpit sumigaw ng “Oo!” XV. Sa una'y nagtataka ka pa sa kinilos ko, At hanggang sa unti-unti kang nangiti. Dahil naliwagan na ang loko. Matagal ko ng pinag-isipan 'to at “Oo” ang sagot ko. XVI. At dahil mahal pa kita, hindi ko na natiis pa, Hindi sapat ang mga daliri ko kung gaano ko, Lubos na pinag-isipan ang isasagot ko sa'yo. At magmamahalan tayo muli, sa pangalawang pagkakataon.

0

Jul 18, 2015

Jul 18, 2015 at 1:01 PM UTC

thealltimejor

Pangalawang Pagkakataon

I. Pangalawang pagkakataon? Karapat-dapat ka pa ba para doon? Matapos **** saktan ang damdamin. Ganun-ganun nalang ba ‘yun? II. Hindi mo alam ang dinanas kong hirap, Habang ikaw, hayun at nagpapasarap. Ang hirap mabuhay ng wala ka, Dahil sanay na akong nasa tabi kita. III. Pero pinilit kong tumayo para mabuhay! Sinanay ko ang sarili na wala ka, At lahat ng pagkalimot nagawa na. Pero ang sugat sa puso'y naghihilom pa. IV. Matapos ang isang taon, Landas natin ay muling nagkita. Akala ko lahat ng ala-ala'y wala na. Akala ko nakaraos na ako sa sakit, hindi pa pala. V. Iiwasan sana kita kaso braso mo'y ibinuka, Para tayong nagpapatintero sa kalsada. Pagkat humihingi ka ng sandali, Para makapag-usap tayong maigi. VI. Pumayag ako, Kahit alam kong masasaktan lang ako. Kahit alam kong 'di pa kaya ng puso ko. Pumayag ako! VII. Bakas sa mukha mo ang pagkatuwa! Dahil sa wakas masasabi mo na, Kung bakit ka nalang nangiwan bigla. Aaminin ko, ako rin ay nakaramdam ng kaunting tuwa. VIII. Pero hindi ko yun ipinahalata, Sapagkat, kung iyon ay iyong makikita, Marahil ika'y umasa na pinatawad na kita. Mali! Maling mali! IX. Napa-usog ka bahagya at nagbuntong hininga pa. Napahawak ka saking braso, tumingin sa aking mga mata. Sinabi mo lahat ng dahilan kong bakit ako iniwan, Ako ay naliwanagan sa iyong mga tinuran. X. Humihingi ka ng pangalawang pagkakataon, Pero hindi ko yun ganun-ganun. Tugon ko'y: “Aking pag-iisipan” at umalis na lamang. Hinabol mo ako’t sinabing: “Mahal kita 'di kita kinalimutan.” XI. Hindi ako sumagot at sa paglalakad diretso lamang. Pero alam ko sa sarili kong mahal pa rin kita. Alas dose na at diwa ko’y gising pa, Dahil sa aking naaalala ang ating muling pagkikita. XII. Napag-isip-isip kung dapat pa bang pagbigyan kita. Kahit na alam ko sa sarili kong mahal pa rin kita, Nagdadalawang isip pa rin ako baka masaktan na naman ulit ako. Hanggang ngayon naguguluhan pa rin ako. XIV. Dumaan ang dalawang linggo, At sinipat mo na ako sa bahay ko. Halatang nasasabik ka na sa isasagot ko. Niyakap kita ng mahigpit sumigaw ng “Oo!” XV. Sa una'y nagtataka ka pa sa kinilos ko, At hanggang sa unti-unti kang nangiti. Dahil naliwagan na ang loko. Matagal ko ng pinag-isipan 'to at “Oo” ang sagot ko. XVI. At dahil mahal pa kita, hindi ko na natiis pa, Hindi sapat ang mga daliri ko kung gaano ko, Lubos na pinag-isipan ang isasagot ko sa'yo. At magmamahalan tayo muli, sa pangalawang pagkakataon.

75

I. Naalala mo pa ba ang mga sandaling tayo ay magkasama? Sa isang pampasaherong bus ay nakasakay tayong dalawa. Magkatabing nakaupo sa pang-dalawahang upuang malapit sa bintana, At magkahawak ang mga kamay na nakangiti sa isa't isa. II. Mahigpit ang pagkakapulot ng ating mga kamay nang mga oras iyon, Kulang na lang ay posasan tayo upang hindi paghiwalayin. Ako naman ay ngiting-ngiti at sulyap nang sulyap sa iyo habang nakatanaw ka sa labas, Hindi alintana ang mga matang nagmamasid sa napakalambing **** mga bakas. III. Hindi ko maipaliwanag ang damdamin ko sa bawat alaalang ikaw at ako ay naging tayo. Nang minsang dalawang oras tayong naghintay sa EDSA dulot ng trapiko, Malinaw na malinaw pa sa puso at isipan ko ang mga katagang isiniwalat mo; "Okay lang na ma-traffic tayo. Ang mahalaga magkasama tayo." IV. Ipinagpatuloy mo ang mga tinuran **** nagpataba sa aking puso; "Ang mahigpit **** hawak sa mga kamay ko ang gamot sa bawat inis na nadarama ko sa tuwing mabagal ang daloy ng trapiko." Nginitian mo ako at masuyong hinalikan sa ang aking pisngi na ikinagulat ko; at sabay bulong sa tainga ng mga salitang "Mahal Kita kahit hindi na umusad ang sinasakyan nating ito." V. Ngunit ngayon ay wala ka na at iniwan mo na ako. Kinuha ka na sa akin ng Panginoon at hindi na magkasama tayo. Pero hindi ko pinagsisihan ang mga alaalang tayo ang bumuo, Mananatili ka magpakailanman, mahal.. dito sa aking puso.

0

Feb 11, 2018

Feb 11, 2018 at 4:24 PM UTC

eugene

Alaala Mo sa Trapiko

I. Naalala mo pa ba ang mga sandaling tayo ay magkasama? Sa isang pampasaherong bus ay nakasakay tayong dalawa. Magkatabing nakaupo sa pang-dalawahang upuang malapit sa bintana, At magkahawak ang mga kamay na nakangiti sa isa't isa. II. Mahigpit ang pagkakapulot ng ating mga kamay nang mga oras iyon, Kulang na lang ay posasan tayo upang hindi paghiwalayin. Ako naman ay ngiting-ngiti at sulyap nang sulyap sa iyo habang nakatanaw ka sa labas, Hindi alintana ang mga matang nagmamasid sa napakalambing **** mga bakas. III. Hindi ko maipaliwanag ang damdamin ko sa bawat alaalang ikaw at ako ay naging tayo. Nang minsang dalawang oras tayong naghintay sa EDSA dulot ng trapiko, Malinaw na malinaw pa sa puso at isipan ko ang mga katagang isiniwalat mo; "Okay lang na ma-traffic tayo. Ang mahalaga magkasama tayo." IV. Ipinagpatuloy mo ang mga tinuran **** nagpataba sa aking puso; "Ang mahigpit **** hawak sa mga kamay ko ang gamot sa bawat inis na nadarama ko sa tuwing mabagal ang daloy ng trapiko." Nginitian mo ako at masuyong hinalikan sa ang aking pisngi na ikinagulat ko; at sabay bulong sa tainga ng mga salitang "Mahal Kita kahit hindi na umusad ang sinasakyan nating ito." V. Ngunit ngayon ay wala ka na at iniwan mo na ako. Kinuha ka na sa akin ng Panginoon at hindi na magkasama tayo. Pero hindi ko pinagsisihan ang mga alaalang tayo ang bumuo, Mananatili ka magpakailanman, mahal.. dito sa aking puso.

25

Ang aking unang pag-ibig ay tila ba perpekto, Tila ba ito'y hindi magwawakas hanggang dulo. Ngunit sa isang iglap ito'y nagbago, Dating masayang relasyon biglang naglaho. Nagsimula sa isang bagay na hindi napagkasunduan, Hanggang sa dumami't hindi na mabilang, Naghanap ng ibang tao na pwedeng mapaghingahan, Panandaliang sarap sa iba'y kanya ring tinikman. Kaliwa't kanan na sumbatan, Mga pagkakamaling paulit-ulit binabalikan, Mga salitang masakit na hindi na malimitahan, Tila ba kami'y estranghero at walang pinagsamahan. Ako nga ba? Ako nga ba ang dahilan tulad ng iyong tinuran? Hindi ba't ikaw itong nangloko at ako'y pinagtaksilan? Masaya ka ba sa iyong ginawang kasalanan? Habang ako'y nandito at patuloy na nasasaktan. Saksi ang lahat kung paano kita minahal, Ipinagmalaki at ipinaglaban sa pamilya kahit sila'y hadlang. Hindi sukat akalain na ito'y hindi magtatagal, Relasyon na aking iningatan, ngayon ay isang kwento na lamang.

0

Dec 15, 2021

Dec 15, 2021 at 1:11 PM UTC

angelabsss

Ang Aking Unang Pag-ibig

Ang aking unang pag-ibig ay tila ba perpekto, Tila ba ito'y hindi magwawakas hanggang dulo. Ngunit sa isang iglap ito'y nagbago, Dating masayang relasyon biglang naglaho. Nagsimula sa isang bagay na hindi napagkasunduan, Hanggang sa dumami't hindi na mabilang, Naghanap ng ibang tao na pwedeng mapaghingahan, Panandaliang sarap sa iba'y kanya ring tinikman. Kaliwa't kanan na sumbatan, Mga pagkakamaling paulit-ulit binabalikan, Mga salitang masakit na hindi na malimitahan, Tila ba kami'y estranghero at walang pinagsamahan. Ako nga ba? Ako nga ba ang dahilan tulad ng iyong tinuran? Hindi ba't ikaw itong nangloko at ako'y pinagtaksilan? Masaya ka ba sa iyong ginawang kasalanan? Habang ako'y nandito at patuloy na nasasaktan. Saksi ang lahat kung paano kita minahal, Ipinagmalaki at ipinaglaban sa pamilya kahit sila'y hadlang. Hindi sukat akalain na ito'y hindi magtatagal, Relasyon na aking iningatan, ngayon ay isang kwento na lamang.

20

Maliwanag ang tanawin sa obrang larawan, naging aking durungawan - naroo’t buhay pa – lumilipad nang matayog ang mga saranggola ng libong mga Pepe at Pilar, tuloy-tuloy na abakada ng kinalimutang kasaysayan. Sa likod ng paanyaya ng luntiang bukirin, kung saan ang manunugtog ay tila may alay na lumang paulit-ulit na harana, pilit sumiksik sa tinataklubang ala-ala ang mapait na wakas ng isang sa himig ay kasama, sa panahon ng ating ngayon, wari ko ba’y kani-kanina. Sa isang sulok ng pinutol na puno nakasilip – ang malungkot na kuwento Ang gitara ng isang bilanggong lider-obrero: Tunay na marahas ang kanyang naging wakas. Pinaghinalaang droga isinuksok. Sa narinig na kaluskos sa loob ng iyong dibdib na kahoy, dinurog ang lahat ng ala-alang kinukupkop Labing-isang taon ka nang kanugnog, kakosa sa pagtulog sa isang iglap, daig pa ang binugbog Pantugtog ay tinokhang ng mga tanod. Sa ‘yong bagting na sumaliw sa koro Kahit nilagot ng karahasan at maling akala Lubos pa ring nagpapasalamat ang madla. Ako’y nagsusumamo sa kudyapi ng malayang ninuno Ang mga tula, awit at mga huni ng mga ibong katutubo, sabay sa tudyuhan ng mga kulilis at palaka sa ilog at puno. Ang ating kalikasan ay pamayanang may kalinangan nawa'y manatiling singsigla ng tapis na tinalak sa parang. May pangako ang mga bagong usbong sa pinutol na lauan. Ang noon at ngayon ay tila magkatipan – Sa tipang bagong tunog – na sa baybayin ay tinuran, para sa kinabukasan ng bayan. Halina’t kahit putulin ang kwerdas ng kalakarang malupit At nakakulong ang mga ibong marikit Kailanma’y hindi mapipigilan kahit saglit Patuloy tayo sa malayang pagtula’t pag-awit Hanggang Kalayaan ay ating makamit.

0

Oct 14, 2021

Oct 14, 2021 at 5:11 AM UTC

JunLit

Parangal Sa Pinatay Na Gitara At Panalangin Sa Ninunong Kudyapi

Maliwanag ang tanawin sa obrang larawan, naging aking durungawan - naroo’t buhay pa – lumilipad nang matayog ang mga saranggola ng libong mga Pepe at Pilar, tuloy-tuloy na abakada ng kinalimutang kasaysayan. Sa likod ng paanyaya ng luntiang bukirin, kung saan ang manunugtog ay tila may alay na lumang paulit-ulit na harana, pilit sumiksik sa tinataklubang ala-ala ang mapait na wakas ng isang sa himig ay kasama, sa panahon ng ating ngayon, wari ko ba’y kani-kanina. Sa isang sulok ng pinutol na puno nakasilip – ang malungkot na kuwento Ang gitara ng isang bilanggong lider-obrero: Tunay na marahas ang kanyang naging wakas. Pinaghinalaang droga isinuksok. Sa narinig na kaluskos sa loob ng iyong dibdib na kahoy, dinurog ang lahat ng ala-alang kinukupkop Labing-isang taon ka nang kanugnog, kakosa sa pagtulog sa isang iglap, daig pa ang binugbog Pantugtog ay tinokhang ng mga tanod. Sa ‘yong bagting na sumaliw sa koro Kahit nilagot ng karahasan at maling akala Lubos pa ring nagpapasalamat ang madla. Ako’y nagsusumamo sa kudyapi ng malayang ninuno Ang mga tula, awit at mga huni ng mga ibong katutubo, sabay sa tudyuhan ng mga kulilis at palaka sa ilog at puno. Ang ating kalikasan ay pamayanang may kalinangan nawa'y manatiling singsigla ng tapis na tinalak sa parang. May pangako ang mga bagong usbong sa pinutol na lauan. Ang noon at ngayon ay tila magkatipan – Sa tipang bagong tunog – na sa baybayin ay tinuran, para sa kinabukasan ng bayan. Halina’t kahit putulin ang kwerdas ng kalakarang malupit At nakakulong ang mga ibong marikit Kailanma’y hindi mapipigilan kahit saglit Patuloy tayo sa malayang pagtula’t pag-awit Hanggang Kalayaan ay ating makamit.

41

Ang sabi mo mahal mo ko, Sambit ng iyong mga labi. Ipinakita **** lahat ay totoo, Subalit lahat pala ay Mali. Mahal, o mahal ko, Bakit iyong nagawa? Gamitin salitang "Mahal kita" Upang ang puso ko'y mahiwa? Ngayon ang lahat ay nagbago, Hindi maintindihan. Ikaw ay nilisan ng puso, Ikaw ay iniwan. Subalit mayroon nga bang kapatawaran, Isang taong panloloko na sa akin ay tinuran? Sa pagmulat sa umaga Hindi ka na kausap, Bago matulog sa gabi, Hindi ka na napupuyat. Laging bukambibig ang nag-iisang pangarap, Pangarap na nawala, nawasak na lahat. Huwag mo sana muling bigkasin, Salitang "Mahal kita" sa akin. Sapagkat ang isip ay sarado na, Sayo'y Hindi na magtitiwala.

0

Oct 26, 2018

Oct 26, 2018 at 8:56 AM UTC

WorldWar3

Ikinubling Kasinungalingan

Ang sabi mo mahal mo ko, Sambit ng iyong mga labi. Ipinakita **** lahat ay totoo, Subalit lahat pala ay Mali. Mahal, o mahal ko, Bakit iyong nagawa? Gamitin salitang "Mahal kita" Upang ang puso ko'y mahiwa? Ngayon ang lahat ay nagbago, Hindi maintindihan. Ikaw ay nilisan ng puso, Ikaw ay iniwan. Subalit mayroon nga bang kapatawaran, Isang taong panloloko na sa akin ay tinuran? Sa pagmulat sa umaga Hindi ka na kausap, Bago matulog sa gabi, Hindi ka na napupuyat. Laging bukambibig ang nag-iisang pangarap, Pangarap na nawala, nawasak na lahat. Huwag mo sana muling bigkasin, Salitang "Mahal kita" sa akin. Sapagkat ang isip ay sarado na, Sayo'y Hindi na magtitiwala.

24