"sisisirin" poems - Hello Poetry

Nangako ako sayo na poprotektahan kita kahit anong mangyari Nagsinungaling ako Dahil noong araw na pinulikat ka habang nasa gitna ng dagat Na sobrang lalim na hindi mo na makita ang ilalim Hindi kita nasagip Nangako ako sayo na iingatan kita ng di nagdadalawang-isip Nagsinungaling ako Habang naghihingalo ka at humihingi ng saklolo Wala akong nagawa kundi tignan ang paghampas ng mga alon Pinapamukha na bakit ba kasi hindi ako marunong lumangoy Nangako ako sayo na hindi kita papabayaan mag-isa Nagsinungaling ako Hinayaan kita malunod at hatakin pababa ng iba't ibang lamang dagat Hinayaan maubos ang hangin hanggang sa huling hininga Pinanood lumubog ang mga matang kasing ganda ng mga perlas Pasensya ka na at nagsinungaling ako Dahil akala ko matatakasan ko ang sariling anino Pasensya ka na at hindi kita nailigtas Hinayaan ko na may ibang sumagip sayo dahil kung ako 'yon Baka pareho lang tayong lumubog at malagay ka lalo sa panganib Pasensya ka na at lumutang ang mga pangako Na sabay lalanguyin ang lawak ng buhay Sisisirin ang lalim ng ating mga pangarap Sasalubungin ang mga problemang dadaong Iiwasan ang mga dikya na dulot ng nakaraan Kaya patawad dahil ngayon lang napupuno ang pagkukulang Wag ka mag-alala,matututunan ko din tumalon ng walang alinlangan Susubukan maabot ang dagat na tinatahak mo kahit gaano pa ito kaalat Pero sa ngayon, pasensya muna unang nagpakilala ang takot kaysa sa lakas ng loob Pasensya dahil tinangay tayo ng alon palayo sa isa't isa

0

Oct 15, 2016

Oct 15, 2016 at 4:33 AM UTC

kahel

CPR

Nangako ako sayo na poprotektahan kita kahit anong mangyari Nagsinungaling ako Dahil noong araw na pinulikat ka habang nasa gitna ng dagat Na sobrang lalim na hindi mo na makita ang ilalim Hindi kita nasagip Nangako ako sayo na iingatan kita ng di nagdadalawang-isip Nagsinungaling ako Habang naghihingalo ka at humihingi ng saklolo Wala akong nagawa kundi tignan ang paghampas ng mga alon Pinapamukha na bakit ba kasi hindi ako marunong lumangoy Nangako ako sayo na hindi kita papabayaan mag-isa Nagsinungaling ako Hinayaan kita malunod at hatakin pababa ng iba't ibang lamang dagat Hinayaan maubos ang hangin hanggang sa huling hininga Pinanood lumubog ang mga matang kasing ganda ng mga perlas Pasensya ka na at nagsinungaling ako Dahil akala ko matatakasan ko ang sariling anino Pasensya ka na at hindi kita nailigtas Hinayaan ko na may ibang sumagip sayo dahil kung ako 'yon Baka pareho lang tayong lumubog at malagay ka lalo sa panganib Pasensya ka na at lumutang ang mga pangako Na sabay lalanguyin ang lawak ng buhay Sisisirin ang lalim ng ating mga pangarap Sasalubungin ang mga problemang dadaong Iiwasan ang mga dikya na dulot ng nakaraan Kaya patawad dahil ngayon lang napupuno ang pagkukulang Wag ka mag-alala,matututunan ko din tumalon ng walang alinlangan Susubukan maabot ang dagat na tinatahak mo kahit gaano pa ito kaalat Pero sa ngayon, pasensya muna unang nagpakilala ang takot kaysa sa lakas ng loob Pasensya dahil tinangay tayo ng alon palayo sa isa't isa

30

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

0

Nov 12, 2017

Nov 12, 2017 at 9:54 PM UTC

makabagongmakata69

HAWIIN ANG LAMBONG

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

7

pag apak ko pa lang sa pampang, lunod na ka agad. tubig na pumapasok sa baga, hinahayaan lang. pero bakit ganoon? pilit ka paring sinisisid, kahit ang tubig hanggang talampakan, kahit abot kamay lang ang buhangin. hindi ako aahon, hindi ako hihinga, mas gugustuhin kong malunod, kesa umahon sa mundong wala ka. sisisirin hanggang may perlas na makuha.

0

Nov 13, 2018

Nov 13, 2018 at 10:32 AM UTC

k-im

Untitled

pag apak ko pa lang sa pampang, lunod na ka agad. tubig na pumapasok sa baga, hinahayaan lang. pero bakit ganoon? pilit ka paring sinisisid, kahit ang tubig hanggang talampakan, kahit abot kamay lang ang buhangin. hindi ako aahon, hindi ako hihinga, mas gugustuhin kong malunod, kesa umahon sa mundong wala ka. sisisirin hanggang may perlas na makuha.

12

ANG AKING PAG-IBIG AT DAMDAMIN LAGI SA BALAG NG ALANGANIN HINAHANAP SA IHIP NG HANGIN ANG SAGOT SA AKING PANALANGIN SAN KO MAN IBALING ANG PANINGIN LAGI KA SA AKING PANGITAIN PAG-IBIG KO’Y TULAD NG AWITIN MALAMYOS ANG HIMIG NGUNIT BITIN PAG-IBIG KO’Y WAGAS ANG HANGARIN KAHIT SAAN IKA’Y HAHANAPIN KALANGITA’Y AKING LILIPARIN MGA PAGSUBOK AY HAHARAPIN ANO MANG LAYO AY LALAKBAYIN LALIM NG DAGAT AY SISISIRIN LAHAT NG PARAAN AY GAGAWIN MAKAMIT LANG ANG MITHIIN KALAGAYAN NG PUSO’Y SABIHIN SITWASYON AY WAG NG PAHIRAPIN PUSO KO’Y DI NAMAN MARAMDAMIN KATAPATAN LANG ANG PAIRALIN PAG-IBIG MO’Y AKING GIGISINGIN KAMALAYAN AY PAG-AALABIN HABANG BUHAY KITANG MAMAHALIN DAHIL IKAW ANG LAHAT SA AKIN

0

Aug 30, 2020

Aug 30, 2020 at 10:59 PM UTC

Naztriv

MITHIIN

ANG AKING PAG-IBIG AT DAMDAMIN LAGI SA BALAG NG ALANGANIN HINAHANAP SA IHIP NG HANGIN ANG SAGOT SA AKING PANALANGIN SAN KO MAN IBALING ANG PANINGIN LAGI KA SA AKING PANGITAIN PAG-IBIG KO’Y TULAD NG AWITIN MALAMYOS ANG HIMIG NGUNIT BITIN PAG-IBIG KO’Y WAGAS ANG HANGARIN KAHIT SAAN IKA’Y HAHANAPIN KALANGITA’Y AKING LILIPARIN MGA PAGSUBOK AY HAHARAPIN ANO MANG LAYO AY LALAKBAYIN LALIM NG DAGAT AY SISISIRIN LAHAT NG PARAAN AY GAGAWIN MAKAMIT LANG ANG MITHIIN KALAGAYAN NG PUSO’Y SABIHIN SITWASYON AY WAG NG PAHIRAPIN PUSO KO’Y DI NAMAN MARAMDAMIN KATAPATAN LANG ANG PAIRALIN PAG-IBIG MO’Y AKING GIGISINGIN KAMALAYAN AY PAG-AALABIN HABANG BUHAY KITANG MAMAHALIN DAHIL IKAW ANG LAHAT SA AKIN

24

Mahigit dalawang taong nawala at inuna ang kapakananng pamilya. Sa halos dalawang taong pag-iisa, akala ko ang hiling ko ay makukumpleto na. Nawala ang ningning sa aking mga mata, napalitan ng lungkot ang mukha kong dati ay kay sigla. Nang mapagtanto kong ako ay mag-isa pa rin pala na nilalabanan ang sariling mahalin ka nang tama! Malalim ang sugat kung sisisirin ko, ni hindi ko nga maarok ang pinagmulan nito. Ngunit sa bawat hapding dulot ng mga ito, ay may nangungulilang isang pusong sabik na bumangon sa harapan mo. Ngiting walang bukas kung ako ay tumawa. Siglang walang katapusan kung ako ay iyong makakasama. Hindi ba at kailangan kong ibalik ang dating sarili ko ay masaya at bigyang puwang din ang kasiyahang mayroon ako noong una. Sana sa pagsisimula ng pagbaong kong ito, maramdaman kong muli ang sayang nagmumula sa kaibuturan ng aking puso. Kakaibang siglang hindi na kailanman maglalaho pa at bigyang laya na ang isipan sa mga darating pang unos at delubyo sa buhay ko.

0

Mar 18, 2018

Mar 18, 2018 at 1:01 AM UTC

eugene

Pagbangon

Mahigit dalawang taong nawala at inuna ang kapakananng pamilya. Sa halos dalawang taong pag-iisa, akala ko ang hiling ko ay makukumpleto na. Nawala ang ningning sa aking mga mata, napalitan ng lungkot ang mukha kong dati ay kay sigla. Nang mapagtanto kong ako ay mag-isa pa rin pala na nilalabanan ang sariling mahalin ka nang tama! Malalim ang sugat kung sisisirin ko, ni hindi ko nga maarok ang pinagmulan nito. Ngunit sa bawat hapding dulot ng mga ito, ay may nangungulilang isang pusong sabik na bumangon sa harapan mo. Ngiting walang bukas kung ako ay tumawa. Siglang walang katapusan kung ako ay iyong makakasama. Hindi ba at kailangan kong ibalik ang dating sarili ko ay masaya at bigyang puwang din ang kasiyahang mayroon ako noong una. Sana sa pagsisimula ng pagbaong kong ito, maramdaman kong muli ang sayang nagmumula sa kaibuturan ng aking puso. Kakaibang siglang hindi na kailanman maglalaho pa at bigyang laya na ang isipan sa mga darating pang unos at delubyo sa buhay ko.

20

Dumating na naman ang mga alon Dala ang ala-ala ng kahapon Sa pag-ahon, mangangako Hindi na ulit magpapalunod Ngunit tinatawag ng tubig Hindi mapigilan ang pagbalik Sisisirin ang pinaka malalim Pangalan mo’y muling hahanapin

0

Aug 8, 2020

Aug 8, 2020 at 4:04 AM UTC

mayari

Alon

Dumating na naman ang mga alon Dala ang ala-ala ng kahapon Sa pag-ahon, mangangako Hindi na ulit magpapalunod Ngunit tinatawag ng tubig Hindi mapigilan ang pagbalik Sisisirin ang pinaka malalim Pangalan mo’y muling hahanapin

8

Dati-rati, palagi kong hinahangad sa sarili — Sana'y dumating na ang panahong magagawa ko nang lisanin. Dati-rati, palagi kong sinasabi na kaya ko na, Sapat na siguro ang dekantong taon na paghahanda at pinagsamahan natin. Dati-rati, tila ayaw ko nang manatili sa likod ng mga dakilang poste kung tawagin, Naging uhaw sa naghihintay na mala-karagatang pangarap na sisisirin. Dati-rati, ang kasalukuyang pagkakataon ang pinaka-inaasam, Ngayon ikaw ang nais muling masilayan at makapiling lamang. Alam ko malalim pa ang aking sisisirin, Para sa pangarap at pagbabagong minimithi. At sa bagong umagang darating, patuloy ko sanang maisabuhay ang mga aral na iyong ibinahagi.

0

Jan 22, 2018

Jan 22, 2018 at 5:12 AM UTC

missp

DATI

Dati-rati, palagi kong hinahangad sa sarili — Sana'y dumating na ang panahong magagawa ko nang lisanin. Dati-rati, palagi kong sinasabi na kaya ko na, Sapat na siguro ang dekantong taon na paghahanda at pinagsamahan natin. Dati-rati, tila ayaw ko nang manatili sa likod ng mga dakilang poste kung tawagin, Naging uhaw sa naghihintay na mala-karagatang pangarap na sisisirin. Dati-rati, ang kasalukuyang pagkakataon ang pinaka-inaasam, Ngayon ikaw ang nais muling masilayan at makapiling lamang. Alam ko malalim pa ang aking sisisirin, Para sa pangarap at pagbabagong minimithi. At sa bagong umagang darating, patuloy ko sanang maisabuhay ang mga aral na iyong ibinahagi.

11