"rasong" poems
Nangarap lang naman ng isang pag-ibig
Na kayang magtagal sa aking mga bisig
Ngunit bakit ganoon kadaya ang tadhana?
Parati na lamang naiiwan at namamaalam.
Wagas na pagmamahal ay kayang ialay
Ngunit kahit nilalako na ang pag-ibig
Walang sinuman ang tumatanggap
Walang sinuman ang kayang tumagal
Hanggang dito na lang ba talaga tayo?
Wala na bang pwede pang iareglo?
Pinagdasal na umabot sana sa simbahan
Ngunit mukhang ako lang talaga ang umasa
Ang pinakamasakit sa lahat ng 'to?
Yung naiwan kang nag-iisip na baka
Pwede pang isalba kung anong meron
Pero hindi ka pinayagang gumawa ng hakbang
Kaya 'eto't nagmumukmok sa isang tabi
Iniisip kung ano bang nagawang mali
Kasi ang mga rasong "hindi ikaw, ako"
Ay mas masakit pa sa "may iba ako"
Mas maiintindihan ko pa kung ang pag-ibig
Na kay tagal kong pinaghirapan ay bigla na lang maglaho
Kaysa sa mga rasong malabo namang basahin
At ang mga mala-bugtong na sagot sa aking mga tanong
Namamaalam muli sa pag-ibig na hindi nagtagal
Na kahit anong pilit ang aking gawin, walang nararating
Walang kapangyarihang baguhin ang kasalukuyan
Ang mga pinanghawakan dumudulas sa aking mga kamay.
Hanggang sa mawala sa puso
Isisigaw ang pagmamahal sa'yo
Sambit ng mga labi ang ngalan mo
Hanggang ang pag-ibig ay maglaho.
Mar 25, 2019
Mar 25, 2019 at 6:40 AM UTC
Aking puso, punong puno ng hinanakit
hindi ba nila napapansin? dibdib ko'y naninikip
"Hindi na ako mafafall" usong uso sa aking bibig
Bakit ganon? Sa utak, aking naririnig
Pagkagising, iyong mensahe aking natanggap
araw ko'y nabuo, lubos ng kasiyahan sa naganap
ngunit pagkakita, biglang araw ay nawasak
ikaw ay nagchat pala sa usapang malawak
Dinaan ko nalang sa tawa
di naman talaga ako dapat umasa
mga rasong ako'y sumaya
hindi din naman talaga ako pinaasa.
Oct 27, 2019
Oct 27, 2019 at 10:06 AM UTC