"oude" poems - Hello Poetry

Ek het iewers langs die pad My onskuld verloor , maar ek **** dis op ń special By die bottelstoor. Dis nou jammer ek is platsak Sonder geld, sonder naam Onthou my soos ek was In ma se fotoraam. Wie sou my kon waarsku dat Beloftes en my maagdlikheid So maklik soos vetkruit breek. Of dat al daai candy cigarettes My kon leer om ñ Marlboro Aan te steek. Vroeg ryp vroeg vrot, Op dominee se eer Verloor al jou onskuld en En probeer maar weer Om iewers ń Heer te kry Wat nog omgee vir my. Terwyl jy sukkel om jou daily bread Op die tafel te kry. My pelle gaan dood , word ryk Besoek die tjoekie Word groot ,word fake En kry STD's en kinders En ander goed wat hul nie soek nie. Nou loop ek ń pad van plooie En grys hare en taxes Waar Yolo jou nie verder bring Van die kussies nie... Face it. Ons was almal jonk , was al almal dronk En ń wyse man weet... Grootword is nie vir sussies nie.

0

Jul 13, 2014

Jul 13, 2014 at 12:05 PM UTC

pieter-andries-christiaan

Ode aan die oude

Ek het iewers langs die pad My onskuld verloor , maar ek **** dis op ń special By die bottelstoor. Dis nou jammer ek is platsak Sonder geld, sonder naam Onthou my soos ek was In ma se fotoraam. Wie sou my kon waarsku dat Beloftes en my maagdlikheid So maklik soos vetkruit breek. Of dat al daai candy cigarettes My kon leer om ñ Marlboro Aan te steek. Vroeg ryp vroeg vrot, Op dominee se eer Verloor al jou onskuld en En probeer maar weer Om iewers ń Heer te kry Wat nog omgee vir my. Terwyl jy sukkel om jou daily bread Op die tafel te kry. My pelle gaan dood , word ryk Besoek die tjoekie Word groot ,word fake En kry STD's en kinders En ander goed wat hul nie soek nie. Nou loop ek ń pad van plooie En grys hare en taxes Waar Yolo jou nie verder bring Van die kussies nie... Face it. Ons was almal jonk , was al almal dronk En ń wyse man weet... Grootword is nie vir sussies nie.

36

O wat zou ik graag Mijn herinneringen Aan stukken rijten Om ze vervolgens Op een zomermiddag Buiten op een kleedje Stilletjes uit te zoeken Om dan uiteindelijk De door mij Zorgvuldig uitgekozen Momenten Weer aan elkaar te plakken Alsof het is Een oude filmrol Zodat ik die op Mijn allerlaatste dag Af zou kunnen spelen

0

Mar 29, 2015

Mar 29, 2015 at 11:49 AM UTC

justin-van-weerden

Herinneringen

O wat zou ik graag Mijn herinneringen Aan stukken rijten Om ze vervolgens Op een zomermiddag Buiten op een kleedje Stilletjes uit te zoeken Om dan uiteindelijk De door mij Zorgvuldig uitgekozen Momenten Weer aan elkaar te plakken Alsof het is Een oude filmrol Zodat ik die op Mijn allerlaatste dag Af zou kunnen spelen

17

Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven. Weet je nog *** wij de eerste keer liepen, door die oude hoofdstad van ons land? Door de straten zwervend, lachend, jouw koude in mijn warme hand. En weet je nog de kleurigste herfst, wandelend door het bos bij de duinen, met jouw dochter die vol bewondering naar paddenstoelen liep te struinen? En weet je nog die hoogste schommel, die bijna reikte tot de maan waarop ik jou steeds hoger duwde, omdat ik nog niet weg wilde gaan? En weet je nog *** wij samen, slenterend door winkels van ingebonden papier, intiem pratend, de wereld negerend, jij mijn hand pakte en zei “hier”?; “Voel *** wij uit alle macht hetzelfde dansen op het ritme van dit leven” en *** ik toen ter plekke bedacht dat ik jou mijn wereld wilde geven. En weet je nog, toen het tij zich tegen ons begon te keren en wij nog dachten dat wij samen de storm wel zouden kunnen trotseren, *** ons roerloze schip tezamen met mijn wereld is vergaan, toen de golven van emoties het tegen de rotsen hebben doen slaan? En heb je het nog gehoord dat ik zoekend, tussen het wrakhout in de koude oceaan, jouw naam heb geroepen tot ik, schor en half in verdriet verdronken, maar aan land ben gegaan? En heb je het geweten dat ik dolend, over bospaden en de straten van die oude stad, gezocht heb naar sporen van jou, niet wetende of je aan mij dacht of dat je mij vergat? Maar wat je niet hebt kunnen weten en waarschijnlijk ook niet meer ziet is dat ik nooit heb kunnen vullen, de leegte die je achter liet. Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven

0

Jul 18, 2018

Jul 18, 2018 at 10:56 AM UTC

AndrewLeviManson

Ik druk mijn lippen op jouw naam

Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven. Weet je nog *** wij de eerste keer liepen, door die oude hoofdstad van ons land? Door de straten zwervend, lachend, jouw koude in mijn warme hand. En weet je nog de kleurigste herfst, wandelend door het bos bij de duinen, met jouw dochter die vol bewondering naar paddenstoelen liep te struinen? En weet je nog die hoogste schommel, die bijna reikte tot de maan waarop ik jou steeds hoger duwde, omdat ik nog niet weg wilde gaan? En weet je nog *** wij samen, slenterend door winkels van ingebonden papier, intiem pratend, de wereld negerend, jij mijn hand pakte en zei “hier”?; “Voel *** wij uit alle macht hetzelfde dansen op het ritme van dit leven” en *** ik toen ter plekke bedacht dat ik jou mijn wereld wilde geven. En weet je nog, toen het tij zich tegen ons begon te keren en wij nog dachten dat wij samen de storm wel zouden kunnen trotseren, *** ons roerloze schip tezamen met mijn wereld is vergaan, toen de golven van emoties het tegen de rotsen hebben doen slaan? En heb je het nog gehoord dat ik zoekend, tussen het wrakhout in de koude oceaan, jouw naam heb geroepen tot ik, schor en half in verdriet verdronken, maar aan land ben gegaan? En heb je het geweten dat ik dolend, over bospaden en de straten van die oude stad, gezocht heb naar sporen van jou, niet wetende of je aan mij dacht of dat je mij vergat? Maar wat je niet hebt kunnen weten en waarschijnlijk ook niet meer ziet is dat ik nooit heb kunnen vullen, de leegte die je achter liet. Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven

49

De eerste plek van mijn suikerfeestgebed! Je was al oud, maar nooit een stuk antiek, Je had ook nooit een mooie minaret, Maar toch een moskee, vanbinnen klassiek. Nu loop ik langs jou stenen, met gedachten Die steeds proberen te herinneren *** het nou was; wat mensen hier brachten, Wat was het wat ik deed al die keren? O gebouw van oudsher, nu ben je onbekend, Een oude plaats alleen van nostalgie, Door nieuwelingen word je niet gekend, En nu een stukje in de poëzie. Eerst kleine handjes, kleine gebeden, Nu een jongeman, kijkend naar het verleden.

0

Aug 1, 2018

Aug 1, 2018 at 7:35 AM UTC

gihon

Toen ik langs de oude moskee liep:

De eerste plek van mijn suikerfeestgebed! Je was al oud, maar nooit een stuk antiek, Je had ook nooit een mooie minaret, Maar toch een moskee, vanbinnen klassiek. Nu loop ik langs jou stenen, met gedachten Die steeds proberen te herinneren *** het nou was; wat mensen hier brachten, Wat was het wat ik deed al die keren? O gebouw van oudsher, nu ben je onbekend, Een oude plaats alleen van nostalgie, Door nieuwelingen word je niet gekend, En nu een stukje in de poëzie. Eerst kleine handjes, kleine gebeden, Nu een jongeman, kijkend naar het verleden.

14

Nooit meer terug is even slikken, Nooit meer daar en niet meer hikken, ongeremd schikken, ongestemd en zonder broek maar wel een hemd. Ik ben nu hier, weet niet goed waar, er is een schat verborgen. Ik wil hem vinden en meenemen naar mijn oude thuis van morgen, waar mijn zorgen enkel deden kniezen zonder effectief van de stress haren te doen verliezen. Ik zal moeten kiezen want mijn oude thuis, helaas, is achter mij gebleven in alle haast, op het begin van dit avontuur, zachtjes van de kust gedreven en over de rand van de muur voor altijd weg gevaren uit mijn leven samen met wat mij beschermde wanneer ik onbeholpen schermde met de gevaren uit mijn zeven. Dus niet meer terug, gewoon door. Er is een schat, een weg naar grote kuis maar daar zal het nooit hetzelfde zijn als mijn oude thuis. Nooit meer terug, altijd hier, met enkel in mijn hoofd, in al wat ik herinner, een deurtje op een kier. En misschien ooit, als ik kinderen heb, zie ik mijn oude thuis terug in *** onschuldig lief plezier.

0

Oct 27, 2019

Oct 27, 2019 at 1:00 PM UTC

Daan

De weg naar el satisfecho

Nooit meer terug is even slikken, Nooit meer daar en niet meer hikken, ongeremd schikken, ongestemd en zonder broek maar wel een hemd. Ik ben nu hier, weet niet goed waar, er is een schat verborgen. Ik wil hem vinden en meenemen naar mijn oude thuis van morgen, waar mijn zorgen enkel deden kniezen zonder effectief van de stress haren te doen verliezen. Ik zal moeten kiezen want mijn oude thuis, helaas, is achter mij gebleven in alle haast, op het begin van dit avontuur, zachtjes van de kust gedreven en over de rand van de muur voor altijd weg gevaren uit mijn leven samen met wat mij beschermde wanneer ik onbeholpen schermde met de gevaren uit mijn zeven. Dus niet meer terug, gewoon door. Er is een schat, een weg naar grote kuis maar daar zal het nooit hetzelfde zijn als mijn oude thuis. Nooit meer terug, altijd hier, met enkel in mijn hoofd, in al wat ik herinner, een deurtje op een kier. En misschien ooit, als ik kinderen heb, zie ik mijn oude thuis terug in *** onschuldig lief plezier.

34

on the day that marks his fortieth year a doctor informs him that his arthritis is worsening, digits more like twigs, mashed potatoes for knees. the news is no surprise, more expected mail. when the band begins, the cymbal sizzle like vegetables in a pan, crow horn squawk, he places the mouthpiece between his chapped lips knowing that any day could be the last day now, so he thinks of Coltrane and blows, hard, all he’s ever known, eyes of a gaggle of strangers, ping-pong ***** in the dark.

0

Nov 19, 2019

Nov 19, 2019 at 5:47 PM UTC

reece-aj-chambers

De Oude Muzikant (The Old Musician)

on the day that marks his fortieth year a doctor informs him that his arthritis is worsening, digits more like twigs, mashed potatoes for knees. the news is no surprise, more expected mail. when the band begins, the cymbal sizzle like vegetables in a pan, crow horn squawk, he places the mouthpiece between his chapped lips knowing that any day could be the last day now, so he thinks of Coltrane and blows, hard, all he’s ever known, eyes of a gaggle of strangers, ping-pong ***** in the dark.

20