"nagluluksa" poems - Hello Poetry

Masakit pa rin pala Nang aking maalala Ang unang araw kung san tayo'y nagkakakilala At sinabi mo 'Ate dito ka ba?' Sobrang sakit pa rin pala Nang aking maalala Ang mga salitang nabanggit mo na 'gusto kita' Pero mas lalong masakit nang malaman ko na ikaw ay meron ng iba. Ngunit ako si tanga at di sumuko Dahila ako'y nangako na kakayanin ko Kakayanin kong makita at matiis na meron kang iba Habang ako, ito nagluluksa. Masakit pa rin pala Nang aking balikan itong mga matatamis na alaala Na lahat ay nangyare na sa nakaraan, At kailangan ng harapin ang kasalukuyan Kasi hanggang ngayon, ang sakit sakit pa rin pala. Dahil di ko matanggap na siya ang pinili mo at di ako Pero pangako kakayinin ko, Kasi mahal kita, at iyon lang ang masasabi ko.

0

Dec 2, 2015

Dec 2, 2015 at 5:29 AM UTC

agdrft

Masakit pa rin pala

Masakit pa rin pala Nang aking maalala Ang unang araw kung san tayo'y nagkakakilala At sinabi mo 'Ate dito ka ba?' Sobrang sakit pa rin pala Nang aking maalala Ang mga salitang nabanggit mo na 'gusto kita' Pero mas lalong masakit nang malaman ko na ikaw ay meron ng iba. Ngunit ako si tanga at di sumuko Dahila ako'y nangako na kakayanin ko Kakayanin kong makita at matiis na meron kang iba Habang ako, ito nagluluksa. Masakit pa rin pala Nang aking balikan itong mga matatamis na alaala Na lahat ay nangyare na sa nakaraan, At kailangan ng harapin ang kasalukuyan Kasi hanggang ngayon, ang sakit sakit pa rin pala. Dahil di ko matanggap na siya ang pinili mo at di ako Pero pangako kakayinin ko, Kasi mahal kita, at iyon lang ang masasabi ko.

20

Itaas na ang bandera at iwagayway Iharap pababa sa mga naglulupasay Dito magsisimula Ang pagkuha ng retrato Dito magsisimula Ang pagkuha ng “selfie” Sa pagtunog ng isang “click” Ay makukuha ang atensyon mo, Maaaliw ka, Mabibighani’t mapapatingin At tila pag kumukuha ka ng retrato Ay ikaw ang pinakamaganda Sa naglalakihang lente na nasa screen Sa pagtunog ng isang “click” Ay mapapangiti ka Photogenic daw, ika nga At sa pagkatapos lagi ng mga ito Ay mawawala nalang bigla Na tila nagsusuot ka ng antipas Tuwing nakangiti nagpapakuha ng retrato Sa pagtunog ng isang “click” Ay mag aayos ka Magpapagwapo’t magpapaganda At tila isa itong contest At kailangan ikaw ang pinakamaganda At sa pagkatapos nito Ay titignan mo kung nadaig mo ba sila Ngunit bakit ikaw na hindi naman kumukuha ng retrato Ay tila nagiging isang kodak o kamera Na sa tuwing tumitingin ako sayo ay tila makukuhanan ako ng retrato Na tuwing nakikita kita, wala mang click, ay titingin ako sa mga mata mo na tila lente ng kamera  Sa paglapit mo saakin Ay makukuha mo ang atensyon ko, Maaaliw ako, mabibighani’t mapapatingin At tila pag kasama kita Ay wala akong mahiling Kundi ang patigilin ang oras Para manatili sa piling mo Ngunit bakit kapag nasa iyo ang atensyon ko Ikaw ay nakatingin naman sa iba Hindi ang pagiging nandito ko ang tumatakbo Sa munting isip mo, kundi siya Sa paglapit mo saakin Ay mag aayos akong bigla Magpapagwapo o magpapaganda At tila isa itong contest Na kailangan madaig ko siya Pero parang hindi ko kaya Dahil kahit kailan hindi ko madadaig siya At kahit na gaano mo pa ako lapitan Siya parin ang magiging malapit dahil sa kariktan At ako ay maiiwan sa alon ng pag-iisa Sa paglapit mo saakin Ay mapapangiti ako Lalabas ang mga ngipin Na tila nasa isang patalastas ako ng colgate Ngingiti At ngingiti lang Ngunit sa likod ng mga ngiting ito Ang tinatago ko ay luha Mga luha na hindi ko ninanais na makita mo Sanhi ng simula mo ‘kong paasahin Mga luha na pinili kong itago mula sa’yo Dahil alam ko rin naman na hindi mo ito papansinin Hindi ka naman kodak na itinataas ko Ngunit bakit pakiramdam ko ay nakatingin ka saakin pababa Habang ako’y nasasaktan at nagluluksa At sa pagtapos ko ng piyesang ito Ang tanging hiling ko lamang ay Mga retrato na maaaring itabi Dahil nag uumapaw na ang mga mata kong gusto nang matuyo Itaas na ang bandera at iwagayway Iharap pababa sa mga naglulupasay Dito magtatapos Ang pagkuha ng retrato Dito magtatapos Ang pagkuha ng “selfie”

0

Apr 19, 2017

Apr 19, 2017 at 11:15 AM UTC

kurt-christian-b-tubera

Selfie

Itaas na ang bandera at iwagayway Iharap pababa sa mga naglulupasay Dito magsisimula Ang pagkuha ng retrato Dito magsisimula Ang pagkuha ng “selfie” Sa pagtunog ng isang “click” Ay makukuha ang atensyon mo, Maaaliw ka, Mabibighani’t mapapatingin At tila pag kumukuha ka ng retrato Ay ikaw ang pinakamaganda Sa naglalakihang lente na nasa screen Sa pagtunog ng isang “click” Ay mapapangiti ka Photogenic daw, ika nga At sa pagkatapos lagi ng mga ito Ay mawawala nalang bigla Na tila nagsusuot ka ng antipas Tuwing nakangiti nagpapakuha ng retrato Sa pagtunog ng isang “click” Ay mag aayos ka Magpapagwapo’t magpapaganda At tila isa itong contest At kailangan ikaw ang pinakamaganda At sa pagkatapos nito Ay titignan mo kung nadaig mo ba sila Ngunit bakit ikaw na hindi naman kumukuha ng retrato Ay tila nagiging isang kodak o kamera Na sa tuwing tumitingin ako sayo ay tila makukuhanan ako ng retrato Na tuwing nakikita kita, wala mang click, ay titingin ako sa mga mata mo na tila lente ng kamera  Sa paglapit mo saakin Ay makukuha mo ang atensyon ko, Maaaliw ako, mabibighani’t mapapatingin At tila pag kasama kita Ay wala akong mahiling Kundi ang patigilin ang oras Para manatili sa piling mo Ngunit bakit kapag nasa iyo ang atensyon ko Ikaw ay nakatingin naman sa iba Hindi ang pagiging nandito ko ang tumatakbo Sa munting isip mo, kundi siya Sa paglapit mo saakin Ay mag aayos akong bigla Magpapagwapo o magpapaganda At tila isa itong contest Na kailangan madaig ko siya Pero parang hindi ko kaya Dahil kahit kailan hindi ko madadaig siya At kahit na gaano mo pa ako lapitan Siya parin ang magiging malapit dahil sa kariktan At ako ay maiiwan sa alon ng pag-iisa Sa paglapit mo saakin Ay mapapangiti ako Lalabas ang mga ngipin Na tila nasa isang patalastas ako ng colgate Ngingiti At ngingiti lang Ngunit sa likod ng mga ngiting ito Ang tinatago ko ay luha Mga luha na hindi ko ninanais na makita mo Sanhi ng simula mo ‘kong paasahin Mga luha na pinili kong itago mula sa’yo Dahil alam ko rin naman na hindi mo ito papansinin Hindi ka naman kodak na itinataas ko Ngunit bakit pakiramdam ko ay nakatingin ka saakin pababa Habang ako’y nasasaktan at nagluluksa At sa pagtapos ko ng piyesang ito Ang tanging hiling ko lamang ay Mga retrato na maaaring itabi Dahil nag uumapaw na ang mga mata kong gusto nang matuyo Itaas na ang bandera at iwagayway Iharap pababa sa mga naglulupasay Dito magtatapos Ang pagkuha ng retrato Dito magtatapos Ang pagkuha ng “selfie”

76

Mga sulat kong tula Mga sukat at tugma Hindi ba tumatak sayo sinta Mga gawa kong tula? Na sa iyo lamang ilalathala Mga maririkit na salita Mga nagtutugmang salita Hindi ka ba kinilig aking sinta? Hindi ba tumatak saiyong isipan mahal kong dalaga? Mga nakaka kilig na banat Bakit parang walang tama Sa iyong isipan at puso na dun naman patungo ng mga salitang pinagisipan ng tamang sukat at tugma Nakukulangan ka ba Kailangan bang deretsuhin ko na? Okaya isigaw ko pa? Na mahal kita sinta? Walang halong biro Dahil nahulog na sayo Kaya nung iniwasan mo na ako Parang nasa burol, napakatahimik ko Para bang nagluluksa ang sarili ko Nawalan ng ngiti ang labi ko Umaasa parin na tumatak sayo Sinta ikaw lamang gagawan ng obrang ganito Dahil nakakaiba ka sa ibang mga dalaga mahal ko Kaya lahat ng itong sukat at tugma Mga obrang pinagisipan ng mahaba Kahit ayaw mo na, sayo parin ilalathala.

0

Mar 1, 2020

Mar 1, 2020 at 4:39 AM UTC

Euphrosyne

Tumatak

Mga sulat kong tula Mga sukat at tugma Hindi ba tumatak sayo sinta Mga gawa kong tula? Na sa iyo lamang ilalathala Mga maririkit na salita Mga nagtutugmang salita Hindi ka ba kinilig aking sinta? Hindi ba tumatak saiyong isipan mahal kong dalaga? Mga nakaka kilig na banat Bakit parang walang tama Sa iyong isipan at puso na dun naman patungo ng mga salitang pinagisipan ng tamang sukat at tugma Nakukulangan ka ba Kailangan bang deretsuhin ko na? Okaya isigaw ko pa? Na mahal kita sinta? Walang halong biro Dahil nahulog na sayo Kaya nung iniwasan mo na ako Parang nasa burol, napakatahimik ko Para bang nagluluksa ang sarili ko Nawalan ng ngiti ang labi ko Umaasa parin na tumatak sayo Sinta ikaw lamang gagawan ng obrang ganito Dahil nakakaiba ka sa ibang mga dalaga mahal ko Kaya lahat ng itong sukat at tugma Mga obrang pinagisipan ng mahaba Kahit ayaw mo na, sayo parin ilalathala.

29

Alam kong ika'y nagluluksa, Sa pagkamatay ng dalawa sa iyong pamilya. Alam kong mukha mo ay hindi maipinta, Pagkat ramdam kong ika'y mangungulila. Alam kong mahal na mahal mo sila, Dahil mula sa iyong pagkabata, kasama ka nila. Nanatili ka sa kanilang puso kahit na malayo ka, Magkahiwalay man kayo, sa puso mo ay hindi sila mawawala. Sayang nga lamang at wala ako sa iyong tabi, Upang yakapin ka at sa aking balikat ay humikbi. Magkagayunpaman, puso ko rin ay nagtatangis, Dahil alam kong sadyang napakasakit ang maghinagpis. Ibubulong ko na lamang sa hangin Na ikaw ay aluin at yakapin, Nang maramdaman **** kahit wala ka sa'kin, Puso ko nama'y nandito at sa iyo'y naghihintay pa rin.

0

Aug 7, 2017

Aug 7, 2017 at 6:39 PM UTC

eugene

Malayo Ka Man

Alam kong ika'y nagluluksa, Sa pagkamatay ng dalawa sa iyong pamilya. Alam kong mukha mo ay hindi maipinta, Pagkat ramdam kong ika'y mangungulila. Alam kong mahal na mahal mo sila, Dahil mula sa iyong pagkabata, kasama ka nila. Nanatili ka sa kanilang puso kahit na malayo ka, Magkahiwalay man kayo, sa puso mo ay hindi sila mawawala. Sayang nga lamang at wala ako sa iyong tabi, Upang yakapin ka at sa aking balikat ay humikbi. Magkagayunpaman, puso ko rin ay nagtatangis, Dahil alam kong sadyang napakasakit ang maghinagpis. Ibubulong ko na lamang sa hangin Na ikaw ay aluin at yakapin, Nang maramdaman **** kahit wala ka sa'kin, Puso ko nama'y nandito at sa iyo'y naghihintay pa rin.

16

ika-19 na pahina ng ikalawang kabanata ng panaghoy. Naghihikahos, nagluluksa, at bakit nga ba hangang ngayon tila automatikong tumatakbo patungo sa rurok ng kastupiduhang ito. Habang ang liwanag ay patuloy na umiikot sa kaaliwalasan mo.

0

Jun 27, 2020

Jun 27, 2020 at 12:21 PM UTC

kenpachiwords

ika-19 na pahina

ika-19 na pahina ng ikalawang kabanata ng panaghoy. Naghihikahos, nagluluksa, at bakit nga ba hangang ngayon tila automatikong tumatakbo patungo sa rurok ng kastupiduhang ito. Habang ang liwanag ay patuloy na umiikot sa kaaliwalasan mo.

4

Ngayon nandito ka na, aking binabalikan ang nakaraan kung saan walang ikaw, walang tayo, at nawawala ako. Madilim na umaga na walang pinagkaiba sa gabing isinantabi para sa pagkatao kong tila nagluluksa, hindi malaman ano ang gagawin, hindi alam ano ang dahilan. Tahimik, at puno ng luha at hikbi ang apat na sulok ng aking kwarto saksi ang mga unan na nagsisilbing karamay tuwing aking isinisisi ang tadhana at sarili bakit ganto ang nangyayari sa aking buhay. Ngayon, nakatagpo ang sasalba sa aking nalukunod na diwa, nakakapagpasaya sa naguguluhan kong isipan, nakakapagpakalma ng aking kalooban. Nandyan ka na, nandito tayo, nandito na rin ako.

0

Aug 14, 2017

Aug 14, 2017 at 1:38 PM UTC

mayel-tapic

Noon at Ngayon

Ngayon nandito ka na, aking binabalikan ang nakaraan kung saan walang ikaw, walang tayo, at nawawala ako. Madilim na umaga na walang pinagkaiba sa gabing isinantabi para sa pagkatao kong tila nagluluksa, hindi malaman ano ang gagawin, hindi alam ano ang dahilan. Tahimik, at puno ng luha at hikbi ang apat na sulok ng aking kwarto saksi ang mga unan na nagsisilbing karamay tuwing aking isinisisi ang tadhana at sarili bakit ganto ang nangyayari sa aking buhay. Ngayon, nakatagpo ang sasalba sa aking nalukunod na diwa, nakakapagpasaya sa naguguluhan kong isipan, nakakapagpakalma ng aking kalooban. Nandyan ka na, nandito tayo, nandito na rin ako.

4

Umiiyak ka nanaman. Nilulunod ang sarili sa alaala ng nakaraan. Nakaraang winasak ka hanggang sa wala ka ng maramdaman. Nakaraang sinumpa mo ngunit gusto mo pa ring balikan. Sa sarili'y tinatanong ang mga katanungang wala namang sagot. Umiinom ka nanaman ng lason na kalauna'y ginawa mo ng gamot. Anong nangyayari sayo? 'Di ka pa ba napapagod? Luha mo ay patuloy parin sa pagdaloy, Habang nilalango ang alak na sa lalamunan ay umaapoy. Nagluluksa ka dahil puso mo'y siya parin ang tinitibok. Tangina, kailan ka babangon sa pagkakalugmok? Madilim na langit ay unti-unti nang lumiliwanag, Liwanag sa iyong ngiti kailan ko kaya ulit maaaninag? Umaga na, di ka parin tapos sa pagtangis. Hanggang kailan ka ba magtitiis? Mahal ko, tama na. Ako ang mas nasasaktan sa iyong ginagawa. Tahan na, mahal ko, parang awa mo na. Baka ikamatay ko na kung bukas iiyak ka nanaman dahil sa kanya.

0

Jul 25, 2020

Jul 25, 2020 at 9:09 AM UTC

julianneeeeeee

Tahan Na

Umiiyak ka nanaman. Nilulunod ang sarili sa alaala ng nakaraan. Nakaraang winasak ka hanggang sa wala ka ng maramdaman. Nakaraang sinumpa mo ngunit gusto mo pa ring balikan. Sa sarili'y tinatanong ang mga katanungang wala namang sagot. Umiinom ka nanaman ng lason na kalauna'y ginawa mo ng gamot. Anong nangyayari sayo? 'Di ka pa ba napapagod? Luha mo ay patuloy parin sa pagdaloy, Habang nilalango ang alak na sa lalamunan ay umaapoy. Nagluluksa ka dahil puso mo'y siya parin ang tinitibok. Tangina, kailan ka babangon sa pagkakalugmok? Madilim na langit ay unti-unti nang lumiliwanag, Liwanag sa iyong ngiti kailan ko kaya ulit maaaninag? Umaga na, di ka parin tapos sa pagtangis. Hanggang kailan ka ba magtitiis? Mahal ko, tama na. Ako ang mas nasasaktan sa iyong ginagawa. Tahan na, mahal ko, parang awa mo na. Baka ikamatay ko na kung bukas iiyak ka nanaman dahil sa kanya.

20

Nobita's Rainy Search for Joy Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa, Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa, "Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot, Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit. "Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip, "Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag." Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa, Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa. Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos, Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat, "Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin, Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal. Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan, "Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa, "Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?" Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok. "Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili, "Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa." Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya, Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim. Isang video ang naisip, tila nakakatawa, Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis, "Maraming nanood, sana’y malaman mo, Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko." "Kapag kasama kita, parang walang hanggan," Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim, Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho, Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot. Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim, "Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw." Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning, Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig. At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa, Makakasama si Joy, sa hirap at saya. "Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya, Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala." Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento, Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo. Kahit anong ulan, kahit anong bagyo, Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.

0

Sep 21, 2024

Sep 21, 2024 at 11:26 AM UTC

triplej

Nobita's Rainy Search for Joy

Nobita's Rainy Search for Joy Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa, Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa, "Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot, Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit. "Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip, "Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag." Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa, Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa. Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos, Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat, "Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin, Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal. Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan, "Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa, "Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?" Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok. "Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili, "Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa." Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya, Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim. Isang video ang naisip, tila nakakatawa, Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis, "Maraming nanood, sana’y malaman mo, Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko." "Kapag kasama kita, parang walang hanggan," Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim, Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho, Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot. Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim, "Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw." Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning, Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig. At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa, Makakasama si Joy, sa hirap at saya. "Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya, Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala." Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento, Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo. Kahit anong ulan, kahit anong bagyo, Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.

41