"hinulma" poems - Hello Poetry

012517 Wag mo akong sanayin Habang hawak mo ang mga kamay ko -- Mga kamay na tila hinulma para sa isa't isa Mga kamay na alam kong ayaw nang bumitaw sayo. Wag mo akong sanayin Habang yakap mo ako -- Yakap na matagal kong ipinagkait sayo -- Dahil natakot ako Natakot akong yun na ang una't huli. Ilang beses akong tumanggi Kasi alam ko ring hindi ko mapipigilan Ang pag-agos ng luha sa nga mata ko. Ayoko kasing ikaw yung sumalo Sa pagal kong mga matang ilang beses nang nagpatalo. Wag mo akong sanayin Habang sinasabi mo ang mga salitang "mahal kita." Pagkat sa bawat sambit mo, natatakot ang puso ko Napupuno ako ng kaba Na baka bumitaw ka na namang bigla. Wag mo akong sanayin Habang sumasandig ako sayo Ilang beses na akong nagpaalam sayo At hindi ko rin alam kung may babalikan pa ba ako. Wag, baka masanay na ako Masanay na lagi kang nandyan Masanay na hindi ka bibitaw Masanay sa pagmamahal mo Masanay at muling masayang ang lahat.

0

Jan 30, 2017

Jan 30, 2017 at 5:53 AM UTC

psalmiseta

Wag Mo Akong Sanayin

012517 Wag mo akong sanayin Habang hawak mo ang mga kamay ko -- Mga kamay na tila hinulma para sa isa't isa Mga kamay na alam kong ayaw nang bumitaw sayo. Wag mo akong sanayin Habang yakap mo ako -- Yakap na matagal kong ipinagkait sayo -- Dahil natakot ako Natakot akong yun na ang una't huli. Ilang beses akong tumanggi Kasi alam ko ring hindi ko mapipigilan Ang pag-agos ng luha sa nga mata ko. Ayoko kasing ikaw yung sumalo Sa pagal kong mga matang ilang beses nang nagpatalo. Wag mo akong sanayin Habang sinasabi mo ang mga salitang "mahal kita." Pagkat sa bawat sambit mo, natatakot ang puso ko Napupuno ako ng kaba Na baka bumitaw ka na namang bigla. Wag mo akong sanayin Habang sumasandig ako sayo Ilang beses na akong nagpaalam sayo At hindi ko rin alam kung may babalikan pa ba ako. Wag, baka masanay na ako Masanay na lagi kang nandyan Masanay na hindi ka bibitaw Masanay sa pagmamahal mo Masanay at muling masayang ang lahat.

29

041217 Hindi ko alam kung ilang beses ba nating Pipiliting basahin ang mga palad ng bawat isa. Na minsang inakala nating hinulma para sa isa't isa Na minsang binigkas natin ang "mahal kita." Marahil kaya tayo'y naudlot ng Tadhana noon Di lang dahil hindi tayo handa Pero dahil hindi natin makakayang tumayo sa kanya-kanyang pananampalataya. Ilang beses kong ipinagdasal na Bawiin ka na lang Niya ulit Di kasi tayo nakalulugod sa Kanya Parang wala na rin akong maharap sa Kanya. At yung mga bagay-bagay na noon binitiwan ko na -- Ngayon, mas lalo lang lumala Mas lalong di ako makawala Kasi nagpapagamit tayo sa sariling kagustuhan. Kung ganito ang pag-ibig, Gusto ko na lamang huminto Hindi kita sasarhan ng pinto Talagang sa mga oras na ito'y hindi lang akma ang "tayo." Magbibilang na naman tayo ng iilan pang mga araw At buwan o panibagong taon na naman Pero sana sa pagkakataong ito, Hayaan na nating itama Niya na ang lahat.

0

Nov 8, 2017

Nov 8, 2017 at 8:05 AM UTC

psalmiseta

Udlot

041217 Hindi ko alam kung ilang beses ba nating Pipiliting basahin ang mga palad ng bawat isa. Na minsang inakala nating hinulma para sa isa't isa Na minsang binigkas natin ang "mahal kita." Marahil kaya tayo'y naudlot ng Tadhana noon Di lang dahil hindi tayo handa Pero dahil hindi natin makakayang tumayo sa kanya-kanyang pananampalataya. Ilang beses kong ipinagdasal na Bawiin ka na lang Niya ulit Di kasi tayo nakalulugod sa Kanya Parang wala na rin akong maharap sa Kanya. At yung mga bagay-bagay na noon binitiwan ko na -- Ngayon, mas lalo lang lumala Mas lalong di ako makawala Kasi nagpapagamit tayo sa sariling kagustuhan. Kung ganito ang pag-ibig, Gusto ko na lamang huminto Hindi kita sasarhan ng pinto Talagang sa mga oras na ito'y hindi lang akma ang "tayo." Magbibilang na naman tayo ng iilan pang mga araw At buwan o panibagong taon na naman Pero sana sa pagkakataong ito, Hayaan na nating itama Niya na ang lahat.

24

#06022021 Hayaan **** ilahad ng mga pahina ang misteryo ng nakalipas, Ang mahikang bumabalot sa guhit ng mga palad Na hinulma sa salamin ng liwanag, Ang dugo ng kasaysayang naging pantatak ng kahapon, bukas at ngayon. Ang pagsirit ng kandila sa lumalalim na gabi Ay gaya ng pakikipagbuno ng kalangitan sa lumalagablab na araw. Hindi man lamang napagod ang lumikha ng bahaghari, Pagkat buhat sa simula hanggang dulo'y kaya nya itong pagmasdan -- Kaya nya itong sabayan hanggang sa pagtiklop ng mga ulap. At gaya ng mga ibong malaya na walang humpay ang pagkampay patungo sa lilim, Ay gayundin ang mga imahe ng putik na ginawaran ng damdamin. Ang kanilang pakikipagsapalaran sa modernong makinarya ng paglusong at pag-ahon, Na may dalisay na pagdinig sa lilim ng kapatawaran at kaligtasan. Walang sinuman ang kayang kumitil sa mga paupos na kandila -- Silang ang pagluhod ay simbolo ng kalakasan at pagtitiwala. Silang may dunong at sa bukal ng buhay ay may hiram na sandali. Maliban na lang kung sya'y magpaubaya para lumisan nang walang paalam. Ngunit kumatok man sila, Ang huling habilin at pagsilip sa bintana sa hapag Ay walang katiyakan pawang sa oras at magiging tahanan. Di hamak na may kaalaman ang sining na paghinga ang naging buhay, Kaysa sa mga yumuyukod na mga punong Mayroong nalalagasan na mga pakpak sa bawat dapithapon. Di gaya ng dagat na lumulunod sa sarili Na hayag sa kalangitan ang pagkunot at paghinahon. Ang pawis sa mga pisngi'y gaya ng mga butil ng perlas Na higit pa sa mga ginto't dyamanteng ibinigkis para ikalakal. Walang humpay ang pagkapa madatnan lamang ang liwanag Sa iskinatang walang inihain kundi pait at karamdaman. At katulad ng pagpapagal nito sa apoy upang mailimbag ang sarili'y Kusang babalik ang mga ito sa hiningan ng sandali. Kung saan wala nang ni isang mananatiling "misteryo," Kung saan lahad at hubad na ang lahat ng pagpapanggap. At kung saan ang huling pahina ay pupunitin, Ang himagsikan ay makikitil hindi nang panandalian lamang. Magiging malaya ang pagpapaubaya ng mga kamay sa hangin, Malaya ang mga pusong walang ibang nais kundi magpuri.

0

Jun 3, 2021

Jun 3, 2021 at 3:19 AM UTC

psalmiseta

The Story of Time

#06022021 Hayaan **** ilahad ng mga pahina ang misteryo ng nakalipas, Ang mahikang bumabalot sa guhit ng mga palad Na hinulma sa salamin ng liwanag, Ang dugo ng kasaysayang naging pantatak ng kahapon, bukas at ngayon. Ang pagsirit ng kandila sa lumalalim na gabi Ay gaya ng pakikipagbuno ng kalangitan sa lumalagablab na araw. Hindi man lamang napagod ang lumikha ng bahaghari, Pagkat buhat sa simula hanggang dulo'y kaya nya itong pagmasdan -- Kaya nya itong sabayan hanggang sa pagtiklop ng mga ulap. At gaya ng mga ibong malaya na walang humpay ang pagkampay patungo sa lilim, Ay gayundin ang mga imahe ng putik na ginawaran ng damdamin. Ang kanilang pakikipagsapalaran sa modernong makinarya ng paglusong at pag-ahon, Na may dalisay na pagdinig sa lilim ng kapatawaran at kaligtasan. Walang sinuman ang kayang kumitil sa mga paupos na kandila -- Silang ang pagluhod ay simbolo ng kalakasan at pagtitiwala. Silang may dunong at sa bukal ng buhay ay may hiram na sandali. Maliban na lang kung sya'y magpaubaya para lumisan nang walang paalam. Ngunit kumatok man sila, Ang huling habilin at pagsilip sa bintana sa hapag Ay walang katiyakan pawang sa oras at magiging tahanan. Di hamak na may kaalaman ang sining na paghinga ang naging buhay, Kaysa sa mga yumuyukod na mga punong Mayroong nalalagasan na mga pakpak sa bawat dapithapon. Di gaya ng dagat na lumulunod sa sarili Na hayag sa kalangitan ang pagkunot at paghinahon. Ang pawis sa mga pisngi'y gaya ng mga butil ng perlas Na higit pa sa mga ginto't dyamanteng ibinigkis para ikalakal. Walang humpay ang pagkapa madatnan lamang ang liwanag Sa iskinatang walang inihain kundi pait at karamdaman. At katulad ng pagpapagal nito sa apoy upang mailimbag ang sarili'y Kusang babalik ang mga ito sa hiningan ng sandali. Kung saan wala nang ni isang mananatiling "misteryo," Kung saan lahad at hubad na ang lahat ng pagpapanggap. At kung saan ang huling pahina ay pupunitin, Ang himagsikan ay makikitil hindi nang panandalian lamang. Magiging malaya ang pagpapaubaya ng mga kamay sa hangin, Malaya ang mga pusong walang ibang nais kundi magpuri.

38

sino nga ba satin ang uto-uto? madaling naniwala sa tukso ‘kay lambing at malumanay subalit iyong mga pangako'y hinulma sa matinik na katotohanan sino nga ba satin ang uto-uto? napaniwala sa pantasya ng pagmamahalang dapat na mapagpalaya ako ba ang uto-uto? isinumpa ng mga tendensiya ng uring pinagmulan isang kabalintunaan sana’y mabalikwas ngunit matigas ang aking ulo ikaw ba ang uto-uto? pero ikaw lamang ang makakasagot sapagkat ito’y sulat sa hangin, mga hinanakit at sumpa na di makakaabot sa iyo ako yata ang uto-uto napaniwala sa iyong malalambing na tukso dahil kahit ako'y nabudol ng isang pagmamahalang mapagtaksil ika’y hindi mabitaw-bitawan

0

Sep 25, 2024

Sep 25, 2024 at 11:35 PM UTC

tenderdevotion

utô-utô

sino nga ba satin ang uto-uto? madaling naniwala sa tukso ‘kay lambing at malumanay subalit iyong mga pangako'y hinulma sa matinik na katotohanan sino nga ba satin ang uto-uto? napaniwala sa pantasya ng pagmamahalang dapat na mapagpalaya ako ba ang uto-uto? isinumpa ng mga tendensiya ng uring pinagmulan isang kabalintunaan sana’y mabalikwas ngunit matigas ang aking ulo ikaw ba ang uto-uto? pero ikaw lamang ang makakasagot sapagkat ito’y sulat sa hangin, mga hinanakit at sumpa na di makakaabot sa iyo ako yata ang uto-uto napaniwala sa iyong malalambing na tukso dahil kahit ako'y nabudol ng isang pagmamahalang mapagtaksil ika’y hindi mabitaw-bitawan

29

Isa akong makata. Na gustong magsulat ng mga bagay na kakaiba. Pawang ako lamang ang nalalanta. Sapagkat ang tula ko'y hinulma na.

0

Mar 21, 2017

Mar 21, 2017 at 11:02 PM UTC

nymriari

Makata

Isa akong makata. Na gustong magsulat ng mga bagay na kakaiba. Pawang ako lamang ang nalalanta. Sapagkat ang tula ko'y hinulma na.

1

050220 Nagbibilang ako ng mga pahinang Ni minsa’y hindi ko binura Ni minsan, hindi ko binasura. Hinuhulma ko pa rin ang aking mga kamay sa buwan Na sa tuwing pinagmamasdan ko siya’y Sumasagi sa’king isip ang unang tulang Binigkas ko sayo nang biglaan. At habang pinagmamasdan ko ang aking mga palad, Ay kumukunot maging ang aking mga kilay Kasabay ng kumot sa gabi sa bawat paghikbi. Hinulma pa rin ba ang mga palad para sa isa’t isa? O ang minsang nagpahinga’y Bawal na rin bang bumalik para magsimulang muli? Nauutal ako — Sa tuwing sinisigaw ko saking isip ang pangalan mo Ang bawat letrang dahan-dahan kong sinusulat Sa aking alaala, saksi ang pintig ng pusong may pangamba. Nasisilaw ako — Na sa bawat pagpikit ko’y Tila suntok ka sa buwan kung makakamtan muli. Nasisilaw ako — Sa tuwing hinihiling kong pagbuksan Ang puso **** kinakatok at niluluhod sa panalangin.

0

May 1, 2020

May 1, 2020 at 8:15 PM UTC

psalmiseta

Hulmahan

050220 Nagbibilang ako ng mga pahinang Ni minsa’y hindi ko binura Ni minsan, hindi ko binasura. Hinuhulma ko pa rin ang aking mga kamay sa buwan Na sa tuwing pinagmamasdan ko siya’y Sumasagi sa’king isip ang unang tulang Binigkas ko sayo nang biglaan. At habang pinagmamasdan ko ang aking mga palad, Ay kumukunot maging ang aking mga kilay Kasabay ng kumot sa gabi sa bawat paghikbi. Hinulma pa rin ba ang mga palad para sa isa’t isa? O ang minsang nagpahinga’y Bawal na rin bang bumalik para magsimulang muli? Nauutal ako — Sa tuwing sinisigaw ko saking isip ang pangalan mo Ang bawat letrang dahan-dahan kong sinusulat Sa aking alaala, saksi ang pintig ng pusong may pangamba. Nasisilaw ako — Na sa bawat pagpikit ko’y Tila suntok ka sa buwan kung makakamtan muli. Nasisilaw ako — Sa tuwing hinihiling kong pagbuksan Ang puso **** kinakatok at niluluhod sa panalangin.

24