"gumala" poems - Hello Poetry

Kahit hindi na ako yung maging una o yung huli mo Kahit ako na lang yung na sa gitna niyo Yung pwedeng sumagot ng oo o hindi Yung madalas mang-aya gumala o mangtokis Ituring bilang isang kaibigan, ka-ibigan o pareho, wala naman itong kaibahan Ako na lang yung taga-salo ng mabibigat **** luha kapag hindi mo na kaya pigilan 'to Ako na lang yung magpapaalala sayo kung gaano ka na kalayo mula sa pinanggalingan mo Ako na lang yung magsisilbing checkpoint mo kung sakaling hindi mo pa kaya papuntang dulo Ako na lang yung magiging gabay kapag hindi mo na alam kung saang daan tutungo Ako na lang yung magbibigay liwanag pagkatapos ng gerang pinasok mo Ako na lang yung taga-sabi sayo ng "tiwala lang, kaya yan" kapag tambak ka sa dami ng trabaho Ako na lang yung magpupulot ng bawat piraso ng pagkatao mo na nadurog sa nagdaang mga bagyo Ako na lang yung susuporta sayo sa laban kapag malapit ka ng matalo Ako na lang yung mag-aabang sayo kapag malapit ka na sa may kanto Ako na lang yung magpapayo kapag naguguluhan ka na sa pag-ikot ng mundo Ako na lang yung mapagkakatiwalaan mo na pwedeng sabihan ng mga pinakatatagong sikreto Ako na lang. Ako na lang yung gaganap sa parteng to Yung di ganon ka-importante, hindi din kawalan Laging maaasahan kaya ayun, laging umaasa Ang magbabalanse sa daloy ng kwento Kahit yun na lang tayo; sayo.

0

Oct 29, 2016

Oct 29, 2016 at 10:00 AM UTC

Ang pagkain ng croissant at floss buns sa public places. O ng saging o hotdog sa jeepney. Ng chocolate ice cream habang naka-all white ka. Ang umibig ng mga taong may mental illness. O ng taga-malayo o magkagusto sa pari. Ng taong hindi maaaring ibigin. Ang maki-apid sa asawa ng may asawa. Ang kwarto **** napabayaang linisin dahil mas masarap nga naman ang siesta. Mas nakakahalina ang tawag ng pahinga, kaysa talak ng pagliligpit. Ang trend ng salted caramel everything dahil mas mainam ang may konting alat. Ang nakaligtaang lakad sa government offices dahil mas kaakit-akit ang gumala. Ang buhay **** salat sa kaayusan dahil mas masarap ang makalat.

0

Oct 8, 2023

Oct 8, 2023 at 8:39 AM UTC

ang_lakambini

Mas Masarap Ang Makalat

Ang pagkain ng croissant at floss buns sa public places. O ng saging o hotdog sa jeepney. Ng chocolate ice cream habang naka-all white ka. Ang umibig ng mga taong may mental illness. O ng taga-malayo o magkagusto sa pari. Ng taong hindi maaaring ibigin. Ang maki-apid sa asawa ng may asawa. Ang kwarto **** napabayaang linisin dahil mas masarap nga naman ang siesta. Mas nakakahalina ang tawag ng pahinga, kaysa talak ng pagliligpit. Ang trend ng salted caramel everything dahil mas mainam ang may konting alat. Ang nakaligtaang lakad sa government offices dahil mas kaakit-akit ang gumala. Ang buhay **** salat sa kaayusan dahil mas masarap ang makalat.

18

Ibabaon sa limot ang inaasam Sa pagpikit ng mata'y di mapakali Ang malikot na lagyo dumikit sa kumot na pantabon Nahihiya na makita na duguan Alisan sana ng pandamdam Sa karsel masilip ang sulat Di maipalabas sa kinalalagyan Inekisan ang mga araw noong sa bilangguan Sona ng mag-uumpisang kalbaryo Nakiusap na madala ng hangin Ang Antigong pag-ibig ay kumukurap Madudulas ang babaeng di marunong makiramdam Matisod nang kanyang malaman Naaagnas nang labing-isang taon, Maghihintay hanggang sa malagutan Ibahin ang pananaw sa sanlibutan Mga bagay na nakakasiya ay ito rin ang sanhi ng paglagapak Hayaan ang oras na lumipas Maghintay sa uusbong na babala Bago dumating sa hantungan ay gumala Kailan mailadlad ang dahilan ng pananangis Sa tuwing sumisipol, sumisingit ang rekyem Kung may siruhia't kapalit sa nabasag na pangarap ay madaling ngumiti kahit na kay pait

0

Dec 24, 2018

Dec 24, 2018 at 7:23 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #26

Ibabaon sa limot ang inaasam Sa pagpikit ng mata'y di mapakali Ang malikot na lagyo dumikit sa kumot na pantabon Nahihiya na makita na duguan Alisan sana ng pandamdam Sa karsel masilip ang sulat Di maipalabas sa kinalalagyan Inekisan ang mga araw noong sa bilangguan Sona ng mag-uumpisang kalbaryo Nakiusap na madala ng hangin Ang Antigong pag-ibig ay kumukurap Madudulas ang babaeng di marunong makiramdam Matisod nang kanyang malaman Naaagnas nang labing-isang taon, Maghihintay hanggang sa malagutan Ibahin ang pananaw sa sanlibutan Mga bagay na nakakasiya ay ito rin ang sanhi ng paglagapak Hayaan ang oras na lumipas Maghintay sa uusbong na babala Bago dumating sa hantungan ay gumala Kailan mailadlad ang dahilan ng pananangis Sa tuwing sumisipol, sumisingit ang rekyem Kung may siruhia't kapalit sa nabasag na pangarap ay madaling ngumiti kahit na kay pait

25

Kung aking bubuklatin, Ang mga nakaraang pahina ng iyong mga awitin, Sigurado akong maalala mo ito at kakantahin, Pauli-ulit pang rerehistro sa utak at iisipin. Mahilig kang kumanta, Boses mo ay kakaiba, Mahilig ka ring gumala, Sa mga malalayong lugar na hindi na abot ng iyong mata. Sa trabaho ay seryoso ka. Minsan nakalimutan mo na ring ngumiti sa iba, Sa dami ng iyong ginagawa, Kami ay napapagalitan pa. Dedikasyon mo sa trabaho ay hindi matatawaran, Pero kahit na ikaw ay may posisyon na, Walang nagbago sa iyong nakaugalian. Ikaw pa rin ang taong madali naming lapitan. Ipagpatuloy mo ang ugali **** masaya, Upang bigat sa dibdib ay maibsan pansamantala, Mabigyang katuparan ang pangarap mo sa iyong bubuuing pamilya, Nang maging sandigan mo sa habambuhay na ligaya.

0

Aug 14, 2017

Aug 14, 2017 at 8:12 PM UTC

eugene

Bilang Ikaw

Kung aking bubuklatin, Ang mga nakaraang pahina ng iyong mga awitin, Sigurado akong maalala mo ito at kakantahin, Pauli-ulit pang rerehistro sa utak at iisipin. Mahilig kang kumanta, Boses mo ay kakaiba, Mahilig ka ring gumala, Sa mga malalayong lugar na hindi na abot ng iyong mata. Sa trabaho ay seryoso ka. Minsan nakalimutan mo na ring ngumiti sa iba, Sa dami ng iyong ginagawa, Kami ay napapagalitan pa. Dedikasyon mo sa trabaho ay hindi matatawaran, Pero kahit na ikaw ay may posisyon na, Walang nagbago sa iyong nakaugalian. Ikaw pa rin ang taong madali naming lapitan. Ipagpatuloy mo ang ugali **** masaya, Upang bigat sa dibdib ay maibsan pansamantala, Mabigyang katuparan ang pangarap mo sa iyong bubuuing pamilya, Nang maging sandigan mo sa habambuhay na ligaya.

20

Ang kalayaang ipinagkait sa akin ng tadhana, ang kalayaang gumala na naglaho parang bula. Singlayo ng mga tala, hindi maabot, nawala dahil sa isang pagkakamali— isang pagkakamaling hindi sinasadya. Ngunit ang pagkakamaling iyon, nauwi sa paulit-ulit na pagkakasala, hanggang naging bahagi ng bawat araw. Dalawampung taon akong nabuhay sa mundong walang tiwala mula sa aking mga magulang. Ilang beses kong binalikan ang mga tanong, nagbabakasakaling hanapin ang sagot. O, kalungkutan, lubayan mo na ako! Naririnig ko ang ulap, umiiyak, pumapatak ang luha nito. Ang kanilang tingin sa akin— isang nilalang na walang halaga, isang pagkakamali na kailanman ay hindi mababawi. Hawak ko ang katotohanan— ang katotohanang natatakot akong tanggapin. Balang araw, tatawagin akong salot sa lipunan. Milyon-milyong mata, tenga, at bibig ang naghusga sa akin, tila alam ang bawat lihim ng aking pagkatao. Sa pagitan ng pag-alis at pagbalik, paaralan man o klinika ng espesyalista, ang paghihintay ay tila isang habambuhay. Limang taon kong idinalangin sa Diyos na tupdin ang aking hiling, at nangyari nga. Ngunit kahit nakakulong ka na, hindi ko magawang maging masaya. Pagkakamali nating dalawa ito, ngunit ikaw lamang ang pinarusahan. Ikaw ang naging katahimikan sa maingay kong mundo. Ngunit nang muli kitang makita, sa presinto, harap-harapan, tila apoy ang bumalot sa kapaligiran. Tanim na poot at galit ang bumalot sa aking puso. Sa pagtulog ko, rinig ko ang tiktak ng relo. Minsan, nilaro ako ng panaginip— kasama raw kita. Gising, natutulala ako, nalulunod sa lalim ng iniisip. Sa gitna ng pagbalik-tanaw, nananatili ako sa kama, hinihintay ang sagot sa mga tanong ng aking isipan. Sapagkat ang buhay, tulad ng gulong— minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.

0

Sep 16, 2020

Sep 16, 2020 at 9:28 AM UTC

eindeinnemoon

Selda ng Kahapon

Ang kalayaang ipinagkait sa akin ng tadhana, ang kalayaang gumala na naglaho parang bula. Singlayo ng mga tala, hindi maabot, nawala dahil sa isang pagkakamali— isang pagkakamaling hindi sinasadya. Ngunit ang pagkakamaling iyon, nauwi sa paulit-ulit na pagkakasala, hanggang naging bahagi ng bawat araw. Dalawampung taon akong nabuhay sa mundong walang tiwala mula sa aking mga magulang. Ilang beses kong binalikan ang mga tanong, nagbabakasakaling hanapin ang sagot. O, kalungkutan, lubayan mo na ako! Naririnig ko ang ulap, umiiyak, pumapatak ang luha nito. Ang kanilang tingin sa akin— isang nilalang na walang halaga, isang pagkakamali na kailanman ay hindi mababawi. Hawak ko ang katotohanan— ang katotohanang natatakot akong tanggapin. Balang araw, tatawagin akong salot sa lipunan. Milyon-milyong mata, tenga, at bibig ang naghusga sa akin, tila alam ang bawat lihim ng aking pagkatao. Sa pagitan ng pag-alis at pagbalik, paaralan man o klinika ng espesyalista, ang paghihintay ay tila isang habambuhay. Limang taon kong idinalangin sa Diyos na tupdin ang aking hiling, at nangyari nga. Ngunit kahit nakakulong ka na, hindi ko magawang maging masaya. Pagkakamali nating dalawa ito, ngunit ikaw lamang ang pinarusahan. Ikaw ang naging katahimikan sa maingay kong mundo. Ngunit nang muli kitang makita, sa presinto, harap-harapan, tila apoy ang bumalot sa kapaligiran. Tanim na poot at galit ang bumalot sa aking puso. Sa pagtulog ko, rinig ko ang tiktak ng relo. Minsan, nilaro ako ng panaginip— kasama raw kita. Gising, natutulala ako, nalulunod sa lalim ng iniisip. Sa gitna ng pagbalik-tanaw, nananatili ako sa kama, hinihintay ang sagot sa mga tanong ng aking isipan. Sapagkat ang buhay, tulad ng gulong— minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.

58

Bawat segundo, minuto, buwan at taon, Lahat ng ito ay lumilipas at nagbabago, Lahat ay napapalitan ng 'di inaasahan, Walang permanente sa mundo kaya oras pahalagahan ng husto. Hanggang buhay ka pa, mahalin mo ang mga magulang mo, Habang nakakangiti ka pa, ngumiti ka at tumawa, Habang nakakalakad ka pa, tumakbo ka't gumala, Habang nakakarinig ka pa, pakinggan mo ang huni ng ibo't likha ng Diyos. Habang malakas ka pa, tumulong ka sa kapwa mo, Habang bata ka pa, magsaya ka kasama ang tropa mo, Habang kaya mo pa, gawin mo ang lahat ng gusto mo, Kasi maaaring isang-araw, wala na ang mga ito. Pahalagahan mo at mahalin mo ang nasayo, Huwag lumimo't bagkus magpasalamat sa Maykapal, Ang buhay natin ay hiram lamang, Kung kaya't bawat oras 'wag sayangin bagkus pahalagahan.

0

Jun 5, 2020

Jun 5, 2020 at 6:08 AM UTC

aphrodite-1

Bawat Oras

Bawat segundo, minuto, buwan at taon, Lahat ng ito ay lumilipas at nagbabago, Lahat ay napapalitan ng 'di inaasahan, Walang permanente sa mundo kaya oras pahalagahan ng husto. Hanggang buhay ka pa, mahalin mo ang mga magulang mo, Habang nakakangiti ka pa, ngumiti ka at tumawa, Habang nakakalakad ka pa, tumakbo ka't gumala, Habang nakakarinig ka pa, pakinggan mo ang huni ng ibo't likha ng Diyos. Habang malakas ka pa, tumulong ka sa kapwa mo, Habang bata ka pa, magsaya ka kasama ang tropa mo, Habang kaya mo pa, gawin mo ang lahat ng gusto mo, Kasi maaaring isang-araw, wala na ang mga ito. Pahalagahan mo at mahalin mo ang nasayo, Huwag lumimo't bagkus magpasalamat sa Maykapal, Ang buhay natin ay hiram lamang, Kung kaya't bawat oras 'wag sayangin bagkus pahalagahan.

16