"geeft" poems
Als de dag je brengt
Waar je zelf nooit zou komen
En de nacht je geeft
Wat je nog nooit is gebeurd
Als je weg zich mengt
Met verzwegen dromen
Voel je dat je leeft
En buiten de lijntjes kleurt
Jun 17, 2012
Jun 17, 2012 at 11:11 AM UTC
VERS VOOR EEN PERS
De hemelzangers trekken allemaal
Naar de groene velden van Frankendael.
Onder de struiken bestaat geen rust
Voor het suffe brein, de sterke lust
En de schielijke ogen van Pluizenbaal.
Er is geen bevrijding zonder lijden.
O wanneer is het knarsend hart moe?
Wanneer geeft de krakende zetel toe?
Moet deze zomerdag echt verscheiden?
Wanneer zal de tijd voorgoed verglijden?
Jul 30, 2019
Jul 30, 2019 at 11:32 PM UTC
DE SNEEUW VINDT HAAR EINDE OP EEN WARM GAZON
EN WAT OVERBLIJFT
De diepste indruk maakt een dik pak sneeuw.
Rustig residu die middag,
opziend naar een wonderblauwe hemel.
Sneeuw biedt je weer een lijf, zet je een hoed op,
begraaft je in haar tweede natuur, met een schijnsel
van sepia, lekkend schemerblauw.
De sneeuw friemelt aan je voegen,
wil naar binnen.
In de sneeuw ben je engelachtig
en zij is niet beangstigend, zij lijkt ons veeleer
te omarmen en te beschermen
op onze weg door de stad
Zelfs middelbaar ben je weer even kind.
De sneeuw vangt ons met haar gepeperde adem
en geeft frisse lucht.
Zij komt en gaat en komt weer terug
Zij hoopt zich op zonder
hoop op duurzaamheid
& wenst niet te blijven.
De sneeuw, ik benijd haar,
dat zij zal verdwijnen
laat haar koud
Zij is haar eigen landschap,
met haar coole witkalk
creëert ze
een albasten pracht
trekt zich dan terug zonder klacht.
Feb 28, 2019
Feb 28, 2019 at 12:08 AM UTC
Laat mij maar dansen in jouw regen.
De regen die het leven geeft
aan de ontluikende bloesems in mijn hart.
Zoals je tranen die, als de kristallen parels
van jouw diepste gevoelens,
over je wangen naar beneden rollen
en de bodem voeden waarop mijn dromen kunnen bestaan.
En laat mij met jouw zwaarste storm verwaaien.
Die alles verwoestende storm
die enkel zal sparen wat gewillig met haar mee beweegt.
Zoals het relaas aan woorden die,
door gedeeld begrip *** verwoestende kracht verloren,
mijn zeilen bollen en mij laten vliegen
langs de spiegelende oppervlakkigheid van het leven.
En laat mij, gevangen in het onweer,
tussen de oorverdovende donder
en het geweld van de verschroeiende bliksem,
vol angstige verwondering,
de kracht aanschouwen die ontwaakt
als jouw hart haar ongenoegen over de wereld stort.
Apr 15, 2018
Apr 15, 2018 at 3:46 AM UTC
De postbode komt
met een tas vol brieven
maar geeft maar een brief.
Dec 2, 2016
Dec 2, 2016 at 3:07 PM UTC
Treinen rijden hier al lang niet meer.
Op de bank van dit station leest
niemand nog de krant,
slaat niemand nog een praatje,
geeft niemand nog een hand.
De sporen zijn verroest, de pannen weggewaaid.
Alles staat hier stil.
Het blijft luguber om te zien
*** iemand die het niet verdient
zo vlotjes kan vergaan,
zonder enigszins gekraai
van eenderwelke haan.
Ooit sta ik misschien op dat perron
en wou ik dat ik alles lang geleden had gezegd,
toen ik nog niet wist wat maar het wel nog kon.
May 14, 2018
May 14, 2018 at 8:30 PM UTC
Als een Juliet-roos
Uiterst kostbaar om te oogsten
Een hart als fluweel, als een boeket aan rozen
Geeft hoge noten af, diepe, eindeloze kleuren
Zij die oogsten, zijn bedachtzaam
Geschikt, zoals ik uit jou ben voortgekomen
En voor wie onzorgvuldig is
Ben ik, zorgvuldig, als een doorn in het oog
Dec 4, 2021
Dec 4, 2021 at 7:51 AM UTC
Ik voel me leeg en alleen
Maar als ik jou zie
Draait m’n hart overuren
Je stem geeft me kippenvel
En je blik betovert me
Helemaal van ****
Snak ik naar adem
Opnieuw en opnieuw
Hopend op meer
Als je dicht bij me bent
Schijnt de zon
Maar mijn dagen zijn donker
En mijn nachten maar kort
En als de zon buiten opkomt
Gaat de mijne telkens weer onder
May 12, 2020
May 12, 2020 at 11:23 AM UTC