Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member

Members

24/F/Nigeria    Love is a mystery without it ..we live in misery
Taoist Monk
28/M/South Africa    Just someone who's carrying a lot of people's baggage. I'm of average height, with broad wet shoulders and a good ear.
Philippines    Hello Poets :) When I was a bit younger, I really love writing essays and poems up until now. Hence, I didn't hesitate to join ...

Poems

Nath Rye  Jan 2016
ballroom
Nath Rye Jan 2016
Isang pinto ang nasa aking harapan.

Pintong gawa sa kahoy. Limang tao ang lapad ng pinto, at dalawan' tao ang taas nito. Dahan-dahan 'kong hinawakan ang nakausling parte.

Hinila ko. Ang bigat.

Isang engrandeng *ballroom
ang itinatago ng pintong aking pinasok. Ang una talagang mapapansin ay ang magarang wallpaper na yumayakap sa pader. Sa pinakaharap, may hagdanan na tila hari't reyna lang ang maaring gumamit. Sa bawat dulo ng hagdanan, may mga nakapatong na gintong mga dekorasyon- mga anghel at mga hayop na makikita lamang sa panaginip. Pero, mapapatingala ka talaga sa larawan ng Diyos at mga anghel na sumasakop sa buong kaitaasan ng ballroom.

Ang amoy naman, amoy ng mamahaling pagkain.
May mga lamesa at mga plato para sa mga nais kumain

Ang unang yapak ko sa loob ay sinalubong ng mga tingin mula sa mga tao sa loob. Lahat sila'y magkamukha...

magkakambal kaya?

Nilapitan ako ng waiter. May dala-dalang alak.
"Ser, gusto niyo po ba ng-"
"Bakit magkamukha kayong lahat dito?"
Lumabas lang ang mga salita sa aking bibig. Di na ako nakapaghintay.

"Ah... ser, kung gusto niyo po ang kasagutan sa tanong niyo, sigurado akong may makakapagpaliwanag sayo nang mas maayos."

At sabay siyang umalis.

Inikot ko ang ballroom. Kinausap ko ang mga tao. May mga sumasayaw, may mga kumakanta, at mayroon pang mini magic show. May mga nakabarong, iba nama'y naka tuxedo.

Naging masaya ang mga usapan, hanggang itinanong ko ang tanong ukol sa kanilang pagiging magkamukha. Pinapasa-pasa lang nila ang tanong sa mga ibang nasa ballroom. Ika nga, "hindi nila mapapaliwanag nang mabuti."

Ano naman ang napakakumplikadong paliwanag na ito?

Lahat ba, naitanong ko na?

Nanlaki ang aking mga mata. May nakita akong nag-iisa sa dulo ng kwarto. Mukhang matalino. Nilapitan ko.

"Sarap ng pagkain."

Binigyan niya 'ko ng tingin ng pagkagulat.

Makalipas ang ilang segundo, nagsalita na rin siya.

"Ganyan ka ba talaga nagsisimula ng isang conversation?"

"Di eh. Pero masarap naman talaga. Kinailangan ko lang ilabas ang matinding damdamin ko para sa handa."

Tawanan. Pero desperado na 'ko. Gusto ko nang malaman kung bakit.

"Bakit magkamukha kayong lahat dito?"

"Ah.... ikaw ay tulog ngayon. Nananaginip ka lang. Ang bawat tao rito'y indibidwal na parte ng iyong sarili. Ang iba't-iba **** personalidad, nag anyong-tao."

"Ha?"
Ginagago ako nito, ah.

"Subukan '**** kurutin ang 'yong sarili. Di siya masakit, di ba?"

Tiningnan ko ang braso ko. Kinurot ko, yung masakit talaga.

Wala akong naramdaman.

"Gets? Ako ang parteng nais tumulong sa iba, sa kapwa-tao."

".... Maniniwala muna ako sayo, ngayon. Pero, ibig sabihin ba'y ang lahat ng personalidad ko'y pantay-pantay?"

"Hindi. Ang mga taong nasa itaas ng hagdan, sila ang pinakamalalaking parte ng 'yong sarili. Kaya sila ang mga pinakamakapangyarihan dito sa ballroom."

"At pwede akong umakyat doon?"
Gusto kong umakyat.

"Handa ka bang tanggapin ang iyong sarili? Pa'no kung puro mamamatay-tao pala ang mga nasa itaas? O magnanakaw? O sinungaling?"

"Edi ok, tanggap ko naman na di ako perpekto."

Pero sa isipan ko, natakot ako. Nakakatakot makita ang mga masasamang parte ng sarili mo, na naging sarili niyang tao.

"Edi umakyat ka. Panaginip mo 'to. 'Di akin."

"Sige, salamat pare."

"Geh."

Inakala ko na ang huli niyang sasabihin ay may relasyon sa pag-iingat, o pagkukumbinsi na 'wag na 'kong umakyat. Pero dahil sa isang "geh" na sagot niya, nahalata 'kong wala na akong makukuhang impormasyon kung di ako aakyat.

Nasa harap na ako ng hagdanan. Kung nakatayo ka pala rito, parang nakatitig ang mga gintong dekorasyon sa 'yo.

Isa-isa kong inakyat ang mga hagdan, at sa taas, may nakita akong apat na tao.
  
Yung tatlo, nakikinig at tumatawa sa biro ng isa.

"Hi...?"
Wala naman akong ibang masabi, e.

Bigla silang tumahimik at napatingin sa 'kin.
Alam na siguro nila kung sino ako, dahil nilapitan nila ako at nakipag-kamay.

"Alam mo na ba ang lugar na ito? May nagsabi na ba sa 'yo?"

"Oo. Sabi sa 'kin ng isa na kayo raw ang mga pinakamalaking parte ng aking personalidad."

"AHHH! Mali siya! Nasa impiyerno ka na ngayon. Masama ka kasi eh."

Napatingin lang ako sa kanya.

"Joke lang, 'wag naman masyadong seryoso. Edi madali na lang pala! Sige, pakilala tayo!"
Ngumiti naman ang apat.

Nauna yung tatlo.

"Ako ang parte **** responsable. Alam mo ang mga responsibilidad mo, at maaga mo tinatapos."

Wow. Responsable pala ako.

Ang pangalawa.
"Ako naman ang parte **** madasalin. Malakas ang tiwala mo sa Diyos, kaya mahilig ka magdasal."
Grabe, banal pala ako?

Ang pangatlo.
"Ako naman ang parte **** mahilig sa sports. Mapa-boxing man o swimming, o basketball. Lagi kang handa."
Parang yung bodybuilder ko lang na klasmeyt ah. Napatawa ako.

At ang pang-apat, at ang lider:
"Ako ang parte ng sarili mo na nais makatulong sa ibang tao. Handa kang magpatawa kung kailangan, pero kaya mo naman ring magseryoso. 'Di ka nang-iiwan. Tunay kang kaibigan."

Pero yung tao kanina yung nais makatulong sa ibang tao.... baka ito yung sinungaling. Bahala na.


"Kayo ang pinakamalaki? Natutuwa naman ako."
Nagtawanan lahat.

"Pero may isa pa. Ang pinakamalaki talaga sa lahat."

"Saan?"
Saan nga ba talaga?

"Dito. Halika. Bago ka magising. Para makilala mo."

Pumunta yung pang-apat sa isang dulo ng kwarto. May pinindot siya. May maliit na butas na nagpakita sa pader. Madilim. Nahirapan akong pumasok. 'Di na sumunod ang apat.

Sa gitna ng kwarto, may isang tao. Isa. Nag-iisa, kasama ng mga libro at papel.

"Ikaw ang pinakamalaking parte?"

Tumingin lang siya sa 'kin.

"Ikaw ba talaga? Ano naman sinisimbolo mo?"

"Ako ang katahimikan. Ang katahimikan sa iyong loob. Matatag ang puso mo, at kahit marami kang kinakatakutan, hindi ito nagiging hadlang sa 'yo. Ako ang nagbibigay buhay at enerhiya sa lahat ng mga personalidad mo."

*At ako'y napatahimik. Katahimikan pala ang pinakamalaking parte.
It's 3:44 am woooooooo I started at 3. ps this is in tagalog/filipino. thank you
Mateuš Conrad Jul 2016
the greatest lesson i learned concerning life was what Ezra Pound refuted... it came from Tao - and on that 86 bus heading to school i have learned it like an arithmetic rubric - my only lesson came from Tao, all my lessons came from Tao - from a Buddhist revision... the lesson? the only way to aid the world is to let the world forget you, and you in turn forgetting the world be. for that what speaks to the entombed heart, the heart of hearts when the mountain crumbles into rubble, and you're left picking your fancy until the diamond is found among seashells, before you the sea of time gnarling with gnashing of shattered teeth - shoo shoo shoo as if tiresome of the green-bottom flies who's spawn is readied overly... the *******... i can't call them anything respectable in African sensibility... the ******* at the back of the bus and the white harlots too... me in the middle sitting reading a book... Stendhal romanticised me, but Tao taught me reality... i know it wasn't the original Tibetan slit eye, it was Japanese... the only way to help the world is for the world to forget you and you forget the world... which i relearned reading Heidegger, who suggested i should be transparent in engaging with the world through concern (being there, or dasein), even a Heidegger apologetic in me turned into Ronin - Asiatic apathy is courtesy, European apathy is simply impoliteness - the latter has too many ****** expressions - i summarise my life with the anonymous Taoist monk who said these words... anti-celebrity culture, they burn like fire in my mind - they burn like fire in my mind - they are my mind - but i had to show him the European verbiage and the ferns of European thought to prove him right, and i did. Heidegger's concern became the ***** Berufung, soon the concern fizzled and was masked by wife and children - but better a Heidegger apology than a Christian one - what meditation can a crown of myrrh provide while being crucified? none! the Rastafarians keep singing about Babylon... the tree wise men came from that region... so the fourth magician... the four horsemen of the apocalypse? Melchior, Caspar, Balthazar, Jesus  it's still a profanity of the tetragrammaton - four horsemen, four canonical gospels... and that ***** that's Gematria - the undermining of all serious study - you can keep those Rabbis in the museum with Grecian  marbles to collect dust, as i mention Tolstoy and that passage from war & peace: pierre bezukhov - the freemason friend (chapter 13) - l'empereur Napoléon  (666) - l'empereur Alexandre - la nation russe - comte Pierre Bésouhoff - sub z for s (Chiral Gemini) - + de und le - le russe bésuhof = 671 - omitting e (incorrectly) - l'Russe Bésuhof - BINGO! - the orthographic gag - most Anglo never heard of such graphic, having never made auxiliary use of it - but i stick to the lesson in Tao - the world does not recognise me as acting in its fate, and will not remember me as even the hushed - i rather not remember it in whatever guise it might provide for me - the first lesson in Tao, is the last lesson in Tao - Stendhal might have taught me romanticism of the ideal heart of woman - but that one maxim of Tao taught me how to not hunger for women, as if i were the Paraclete - perhaps what Christianity wished for was a placebo of the Paraclete - given that so many already believed the other figure being extinguished in the wake of the 20th century - but in talk of religion, such is the limited vocabulary, and such the impossible task ahead, in that grand masquerade of identifying all with one, and one with all:
as an atom:
                                       omni
                          
                  omni           mono         omni

                                       omni                                  or

(around me everything, i must concentrate on myself)

                                                        ­      nihil

                                         nihil             omni          nihil

                                            ­                  nihil  

(around me nothing, therefore i must encompass it all)

whatever the answer, i sought, and found mine,
it was in Tao, and nowhere else.*

there's never a talk of transparency
in politics - politics isn't
about transparency - it's about
the vaguest and the foggiest -
you all should know this by now -
but ado with George Orwell's double-think,
or simply doppelgläuben -
you believe to disbelieve - that's what the
doppelgläuben does - if religion be the ******
of the masses, then engaging the masses with
politics is engaging them with
hell-raisers - diluted alcohol from 40 to 15%.
no wonder they're ******-off being prescribed
status quo placebos;
politics was never about transparency, all those
near the pigsty troughs know the motto:
you scratch my back, i scratch yours.
the electorate think this applies to them
also true between their daily squabbles, but it doesn't.
doppelgläuben: you believe to disbelieve;
and of course we want objectivity, we want
cages after all... Darwinism is perfect for
an objective expression, which is why poetry
is sidelined as Loser St. -
we all want perfect abs and the opportunity to
sell yogurt rather than Mongolian Yurts
in swimwear shorts... but how long will this
Siberian talk of rationality serve the mammalian heart?
how long will objectivity given Darwinism seem
sensible to keep? are we at the butchers' or
reflecting on life? raw meat, maggoty meat, well done?
we all know that the majority of us are losers,
but drilling this in will never allow us to
speak objectively... well, it will... like in Munich,
an 18 year old lashing out from what he heard
his father being called: Scheiße Auslander -
this is the rational benefit of objectivity so keenly expressed
in argument - which is why so many people have
turned to poetry, but they don't yet see that
the ****** was worn for much too long -
and given democracy, they get lost in the whirlwind
of so many people feeling the same.
hence? Tao lesson no. 1 - aid the world by the world
forgetting you... and you in turn forgetting the world
so the world can be best aided, and you kept free
without minding the c.c.t.v.