"pagkakaintindihan" poems

Hindi ikaw ang aking mundo. Ikaw ay parte lamang ng aking kwento. Hindi ikaw ang kalawakan. Ikaw, tayo, kahit pagkakaibigan ay may hangganan. Hindi ikaw ang buwan Na nagbibigay liwanag sa aking karimlan Hindi ako isang puno Na aasa, mananatili, at maghihintay na mapansin mo. Ang mga sugat na dulot ng ating mga sala Ay hindi maghihilom basta- basta ... Kaya ako na ang hihinto, lalayo, Ang magsasara ng pinto. Ako na ang susunog ng tulay, Ang puputol ng nag-uugnay. Ako na ang bibitaw Sa pagkakaibigang nasira ng pagmamahal na nag-uumapaw, Ng bugso ng damdamin, Ng tukso at mga tinagong saloobin. Hindi naman maayos Ang hindi sinusubukang i-ayos. Kaya tama na nga siguro Ito na ang dulo ng kayang tanggapin ng puso ko. Paalam na sa mga tanong na kailanma'y hindi na masasagot, Sa puso kong puno ng takot Sa paglisan at pagbitaw Hanggang sa ikaw na mismo ang umayaw. Paalam na sa mga pangakong napako, Sa mga katagang "walang magbabago", Sa mga salitang binitawan Ngunit hindi mo napanindigan. Paalam na sa titulong "matalik na magkaibigan." Paalam na sa lumabong pagkakaibigan, Sa mga hinanakit at hindi pagkakaintindihan. Paalam na sa sakit at pait Na dala ng pag-ibig na hindi maaaring ipilit. Paalam na sa labing-apat na taon. Masasakit na alaala'y aking ibabaon. Iiwan ka na sa nakaraan. Papalayain ang sarili sa gapos ng nagdaan. Sa pagiging estranghero nagsimula, Estranghero rin akong lilisan. Ito na ang huli kong paalam. -41-

0

Jan 17, 2017

Jan 17, 2017 at 2:59 AM UTC

lovelust

Ako Na Ang Magpapaalam

Hindi ikaw ang aking mundo. Ikaw ay parte lamang ng aking kwento. Hindi ikaw ang kalawakan. Ikaw, tayo, kahit pagkakaibigan ay may hangganan. Hindi ikaw ang buwan Na nagbibigay liwanag sa aking karimlan Hindi ako isang puno Na aasa, mananatili, at maghihintay na mapansin mo. Ang mga sugat na dulot ng ating mga sala Ay hindi maghihilom basta- basta ... Kaya ako na ang hihinto, lalayo, Ang magsasara ng pinto. Ako na ang susunog ng tulay, Ang puputol ng nag-uugnay. Ako na ang bibitaw Sa pagkakaibigang nasira ng pagmamahal na nag-uumapaw, Ng bugso ng damdamin, Ng tukso at mga tinagong saloobin. Hindi naman maayos Ang hindi sinusubukang i-ayos. Kaya tama na nga siguro Ito na ang dulo ng kayang tanggapin ng puso ko. Paalam na sa mga tanong na kailanma'y hindi na masasagot, Sa puso kong puno ng takot Sa paglisan at pagbitaw Hanggang sa ikaw na mismo ang umayaw. Paalam na sa mga pangakong napako, Sa mga katagang "walang magbabago", Sa mga salitang binitawan Ngunit hindi mo napanindigan. Paalam na sa titulong "matalik na magkaibigan." Paalam na sa lumabong pagkakaibigan, Sa mga hinanakit at hindi pagkakaintindihan. Paalam na sa sakit at pait Na dala ng pag-ibig na hindi maaaring ipilit. Paalam na sa labing-apat na taon. Masasakit na alaala'y aking ibabaon. Iiwan ka na sa nakaraan. Papalayain ang sarili sa gapos ng nagdaan. Sa pagiging estranghero nagsimula, Estranghero rin akong lilisan. Ito na ang huli kong paalam. -41-

44

Wika ko ay siya ring wika mo Tayo ay mga kapwa katutubo, Pilipino ang ating sinisimbolo Ano man ang ating kulay at anyo. Wika ay pagkakaisa ng bawat isa Pinagbuklod-buklod ang puso’t diwa, Bukambibig ng maraming dila Sa pagkakaintindihan siya’y itinakda. Wika natin ay dapat na mahalin Hindi natin dapat alipustahin, Ito ay karapat-dapat na galangin Ating ipagmalaki at ating tangkilikin. Wika ay siyang sagisag ng ating bansa Na binuo ng mga mamamayang bihasa, Dilang bihasa sa paggamit ng wika At mahilig sa mabulaklaking salita. Wika ko ay siya ring wika mo Bumubuhay sa ating pagka Pilipino, Pinapatatag ang ating hukbo ‘Yan ang tibay ng Filipino!

0

Jul 9, 2019

Jul 9, 2019 at 1:38 AM UTC

wizmorrison

WIKANG FILIPINO

Wika ko ay siya ring wika mo Tayo ay mga kapwa katutubo, Pilipino ang ating sinisimbolo Ano man ang ating kulay at anyo. Wika ay pagkakaisa ng bawat isa Pinagbuklod-buklod ang puso’t diwa, Bukambibig ng maraming dila Sa pagkakaintindihan siya’y itinakda. Wika natin ay dapat na mahalin Hindi natin dapat alipustahin, Ito ay karapat-dapat na galangin Ating ipagmalaki at ating tangkilikin. Wika ay siyang sagisag ng ating bansa Na binuo ng mga mamamayang bihasa, Dilang bihasa sa paggamit ng wika At mahilig sa mabulaklaking salita. Wika ko ay siya ring wika mo Bumubuhay sa ating pagka Pilipino, Pinapatatag ang ating hukbo ‘Yan ang tibay ng Filipino!

20

Tanging hiling sa hangin na sana'y tangayin Ang mainit na bugso ng damdamin Bawat paghampas at kumpas, Hindi ko alam kung saan dadalhin Pinasok natin ang buhay ng isa't-isa Walang kamalayan sa ating pakakahantungan Sa mundong hindi perpekto at walang sigurado, ang tanging pinanghawakan ko lang ay may ikaw at ako. Nangungulila sa mga mata **** nangungusap Na sapat ng pagtakpan lahat ng sakit na nararamdaman Ang mga mata **** sumilaw sa madilim kong isipan Kailan ko kaya ulit ito matatanaw Madaming hindi pagkakaintindihan Nauuwi sa sakitan Hindi mabilang ang kapintasan Na bumabalot sating samahan Tila bagyong walang dala kundi pinsala Pagmamahalan nating puno ng pangamba Mga mata mo lang ang tanging naging sandigan Panangga sa kalamidad, silong sa kadiliman Isang gabing hindi ko mabura sa ala-ala Nakatatak sa puso't ispian Binaybay ng mga kamay mo ang bisig ko Hinagkan, hinalikan at hindi binitawan Pinagdasal na sana'y wala ng katapusan H'wag na sanang sumikat ang araw Dahil walang ibang nais kundi ang namnamin Ang bawat minuto sa iyong piling Marami ang hindi kayang unawain Ang ating kumplikasyon na dala ng depresyon Ano bang alam nila? Bukod sa kutyain tayo Sabi nila baliw tayong dalawa Hindi inalintana ang sinasabi ng iba Malaki ang tiwala ko sa'yo, sa akin, Sa ating dalawa Ngunit naging malupit ang mundo, marupok ka at mahina ako. Hindi na kita kilala Hindi mo na ko tinitignan sa mata Tinalikuran ang sarili kong giyera at pinaglaban ka Patuloy kong sinasabi sa'yong, "Mahal, andito lang ako. Kumapit ka." Nagbingi-bingihan, pasok sa isang tenga Labas sa kabila Pinagtabuyan palayo pero sabi ko sa sarili, hindi ako susuko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata, hindi maiwasan ang pagtulo ng luha. Sinisigaw ng puso, kayanin ko pa. Pero ang tanong ng utak, para san pa? Gusto kitang hagkan sa bawat sulok ng katawan, gustong akuin ang sakit na iyong nararamdaman. Naging manhid ka saking sakripisyo, Patuloy akong pinagtabuyan. Hanggang sa naubos na ang pasensiya at pag-unawa, halos isuka na natin ang isa't-isa Pagmamahal nalang ang nakita kong dahilan kung bakit patuloy parin nating sinubukan Hindi lilipas ang isang araw na walang bangayan Ang haplos **** nung una'y malumanay naging mahigpit at puno na ng galit Nauntog sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal lang Naglaho ang kislap ng mata na nung una'y sapat na kahit wala ang mga salitang, "mahal kita" Anong ginawa natin sa isa't-isa? Mag pag-asa ba talaga ang pagmamahalan ng dalawang taong sira?

0

May 13, 2016

May 13, 2016 at 8:24 AM UTC

mteniola

Pagmamahalang sira

Tanging hiling sa hangin na sana'y tangayin Ang mainit na bugso ng damdamin Bawat paghampas at kumpas, Hindi ko alam kung saan dadalhin Pinasok natin ang buhay ng isa't-isa Walang kamalayan sa ating pakakahantungan Sa mundong hindi perpekto at walang sigurado, ang tanging pinanghawakan ko lang ay may ikaw at ako. Nangungulila sa mga mata **** nangungusap Na sapat ng pagtakpan lahat ng sakit na nararamdaman Ang mga mata **** sumilaw sa madilim kong isipan Kailan ko kaya ulit ito matatanaw Madaming hindi pagkakaintindihan Nauuwi sa sakitan Hindi mabilang ang kapintasan Na bumabalot sating samahan Tila bagyong walang dala kundi pinsala Pagmamahalan nating puno ng pangamba Mga mata mo lang ang tanging naging sandigan Panangga sa kalamidad, silong sa kadiliman Isang gabing hindi ko mabura sa ala-ala Nakatatak sa puso't ispian Binaybay ng mga kamay mo ang bisig ko Hinagkan, hinalikan at hindi binitawan Pinagdasal na sana'y wala ng katapusan H'wag na sanang sumikat ang araw Dahil walang ibang nais kundi ang namnamin Ang bawat minuto sa iyong piling Marami ang hindi kayang unawain Ang ating kumplikasyon na dala ng depresyon Ano bang alam nila? Bukod sa kutyain tayo Sabi nila baliw tayong dalawa Hindi inalintana ang sinasabi ng iba Malaki ang tiwala ko sa'yo, sa akin, Sa ating dalawa Ngunit naging malupit ang mundo, marupok ka at mahina ako. Hindi na kita kilala Hindi mo na ko tinitignan sa mata Tinalikuran ang sarili kong giyera at pinaglaban ka Patuloy kong sinasabi sa'yong, "Mahal, andito lang ako. Kumapit ka." Nagbingi-bingihan, pasok sa isang tenga Labas sa kabila Pinagtabuyan palayo pero sabi ko sa sarili, hindi ako susuko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata, hindi maiwasan ang pagtulo ng luha. Sinisigaw ng puso, kayanin ko pa. Pero ang tanong ng utak, para san pa? Gusto kitang hagkan sa bawat sulok ng katawan, gustong akuin ang sakit na iyong nararamdaman. Naging manhid ka saking sakripisyo, Patuloy akong pinagtabuyan. Hanggang sa naubos na ang pasensiya at pag-unawa, halos isuka na natin ang isa't-isa Pagmamahal nalang ang nakita kong dahilan kung bakit patuloy parin nating sinubukan Hindi lilipas ang isang araw na walang bangayan Ang haplos **** nung una'y malumanay naging mahigpit at puno na ng galit Nauntog sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal lang Naglaho ang kislap ng mata na nung una'y sapat na kahit wala ang mga salitang, "mahal kita" Anong ginawa natin sa isa't-isa? Mag pag-asa ba talaga ang pagmamahalan ng dalawang taong sira?

68

Handa ako sa mga titig **** magpapabilis ng aking puso, Sa init na hatid ng mga yakap mo, Sa halik **** magpapatigil ng aking mundo, At sa mga masasayang ala-ala na tayo ang bubuo. Handa din ako sa mga araw na sasakit ang ating tiyan sa kakatawa, Sa mga gabi na aalagaan ka kapag nalasing ka, Sa mga panahon na kailangan natin ang isa’t-isa, At sa mga oras na bumibilis kapag ikaw ang kasama. Pinaghandaan ko din ang mga pagsubok na ating pagdadaanan, Ang mga di pagkakaintindihan at tampohan, Mga maliliit na bagay na ating pag-aawayan, At mga masasakit na salitang pwede nating mabitawan. Pinaghandaan ko lahat ngunit… Di ko napaghandaan ang paglamig ng iyong mga titig, Ang pagkawala ng sigla sa iyong mga ngiti, Ang pagdalang ng iyong lambing, At ang unti-unti **** paglayo saakin. Di ako handa sa tuloyan **** paglisan, Sa paglimot ng boses na nakasanayan, Sa pagtapos ng ating sinimulan, At sa mga ala-ala na hahayaang mabaon ng nakaraan. Sana una palang hinanda ko ang aking sarili, Sa posibilidad na ika’y di mananatili, Na hiram lang pala ang bawat sandali, At sa huli maiiwan lang din akong sawi.

0

Apr 23, 2020

Apr 23, 2020 at 2:30 AM UTC

MissOlga

HANDA (tagalog)

Handa ako sa mga titig **** magpapabilis ng aking puso, Sa init na hatid ng mga yakap mo, Sa halik **** magpapatigil ng aking mundo, At sa mga masasayang ala-ala na tayo ang bubuo. Handa din ako sa mga araw na sasakit ang ating tiyan sa kakatawa, Sa mga gabi na aalagaan ka kapag nalasing ka, Sa mga panahon na kailangan natin ang isa’t-isa, At sa mga oras na bumibilis kapag ikaw ang kasama. Pinaghandaan ko din ang mga pagsubok na ating pagdadaanan, Ang mga di pagkakaintindihan at tampohan, Mga maliliit na bagay na ating pag-aawayan, At mga masasakit na salitang pwede nating mabitawan. Pinaghandaan ko lahat ngunit… Di ko napaghandaan ang paglamig ng iyong mga titig, Ang pagkawala ng sigla sa iyong mga ngiti, Ang pagdalang ng iyong lambing, At ang unti-unti **** paglayo saakin. Di ako handa sa tuloyan **** paglisan, Sa paglimot ng boses na nakasanayan, Sa pagtapos ng ating sinimulan, At sa mga ala-ala na hahayaang mabaon ng nakaraan. Sana una palang hinanda ko ang aking sarili, Sa posibilidad na ika’y di mananatili, Na hiram lang pala ang bawat sandali, At sa huli maiiwan lang din akong sawi.

25

sinabi mo sa akin mahal mo ako naniwala ako. sinabi mo sa akin ako lang naniwala ako. sinabi mo sa akin, habang hawak ang kamay ko, na “nandito lang ako.” humawak ako nang mahigpit at naniwala ako. sinabi mo sa akin habang ako’y yakap mo na di ka bibitaw na kahit kailan maasahan ko ang pagbalot ng iyong mga kamay sa aking katawan yung tipong lahat ng lamig sa mundo mga problemang di ko ginusto mawawala na lang sa init ng katawan mo. oo, naniwala ako. sinabi mo sa akin na ako lang na hinding hindi ka titingin sa iba sa parehong paraan ng pagtingin mo sa akin at naniwala ako. at naniwala ako. naniwala ako at ipinangako ko sa sarili ko na simula nang sinabi mo na mahal mo ako wala nang mas gaganda pa sa paningin ko kung hindi ang mukha mo. ang mukha **** sa ngiti palang na naniwala akong pwede palang maging masaya sa mata palang na naniwala akong nakita na kita — nahanap ko na. sa bawat pisngi **** naniwala akong may paglalagyan pala ng mga labi kong uhaw sa halik. naniwala ako sa lahat. naniwala ako sayo. may mga oras din namang nagduda ako. sa bawat away sa mga masasamang salitang nabitawan sa kada luhang pumapatak sa ating mga mata sa mga di pagkakaintindihan sa mga muntik nating pagbitaw. naniwala pa rin ako. naniwala ako sayo. pero di ko inakala na ang tiwala ay dahan dahan din palang nawawala. isang kandilang ilang minuto na lang apoy nito mawawala. kahit ilang beses kong sinabi sayo na ako’y di mawawala. na ako’y nandito lang wala ng iba. na ako’y naniwala sa iyong salita, sa iyong ganda, sa iyong lahat na. kahit na tayo’y magkasama ang puso mo nasa iba na. naniwala ako mahal mo ako. pero ako lang pala ang ganito. sinabi mo sa akin tapos na tayo naniwala ako. na wala ako. wala na ako sa puso mo.

0

Jul 17, 2019

Jul 17, 2019 at 1:46 AM UTC

japheth

naniwala

sinabi mo sa akin mahal mo ako naniwala ako. sinabi mo sa akin ako lang naniwala ako. sinabi mo sa akin, habang hawak ang kamay ko, na “nandito lang ako.” humawak ako nang mahigpit at naniwala ako. sinabi mo sa akin habang ako’y yakap mo na di ka bibitaw na kahit kailan maasahan ko ang pagbalot ng iyong mga kamay sa aking katawan yung tipong lahat ng lamig sa mundo mga problemang di ko ginusto mawawala na lang sa init ng katawan mo. oo, naniwala ako. sinabi mo sa akin na ako lang na hinding hindi ka titingin sa iba sa parehong paraan ng pagtingin mo sa akin at naniwala ako. at naniwala ako. naniwala ako at ipinangako ko sa sarili ko na simula nang sinabi mo na mahal mo ako wala nang mas gaganda pa sa paningin ko kung hindi ang mukha mo. ang mukha **** sa ngiti palang na naniwala akong pwede palang maging masaya sa mata palang na naniwala akong nakita na kita — nahanap ko na. sa bawat pisngi **** naniwala akong may paglalagyan pala ng mga labi kong uhaw sa halik. naniwala ako sa lahat. naniwala ako sayo. may mga oras din namang nagduda ako. sa bawat away sa mga masasamang salitang nabitawan sa kada luhang pumapatak sa ating mga mata sa mga di pagkakaintindihan sa mga muntik nating pagbitaw. naniwala pa rin ako. naniwala ako sayo. pero di ko inakala na ang tiwala ay dahan dahan din palang nawawala. isang kandilang ilang minuto na lang apoy nito mawawala. kahit ilang beses kong sinabi sayo na ako’y di mawawala. na ako’y nandito lang wala ng iba. na ako’y naniwala sa iyong salita, sa iyong ganda, sa iyong lahat na. kahit na tayo’y magkasama ang puso mo nasa iba na. naniwala ako mahal mo ako. pero ako lang pala ang ganito. sinabi mo sa akin tapos na tayo naniwala ako. na wala ako. wala na ako sa puso mo.

58

Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog ang pagkakaibigan nyo. Nasaksihan ko ang bawat tawa, bawat luha na pumatak mula sa mga mata ninyong dalawa. Nasaksihan ko kung paanong hindi nyo mahiwalayan ang isa't isa pati na ang minsang nagkunwari kayong di magkakilala. Nasaksihan ko. Nasaksihan ko ang lahat maging ang pagkakalamat sa bagay na ingat na ingat kayo, pati na rin ata ako. Dahil sa panahong kayo ay nabuo, nabubog, nadurog ay sumabay ang puso ko sa pagdurugo ng sa inyo. Sa panahong halos maubusan ng hininga sa kakatawa, maniwala kayo, mas masaya ako kaysa sa inyo. Pero sobra din ang sakit kapag kayo ay magkagalit dahil sa pagkukunwaring multo ang isa't isa o kaya'y taong di ninyo kilala hanggang sa magkapikunan kayong dalawa. Akala ko'y iyon na ang pinakamalungkot sa lahat. Nagkamali ako. Dahil mas malalim pa sa lungkot ang lumukot sa kalooban ko nang umagang iyon. Nang makita ang ilang pahiwatig ng nalalapit na pagtatapos, ng pagwawakas ng bagay na minsang nagpalakas sa inyong dalawa. Akala ko, tuluyan na itong masisira. Ngunit mukhang di ako pwedeng manghuhula dahil... Nasaksihan ko ang muli nyong pagkapit, paglapit sa isa't isa kahit pa pilit kayong pinaglalayo ng hindi niyo pagkakaintindihan, ng inyong pagkakasakitan. Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog, at muling nabuo ang pilit na pinaglalayo.

0

Sep 8, 2017

Sep 8, 2017 at 9:44 PM UTC

Arelove

Sa Pilit na Pinaglalayo

Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog ang pagkakaibigan nyo. Nasaksihan ko ang bawat tawa, bawat luha na pumatak mula sa mga mata ninyong dalawa. Nasaksihan ko kung paanong hindi nyo mahiwalayan ang isa't isa pati na ang minsang nagkunwari kayong di magkakilala. Nasaksihan ko. Nasaksihan ko ang lahat maging ang pagkakalamat sa bagay na ingat na ingat kayo, pati na rin ata ako. Dahil sa panahong kayo ay nabuo, nabubog, nadurog ay sumabay ang puso ko sa pagdurugo ng sa inyo. Sa panahong halos maubusan ng hininga sa kakatawa, maniwala kayo, mas masaya ako kaysa sa inyo. Pero sobra din ang sakit kapag kayo ay magkagalit dahil sa pagkukunwaring multo ang isa't isa o kaya'y taong di ninyo kilala hanggang sa magkapikunan kayong dalawa. Akala ko'y iyon na ang pinakamalungkot sa lahat. Nagkamali ako. Dahil mas malalim pa sa lungkot ang lumukot sa kalooban ko nang umagang iyon. Nang makita ang ilang pahiwatig ng nalalapit na pagtatapos, ng pagwawakas ng bagay na minsang nagpalakas sa inyong dalawa. Akala ko, tuluyan na itong masisira. Ngunit mukhang di ako pwedeng manghuhula dahil... Nasaksihan ko ang muli nyong pagkapit, paglapit sa isa't isa kahit pa pilit kayong pinaglalayo ng hindi niyo pagkakaintindihan, ng inyong pagkakasakitan. Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog, at muling nabuo ang pilit na pinaglalayo.

11

Napalitan na ng sigawan Na dati’y isang malakas na tawanan Nakaririnding bagsakan ng pintuan Na nagbibigay kaba sa’king kalooban Mabibigat na yabag ang bumabagtas paakyat at pababa ng hagdan Na tila nagpapahiwatig na may nangyaring sagutan, Nakakabinging katahimikan Na minsan ay hindi ko ginustong maranasan Walang katapusan na pagtatalo Palaging nakalingon sa nakaraan, hindi magawang kalimutan Ilang taon na ang lumipas ngunit palaging hinuhugot pabalik sa kasalukuyan, Palaging mayroong argumento Pero ano ba ang tunay na napapala? Sino ang nanalo at sino ang natatalo? Sino ang magdedetermina sa kanilang dalawa na tama na? Sino sa kanilang dalawa ang unang magtataas at magwawagayway ng kanilang puting bandera? Hindi lingid sa aking kaalaman na wala isang perpektong pamilya Hindi maiiwasan ang pagkakaroon nang hindi pagkakaintindihan Ngunit ang isang away at papatungan pa ng isang away, parang ibang usapan na yan. Kaya minsan- Mas pinipili ko na lamang ang mag-isa Magkulong maghapon at magdamag sa kwarto habang sa’king kama’y nakahiga Nakikinig sa mga luma’t bagong musika, o ‘di kaya naman nanunuod ng pelikula Sapagkat iyon ang mga oras nawawala ang aking pangamba Na baka mayroon sumabog na alitan sa pagitan ni ama’t-ina Tahan na tahanan, Napalitan na ng sigawan ang dating malalakas na tawanan Hindi na ikaw ang munting bahay na masaya kong inuuwian Punong-puno ka ng tensyon at ang enerhiya sa paligid mo’y hindi na kaaya-aya Ang tanawin sa iyong apat na sulok ay hindi na maganda Kung kaya’t tahan na tahanan, Parehas tayong umasa na ang lahat ay babalik sa dati nating nakasanayan

0

Sep 27, 2020

Sep 27, 2020 at 12:53 PM UTC

mikedavid

Tahan na Tahanan

Napalitan na ng sigawan Na dati’y isang malakas na tawanan Nakaririnding bagsakan ng pintuan Na nagbibigay kaba sa’king kalooban Mabibigat na yabag ang bumabagtas paakyat at pababa ng hagdan Na tila nagpapahiwatig na may nangyaring sagutan, Nakakabinging katahimikan Na minsan ay hindi ko ginustong maranasan Walang katapusan na pagtatalo Palaging nakalingon sa nakaraan, hindi magawang kalimutan Ilang taon na ang lumipas ngunit palaging hinuhugot pabalik sa kasalukuyan, Palaging mayroong argumento Pero ano ba ang tunay na napapala? Sino ang nanalo at sino ang natatalo? Sino ang magdedetermina sa kanilang dalawa na tama na? Sino sa kanilang dalawa ang unang magtataas at magwawagayway ng kanilang puting bandera? Hindi lingid sa aking kaalaman na wala isang perpektong pamilya Hindi maiiwasan ang pagkakaroon nang hindi pagkakaintindihan Ngunit ang isang away at papatungan pa ng isang away, parang ibang usapan na yan. Kaya minsan- Mas pinipili ko na lamang ang mag-isa Magkulong maghapon at magdamag sa kwarto habang sa’king kama’y nakahiga Nakikinig sa mga luma’t bagong musika, o ‘di kaya naman nanunuod ng pelikula Sapagkat iyon ang mga oras nawawala ang aking pangamba Na baka mayroon sumabog na alitan sa pagitan ni ama’t-ina Tahan na tahanan, Napalitan na ng sigawan ang dating malalakas na tawanan Hindi na ikaw ang munting bahay na masaya kong inuuwian Punong-puno ka ng tensyon at ang enerhiya sa paligid mo’y hindi na kaaya-aya Ang tanawin sa iyong apat na sulok ay hindi na maganda Kung kaya’t tahan na tahanan, Parehas tayong umasa na ang lahat ay babalik sa dati nating nakasanayan

32

Nagmahal ako ng higit pa sa inaakala nyo. Lahat ginawa ko para sa taong nagpapatibok sa puso ko. Ibinigay ko lahat ng maibibigay ko bilang ako. Buo ang puso ko na ipinagkatiwala sayo. Masaya naman tayong nagpapalitan ng matatamis na salita. Ngunit bakit tila may nagbago? Madalas ang panlalamig mo. Madalas na may hindi pagkakaintindihan na pinagmumulan ng away. Nasasaktan ako sa mga pagbabagong nakikita't nararamdaman ko. Pareho naman ang itinitibok ng ating puso. Ngunit Pareho nga ba? O imahinasyon ko lang? Isa lang bang panaginip ang lahat ng ito? Kasi kung Oo Ayoko nang magising. Ayoko nang magising sa katotohanan, Na una palang Alam kong talo na'ko. Oo nga pla. May nakalimutan ako. Oo nga pala hindi nga pala tayo. Hanggang dito nalang ba? Hindi na ba aangat yung pagsasamahan natin? Kasi masakit na. Yung puso ko parang pinaghihiwalay at nahahati sa dalawa. Nasasaktan ako kapag may kasama kang iba. Nasasaktan ako kapag nakikita kitang masaya sa iba. Kaso wala naman akong magagawa. Wala naman akong karapatan. Wala namang ako at ikaw, Kasi nga hindi naman tayo. Ang tanging magagawa ko lang ay ang umiyak. Iiyak ako hanggang mapawi ang sakit at kirot sa puso ko. Para naman kahit papaano gumaan ang pakiramdam ko.

0

Feb 4, 2020

Feb 4, 2020 at 1:55 AM UTC

joeresallarena

Oo nga pala, hindi nga pala tayo.

Nagmahal ako ng higit pa sa inaakala nyo. Lahat ginawa ko para sa taong nagpapatibok sa puso ko. Ibinigay ko lahat ng maibibigay ko bilang ako. Buo ang puso ko na ipinagkatiwala sayo. Masaya naman tayong nagpapalitan ng matatamis na salita. Ngunit bakit tila may nagbago? Madalas ang panlalamig mo. Madalas na may hindi pagkakaintindihan na pinagmumulan ng away. Nasasaktan ako sa mga pagbabagong nakikita't nararamdaman ko. Pareho naman ang itinitibok ng ating puso. Ngunit Pareho nga ba? O imahinasyon ko lang? Isa lang bang panaginip ang lahat ng ito? Kasi kung Oo Ayoko nang magising. Ayoko nang magising sa katotohanan, Na una palang Alam kong talo na'ko. Oo nga pla. May nakalimutan ako. Oo nga pala hindi nga pala tayo. Hanggang dito nalang ba? Hindi na ba aangat yung pagsasamahan natin? Kasi masakit na. Yung puso ko parang pinaghihiwalay at nahahati sa dalawa. Nasasaktan ako kapag may kasama kang iba. Nasasaktan ako kapag nakikita kitang masaya sa iba. Kaso wala naman akong magagawa. Wala naman akong karapatan. Wala namang ako at ikaw, Kasi nga hindi naman tayo. Ang tanging magagawa ko lang ay ang umiyak. Iiyak ako hanggang mapawi ang sakit at kirot sa puso ko. Para naman kahit papaano gumaan ang pakiramdam ko.

35