"nangangailangan" poems

Ang isinulat ko ay isang pagtatala mula sa bulag, na matagal nang ninanais na makakita ng liwanag, dahil kumpara sa atin, kahit ipikit ang mga mata, kahit takpan pa 'yan, mayroon pa rin tayong nakikita, mapa-asul, mapa-dilaw, mapa-pula, hinding hindi ito aabot sa dilim, dahil mayroon pa ring mga bituin. Ito ang pagtatala ng bulag, "'Nak, kagabi lang ako nakaramdam ng galit sa isang tao, sa buong buhay kong nakatira sa tapat ng simbahan, kagabi lang ako nakaranas ng kulo sa puso ko, kagabi lang ako natulog nang galit, sana patawarin ako ng Diyos. Lumapit sa akin ang isang lalaki, sabi niya, 'Lo, mahirap bang magmahal?', 'Oo, hijo. May asawa ka na ba?', 'Meron ** E lagi ** kaming nagaaway, kaya umalis nalang ako ng bahay, ayoko na siyang kausapin, dahil baka husgahan nanaman ako, baka masaktan lang ulit ako, baka sabihin nanaman niyang ang hina-hina ko, sasabihin nanaman niyang hindi na ako natuto sa mga kasalanan ko, ang dami ko raw nasaktang tao, wala na silang nagawa kundi tumungo, dahil sa lungkot, dahil sa insulto, dahil sa mga salita kong galing sa puso. Naalala ko sabi ng nanay ko, na lahat ng sinasabi ko ay galing sa puso, pero bakit kung kailan ko gustong mabuo, napakahirap ibalik ang dating ako?' Ito ang iyak ng isang nangangailangan ng pagmamahal, isang lalaking may pusong bakal, ito ang naging payo ko, 'Hijo, kausapin mo ang asawa mo.' Biglang sigaw niya, 'E ayaw ko nga! Nagkasala rin naman siya, pareho lang kami, siya dapat ang lumapit sa akin.' Parang tinamaan ako ng bala ng baril, at ang puso ko'y biglang tumigil, dahil hindi ko naman kayo pinalaki nang mayabang, kaya hinawaan na ako ng galit, 'Ang yabang mo! sarado ang utak mo sarado ang tainga mo sarado ang puso mo mas bingi ka pa sa bingi at mas bulag ka pa sa bulag ayaw **** mahushagan kasi ayaw **** masaktan, ayaw **** masaktan kasi ayaw **** matuto, hindi ka natututo sa mga kasalanan mo, kasi akala mo na lahat ng ginagawa mo ay ayos na, hindi mo pinapansin ang kalagayan ng iba, na naghihirap sa kakaisip kung sila ba ang dahilan, kung bakit ka nagkaganyan. Minahal ka nila, pero hindi mo tinanggap, minahal ka nila, pero tinulak mo sila, minahal ka nila... hindi mo ba sila mamahalin? Lalo silang napalayo sa'yo, nung kinailangan mo ng tulong, pamilya at pagmamahal' Wala na akong narinig na boses, umalis na siya, sana lang kinausap niya ang asawa niya. 'Nak, tandaan niyo ang payo ko sa inyong magkakapatid, na 'wag na 'wag kayong maghihiwalay, dahil pag ako'y nawala, sana manatili kayong nakadilat sa katotohanan, na ang kayabangan ay nakakasira ng isang pamilya.".

0

Mar 24, 2018

Mar 24, 2018 at 1:12 AM UTC

erikylejeuelle

Bulag

Ang isinulat ko ay isang pagtatala mula sa bulag, na matagal nang ninanais na makakita ng liwanag, dahil kumpara sa atin, kahit ipikit ang mga mata, kahit takpan pa 'yan, mayroon pa rin tayong nakikita, mapa-asul, mapa-dilaw, mapa-pula, hinding hindi ito aabot sa dilim, dahil mayroon pa ring mga bituin. Ito ang pagtatala ng bulag, "'Nak, kagabi lang ako nakaramdam ng galit sa isang tao, sa buong buhay kong nakatira sa tapat ng simbahan, kagabi lang ako nakaranas ng kulo sa puso ko, kagabi lang ako natulog nang galit, sana patawarin ako ng Diyos. Lumapit sa akin ang isang lalaki, sabi niya, 'Lo, mahirap bang magmahal?', 'Oo, hijo. May asawa ka na ba?', 'Meron ** E lagi ** kaming nagaaway, kaya umalis nalang ako ng bahay, ayoko na siyang kausapin, dahil baka husgahan nanaman ako, baka masaktan lang ulit ako, baka sabihin nanaman niyang ang hina-hina ko, sasabihin nanaman niyang hindi na ako natuto sa mga kasalanan ko, ang dami ko raw nasaktang tao, wala na silang nagawa kundi tumungo, dahil sa lungkot, dahil sa insulto, dahil sa mga salita kong galing sa puso. Naalala ko sabi ng nanay ko, na lahat ng sinasabi ko ay galing sa puso, pero bakit kung kailan ko gustong mabuo, napakahirap ibalik ang dating ako?' Ito ang iyak ng isang nangangailangan ng pagmamahal, isang lalaking may pusong bakal, ito ang naging payo ko, 'Hijo, kausapin mo ang asawa mo.' Biglang sigaw niya, 'E ayaw ko nga! Nagkasala rin naman siya, pareho lang kami, siya dapat ang lumapit sa akin.' Parang tinamaan ako ng bala ng baril, at ang puso ko'y biglang tumigil, dahil hindi ko naman kayo pinalaki nang mayabang, kaya hinawaan na ako ng galit, 'Ang yabang mo! sarado ang utak mo sarado ang tainga mo sarado ang puso mo mas bingi ka pa sa bingi at mas bulag ka pa sa bulag ayaw **** mahushagan kasi ayaw **** masaktan, ayaw **** masaktan kasi ayaw **** matuto, hindi ka natututo sa mga kasalanan mo, kasi akala mo na lahat ng ginagawa mo ay ayos na, hindi mo pinapansin ang kalagayan ng iba, na naghihirap sa kakaisip kung sila ba ang dahilan, kung bakit ka nagkaganyan. Minahal ka nila, pero hindi mo tinanggap, minahal ka nila, pero tinulak mo sila, minahal ka nila... hindi mo ba sila mamahalin? Lalo silang napalayo sa'yo, nung kinailangan mo ng tulong, pamilya at pagmamahal' Wala na akong narinig na boses, umalis na siya, sana lang kinausap niya ang asawa niya. 'Nak, tandaan niyo ang payo ko sa inyong magkakapatid, na 'wag na 'wag kayong maghihiwalay, dahil pag ako'y nawala, sana manatili kayong nakadilat sa katotohanan, na ang kayabangan ay nakakasira ng isang pamilya.".

72

“Naaalala mo pa ba ako?” Iyan ang pangungusap na maaaring itanong sa’yo ng mga laruan mo noong iyong kabataan. Mga laruang naitabi’t nakalimutan na at maaaring nasa talampas na ng mga bagay na malapit nang mailagay sa tapunan. Mga nagsilbing matalik **** kaibigan noong ika’y talagang nangangailangan. “Naaalala mo pa ba ako?” Tanong na hindi mahirap sagutin ngunit sakit lamang ang maibibigay. Naalala mo man ngunit hindi na nabigyan ng pansin at tuluyan nang nawalan ng taglay Tanong ng mga laruan mo na tuluyan nang nakalimutan at hindi na nabigyan ng hanay  Kung ang mga laruan mo ay makakapagsalita, ano kaya ang sasabihin nila sa’yo? “Kaibigan, naalala mo pa ba noong tayo’y magkasamaa? Noong ako at ikaw lang ang natatanging tao sa mundong ating tinatayuan. Noong araw araw pag uwi mo galing sa paaralan ay hahanapin mo agad ako at kakausapin. Hindi napapansin na ako ay pinaglalaruan mo lamang. At iyon ang natatanging silbi ko. Isang laruang posibleng mapalitan pag nakahanap ng katapat na mas karapat dapat… Masakit maging laruan.” Siguro nga hindi nakapagsasalita ang mga laruan. At iyon ang tanging rason kung bakit sila naimbento; para magsilbing panlibang sa mga naiinip. Pagdating ng panahon ay itinakda silang ipamigay o kaya nama’y kalimutan na at itabi sa isang madilim na kahon ng walang hanggan. Ang mga laruang minsann nang itinakda na maging panangga sa kainipan. Masakit maging laruan. Pero bakit ako na hindi laruan ay napapatanong na rin? “Naaalala mo pa ba ako?” Kasi minsan nagtataka na ako kung pumapasok pa ba ako sa isip mo. Tuluyan na ba akong nawalan ng taglay na hindi mo na ako maihanay sa oras **** mamahalin? Alam ko na hindi ako itinakda na maging panangga sa kainipan pero bakit ganoon na ang aking nararamdaman? Tuluyan na nga bang nakalimutan? Ako na natatanging andyan tuwing ika’y nangangailangan, ngayon naging laruan na di man lang masulyapan. Masakit maging laruan Masakit mapaglaruan Masakit na gumawa ng sakripisyo kung hindi mo rin naman ito bibigyan ng pakinabang. Kung magsisilbi lang ako na libangan tuwing iyong kailangan. Mahirap umasa sa mga bagay na matagal nang hindi nagpapakita. Pero kahit na minsa’y napapatanong narin ako… Nagbubulag-bulagan ako dahil… Mahal kita Mahal kita kahit na matagal mo na akong itinambak sa kahon kasama ang mga papeles na mayroong mga walang saysay na salitang nakalimbag. Mahal kita kahit na ginawa mo akong laruan sa panahon na ika’y nangangaliangan. Mahal kita kahit na ni isang sulyap ay hindi mo ko mabigyan. Mahal kita kahit masakit na. Pero minsan, napapatanong na rin ako; Naaalala mo pa ba ako?

0

Dec 17, 2016

Dec 17, 2016 at 9:18 AM UTC

kurt-christian-b-tubera

Laruan (naaalala mo pa ba ako?)

“Naaalala mo pa ba ako?” Iyan ang pangungusap na maaaring itanong sa’yo ng mga laruan mo noong iyong kabataan. Mga laruang naitabi’t nakalimutan na at maaaring nasa talampas na ng mga bagay na malapit nang mailagay sa tapunan. Mga nagsilbing matalik **** kaibigan noong ika’y talagang nangangailangan. “Naaalala mo pa ba ako?” Tanong na hindi mahirap sagutin ngunit sakit lamang ang maibibigay. Naalala mo man ngunit hindi na nabigyan ng pansin at tuluyan nang nawalan ng taglay Tanong ng mga laruan mo na tuluyan nang nakalimutan at hindi na nabigyan ng hanay  Kung ang mga laruan mo ay makakapagsalita, ano kaya ang sasabihin nila sa’yo? “Kaibigan, naalala mo pa ba noong tayo’y magkasamaa? Noong ako at ikaw lang ang natatanging tao sa mundong ating tinatayuan. Noong araw araw pag uwi mo galing sa paaralan ay hahanapin mo agad ako at kakausapin. Hindi napapansin na ako ay pinaglalaruan mo lamang. At iyon ang natatanging silbi ko. Isang laruang posibleng mapalitan pag nakahanap ng katapat na mas karapat dapat… Masakit maging laruan.” Siguro nga hindi nakapagsasalita ang mga laruan. At iyon ang tanging rason kung bakit sila naimbento; para magsilbing panlibang sa mga naiinip. Pagdating ng panahon ay itinakda silang ipamigay o kaya nama’y kalimutan na at itabi sa isang madilim na kahon ng walang hanggan. Ang mga laruang minsann nang itinakda na maging panangga sa kainipan. Masakit maging laruan. Pero bakit ako na hindi laruan ay napapatanong na rin? “Naaalala mo pa ba ako?” Kasi minsan nagtataka na ako kung pumapasok pa ba ako sa isip mo. Tuluyan na ba akong nawalan ng taglay na hindi mo na ako maihanay sa oras **** mamahalin? Alam ko na hindi ako itinakda na maging panangga sa kainipan pero bakit ganoon na ang aking nararamdaman? Tuluyan na nga bang nakalimutan? Ako na natatanging andyan tuwing ika’y nangangailangan, ngayon naging laruan na di man lang masulyapan. Masakit maging laruan Masakit mapaglaruan Masakit na gumawa ng sakripisyo kung hindi mo rin naman ito bibigyan ng pakinabang. Kung magsisilbi lang ako na libangan tuwing iyong kailangan. Mahirap umasa sa mga bagay na matagal nang hindi nagpapakita. Pero kahit na minsa’y napapatanong narin ako… Nagbubulag-bulagan ako dahil… Mahal kita Mahal kita kahit na matagal mo na akong itinambak sa kahon kasama ang mga papeles na mayroong mga walang saysay na salitang nakalimbag. Mahal kita kahit na ginawa mo akong laruan sa panahon na ika’y nangangaliangan. Mahal kita kahit na ni isang sulyap ay hindi mo ko mabigyan. Mahal kita kahit masakit na. Pero minsan, napapatanong na rin ako; Naaalala mo pa ba ako?

22

"bakit 'di mo pa binuhos ang lahat?" nagtatakang tanong sa akin ni inay. inutusan niya akong diligan ang alaga niyang santan sa bakuran. "nagtira ka pa. 'di naman na kailangan," at sabay niyang kinuha ang balde na naglalaman ng tubig na galing sa kanyang pinaglabhan. walang pagdadalawang-isip at bigla na lang niya itong itinapon sa sementadong daanan papunta sa aming bakuran. sa malayang pagdaloy ng tubig, napaisip ako kung bakit ganoon na lang itapon ni inay ang tubig. pwede pa namang ipandilig iyon sa ibang halaman na nasa tabi-tabi. pero bakit hindi ko man lang din yun naisip na gawin? para nga naman hindi nasayang ang tubig. para may iba pang halaman na pwedeng makinabang at hindi ang walang buhay na sementadong daanan. oo nga naman, ang tubig na galing sa labada ni inay ay marumi na. umitim at dumumi dahil sa pinaghalo-halong sabon at mantsa ng mga naiwang alaala sa damit. kung nakakapagsalita nga lang din naman ang halaman, hindi niya gugustuhin ang maruming tubig na galing sa labada ni inay. pero hinuha lang naman ang lahat. paano kung ang mga halaman sa tabi-tabi, ay parang katulad lang din ng patubong santan na alaga ni inay... nangangailangan at sadyang nauuhaw.

0

Oct 31, 2015

Oct 31, 2015 at 6:58 PM UTC

astroaquanaut

uhaw

"bakit 'di mo pa binuhos ang lahat?" nagtatakang tanong sa akin ni inay. inutusan niya akong diligan ang alaga niyang santan sa bakuran. "nagtira ka pa. 'di naman na kailangan," at sabay niyang kinuha ang balde na naglalaman ng tubig na galing sa kanyang pinaglabhan. walang pagdadalawang-isip at bigla na lang niya itong itinapon sa sementadong daanan papunta sa aming bakuran. sa malayang pagdaloy ng tubig, napaisip ako kung bakit ganoon na lang itapon ni inay ang tubig. pwede pa namang ipandilig iyon sa ibang halaman na nasa tabi-tabi. pero bakit hindi ko man lang din yun naisip na gawin? para nga naman hindi nasayang ang tubig. para may iba pang halaman na pwedeng makinabang at hindi ang walang buhay na sementadong daanan. oo nga naman, ang tubig na galing sa labada ni inay ay marumi na. umitim at dumumi dahil sa pinaghalo-halong sabon at mantsa ng mga naiwang alaala sa damit. kung nakakapagsalita nga lang din naman ang halaman, hindi niya gugustuhin ang maruming tubig na galing sa labada ni inay. pero hinuha lang naman ang lahat. paano kung ang mga halaman sa tabi-tabi, ay parang katulad lang din ng patubong santan na alaga ni inay... nangangailangan at sadyang nauuhaw.

6

sigurong maramdaman ang bisig mo Sa aking balikat at likod Ang saya sigurong maramdaman ang mga haplos **** Minsan banayad, minsan nangangailangan Ang saya sigurong makita ang iyong mukha pagkagising ko sa umaga Pagkatapos ng isang maaksyong ganap sa kama Ang saya sigurong mangarap sa iyong tabi, Kung ano nga ba ang kasiguraduhan ng nagbabadyang bukas Ang saya sigurong mahalin ka ng paunti-unti Hanggang ibuhos ko na halos lahat. At siguro mas masaya kung mamahalin mo ko pabalik, Kahit paunti-unti lang, tsaka mo na ibuhos ang lahat.

0

Oct 21, 2015

Oct 21, 2015 at 10:53 AM UTC

nakalipas

Ang Saya

sigurong maramdaman ang bisig mo Sa aking balikat at likod Ang saya sigurong maramdaman ang mga haplos **** Minsan banayad, minsan nangangailangan Ang saya sigurong makita ang iyong mukha pagkagising ko sa umaga Pagkatapos ng isang maaksyong ganap sa kama Ang saya sigurong mangarap sa iyong tabi, Kung ano nga ba ang kasiguraduhan ng nagbabadyang bukas Ang saya sigurong mahalin ka ng paunti-unti Hanggang ibuhos ko na halos lahat. At siguro mas masaya kung mamahalin mo ko pabalik, Kahit paunti-unti lang, tsaka mo na ibuhos ang lahat.

11

Pangyayaring di ko aakalain Ikaw na nakahuli ng aking paningin Anyo **** sa isip ko'y tumanim Liwanag ang dulot sa mundo kong nababalot ng lungkot at dilim. Oras, araw, bwan, taon ang nagdaan Pagtingin sa iyo'y tila nananahan Pag-ibig na nga ba ang nararandaman? O nararapat ang puso'y mag dahan-dahan. Simple lang ang aking hiling Nawa, tinig ng puso ay dinggin Panalangin ng sarili sa mga bituwin Maging kaibigan ka, kahit di na mapa sa aking piling. Ngunit ang isip ay nababahala Sa puso, ito'y naghahatid ng kirot at pagkasira Ang dating dulot ng pag-ngiti, ngayon ay pag luha Bakit ba ang sarili sa iyo'y di nagsasawa? O aking paki-usap sa iyo Sana naman, ako'y pakinggan mo Sa akin nawa ay huwag lumayo Kahit na kakilala mo lang ako. Isip ko'y gulong-gulo Ulo'y di makapag-isip ng diretso Puso'y nangangailangan ng mga payo Tanggapin mo nawa ang pagsusumamo.

0

Jan 26, 2019

Jan 26, 2019 at 7:35 AM UTC

Kyohi_Hana

Mga luha sa likod ng aking ngiti

Pangyayaring di ko aakalain Ikaw na nakahuli ng aking paningin Anyo **** sa isip ko'y tumanim Liwanag ang dulot sa mundo kong nababalot ng lungkot at dilim. Oras, araw, bwan, taon ang nagdaan Pagtingin sa iyo'y tila nananahan Pag-ibig na nga ba ang nararandaman? O nararapat ang puso'y mag dahan-dahan. Simple lang ang aking hiling Nawa, tinig ng puso ay dinggin Panalangin ng sarili sa mga bituwin Maging kaibigan ka, kahit di na mapa sa aking piling. Ngunit ang isip ay nababahala Sa puso, ito'y naghahatid ng kirot at pagkasira Ang dating dulot ng pag-ngiti, ngayon ay pag luha Bakit ba ang sarili sa iyo'y di nagsasawa? O aking paki-usap sa iyo Sana naman, ako'y pakinggan mo Sa akin nawa ay huwag lumayo Kahit na kakilala mo lang ako. Isip ko'y gulong-gulo Ulo'y di makapag-isip ng diretso Puso'y nangangailangan ng mga payo Tanggapin mo nawa ang pagsusumamo.

24

Ingay ng paligid Ang sa akin umaaligid Pagpasok sa silid Tahimik ay mababatid Pinto ay ikakandado Nang walang makaistorbo Katahimikan ay mabubuo Nang walang nagrereklamo Kama ang higaan Unan ang sandalan Himpapawid ang tititigan Nang katahimikan ay makamtan Ngayon handa ng makipagsapalaran Sa isang kalaban Na ikaw lang ang may kinalaman Sa kaniyang pinagdadaanan Siya ay lumalaban Nangangailangan ng kaibigan Nang katahimikan ay makamtan At laban ay mawakasan Sa silid na iyong pinasukan Kayo ay magtutulungan Nang inyo ay mapagtagumpayan Ang isang tahimik na laban Laban na kayo lang ang nakakaalam Lakas ay ipapahiram Upang ating mapagtagumpayan Ang kinakaharap na laban

0

Jul 24, 2020

Jul 24, 2020 at 8:49 AM UTC

Bahaghari

Tahimik na Laban

Ingay ng paligid Ang sa akin umaaligid Pagpasok sa silid Tahimik ay mababatid Pinto ay ikakandado Nang walang makaistorbo Katahimikan ay mabubuo Nang walang nagrereklamo Kama ang higaan Unan ang sandalan Himpapawid ang tititigan Nang katahimikan ay makamtan Ngayon handa ng makipagsapalaran Sa isang kalaban Na ikaw lang ang may kinalaman Sa kaniyang pinagdadaanan Siya ay lumalaban Nangangailangan ng kaibigan Nang katahimikan ay makamtan At laban ay mawakasan Sa silid na iyong pinasukan Kayo ay magtutulungan Nang inyo ay mapagtagumpayan Ang isang tahimik na laban Laban na kayo lang ang nakakaalam Lakas ay ipapahiram Upang ating mapagtagumpayan Ang kinakaharap na laban

28

Ang mundo ay parang palasyo Opisina ng mga pinuno Bulwagan ng mga mamamayan Takbuhan ng mga nangangailangan. -01/08/2015 (Dumarao) *Ang Mundong Pook Collection

0

Sep 21, 2019

Sep 21, 2019 at 9:35 PM UTC

JoRaLG

Mundong Palasyo

Ang mundo ay parang palasyo Opisina ng mga pinuno Bulwagan ng mga mamamayan Takbuhan ng mga nangangailangan. -01/08/2015 (Dumarao) *Ang Mundong Pook Collection

7

We, humans, are naturally selfish We want to survive in this cruel word, Sometimes even an act of unselfishness are selfish, Katulad ng pagbibigay sa mga nangangailangan, hindi ba't tayong mga tao ay nagbibigay dahil deep inside sa'tin ay alam nating babalik ang kabutihang iyon?

0

Jun 15, 2016

Jun 15, 2016 at 11:27 PM UTC

lindy-limbaga

Human's

We, humans, are naturally selfish We want to survive in this cruel word, Sometimes even an act of unselfishness are selfish, Katulad ng pagbibigay sa mga nangangailangan, hindi ba't tayong mga tao ay nagbibigay dahil deep inside sa'tin ay alam nating babalik ang kabutihang iyon?

6