"namnamin" poems - Hello Poetry

Sa mga panahon na ito ay unti unti na ako nakakaramdam ng pangungulila. Ngunit mapapalitan naman ito galak sa tuwing maalala natin ang mga araw na tayo ay magkasama. Alam ko din na kaya natin, kaya ko at kaya mo. Alam ko na darating ang araw na tayo ay malulumbay at hahanapin ang bawat isa. Subalit Ang papel na ito ay magsisilbing bangka at ang tinta ng aking pluma ay syang dagat na maghahatid sa bawat tibok ng aking puso na nalulumbay patungo sa sansinukob kung san ang mga talanyo ang magsisilbing nating gabay. Kaya wag kanang malungkot kasi isang bus lang at pwede na kita makapiling at mayakap habang ang ating mga mata ay nangungusap na sa wakas ay muli tayong pinagbigyan ng panahon upang namnamin ang bawat sandali na tayo ay nangulila. Magkaiba man ang lugar o ang panahon sa araw araw na lumilipas ay maisisiguro ko na ang bawat pintig ng ating mga puso ay magkasabay. Nag sasabing ikay aking mahal at akoy iyong mahal. Kaya sa mga panahon na ako ay nag iisa sa harap ng palayan at nakatanaw sa kanluran kasabay ng paglubog ng bawat araw o huling patak ng ulan ay hinding hindi lilipas ang araw na ang mga ngiti mo ay di dumaan sa aking isipan. At kung sa mga oras na akoy nasa ilalim ng kalungkutan ito ang nagsisilbi kong sandata upang lumaban. Na alam ko may bukas na dadating at malalagpasan ko din ang bawat lungkot sa aking damdamin. Mahal kita mula nung araw na una kita makita at lalo pa kitang minamahal sa bawat araw na lumilipas tayo man ay magkahawak kamay at kahit sa panahon na tayo ay magkahiwalay. Mahal kita kahit di kita nakikita sapat na ang mga alala upang masabi kong di ako nagiisa. Mahal kita ou mahal,na mahal kita kahit na nasa malayo ka at ako ay nag iisa iniisip ka. Sana sapat na ang mga katagang mahal kita upang malaban ko ang lungkot sa aking mga mata at magpanggap na di ako nangungulila sa isang dalaga na nasa bayan ng Marikina.

0

Feb 19, 2016

Feb 19, 2016 at 8:21 PM UTC

LetterSender

Pangungulila

Sa mga panahon na ito ay unti unti na ako nakakaramdam ng pangungulila. Ngunit mapapalitan naman ito galak sa tuwing maalala natin ang mga araw na tayo ay magkasama. Alam ko din na kaya natin, kaya ko at kaya mo. Alam ko na darating ang araw na tayo ay malulumbay at hahanapin ang bawat isa. Subalit Ang papel na ito ay magsisilbing bangka at ang tinta ng aking pluma ay syang dagat na maghahatid sa bawat tibok ng aking puso na nalulumbay patungo sa sansinukob kung san ang mga talanyo ang magsisilbing nating gabay. Kaya wag kanang malungkot kasi isang bus lang at pwede na kita makapiling at mayakap habang ang ating mga mata ay nangungusap na sa wakas ay muli tayong pinagbigyan ng panahon upang namnamin ang bawat sandali na tayo ay nangulila. Magkaiba man ang lugar o ang panahon sa araw araw na lumilipas ay maisisiguro ko na ang bawat pintig ng ating mga puso ay magkasabay. Nag sasabing ikay aking mahal at akoy iyong mahal. Kaya sa mga panahon na ako ay nag iisa sa harap ng palayan at nakatanaw sa kanluran kasabay ng paglubog ng bawat araw o huling patak ng ulan ay hinding hindi lilipas ang araw na ang mga ngiti mo ay di dumaan sa aking isipan. At kung sa mga oras na akoy nasa ilalim ng kalungkutan ito ang nagsisilbi kong sandata upang lumaban. Na alam ko may bukas na dadating at malalagpasan ko din ang bawat lungkot sa aking damdamin. Mahal kita mula nung araw na una kita makita at lalo pa kitang minamahal sa bawat araw na lumilipas tayo man ay magkahawak kamay at kahit sa panahon na tayo ay magkahiwalay. Mahal kita kahit di kita nakikita sapat na ang mga alala upang masabi kong di ako nagiisa. Mahal kita ou mahal,na mahal kita kahit na nasa malayo ka at ako ay nag iisa iniisip ka. Sana sapat na ang mga katagang mahal kita upang malaban ko ang lungkot sa aking mga mata at magpanggap na di ako nangungulila sa isang dalaga na nasa bayan ng Marikina.

14

Ang pagpapakahulugan mo sa kahulugan na animo'y unos ng kataga, sukat, at tugma, ay sapat nang saplot sa hubad na siniphayong talinghaga ng isipan at libingan. "Namnamin mo ang damdamin ng Wika," ang wika ng mangingibig na makata.

0

Sep 29, 2013

Sep 29, 2013 at 11:43 PM UTC

jose-remillan

Makata

Ang pagpapakahulugan mo sa kahulugan na animo'y unos ng kataga, sukat, at tugma, ay sapat nang saplot sa hubad na siniphayong talinghaga ng isipan at libingan. "Namnamin mo ang damdamin ng Wika," ang wika ng mangingibig na makata.

8

Una, akong natutong magbilang ng saya sa dagat, Habang ginagawa kong kwintas ang mga puka shells Sa dalampasigan. Natutu akong lumaban sa sigalot ng buhay, Sa pagtalon habang ang mga rumaragasang alon Ay ginuguho ako. Ang hangin Ay bumubulong sa akin ng uyayi Dinuduyan ako upang mahimbing. Natuto akong magbawas ng kalungkutan Sa mga tuyom Sa baybayin. Natuto ako ng kolektibong paggawa Sa pagmasid sa mga mangingisda sa paghugot ng lambat mula sa dagat Na taglay ang isang araw na huli at hatiin sa kanila Nang pantay-pantay. Umuwi sila sa kanilang pamilya na may Kasiyahan sa kanilang dalang Paghahatian sa paminggalan. O kay sarap sa pakiramdam Tuwing huhubarin ko ang aking tsinelas At namnamin ang mapipinong buhangin sa aking mga paa. At sa tuwing ako ay nakakaranas ng kasalatan Akin lang alalahanin- Ang mga araw ng aking pagbibilang sa dagat.

0

Oct 17, 2016

Oct 17, 2016 at 9:00 PM UTC

mary-ederline-mamburam

Mga Araw Ng Pagbibilang Ko Sa Dagat

Una, akong natutong magbilang ng saya sa dagat, Habang ginagawa kong kwintas ang mga puka shells Sa dalampasigan. Natutu akong lumaban sa sigalot ng buhay, Sa pagtalon habang ang mga rumaragasang alon Ay ginuguho ako. Ang hangin Ay bumubulong sa akin ng uyayi Dinuduyan ako upang mahimbing. Natuto akong magbawas ng kalungkutan Sa mga tuyom Sa baybayin. Natuto ako ng kolektibong paggawa Sa pagmasid sa mga mangingisda sa paghugot ng lambat mula sa dagat Na taglay ang isang araw na huli at hatiin sa kanila Nang pantay-pantay. Umuwi sila sa kanilang pamilya na may Kasiyahan sa kanilang dalang Paghahatian sa paminggalan. O kay sarap sa pakiramdam Tuwing huhubarin ko ang aking tsinelas At namnamin ang mapipinong buhangin sa aking mga paa. At sa tuwing ako ay nakakaranas ng kasalatan Akin lang alalahanin- Ang mga araw ng aking pagbibilang sa dagat.

27

Tanging hiling sa hangin na sana'y tangayin Ang mainit na bugso ng damdamin Bawat paghampas at kumpas, Hindi ko alam kung saan dadalhin Pinasok natin ang buhay ng isa't-isa Walang kamalayan sa ating pakakahantungan Sa mundong hindi perpekto at walang sigurado, ang tanging pinanghawakan ko lang ay may ikaw at ako. Nangungulila sa mga mata **** nangungusap Na sapat ng pagtakpan lahat ng sakit na nararamdaman Ang mga mata **** sumilaw sa madilim kong isipan Kailan ko kaya ulit ito matatanaw Madaming hindi pagkakaintindihan Nauuwi sa sakitan Hindi mabilang ang kapintasan Na bumabalot sating samahan Tila bagyong walang dala kundi pinsala Pagmamahalan nating puno ng pangamba Mga mata mo lang ang tanging naging sandigan Panangga sa kalamidad, silong sa kadiliman Isang gabing hindi ko mabura sa ala-ala Nakatatak sa puso't ispian Binaybay ng mga kamay mo ang bisig ko Hinagkan, hinalikan at hindi binitawan Pinagdasal na sana'y wala ng katapusan H'wag na sanang sumikat ang araw Dahil walang ibang nais kundi ang namnamin Ang bawat minuto sa iyong piling Marami ang hindi kayang unawain Ang ating kumplikasyon na dala ng depresyon Ano bang alam nila? Bukod sa kutyain tayo Sabi nila baliw tayong dalawa Hindi inalintana ang sinasabi ng iba Malaki ang tiwala ko sa'yo, sa akin, Sa ating dalawa Ngunit naging malupit ang mundo, marupok ka at mahina ako. Hindi na kita kilala Hindi mo na ko tinitignan sa mata Tinalikuran ang sarili kong giyera at pinaglaban ka Patuloy kong sinasabi sa'yong, "Mahal, andito lang ako. Kumapit ka." Nagbingi-bingihan, pasok sa isang tenga Labas sa kabila Pinagtabuyan palayo pero sabi ko sa sarili, hindi ako susuko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata, hindi maiwasan ang pagtulo ng luha. Sinisigaw ng puso, kayanin ko pa. Pero ang tanong ng utak, para san pa? Gusto kitang hagkan sa bawat sulok ng katawan, gustong akuin ang sakit na iyong nararamdaman. Naging manhid ka saking sakripisyo, Patuloy akong pinagtabuyan. Hanggang sa naubos na ang pasensiya at pag-unawa, halos isuka na natin ang isa't-isa Pagmamahal nalang ang nakita kong dahilan kung bakit patuloy parin nating sinubukan Hindi lilipas ang isang araw na walang bangayan Ang haplos **** nung una'y malumanay naging mahigpit at puno na ng galit Nauntog sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal lang Naglaho ang kislap ng mata na nung una'y sapat na kahit wala ang mga salitang, "mahal kita" Anong ginawa natin sa isa't-isa? Mag pag-asa ba talaga ang pagmamahalan ng dalawang taong sira?

0

May 13, 2016

May 13, 2016 at 8:24 AM UTC

mteniola

Pagmamahalang sira

Tanging hiling sa hangin na sana'y tangayin Ang mainit na bugso ng damdamin Bawat paghampas at kumpas, Hindi ko alam kung saan dadalhin Pinasok natin ang buhay ng isa't-isa Walang kamalayan sa ating pakakahantungan Sa mundong hindi perpekto at walang sigurado, ang tanging pinanghawakan ko lang ay may ikaw at ako. Nangungulila sa mga mata **** nangungusap Na sapat ng pagtakpan lahat ng sakit na nararamdaman Ang mga mata **** sumilaw sa madilim kong isipan Kailan ko kaya ulit ito matatanaw Madaming hindi pagkakaintindihan Nauuwi sa sakitan Hindi mabilang ang kapintasan Na bumabalot sating samahan Tila bagyong walang dala kundi pinsala Pagmamahalan nating puno ng pangamba Mga mata mo lang ang tanging naging sandigan Panangga sa kalamidad, silong sa kadiliman Isang gabing hindi ko mabura sa ala-ala Nakatatak sa puso't ispian Binaybay ng mga kamay mo ang bisig ko Hinagkan, hinalikan at hindi binitawan Pinagdasal na sana'y wala ng katapusan H'wag na sanang sumikat ang araw Dahil walang ibang nais kundi ang namnamin Ang bawat minuto sa iyong piling Marami ang hindi kayang unawain Ang ating kumplikasyon na dala ng depresyon Ano bang alam nila? Bukod sa kutyain tayo Sabi nila baliw tayong dalawa Hindi inalintana ang sinasabi ng iba Malaki ang tiwala ko sa'yo, sa akin, Sa ating dalawa Ngunit naging malupit ang mundo, marupok ka at mahina ako. Hindi na kita kilala Hindi mo na ko tinitignan sa mata Tinalikuran ang sarili kong giyera at pinaglaban ka Patuloy kong sinasabi sa'yong, "Mahal, andito lang ako. Kumapit ka." Nagbingi-bingihan, pasok sa isang tenga Labas sa kabila Pinagtabuyan palayo pero sabi ko sa sarili, hindi ako susuko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata, hindi maiwasan ang pagtulo ng luha. Sinisigaw ng puso, kayanin ko pa. Pero ang tanong ng utak, para san pa? Gusto kitang hagkan sa bawat sulok ng katawan, gustong akuin ang sakit na iyong nararamdaman. Naging manhid ka saking sakripisyo, Patuloy akong pinagtabuyan. Hanggang sa naubos na ang pasensiya at pag-unawa, halos isuka na natin ang isa't-isa Pagmamahal nalang ang nakita kong dahilan kung bakit patuloy parin nating sinubukan Hindi lilipas ang isang araw na walang bangayan Ang haplos **** nung una'y malumanay naging mahigpit at puno na ng galit Nauntog sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal lang Naglaho ang kislap ng mata na nung una'y sapat na kahit wala ang mga salitang, "mahal kita" Anong ginawa natin sa isa't-isa? Mag pag-asa ba talaga ang pagmamahalan ng dalawang taong sira?

68

Katulad ko, ang tao’y sadyang mapaglinlang kung minsan Hindi lubos maisip na kayang gawin ng sino man Sa mga nagtitiwala sa iyong karunungan At ito’y maging sanhi ng sugat sa munting tahanan. Ang mga nakapaligid ay apektado rin naman Ngunit hindi kailanman na mas binibigyang-pansin Ang mga mapanglait at mapanghusgang katauhan Kaysa hinagpis ng mga nagmamahal na magulang. Ako di’y nasasaktan sa kanilang pagdaramdam Salitang binitiwan ng mga taong malapit man Ang lakas ng loob ay unti-unting napapawi rin ‘Tsaka mag-isang nagkukubli sa loob ng tirahan. Hirap mang unawain aking naging karanasan Hirap ding tamuhin na ika’y kanilang tanggihan Bunga ng kasalanan ay buong-pusong tanggapin Akin ring susuurin kung ano man ang nailaan. Natitirang lakas at tapang ay aking gagamitin Tuloy pa rin ang laban sa likod ng kabiguan Hanggang masalimuot na pangyayari’y maliwanagan Namnamin pati ang nalalabi pang kasiyahan. Taos-puso kong panalangin sa iyo, Panginoon Na ipagkaloob ang hinihinging kapatawaran, Ipinagdadasal ko ang minimithing kapayapaan At ipagdiwang ang dalisay na bagong kabuhayan.

0

Feb 19, 2018

Feb 19, 2018 at 10:16 PM UTC

sensibleoutcast

Isang Yugto Ng Buhay

Katulad ko, ang tao’y sadyang mapaglinlang kung minsan Hindi lubos maisip na kayang gawin ng sino man Sa mga nagtitiwala sa iyong karunungan At ito’y maging sanhi ng sugat sa munting tahanan. Ang mga nakapaligid ay apektado rin naman Ngunit hindi kailanman na mas binibigyang-pansin Ang mga mapanglait at mapanghusgang katauhan Kaysa hinagpis ng mga nagmamahal na magulang. Ako di’y nasasaktan sa kanilang pagdaramdam Salitang binitiwan ng mga taong malapit man Ang lakas ng loob ay unti-unting napapawi rin ‘Tsaka mag-isang nagkukubli sa loob ng tirahan. Hirap mang unawain aking naging karanasan Hirap ding tamuhin na ika’y kanilang tanggihan Bunga ng kasalanan ay buong-pusong tanggapin Akin ring susuurin kung ano man ang nailaan. Natitirang lakas at tapang ay aking gagamitin Tuloy pa rin ang laban sa likod ng kabiguan Hanggang masalimuot na pangyayari’y maliwanagan Namnamin pati ang nalalabi pang kasiyahan. Taos-puso kong panalangin sa iyo, Panginoon Na ipagkaloob ang hinihinging kapatawaran, Ipinagdadasal ko ang minimithing kapayapaan At ipagdiwang ang dalisay na bagong kabuhayan.

24

Ilang oras nang nakatutok Ang aking largabista sa iyong bintana. Iniintay ko ang oras na ikay dumating. Nagtatago sa dilim upang di mo mapansin ang madilim na aninong nag-aabang. Naka ilang ikot din ang mga kamay ng orasan at sa wakas ay pumasok ka na sa iyong kwarto. Di mo ba napapansin na sa iyo’y may nakatingin? Pinanood kita at pinagmasdan ang iyong bawat kilos. Mayamaya’y dumungaw ka sa bintana upang namnamin ang matamis na simoy ng hangin. Sinunggaban ko ang pagkakaton. Itinapat ko ang lente ng largabista sa iyo. Pinagmasdan kong maigi ang iyong mukha Nakatutok na ang lahat sa sentro ng aking atensyon. Ikaw. Perpekto na ang lahat. Isang kalabit ng daliri. Magkikita kayo ng tadhana.

0

Jul 11, 2011

Jul 11, 2011 at 12:41 AM UTC

arthur-andrew-lapitan

Scope

Ilang oras nang nakatutok Ang aking largabista sa iyong bintana. Iniintay ko ang oras na ikay dumating. Nagtatago sa dilim upang di mo mapansin ang madilim na aninong nag-aabang. Naka ilang ikot din ang mga kamay ng orasan at sa wakas ay pumasok ka na sa iyong kwarto. Di mo ba napapansin na sa iyo’y may nakatingin? Pinanood kita at pinagmasdan ang iyong bawat kilos. Mayamaya’y dumungaw ka sa bintana upang namnamin ang matamis na simoy ng hangin. Sinunggaban ko ang pagkakaton. Itinapat ko ang lente ng largabista sa iyo. Pinagmasdan kong maigi ang iyong mukha Nakatutok na ang lahat sa sentro ng aking atensyon. Ikaw. Perpekto na ang lahat. Isang kalabit ng daliri. Magkikita kayo ng tadhana.

19

Pwede bang ako muna? Pwede bang sarili ko muna bago ikaw? Pwede bang ngiti ko muna bago ang luha? Pwede bang pagalingin ko muna ang aking sugat bago sumugal ulit? Pwede bang tumigil at namnamin muna ang sandali na aking hinintay? Gusto kong manatili pero kailangan kung huminga panandalian. Ayaw kung umabot sa punto na ang sandali ay magiging permanente. Ayaw kung sumuko pero kailangan ko munang dumistansya. Ayaw kung umabot sa punto na ako ang unang bibitaw . Napapagod din ako. Napapagod din akong umintindi pero hindi ako sumuko kailangan ko lang ng espasyo dahil hindi na kaya ng aking puso at isipan. Sana maiintindihan mo!

0

Feb 27, 2021

Feb 27, 2021 at 2:02 AM UTC

Unatnat03

Pwede bang ako muna?

Pwede bang ako muna? Pwede bang sarili ko muna bago ikaw? Pwede bang ngiti ko muna bago ang luha? Pwede bang pagalingin ko muna ang aking sugat bago sumugal ulit? Pwede bang tumigil at namnamin muna ang sandali na aking hinintay? Gusto kong manatili pero kailangan kung huminga panandalian. Ayaw kung umabot sa punto na ang sandali ay magiging permanente. Ayaw kung sumuko pero kailangan ko munang dumistansya. Ayaw kung umabot sa punto na ako ang unang bibitaw . Napapagod din ako. Napapagod din akong umintindi pero hindi ako sumuko kailangan ko lang ng espasyo dahil hindi na kaya ng aking puso at isipan. Sana maiintindihan mo!

11

Lasaping mabuti bawat lagok, paulit-ulit Namnamin ang pampagising na pait Habang ang likas na tamis, nilalasang pilit Sa ‘yong lalamunang sabik, ang init guguhit. Tulad ng bawat pagtatanghal, sa isip di mawaglit Todo-bigay ang birit, tila laging huling hirit. Araw-araw mang nakikita ang Bundok Malarayat Hindi nagsasawang sulyapan ang Silangan pagmulat Bawat araw na tayo'y buhay, may dalang sigla’t galak. Hwag nang ipitin ang kwadrong alas o otso Di na magiging mahalaga kung sino nga ba’ng nanalo Kapag ang mga kalaro sa pusoy ay wala na ni anino. Hagkan si Habagat at yakapin si Amihan, Daluyong ma’y ihatid, sa kabila’y walang ganyan Di-pinansing hininga’y aapuhapin sa paglisan Ang lupang hinamak, tinapak-tapakan Ang lupa ring naghandog ng susing kabuhayan Ang lupa ring hihimlayan sa huling hantungan. Lasaping mabuti bawat lagok, paulit-ulit Kapeng barako’y masarap habang mainit Ngunit wala nang bisa sa huling pagpatak ng saglit Lasaping mabuti bawat lagok, bango’y langhapin Kapeng barako’y larawan ng pagbangon at paggising Ng bawat araw, biyayang pasasalamata’t tatanggapin.

0

Jul 21, 2021

Jul 21, 2021 at 8:37 AM UTC

JunLit

Kapeng Barako XVI (Bawat Araw ay Biyaya)

Lasaping mabuti bawat lagok, paulit-ulit Namnamin ang pampagising na pait Habang ang likas na tamis, nilalasang pilit Sa ‘yong lalamunang sabik, ang init guguhit. Tulad ng bawat pagtatanghal, sa isip di mawaglit Todo-bigay ang birit, tila laging huling hirit. Araw-araw mang nakikita ang Bundok Malarayat Hindi nagsasawang sulyapan ang Silangan pagmulat Bawat araw na tayo'y buhay, may dalang sigla’t galak. Hwag nang ipitin ang kwadrong alas o otso Di na magiging mahalaga kung sino nga ba’ng nanalo Kapag ang mga kalaro sa pusoy ay wala na ni anino. Hagkan si Habagat at yakapin si Amihan, Daluyong ma’y ihatid, sa kabila’y walang ganyan Di-pinansing hininga’y aapuhapin sa paglisan Ang lupang hinamak, tinapak-tapakan Ang lupa ring naghandog ng susing kabuhayan Ang lupa ring hihimlayan sa huling hantungan. Lasaping mabuti bawat lagok, paulit-ulit Kapeng barako’y masarap habang mainit Ngunit wala nang bisa sa huling pagpatak ng saglit Lasaping mabuti bawat lagok, bango’y langhapin Kapeng barako’y larawan ng pagbangon at paggising Ng bawat araw, biyayang pasasalamata’t tatanggapin.

24