"nakasalubong" poems - Hello Poetry

Ang matamis na lunggati Debosyon sa dapithapon Ang pagkurap ng liwanag na kuyad-kuyad ay sinapupo ang emosyon Sa paglakad ng relo - bilog na mayroong guhit ng oras Gabing panaginip ay umimbulog Sa malamayang tanawin Naka sambalilo nang nanood Nang natawid ang gabi't araw Nasilayan ang bagong buhay Regalo ng Panginoon Sa bintana hinintay ang muling pag-ahon ng ilaw Sa pagtutungka na parang lango Wari'y gumapang sa kalawakan Pagawpaw ng pangarap Di maabot kahit sa panaginip man lang Nakasalubong si Dessa ngunit kagyat nang lumisan Ang kanyang mabuhaghag na buhok humahaba nang malubay, medyo pakulot Naniniwala kahit sa kalagimlagim na sandali Na ang mga nakaraan ay maalala muli

0

Jan 22, 2019

Jan 22, 2019 at 9:52 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #58

Ang matamis na lunggati Debosyon sa dapithapon Ang pagkurap ng liwanag na kuyad-kuyad ay sinapupo ang emosyon Sa paglakad ng relo - bilog na mayroong guhit ng oras Gabing panaginip ay umimbulog Sa malamayang tanawin Naka sambalilo nang nanood Nang natawid ang gabi't araw Nasilayan ang bagong buhay Regalo ng Panginoon Sa bintana hinintay ang muling pag-ahon ng ilaw Sa pagtutungka na parang lango Wari'y gumapang sa kalawakan Pagawpaw ng pangarap Di maabot kahit sa panaginip man lang Nakasalubong si Dessa ngunit kagyat nang lumisan Ang kanyang mabuhaghag na buhok humahaba nang malubay, medyo pakulot Naniniwala kahit sa kalagimlagim na sandali Na ang mga nakaraan ay maalala muli

23

Si Jamaeda: Isa siyang matrona na ang pangarap ay ang wagas na kagandahan. Palagi siyang nilalait ng kanyang mga kaeskwela. Maging mga kapatid niya ay nilalayuan siya. Samantala, ang mga magulang niya ay ikinahihiya ang kanyang kakatwang presensiya. Isang araw, kanyang natuklasan isang natatanging pormula upang makamtan pinakamimithing kagandahan. Mula sa laboratoryo lumabas ang isang mestisang diyosa na siyang nagdulot nang tiyak na pagkahulog ng bawat panga na nilalampasan niya. Puri dito, puri doon. Ang tainga niya ay pumapalakpak. Kaway rito, kaway doon, hindi siya matigil sa kahahalakhak. “Sa wakas,” ika niya, kagandaha'y napasakanya. Subalit, ngunit, datapwat, langit biglang kumulog, kumidlat. Habang ang diyosa'y pauwing mahinhing naglalakad, nakasalubong niya ang isang matrona na siyang nagpaalala ng mapait na nakaraan niya. Itsura ng matrona sadyang kasuka-suka mas masahol pa sa dating muka ng diyosa, wika ng marami pinagsukluban ng langit at lupa maging impyerno ay nakialam pa. Hiling nito sa diyosa ibahagi ang sikreto niya sa pagbabago ng uling at naging isang ginto, ngunit ang kagandahan ng diyosa'y panlabas lang sapagkat kanyang budhi lubos-lubos ang kaitiman. Itinaas ang kilay at saka pumanhik, hindi niya namalayan ang nagbabadyang panganib. Plok! Plak! Inay ko po'y kaysakit! Ang diyosang marikit, napasubsob sa putik. Ngunit sa halip na malambot ang lupang hahagip 'yon pala'y sa ilalim may nakatagong talim. Matigas niyang mukha ginuhitan ng pait ang maladiyosang matrona nasiraan ng bait. Lahat ng tao'y naengganyong lumapit, sa lakas ng kanyang sigaw dahil sa sobrang sakit. Imbis na tulunga'y pinagtawanan, nilait. “Hahaha! Buti nga sa 'yo, mayabang ka kasi,” ang kanilang sambit. Luha niya'y nangingilid, ngunit walang pasubali, ang kutya nila'y sumasabay sa ulang masidhi. Sa hindi niya inaasahan, dinamayan siya ng isa. Isang pamilyar na mukhang hindi rin naman naiiba sa kanya. Magbuhat noon, natutunan niya ang isang malaking leksiyon: “Mas masarap ang maging duryan, kaysa maging isang mamon.”

0

Aug 29, 2017

Aug 29, 2017 at 3:46 AM UTC

KRRW

Jamaedurian

Si Jamaeda: Isa siyang matrona na ang pangarap ay ang wagas na kagandahan. Palagi siyang nilalait ng kanyang mga kaeskwela. Maging mga kapatid niya ay nilalayuan siya. Samantala, ang mga magulang niya ay ikinahihiya ang kanyang kakatwang presensiya. Isang araw, kanyang natuklasan isang natatanging pormula upang makamtan pinakamimithing kagandahan. Mula sa laboratoryo lumabas ang isang mestisang diyosa na siyang nagdulot nang tiyak na pagkahulog ng bawat panga na nilalampasan niya. Puri dito, puri doon. Ang tainga niya ay pumapalakpak. Kaway rito, kaway doon, hindi siya matigil sa kahahalakhak. “Sa wakas,” ika niya, kagandaha'y napasakanya. Subalit, ngunit, datapwat, langit biglang kumulog, kumidlat. Habang ang diyosa'y pauwing mahinhing naglalakad, nakasalubong niya ang isang matrona na siyang nagpaalala ng mapait na nakaraan niya. Itsura ng matrona sadyang kasuka-suka mas masahol pa sa dating muka ng diyosa, wika ng marami pinagsukluban ng langit at lupa maging impyerno ay nakialam pa. Hiling nito sa diyosa ibahagi ang sikreto niya sa pagbabago ng uling at naging isang ginto, ngunit ang kagandahan ng diyosa'y panlabas lang sapagkat kanyang budhi lubos-lubos ang kaitiman. Itinaas ang kilay at saka pumanhik, hindi niya namalayan ang nagbabadyang panganib. Plok! Plak! Inay ko po'y kaysakit! Ang diyosang marikit, napasubsob sa putik. Ngunit sa halip na malambot ang lupang hahagip 'yon pala'y sa ilalim may nakatagong talim. Matigas niyang mukha ginuhitan ng pait ang maladiyosang matrona nasiraan ng bait. Lahat ng tao'y naengganyong lumapit, sa lakas ng kanyang sigaw dahil sa sobrang sakit. Imbis na tulunga'y pinagtawanan, nilait. “Hahaha! Buti nga sa 'yo, mayabang ka kasi,” ang kanilang sambit. Luha niya'y nangingilid, ngunit walang pasubali, ang kutya nila'y sumasabay sa ulang masidhi. Sa hindi niya inaasahan, dinamayan siya ng isa. Isang pamilyar na mukhang hindi rin naman naiiba sa kanya. Magbuhat noon, natutunan niya ang isang malaking leksiyon: “Mas masarap ang maging duryan, kaysa maging isang mamon.”

103

nakasalubong kita kanina ang layo ng iyong tingin at di mo man lang napansin na ako'y nasa harap mo na baka ito ay iyong sadya pagkat ayaw mo na akong makita pero bakit ako natuwa kahit alam kong ako'y walang halaga akala ko'y tanggap ko na pero bakit ako ulit umaasa naiinis sa aking sarili kung bakit damdami'y di mapigil sana di na tayo magkita ng malimot na kita baka ako ay sumaya at balang araw makahanap ng iba

0

Feb 5, 2016

Feb 5, 2016 at 7:53 PM UTC

jaycee

kanina

nakasalubong kita kanina ang layo ng iyong tingin at di mo man lang napansin na ako'y nasa harap mo na baka ito ay iyong sadya pagkat ayaw mo na akong makita pero bakit ako natuwa kahit alam kong ako'y walang halaga akala ko'y tanggap ko na pero bakit ako ulit umaasa naiinis sa aking sarili kung bakit damdami'y di mapigil sana di na tayo magkita ng malimot na kita baka ako ay sumaya at balang araw makahanap ng iba

16

*Hindi ko alam kung kailan Wala akong maisip kung saan Pero alam kong ikaw ay matatagpuan Kahit siguro umabot ako sa buwan Siguro ay hinahanap mo rin ako Baka sakaling nagkatabi na tayo sa eroplano Maaaring nakasalubong na kita doon sa may kanto O baka naman nakasama na kita sa trabaho Sa ngayon kailangan kong maglakbay Patungo sa mga lugar na maaaring ikaw ay naghihintay Hahawakan ko ng mahigpit ang iyong kamay Ipapapaniwala ko sa iyo na merong panghabangbuhay*

0

Jan 7, 2016

Jan 7, 2016 at 10:55 AM UTC

inggo

Mahahanap din kita

*Hindi ko alam kung kailan Wala akong maisip kung saan Pero alam kong ikaw ay matatagpuan Kahit siguro umabot ako sa buwan Siguro ay hinahanap mo rin ako Baka sakaling nagkatabi na tayo sa eroplano Maaaring nakasalubong na kita doon sa may kanto O baka naman nakasama na kita sa trabaho Sa ngayon kailangan kong maglakbay Patungo sa mga lugar na maaaring ikaw ay naghihintay Hahawakan ko ng mahigpit ang iyong kamay Ipapapaniwala ko sa iyo na merong panghabangbuhay*

12

Wala patutunguhan sa hiwas na landas Bawat gawain ay kanyang pinupuna Tinutuligsa ang mga munting kamalian Palaging umiinit ang ulo at sumisigaw kahit marami ang nakatingin Sa ikaapat at huling taon ay sa umpok ng kumikislap na dyamante Di naman irisponsable sa klase - maayos ang mga marka Sa pagtatapos walang anino doon ng itay kaya agad lumabas ng paaralan nang walang bahid ng pagkagalak Agrikultura ang kinuhang kurso Nang ikalawang taon na sa kolehiyo'y naparool ang anluwagi - ama'y nahulog at napilay sa gusaling itinatayo Hindi natanggap ang kanyang kapalaran kaya laging tumutungga ng alak Nagpasya na huminto sa pag-aaral para may kumandili sa kanya Pinapagalitan man ay di pa rin nagawang magsawa Sadyang maliit ang lupain ng San Arden Sapagkat nakasalubong si Dessa Halata sa mga mata na mayroong kinikimkim Pagbabalisa sa gabing madilim

0

Jan 11, 2019

Jan 11, 2019 at 5:42 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #48

Wala patutunguhan sa hiwas na landas Bawat gawain ay kanyang pinupuna Tinutuligsa ang mga munting kamalian Palaging umiinit ang ulo at sumisigaw kahit marami ang nakatingin Sa ikaapat at huling taon ay sa umpok ng kumikislap na dyamante Di naman irisponsable sa klase - maayos ang mga marka Sa pagtatapos walang anino doon ng itay kaya agad lumabas ng paaralan nang walang bahid ng pagkagalak Agrikultura ang kinuhang kurso Nang ikalawang taon na sa kolehiyo'y naparool ang anluwagi - ama'y nahulog at napilay sa gusaling itinatayo Hindi natanggap ang kanyang kapalaran kaya laging tumutungga ng alak Nagpasya na huminto sa pag-aaral para may kumandili sa kanya Pinapagalitan man ay di pa rin nagawang magsawa Sadyang maliit ang lupain ng San Arden Sapagkat nakasalubong si Dessa Halata sa mga mata na mayroong kinikimkim Pagbabalisa sa gabing madilim

18

Isang araw na napakaganda, Malamig na klima pagmulat ng mga mata, Pagpatak ng ulan na tila musika, Mistulang himig na kay tamis sa tenga. Ano pa ba ang kukumpleto? Sa umagang matatawag kong "perpekto", Ano pa ba ang pupuna? Kung wala namang pagkukulang na nakita. Isang dilag na may kasuotang itim, Ang nasagi sa aking paningin, Kagandahang hindi ko mawari, Ang sa utak ko nanatili. Hindi maalis sa aking isipan, Ang katauhan sa likod ng kasuotan, Kulay na itim at iyong kagandahan, Timplang sakto, tapos ang usapan. Ako'y nagulantang nang nakasalubong ka, Nabigla sa aking nakita, Nakalimutan paano magsalita, Pag-iisip ay di na maitama, Ang talang matagal ko nang tinitingala, Ngayon ay kumikinang, di ko na makita, Talang nais kong maabot, Pina-igting na damdamin ang naging dulot.

0

Jan 4, 2018

Jan 4, 2018 at 6:52 PM UTC

taltoy

Itim

Isang araw na napakaganda, Malamig na klima pagmulat ng mga mata, Pagpatak ng ulan na tila musika, Mistulang himig na kay tamis sa tenga. Ano pa ba ang kukumpleto? Sa umagang matatawag kong "perpekto", Ano pa ba ang pupuna? Kung wala namang pagkukulang na nakita. Isang dilag na may kasuotang itim, Ang nasagi sa aking paningin, Kagandahang hindi ko mawari, Ang sa utak ko nanatili. Hindi maalis sa aking isipan, Ang katauhan sa likod ng kasuotan, Kulay na itim at iyong kagandahan, Timplang sakto, tapos ang usapan. Ako'y nagulantang nang nakasalubong ka, Nabigla sa aking nakita, Nakalimutan paano magsalita, Pag-iisip ay di na maitama, Ang talang matagal ko nang tinitingala, Ngayon ay kumikinang, di ko na makita, Talang nais kong maabot, Pina-igting na damdamin ang naging dulot.

24

Noong musmos pa’y sabaw sa isang malukong na pinggan puno ng kaning may kaunting tutong pagkaliban ko ng bakod, ika’y nakasalubong kalooban ko’y kimi, dila ko noo’y urong wala sa aking hinuhà, walang sinangguning manghuhulà sino ba’ng mag-aakalà marmol **** bantayog gatô palang kahoy ang loob nang katotohana’y nabantog sa kaunting yanig, gumuho ang moog huwag daw sasamba sa mga d’yos-d’yosan ngunit tila larawan ka ng may-kabanalan haliging inasam na masasandalan sa ilaw ko pala’y naging tampalasan imaheng nadurog ay dagok sa aking likod, at tila balisong na sa puso’y kumadyot kulang ba ang hikbi ng pusang malambot? labis bang nagmahal ang asong malikot? Mahabang panahon ginugol, dumaan Ang kapeng mainit lumamig, Napanis na’t nakalimutan Sa paglalakad, dinampot, hinimay ang duming iniwan ng mga alamid matiyagang pinagyaman Isinangag ng paulit-ulit sa nagmumuning isipan Giniling sa puso tumanaw sa pinagmulan Tinimplahan ng matam-is na kapatawaran Paglagok ng mainit, aking naramdaman Tiwasay ang dibdib, may kapayapaan.

0

Nov 8, 2019

Nov 8, 2019 at 5:14 PM UTC

JunLit

Kapeng Barako IX

Noong musmos pa’y sabaw sa isang malukong na pinggan puno ng kaning may kaunting tutong pagkaliban ko ng bakod, ika’y nakasalubong kalooban ko’y kimi, dila ko noo’y urong wala sa aking hinuhà, walang sinangguning manghuhulà sino ba’ng mag-aakalà marmol **** bantayog gatô palang kahoy ang loob nang katotohana’y nabantog sa kaunting yanig, gumuho ang moog huwag daw sasamba sa mga d’yos-d’yosan ngunit tila larawan ka ng may-kabanalan haliging inasam na masasandalan sa ilaw ko pala’y naging tampalasan imaheng nadurog ay dagok sa aking likod, at tila balisong na sa puso’y kumadyot kulang ba ang hikbi ng pusang malambot? labis bang nagmahal ang asong malikot? Mahabang panahon ginugol, dumaan Ang kapeng mainit lumamig, Napanis na’t nakalimutan Sa paglalakad, dinampot, hinimay ang duming iniwan ng mga alamid matiyagang pinagyaman Isinangag ng paulit-ulit sa nagmumuning isipan Giniling sa puso tumanaw sa pinagmulan Tinimplahan ng matam-is na kapatawaran Paglagok ng mainit, aking naramdaman Tiwasay ang dibdib, may kapayapaan.

31