"kasalukuyang" poems
patawad sa mahal kong akala ko'y lumisan na
sa paggunaw ng kaisipan sa mga bagay na pinipilit nitong takbuhan
ngunit bumubulong ang puso gamit ang lirikong tayo lang ang nakaiintindi –
mababalikan pa ba ang ritmong ito
o mananatili na lamang sa kasalukuyang pintig?
Nov 22, 2018
Nov 22, 2018 at 10:11 AM UTC
Ang kalatas kong ito,
Ay talagang para sa'yo,
Wag nang isipin kung sino,
Dahil alam kong alam mo.
Gusto ko lang na malaman mo,
Kahit alam kong tunog gago,
Na ako'y may katanungan para sa'yo,
Kung mamarapatin mo.
Ginulo nito ang aking isipan,
Di ko nga rin alam, ewan,
Ngunit sagot mo'y hanap ko,
Kung sino ba ang kasalukuyang minamahal mo.
Alam kong walang kwenta,
Aaminin kong ako'y umaasa,
Inaasam ang yong pagsinta,
Sa isang tulad ko, isang dukha.
Dinadaan ko nalang sa pagiging negatibo,
Ngunit kalahati lang dun ang totoo,
Dahil ako'y tao rin naman,
Naghahangad, may mga kagustuhan.
Sinasabi kong "ganyan ang mundo",
Sinasabing iyan ang prinsipyo,
Ngunit yan ay di ko gustong paniwalaan,
Dahil dito sa nararamdaman.
Iniisip kung paano kaya,
Paano kung iyon nga?
Paano kung di lang ako?
Di lang ako ang nagkakaganito.
Ako sayo'y lubos na nagpapasalamat,
Kahit na ito'y alam kong di pa nga talaga sapat,
Ngunit ang kalatas na ito it'oy hindi ko lalagyan ng bantas,
Dahil ang mga panahong ito'y, di ko pa gustong magwakas
Apr 8, 2017
Apr 8, 2017 at 8:10 PM UTC
Di na maitatanggi,
Bakit pa ba ikukubli?
Ano pa ba ang dahilan?
Bakit pa ba magmamaang-maangan?
Alam natin ang totoo,
Ngunit pinilit nating isantabi ito,
Nag-uusap bilang magkaibigan,
Pinag-uusapan ang mga hinahangaan.
Alam kong alam mo,
Alam **** ikaw ang gusto ko,
Ngunit di ka nagpadaig,
Kahit na sa tingin ko'y minsan kang kinilig.
Sa bawat pag-uusap, nagpaparinigan,
Mga bagay tungkol sa taong hinahangaan,
Subalit kilala naman natin sila,
Sa katunayan, kilalang kilala.
Ngayong gabi, ako'y naglahad,
Ng mga damdaming sasabihin **** nasagad,
Mga sitwasyon kung saan di mapalad,
Mga sitwasyong sa iba ang isa't-isa napadpad.
Mga landas nga kaya nati'y magiging isa?
O magtatagpo lamang at humayo na sa isa't-isa,
Walang may alam sa atin kung ano ang tiyak,
Sa mga sa landas na kasalukuyang tinatahak.
Mananaig kaya ang tadhana?
O ang damdaming nagwawala?
Ano kaya ang magtatagumpay,
Sa pag-ikot ng gulong ng 'ting buhay.
Jan 3, 2018
Jan 3, 2018 at 12:28 AM UTC
Ang bilis lumipas ng oras at panahon
Parang kahapon lang kung iisipin
Nakaraang buwan iyong kinalimutan
Kasalukuyang buwan, muli'y nakalimutan.
Nakatutok pa rin ako sa aking telepono
Nagbabakasakaling sana maalala mo
Espesyal na araw sa ating dalawa
Na patuloy **** hindi inaalala.
Dec 20, 2020
Dec 20, 2020 at 3:05 AM UTC
Ikaw, ako, sila, tayo,
Panghalip lamang ba ang mga ito?
Hanggang panghalip nga lang ba?
O baka may tinatago pang iba.
Yung mga panghalip na panao,
Inihahalili sa ngalan ng tao,
Yung ginagamit pag di tiyak,
O may alinlangang hawak.
Dahil di ako sigurado,
Di ako tiyak kung ano,
Kung ano ang itatawag ko,
O kung sino ka nga ba sa buhay ko.
S'ya ba'y kilala ko?
Panghalip ba'y kailangan dito?
baka ako'y nagmamaang-maangan lang,
At sabihing di ko to alam.
Ikaw, yung parang naging kapatid,
Ikaw, yung simpleng nakaka-akit,
ikaw, yung saki'y nkapagpangaral,
Ikaw, yung sana'y sagot saking dasal.
Ako, yung kasalukuyang nagsusulat,
Ako, yung para sayo'y salat,
Ako, yung masasabing mangangarap nalang,
Ako, yung lupa't ikaw ang kalangitan.
Sila? sino nga ba yang sila?
Sila, yung iyo at aking nakasama,
Sila, yung sa buhay nati'y naging parte,
Sila, yung kasama natin sa pag abante.
Tayo, ito yung sakit sa ulo,
Tayo, yung si ko alam kung sinu-sino,
Tayo, yung ako at mga kasama ko,
Tayo, yung ikaw ba yan at ako?
Hep hep hep! parang mali,
Dahil yung ikaw at ako'y parang di maaari,
Wag naman nating kalimutan sila,
yung iba pa nating mga kasama.
Dahil yung tayong ikaw at ako,
Yung tayong sa totoo'y ninanais ko,
Yung alam kong di angkop sa pagkakataon,
"Tayo", ang etiketang di pa napapanahon.
Jun 29, 2017
Jun 29, 2017 at 2:17 PM UTC
Dati-rati, palagi kong hinahangad sa sarili —
Sana'y dumating na ang panahong magagawa ko nang lisanin.
Dati-rati, palagi kong sinasabi na kaya ko na,
Sapat na siguro ang dekantong taon na paghahanda at pinagsamahan natin.
Dati-rati, tila ayaw ko nang manatili sa likod ng mga dakilang poste kung tawagin,
Naging uhaw sa naghihintay na mala-karagatang pangarap na sisisirin.
Dati-rati, ang kasalukuyang pagkakataon ang pinaka-inaasam,
Ngayon ikaw ang nais muling masilayan at makapiling lamang.
Alam ko malalim pa ang aking sisisirin,
Para sa pangarap at pagbabagong minimithi.
At sa bagong umagang darating, patuloy ko sanang maisabuhay ang mga aral na iyong ibinahagi.
Jan 22, 2018
Jan 22, 2018 at 5:12 AM UTC
Hinaharap, tadhana,
Kinabukasang sino ang maygawa?
Ano nga bang napapaloob,
Sa bugso ng damdaming may kidlat at kulog.
Lahat, balot ng katanungan,
Lahat, di nauunawaan,
Lahat, walang kasiguraduhan,
Mistulang ang lahat pagsisisihan.
Nakakatakot nga namang magkamali,
Mapait, mapupuno ka ng pighati,
Masusugatan, manghihinayang,
Sasabihing “kung di nalang sana nagpakamang-mang”.
Kabalighuan ba ang magbakasakali?
Ang paghingi sa’yong kamay ay isa bang pagkakamali?
Pagmamahal sayo’y di ba nagbunga ng maganda?
Damdamin ko ba’y nagpagulo sa isip mo sinta?
Ikaw ang nakakaalam nyan,
Ikaw, ang iyong puso’t isipan,
Ikaw ang magpapakalma,
Sa unos na kasalukuyang rumaragasa.
Mar 27, 2018
Mar 27, 2018 at 7:49 PM UTC
Noong araw ng aking pag alis
Hindi maipaliwanag ang pagtibok na kay bilis
Kasabay nang bawat hakbang ng aking mga paa
Ang naguumapaw na takot at kaba
Ngayo’y nakalipas na ang ilang buwan
maraming araw na ang dumaan
Subalit, tila hanggang ngayon
Masyadong mabilis ang pagdaan ng panahon
Pilit na hinahabol ang takbo
Upang makasabay sa mga kasalukuyang tagpo
Ngunit, masyadong mabilis
Hagupit ng pagbabago’y nagmamalabis
Buong akala’y natanggap na
Pero damdami’y nagpapanggap lang pala
Sapagkat sa tuwing sasapit ang gabi
Mananatiling tikom ang mga labi
Habang ang mga luha’y isa-isang pumapatak
At ang mapag panggap na mukha ay dahan dahan nawawasak
Ang mga alaala’y unti unting bumabalik
Na tinatapik ang puso ng isang batang nananabik
Na bumalik sa mga bagay na nakasanyan sa nakaraan
Kahit na ang susunod na pagkikita’y walang kasiguraduhan
Hanggang kailan mangungulila sa buhay na kinagisnan?
Hanggang kailan hahanap hanapin ang dating tahanan?
Matatanggap pa ba ang reyalidad na hinaharap?
O makakasanayan nalang hanggang sa makalimutan ang hindi matanggap?
Apr 29, 2020
Apr 29, 2020 at 1:55 PM UTC
Sa aking pag kaway
Nagpapahiwatig ng aking pag paalam
Hindi namalayan na iyon na pala
Ang huling pagkikita
Akala ko'y panandalian lamang
Ang pag hinto ng mundo
Ngunit 'yon na pala ang simula
Nang pag tigil ng buhay
Nag-isip, nag-iisip
Sa lahat ng nangyari
Bago ang kasalukuyang pangyayari
May hindi pa ba ako nagagawa?
Sa unti-unting paglaho ng mga araw
Tumama sa akin ang realidad ng buhay
Tunay ngang maiksi ang buhay
At hindi alam ang kasunod
Napatulala
Nalungkot
Napaiyak
Napagod
Hinahanap ang nakasanayan
Mga araw-araw na gawain
Mula sa pag gising ng maaga
Hanggang sa patulog na pasikat na araw
May 25, 2020
May 25, 2020 at 11:16 PM UTC