"kadena" poems - Hello Poetry

Tinukso mo ako ng iyong maskara Ang pinto **** bakal ay nagmukhang pilak Mga bintana mo'y tila walang sara Ang bawat sulok mo'y humahalimuyak Akong naghahanap ng lugar sa mundo Namalik-mata nga't naakit mo agad Sa mga pangako'y nadala't natukso Naghintay ng dulot, magagarang gawad Sa aking pagyakap sa pintong makinang Ngiti ko'y sumilay, nag-isip, nangarap Akala ko'y lungkot dito'y mapupunan Saya ang papalit sa dusa at hirap Subalit nagulat sa aking pagmulat Ang pinto **** pilak ay puro kalawang Mga bintana mo'y nabuway ng lahat Ang bawat sulok mo'y amoy basurahan Paano pa ako ngingiti, sasaya Kung ang pangarap ko ay biglang naglaho? Mabubuhay ka bang kuntento't payapa Sa lugar na itong ngayo'y gumuguho? Nais kong tumakas, lumayo, tumakbo Sa bilangguan kong kakila-kilabot Subalit kadena ko'y mayroong kandado Kasama ba akong mababaon sa limot? Hindi! Ang sigaw ng matapang kong puso Kadena sa paa'y aking wawakasan Mabubuhay ako na hindi bilanggo Ipaglalaban ko, aking kalayaan! ---Marguerite 9/18/2015 7:33 am

0

Sep 18, 2015

Sep 18, 2015 at 5:14 AM UTC

Marguerite

Bilangguan

Tinukso mo ako ng iyong maskara Ang pinto **** bakal ay nagmukhang pilak Mga bintana mo'y tila walang sara Ang bawat sulok mo'y humahalimuyak Akong naghahanap ng lugar sa mundo Namalik-mata nga't naakit mo agad Sa mga pangako'y nadala't natukso Naghintay ng dulot, magagarang gawad Sa aking pagyakap sa pintong makinang Ngiti ko'y sumilay, nag-isip, nangarap Akala ko'y lungkot dito'y mapupunan Saya ang papalit sa dusa at hirap Subalit nagulat sa aking pagmulat Ang pinto **** pilak ay puro kalawang Mga bintana mo'y nabuway ng lahat Ang bawat sulok mo'y amoy basurahan Paano pa ako ngingiti, sasaya Kung ang pangarap ko ay biglang naglaho? Mabubuhay ka bang kuntento't payapa Sa lugar na itong ngayo'y gumuguho? Nais kong tumakas, lumayo, tumakbo Sa bilangguan kong kakila-kilabot Subalit kadena ko'y mayroong kandado Kasama ba akong mababaon sa limot? Hindi! Ang sigaw ng matapang kong puso Kadena sa paa'y aking wawakasan Mabubuhay ako na hindi bilanggo Ipaglalaban ko, aking kalayaan! ---Marguerite 9/18/2015 7:33 am

31

Hindi na ako iibig sa isang bagay na mamamatay rin lang Hindi ko na ibibigay ang oras sa mga 'yong mapanlinlang! Tigilin mo na ang paglublob saakin sa mga panaginip ng magpakailanman Hindi totoo ang pag-ibig sa mamamatay rin lang At iiwan ang imortal kong pag-ibig na tiwangwang sa gilid ng daan Wala nang malay na siya ay tinalikuran ng isang bagay namamamatay rin lang At di kayang punan ang puso kong kulang kulang Nais kong umibig sa kalayaan Isang bagay na di ko mahahagkan ni mahahawakan Gusto kitang ibigin, o kalayaang mailap Sa buhay kong kay tagal di hinagap Isisigaw ang ngalan mo sa mga nais umapi sa 'yo At agawin ka man ng kahit kanino Hayaan mo't nandito akong mamamatay para sayo Dahil ikaw ng pinili kong ibigin Sa sibat o bala handa kang sagipin Ialay ang boses na para sayo lamang At walang ibang magkakamkam Ikaw lamang ang hindi mamamatay Na maski pagkaraan ng daan taong namatay Ay muli ring mabubuhay Kung mawala ka man saakin o aking giliw Di kailanman nila'y maitatago di ako bibitiw Ang pagkulong sayo sa mga kadena o sa likod ng rehas Ay kahangalan ng isang batang mapangahas O matatawag ko siya, mahal, na isang ungas Dahil nagsusumigaw ka kailan pa man Hindi ka nila maaagaw o kalayaan Sapat na ang nagdugong puso ko noon kay hustisyang binalatan ng buhay sa aking harapan Ubos ang laman, ginahasa't binayaran Ang nais ko lang naman ay 'wag siyang mamimili ng pagnanasaan Lumapit ako sa kanya ngunit anong maiaalay ng aking karukhaan? Di pa sapat ang aking kamalasan Binaligtad aking katotohanan Maging ang pagkapantay pantay Na siya rin mismo ang pumatay

0

Jul 8, 2016

Jul 8, 2016 at 11:22 AM UTC

AndieBonifacio

Akala, Hayaan

Hindi na ako iibig sa isang bagay na mamamatay rin lang Hindi ko na ibibigay ang oras sa mga 'yong mapanlinlang! Tigilin mo na ang paglublob saakin sa mga panaginip ng magpakailanman Hindi totoo ang pag-ibig sa mamamatay rin lang At iiwan ang imortal kong pag-ibig na tiwangwang sa gilid ng daan Wala nang malay na siya ay tinalikuran ng isang bagay namamamatay rin lang At di kayang punan ang puso kong kulang kulang Nais kong umibig sa kalayaan Isang bagay na di ko mahahagkan ni mahahawakan Gusto kitang ibigin, o kalayaang mailap Sa buhay kong kay tagal di hinagap Isisigaw ang ngalan mo sa mga nais umapi sa 'yo At agawin ka man ng kahit kanino Hayaan mo't nandito akong mamamatay para sayo Dahil ikaw ng pinili kong ibigin Sa sibat o bala handa kang sagipin Ialay ang boses na para sayo lamang At walang ibang magkakamkam Ikaw lamang ang hindi mamamatay Na maski pagkaraan ng daan taong namatay Ay muli ring mabubuhay Kung mawala ka man saakin o aking giliw Di kailanman nila'y maitatago di ako bibitiw Ang pagkulong sayo sa mga kadena o sa likod ng rehas Ay kahangalan ng isang batang mapangahas O matatawag ko siya, mahal, na isang ungas Dahil nagsusumigaw ka kailan pa man Hindi ka nila maaagaw o kalayaan Sapat na ang nagdugong puso ko noon kay hustisyang binalatan ng buhay sa aking harapan Ubos ang laman, ginahasa't binayaran Ang nais ko lang naman ay 'wag siyang mamimili ng pagnanasaan Lumapit ako sa kanya ngunit anong maiaalay ng aking karukhaan? Di pa sapat ang aking kamalasan Binaligtad aking katotohanan Maging ang pagkapantay pantay Na siya rin mismo ang pumatay

36

Akala ko tapos na ang mga umaga ko na naiisip kita. Sa unang sulyap sa realidad mula sa mga panaginip na dagliang nawawala, ikaw ang una kong nakikita. Kahit na wala naman talaga ang iyong presensya. Nararamdaman kita. Sa bawat pag pigil ko ng hininga. Sa mga alaala ko ng iyong ngiti na aking isinasatinta. Sa kadena ng pag asa sa posibilidad na mahagkan ka at hindi ako makawala. Sabi nila, ako daw ay tanga. Dahil minahal kita nang sobra. Pero hayaan na. Siguro nga tama sila. Sana sa susunod hindi na kita maisip pa. Sa totoo lang, ang sakit sakit na. Parang hindi ko na kaya. Gusto ko nang bitiwan ang pangalan mo na nakakabit sa salitang, "Sana".

0

Mar 13, 2015

Mar 13, 2015 at 5:16 AM UTC

marsbars

Alas Siyete

Akala ko tapos na ang mga umaga ko na naiisip kita. Sa unang sulyap sa realidad mula sa mga panaginip na dagliang nawawala, ikaw ang una kong nakikita. Kahit na wala naman talaga ang iyong presensya. Nararamdaman kita. Sa bawat pag pigil ko ng hininga. Sa mga alaala ko ng iyong ngiti na aking isinasatinta. Sa kadena ng pag asa sa posibilidad na mahagkan ka at hindi ako makawala. Sabi nila, ako daw ay tanga. Dahil minahal kita nang sobra. Pero hayaan na. Siguro nga tama sila. Sana sa susunod hindi na kita maisip pa. Sa totoo lang, ang sakit sakit na. Parang hindi ko na kaya. Gusto ko nang bitiwan ang pangalan mo na nakakabit sa salitang, "Sana".

14

#042416 Pumipiglas sa kadena, Nagwawalang may pagbubusina. Walang-wala siya sa datus Ng iskandalong panglaman-tiyan. Kilay ay naagnas Bunsod ng galit na mapagmataas. Mag-iiskandalo ang ugat sa magaspang na balat, Siyang bulkan pala ng naghihimutok na alamat. Lambat ng kahapon, isasaboy sa dagat Huli'y kaawa-awa sa dinamitang kagat-kagat. Sisisid kahit di akma ang tono ng tubig, Lulusong muli't paghihiganti'y bukambibig. Gamit ang sinulid ng tinapyas na bungangkahoy, Matutukso ng talim, siya nga palang abuloy. Istoryang tigang, nginuyang may malasakit, Paru-paro't bulaklak sa kutsilyo ang kapit. Kalawang ang uubos sa kadena, Sa ilang pagpihit ng litratong may ordinansa. Patay-sindi kaya't pondido ang ilaw, Pipihitin ang kable't ahas ang tutuklaw. Ang trono'y walang manggas at naantala, Pinilihan ng mga oportunistang kanya ring katiwala. Sapilitang makikipagniig sa kaharian, Batas ay iluluklok, pantawid sa katuwiran. Siya'y naghihimagsik sa haliging walang sabit, Langis ay tagas ng sikmurang kumakalabit. Gaya ng kahapong titulado ng dilim, Babagsik ang leong minsang karima-rimarim.

0

Apr 25, 2016

Apr 25, 2016 at 12:54 AM UTC

psalmiseta

Selda

#042416 Pumipiglas sa kadena, Nagwawalang may pagbubusina. Walang-wala siya sa datus Ng iskandalong panglaman-tiyan. Kilay ay naagnas Bunsod ng galit na mapagmataas. Mag-iiskandalo ang ugat sa magaspang na balat, Siyang bulkan pala ng naghihimutok na alamat. Lambat ng kahapon, isasaboy sa dagat Huli'y kaawa-awa sa dinamitang kagat-kagat. Sisisid kahit di akma ang tono ng tubig, Lulusong muli't paghihiganti'y bukambibig. Gamit ang sinulid ng tinapyas na bungangkahoy, Matutukso ng talim, siya nga palang abuloy. Istoryang tigang, nginuyang may malasakit, Paru-paro't bulaklak sa kutsilyo ang kapit. Kalawang ang uubos sa kadena, Sa ilang pagpihit ng litratong may ordinansa. Patay-sindi kaya't pondido ang ilaw, Pipihitin ang kable't ahas ang tutuklaw. Ang trono'y walang manggas at naantala, Pinilihan ng mga oportunistang kanya ring katiwala. Sapilitang makikipagniig sa kaharian, Batas ay iluluklok, pantawid sa katuwiran. Siya'y naghihimagsik sa haliging walang sabit, Langis ay tagas ng sikmurang kumakalabit. Gaya ng kahapong titulado ng dilim, Babagsik ang leong minsang karima-rimarim.

29

Ikubli mo ang kasinungalingan Sa ilalim ng mga basang unan Dinusta ka na ng ilan Ano ba ang katotohanan? Nakangiti ka sa umaga Ngunit pakiramdam mo'y gabi pa Tila inaantok pang kaluluwa Katawan ay naka kadena sa kama Hindi sapat ang init ng kape Maski awit ng paghele Sa silid na madilim At mga bulong na nakaririmarim Nakakalulang bangin Nagpatihulog sa hangin Pakpak ang maskarang nakatapal Alay sa mga palalong pabanal

0

Feb 29, 2016

Feb 29, 2016 at 10:10 AM UTC

angeliewrites

Maskara

Ikubli mo ang kasinungalingan Sa ilalim ng mga basang unan Dinusta ka na ng ilan Ano ba ang katotohanan? Nakangiti ka sa umaga Ngunit pakiramdam mo'y gabi pa Tila inaantok pang kaluluwa Katawan ay naka kadena sa kama Hindi sapat ang init ng kape Maski awit ng paghele Sa silid na madilim At mga bulong na nakaririmarim Nakakalulang bangin Nagpatihulog sa hangin Pakpak ang maskarang nakatapal Alay sa mga palalong pabanal

16

At sisimulan sa pag ani ng mga ala ala Magtatagpo sana sa dalampasigan kung saan dumadampi ang mahalumigmig na hangin Dapuwa hindi giginawin Nakatalukbong ang isang binibini Mga kanyang salita'y tumaktak sa wari Sapagkat hindi maisabi O hirang hindi kailanman naging makasarili Ang pag ibig minsan kailangan bumaba ang Hari At ganap na hari sa luklukan Walang makapagpapatalsik ni anumang may buhay Wala rin isinilang sa mundong ibabaw ang makapagpahabag Ngunit ito ba'y kahantungan ng lahat Ang pinalad na maging reyna ibang palasyo binagtas Magdiwang na ang lahat Ano ba ang magagawa sa Maharlikang angkan Ngayon ay tumatanda kasabay ng panahon At naging kadena ang mga matamis na kahapon Ang samyo ng bukid ay parang usok na sanhi ng pagkahika't hapo

0

Aug 25, 2019

Aug 25, 2019 at 5:57 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #74

At sisimulan sa pag ani ng mga ala ala Magtatagpo sana sa dalampasigan kung saan dumadampi ang mahalumigmig na hangin Dapuwa hindi giginawin Nakatalukbong ang isang binibini Mga kanyang salita'y tumaktak sa wari Sapagkat hindi maisabi O hirang hindi kailanman naging makasarili Ang pag ibig minsan kailangan bumaba ang Hari At ganap na hari sa luklukan Walang makapagpapatalsik ni anumang may buhay Wala rin isinilang sa mundong ibabaw ang makapagpahabag Ngunit ito ba'y kahantungan ng lahat Ang pinalad na maging reyna ibang palasyo binagtas Magdiwang na ang lahat Ano ba ang magagawa sa Maharlikang angkan Ngayon ay tumatanda kasabay ng panahon At naging kadena ang mga matamis na kahapon Ang samyo ng bukid ay parang usok na sanhi ng pagkahika't hapo

20

Sa sulating papel, ilang letra ang nailimbag para lantaran maipahayag na ang pagdarahop sa alpabeto ay ang masamang salagimsim na pasanin Mapait ang sasapitin sa guhit ng palad Makulimlim na hudyat ng kaharian Sa malas na katalagahan Ang pangawan na nag-alingayngay Nagtitiis nang pagkahimay-himay Mahabang kadena na nakakabit Sa dantaon na nagnobena sa templo Ang naisaulo lang sa gilid ay ang iba't-ibang kapintasan na nagkadikit-dikit at nagtatanikala Natumba sa kaskaho ang nanlambot na tuhod Ito'y naging karanasan ng pilay Ginamit ang tungkod ng katatagan nang maayos na kumandirit sa daan Karamdamang na di maibsan Ang pagtitimpi ay sadyang kahinaan Tila'y sakitin na sisiw nagtatampisaw sa baha na sa inahin nakahanap ng pagkalinga

0

Dec 17, 2018

Dec 17, 2018 at 4:50 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #13

Sa sulating papel, ilang letra ang nailimbag para lantaran maipahayag na ang pagdarahop sa alpabeto ay ang masamang salagimsim na pasanin Mapait ang sasapitin sa guhit ng palad Makulimlim na hudyat ng kaharian Sa malas na katalagahan Ang pangawan na nag-alingayngay Nagtitiis nang pagkahimay-himay Mahabang kadena na nakakabit Sa dantaon na nagnobena sa templo Ang naisaulo lang sa gilid ay ang iba't-ibang kapintasan na nagkadikit-dikit at nagtatanikala Natumba sa kaskaho ang nanlambot na tuhod Ito'y naging karanasan ng pilay Ginamit ang tungkod ng katatagan nang maayos na kumandirit sa daan Karamdamang na di maibsan Ang pagtitimpi ay sadyang kahinaan Tila'y sakitin na sisiw nagtatampisaw sa baha na sa inahin nakahanap ng pagkalinga

19

Hindi ko alam kung bakit pa nagtataka, Kung bakit pa nagtatanong kung may pag-asa pa, Bakit pa nga ba aasa pa? Kung ang pag-asa ay sa simula pa lang ay wala talaga. Ilang taong nagsikap para makita mo na ang pagmamahal ko ay hindi katulad ng kaniya, Para kapag sinabing “nag-iibigan” ay tayo ang magiging kahulugan at hindi ang halimbawa, Na hindi na mananatiling konsepto ang “magkasama tayong tatanda”, At hindi na mananatiling pangako ang “hindi ka na mag-iisa”. Pero ang tayo’y parang ningas na hindi man lang naglagablab ay namatay na, Parang apoy na hindi pa man nagbaga ay agad inapula, Na hanggang ngayon tinatanong kung bakit nagpipilit umalab para sa iba, Kung kaya namang huwag upusin ang mga sarili sa piling ng isa’t isa. Ako’y nakagapos sa iyong pagmamahal na hindi naman talaga naging akin, Kinukulong sa hawla ng kahibangan na baka sakali mag-iba ang ihip ng hangin, At sa wakas ay ako’y iyong pakakawalan sa kadena ng pag-iilusyon, Baka sakaling ang tayo’y magiging bahagi ng kasaysayan at hindi na piksyon. Pero ang kasaysayan nating hindi pa man nagsisimula ay nais nang isulat ng iba, Isang taong nagsusumikap maging bayani sa bawat yugto, naghihintay na mabigyang halaga, Na sa akin ay nagtatanong, “magiging tayo kaya?” At bago siya masagot, ay kailangan pang magtanong sa’yo, “magiging tayo kaya?” Kasi kung hindi, hindi ko na ipipilit ang sarili ko at tatanggapin ko na, Na sa pagtupad ng pangarap kong pagpapalaya mo sa’kin sa kadena ay iba ang nakatakda, At sa piling niya, baka sakaling makuha kong maging lubusang masaya, At ako naman, hindi na ikaw, hindi na ang damdamin mo ang nakataya. Kasi kung hindi, hahayaan ko siyang apulahin ang aking apoy na nag-aalab para sa’yo, At gisingin ako sa katotohanang nauupos na ako, nauubos na ako, Na kaya ang tayo ay parang ningas na hindi lumalagablab kasi hindi pala ikaw ang baga, Hindi pala dapat ako umasa.

0

Sep 1, 2017

Sep 1, 2017 at 4:48 PM UTC

francesxkid

Kasi Kung Hindi

Hindi ko alam kung bakit pa nagtataka, Kung bakit pa nagtatanong kung may pag-asa pa, Bakit pa nga ba aasa pa? Kung ang pag-asa ay sa simula pa lang ay wala talaga. Ilang taong nagsikap para makita mo na ang pagmamahal ko ay hindi katulad ng kaniya, Para kapag sinabing “nag-iibigan” ay tayo ang magiging kahulugan at hindi ang halimbawa, Na hindi na mananatiling konsepto ang “magkasama tayong tatanda”, At hindi na mananatiling pangako ang “hindi ka na mag-iisa”. Pero ang tayo’y parang ningas na hindi man lang naglagablab ay namatay na, Parang apoy na hindi pa man nagbaga ay agad inapula, Na hanggang ngayon tinatanong kung bakit nagpipilit umalab para sa iba, Kung kaya namang huwag upusin ang mga sarili sa piling ng isa’t isa. Ako’y nakagapos sa iyong pagmamahal na hindi naman talaga naging akin, Kinukulong sa hawla ng kahibangan na baka sakali mag-iba ang ihip ng hangin, At sa wakas ay ako’y iyong pakakawalan sa kadena ng pag-iilusyon, Baka sakaling ang tayo’y magiging bahagi ng kasaysayan at hindi na piksyon. Pero ang kasaysayan nating hindi pa man nagsisimula ay nais nang isulat ng iba, Isang taong nagsusumikap maging bayani sa bawat yugto, naghihintay na mabigyang halaga, Na sa akin ay nagtatanong, “magiging tayo kaya?” At bago siya masagot, ay kailangan pang magtanong sa’yo, “magiging tayo kaya?” Kasi kung hindi, hindi ko na ipipilit ang sarili ko at tatanggapin ko na, Na sa pagtupad ng pangarap kong pagpapalaya mo sa’kin sa kadena ay iba ang nakatakda, At sa piling niya, baka sakaling makuha kong maging lubusang masaya, At ako naman, hindi na ikaw, hindi na ang damdamin mo ang nakataya. Kasi kung hindi, hahayaan ko siyang apulahin ang aking apoy na nag-aalab para sa’yo, At gisingin ako sa katotohanang nauupos na ako, nauubos na ako, Na kaya ang tayo ay parang ningas na hindi lumalagablab kasi hindi pala ikaw ang baga, Hindi pala dapat ako umasa.

28

113024 Kalakip ng bawat salita Ang mga balang ligaw na tumatagos sa katauhan. Nakapiring at nakatali sa mabibigat na kadena, Na para bang imposible na ngang kumawala. Sa aking kadilima’y umaasa pa rin akong Darating ang Liwanag Na siyang magbubukas ng aking mga mata At tutunaw sa bakal na kaytagal ko nang pasan. Nauuhaw — Nauuuaw ako sa Kalinga at Pag-ibig. Napapagod — Napapagod sa bawat kirot At bakit hindi nyo pa ito itigil? Ahhh! Ayoko naaa!!!! Bagkus may boses sa loob kong Tumatawag sa aking ngalan Na minsan na nilang pinatikim ng alikabok At binaon sa Hukay Ang natitirang halaga nito. Dumaan ang mabangis na mga kulog at kidlat At ang hangin ay naging payapa sa aking pandinig At heto na nga marahil ang simula Ng aking pinakahihintay — Kung saan ang Liwanag Mo naman Ang aking masaksihan. Walang ibang yumakap sa akin nang ganito — Binalikan Mo nga talaga ako. At ang mga pangako Mo’y hindi napako, Hindi nalusaw ng anumang unos at bagyo, Ng anumang kadilimang ipiniring nila. At ang tagal ko ngang naghintay Ngunit ibang saya pala talaga Ang makapiling ang tunay na nagmamahal, Ang tunay na makapangyarihan sa lahat. At hindi na nga mahalaga ang anumang nakaraan Pagkat ang lahat ay bago na nga talaga. Dumating ka na nga — At handa na ako.

0

Jan 5, 2025

Jan 5, 2025 at 4:52 PM UTC

psalmiseta

Handa na Ako

113024 Kalakip ng bawat salita Ang mga balang ligaw na tumatagos sa katauhan. Nakapiring at nakatali sa mabibigat na kadena, Na para bang imposible na ngang kumawala. Sa aking kadilima’y umaasa pa rin akong Darating ang Liwanag Na siyang magbubukas ng aking mga mata At tutunaw sa bakal na kaytagal ko nang pasan. Nauuhaw — Nauuuaw ako sa Kalinga at Pag-ibig. Napapagod — Napapagod sa bawat kirot At bakit hindi nyo pa ito itigil? Ahhh! Ayoko naaa!!!! Bagkus may boses sa loob kong Tumatawag sa aking ngalan Na minsan na nilang pinatikim ng alikabok At binaon sa Hukay Ang natitirang halaga nito. Dumaan ang mabangis na mga kulog at kidlat At ang hangin ay naging payapa sa aking pandinig At heto na nga marahil ang simula Ng aking pinakahihintay — Kung saan ang Liwanag Mo naman Ang aking masaksihan. Walang ibang yumakap sa akin nang ganito — Binalikan Mo nga talaga ako. At ang mga pangako Mo’y hindi napako, Hindi nalusaw ng anumang unos at bagyo, Ng anumang kadilimang ipiniring nila. At ang tagal ko ngang naghintay Ngunit ibang saya pala talaga Ang makapiling ang tunay na nagmamahal, Ang tunay na makapangyarihan sa lahat. At hindi na nga mahalaga ang anumang nakaraan Pagkat ang lahat ay bago na nga talaga. Dumating ka na nga — At handa na ako.

38

Kahol ka ng kahol, Alas dose na ng Gabi di kami makatulog dahil sa walang saysay **** pag kahol. Putang-ina! Nakawa kana-naman ba sa kadena kaya ka nangangagat ng taong bayan, Bumalik ka na sa amo mo sa pagkat sya lang naman pinapakingan ng taenga mo.

0

Jul 5, 2020

Jul 5, 2020 at 2:19 AM UTC

PedroK

Aso

Kahol ka ng kahol, Alas dose na ng Gabi di kami makatulog dahil sa walang saysay **** pag kahol. Putang-ina! Nakawa kana-naman ba sa kadena kaya ka nangangagat ng taong bayan, Bumalik ka na sa amo mo sa pagkat sya lang naman pinapakingan ng taenga mo.

1

Oh Hesukristo Ako’y muling binyagan Mo Ibuhos Mo ang Iyong dugo Upang mapawi ang mga sala ko Ako ay Iyong pagmasdan Nababalot ng karumihan Punung-puno ng kasalanan Parang wala nang kapatawaran Baguhin Mo ang aking buhay Itayong muli ang mga suhay Tapusin ang pagkakaratay Sa mga kasalanang nakamamatay Pakawalan Mo ako sa mga kadena Ng pagdurusang matagal na Ako’y palayain Mo na Bigyan ng panibagong pag-asa. -01/12/2014 (Dumarao) *written on this day of the Feast of the Baptism of Jesus

0

Sep 14, 2019

Sep 14, 2019 at 9:59 PM UTC

JoRaLG

Binyagan Mo Muli Ako

Oh Hesukristo Ako’y muling binyagan Mo Ibuhos Mo ang Iyong dugo Upang mapawi ang mga sala ko Ako ay Iyong pagmasdan Nababalot ng karumihan Punung-puno ng kasalanan Parang wala nang kapatawaran Baguhin Mo ang aking buhay Itayong muli ang mga suhay Tapusin ang pagkakaratay Sa mga kasalanang nakamamatay Pakawalan Mo ako sa mga kadena Ng pagdurusang matagal na Ako’y palayain Mo na Bigyan ng panibagong pag-asa. -01/12/2014 (Dumarao) *written on this day of the Feast of the Baptism of Jesus

19