"alpas" poems - Hello Poetry

Nilawis ng dilim ang mayorya ng mga ilaw sa kalangitan Ang kapanglawan ng mga ulap na nagdaan ay nakakapangilabot Kumikinang ang maliliit na butas sa telang itim na tumatalukbong sa himpapawid At sa bawat minutong nagdadaan may tila bang may naglalaro sa balabal ng karimlan Tila may kutsilyong pumupunit sa alapaap para makasilip ang liwanag Ngunit muling isasara ang tastas na nagawa sa segundong ito'y nagsimulang bumuka May mga bulalakaw na nagpakita. Tayong limang nakahilata sa kamang kayumanggi na sinapinan ng damo Agad-agad tumingala sa pag-asang tayo'y makakahiling sa mga nauupos na bato Ang saglit na gumuhit ang bulalakaw ay nag-umapaw tayo sa tuwa Halata ang paniniwala sa pamahiing matutupad ang pangarap kapag humiling ka Sa isa't kalahating segundo na iyon na nagising ang ating mga diwa Ang mga daliri ay nakaturo sa nagdaang hulagway na hindi na maibabalik Sabay-sabay tayong pumikit. At sa pagbukas ng mga bintana patungo sa ating mga kaluluwa Ang isa sa atin ay nagreklamo; "Hindi ko nakita!" At sa kanyang pagsamo sa uniberso na magbigay pa ng pagkakataong humiling Paghalakhak at malarong panunukso ang nakuha niya mula sa atin Habang ang mapangilabot na simoy ng hangin ay humaplos sa ating mga katawan At ang katatawanan ay napalitan ng isang tanong walang kasiguraduhan: "Kailan kaya ulit mangyayari 'to?" Na tayo ay magkakasama sa isang pagkakataong Walang inaalalang pagsalansang ng mundong hindi tayo Na ang tanging balabal na bumabalot sa ating mga puso ay ang yakap natin sa isa't-isa Na ang kalinawan ng ating mga isip ay nagiging malaya Magpakita lagpas pa sa pagkislap sa gilid ng balintataw ng mata Na kung saan, tayong matatalik na magkaibigan, Tayo ay masaya. Sa bawat pilit na pag-alpas natin mula sa bisig ng nakaambang Mapanglaw na kinabukasan, tayo'y palaging magtatagpo dito —Hindi ko sinasabing sa plazang ito kung saan ang usok ng sigarilyo ay lumulunod sa baga, Kung saan ang mga punong nakahilera ay nakahubad at dayupay, Kung saan lingid ang ating kagustuhan gawing tirahan ang tinalikdang plaza na ito— Kung hindi, dito! Sa pagkakataong busilak ang tawanan at totoo ang ating pagkakaibigan Sa huling pagkakataon tumingala tayo. Lubusin natin ang pagkakataong kinakalmot ng mga anghel ang kalangitan Magpakasasa tayo sa saglit na pinatotohanan natin ang pamahiin Na kapag humiling ka sa bumabagsak na bituin ito'y magkakatotoo Na inuulok natin ang isa't-isa ipikit ang mga mata sa bawat ilaw na gumuguhit Sa himpapawid na madilim na mamaya ay babalik sa maulap na umaga At sa nagbabadyang pagtatapos ng pag-ulan ng ilaw at muling pagbukas ng ating mga mata Hanggang sa huling bulalakaw, Kaibigan, humiling ka.

0

May 23, 2016

May 23, 2016 at 12:58 PM UTC

BrixArtan

Plaza Maestranza

Nilawis ng dilim ang mayorya ng mga ilaw sa kalangitan Ang kapanglawan ng mga ulap na nagdaan ay nakakapangilabot Kumikinang ang maliliit na butas sa telang itim na tumatalukbong sa himpapawid At sa bawat minutong nagdadaan may tila bang may naglalaro sa balabal ng karimlan Tila may kutsilyong pumupunit sa alapaap para makasilip ang liwanag Ngunit muling isasara ang tastas na nagawa sa segundong ito'y nagsimulang bumuka May mga bulalakaw na nagpakita. Tayong limang nakahilata sa kamang kayumanggi na sinapinan ng damo Agad-agad tumingala sa pag-asang tayo'y makakahiling sa mga nauupos na bato Ang saglit na gumuhit ang bulalakaw ay nag-umapaw tayo sa tuwa Halata ang paniniwala sa pamahiing matutupad ang pangarap kapag humiling ka Sa isa't kalahating segundo na iyon na nagising ang ating mga diwa Ang mga daliri ay nakaturo sa nagdaang hulagway na hindi na maibabalik Sabay-sabay tayong pumikit. At sa pagbukas ng mga bintana patungo sa ating mga kaluluwa Ang isa sa atin ay nagreklamo; "Hindi ko nakita!" At sa kanyang pagsamo sa uniberso na magbigay pa ng pagkakataong humiling Paghalakhak at malarong panunukso ang nakuha niya mula sa atin Habang ang mapangilabot na simoy ng hangin ay humaplos sa ating mga katawan At ang katatawanan ay napalitan ng isang tanong walang kasiguraduhan: "Kailan kaya ulit mangyayari 'to?" Na tayo ay magkakasama sa isang pagkakataong Walang inaalalang pagsalansang ng mundong hindi tayo Na ang tanging balabal na bumabalot sa ating mga puso ay ang yakap natin sa isa't-isa Na ang kalinawan ng ating mga isip ay nagiging malaya Magpakita lagpas pa sa pagkislap sa gilid ng balintataw ng mata Na kung saan, tayong matatalik na magkaibigan, Tayo ay masaya. Sa bawat pilit na pag-alpas natin mula sa bisig ng nakaambang Mapanglaw na kinabukasan, tayo'y palaging magtatagpo dito —Hindi ko sinasabing sa plazang ito kung saan ang usok ng sigarilyo ay lumulunod sa baga, Kung saan ang mga punong nakahilera ay nakahubad at dayupay, Kung saan lingid ang ating kagustuhan gawing tirahan ang tinalikdang plaza na ito— Kung hindi, dito! Sa pagkakataong busilak ang tawanan at totoo ang ating pagkakaibigan Sa huling pagkakataon tumingala tayo. Lubusin natin ang pagkakataong kinakalmot ng mga anghel ang kalangitan Magpakasasa tayo sa saglit na pinatotohanan natin ang pamahiin Na kapag humiling ka sa bumabagsak na bituin ito'y magkakatotoo Na inuulok natin ang isa't-isa ipikit ang mga mata sa bawat ilaw na gumuguhit Sa himpapawid na madilim na mamaya ay babalik sa maulap na umaga At sa nagbabadyang pagtatapos ng pag-ulan ng ilaw at muling pagbukas ng ating mga mata Hanggang sa huling bulalakaw, Kaibigan, humiling ka.

44

nagmula sa lupa magbabalik ng kusa Di ko magagawa ang kaaya-ayang nakalipas " kung walang nakikitang " mga tamang nagsisi-alpas hindi ito isang panaginip ito'y bunga ng pagkainip Hindi pa sana ako maghahanap sa iyo ngunit "SILWETA", pumasok ka sa isip ko sa puso ko, ikaw nga ay aking pinagbuksan "tuloy po kayo? taka!" bagamat nag-alinlangan aking pag-iisa'y naibsan sa ganda ng nakapaligid di ko alintana nilalakaran sa liwanag,ako'y nakapinid samantalang hawak-kamay diwa at puso ko'y marilag kaibigan kang sakdal-dilag nawa'y muli kang makalakbay ! © copyright 2015 - All Rights Reserved

0

Dec 21, 2015

Dec 21, 2015 at 7:00 PM UTC

TanglawatPanglaw

e m o (3L)

nagmula sa lupa magbabalik ng kusa Di ko magagawa ang kaaya-ayang nakalipas " kung walang nakikitang " mga tamang nagsisi-alpas hindi ito isang panaginip ito'y bunga ng pagkainip Hindi pa sana ako maghahanap sa iyo ngunit "SILWETA", pumasok ka sa isip ko sa puso ko, ikaw nga ay aking pinagbuksan "tuloy po kayo? taka!" bagamat nag-alinlangan aking pag-iisa'y naibsan sa ganda ng nakapaligid di ko alintana nilalakaran sa liwanag,ako'y nakapinid samantalang hawak-kamay diwa at puso ko'y marilag kaibigan kang sakdal-dilag nawa'y muli kang makalakbay ! © copyright 2015 - All Rights Reserved

21

Ako lang naman yaong hamak na kapuluan Sa kontinenteng Asya bandang timog-silangan Na minsan mo nang dinayo at pinagkanlungan. España, me todavia en tu memoria? ‘Di ba’t hindi ako ang marapat na sadyain? Ika’y nagkamali sa dinaungang lupain! Subalit bakit ka pa nagpumilit sa akin? España, me todavia en tu memoria? Ano bang nasilayan at ako’y binihag mo? Ikaw pa ang naghandog sa akin ng ngalan ko Bininyagan na maging Romano Katoliko. España, me todavia en tu memoria? Langis ng Kristiyanismo ako ay binuhusan ‘Di nga lang lubos dumaloy hanggang talampakan Na kay Allah ay tali na noon pa man. España, me todavia en tu memoria? Tatlong daan, tatlumpu’t taong alipin Dugo’t laman ko’y pinagpumilitang bigkisin Sa kultura’t kamalayang dayuhan sa akin. España, me todavia en tu memoria? Ano bang taglay mo’t nagtiis din sa’yo? Mga dantao’y inabot bago napagtanto Pag-alpas na marapat mula paniniil mo! España, me todavia en tu memoria? Ginang ng karagatan kung ikaw ay turingan Ako’y isa lang pala sa’yong anak-anakan Na sa kapangyarihan mo’y nakipagkumpulan. España, me todavia en tu memoria? Ngayon ay isandaan at sampung taon narin Ang nakalipas nang ako ay iyong lisanin Pero siguradong ikaw ay nandito parin. España, me todavia en tu memoria? Bayani kong si Rizal sa’yo ay nagtungo Upang ipabatid ang aking panlulumo Wika mo’y inaral ngunit balewala sa’yo. España, me todavia en tu memoria? Ngayon ako naman kung nais maunawaan Ang tulang ito na sa’yo ang patukuyan Ang wika kong ito naman ang ‘yong pag-aralan. España, me todavia en tu memoria? España, ako ba’y nasa iyo pang gunita? -08/01/2008 (Miagao) *for PI 100 under Sir Sansait

0

Aug 24, 2019

Aug 24, 2019 at 2:07 AM UTC

JoRaLG

España, me todavia en tu memoria?

44

ang huling bilang ay tatlo, papalapit na ang tagpo, roon hihinto ang paggalaw, hahayaang puso'y magsayaw.

0

Jun 7, 2018

Jun 7, 2018 at 2:49 PM UTC

randell-quitain

alpas

ang huling bilang ay tatlo, papalapit na ang tagpo, roon hihinto ang paggalaw, hahayaang puso'y magsayaw.

4

Alpas sa gabing lumukob Dulo’t dulo’y itim pulos Salamat anuman yung d’yos Kalul’wa kong di pasakop Sa pagkakataong malma Di sumuko ni lumuha Binugbog man ng tadhana Ulong dug’ua’y tunghay-laya Lampas ditong hagpis-luha Tanging lilim lang ang banta Datnan man dantaong sumpa N’ia ‘nong takot, ako’y wala Makipot man ang lagusan Bale-wala’ng parusahan Ang palad ko’y aking tangan Ako’y ako ang Kapitan.

0

Mar 17, 2021

Mar 17, 2021 at 2:38 AM UTC

JunLit

Di Malupig (Invictus)

Alpas sa gabing lumukob Dulo’t dulo’y itim pulos Salamat anuman yung d’yos Kalul’wa kong di pasakop Sa pagkakataong malma Di sumuko ni lumuha Binugbog man ng tadhana Ulong dug’ua’y tunghay-laya Lampas ditong hagpis-luha Tanging lilim lang ang banta Datnan man dantaong sumpa N’ia ‘nong takot, ako’y wala Makipot man ang lagusan Bale-wala’ng parusahan Ang palad ko’y aking tangan Ako’y ako ang Kapitan.

16

Even then, even when I feel defeated, I lie down on this banig, knit my gaze with the softest emblem of fleeting grace and parading beauty above me that might never fade— even when all glory does, and feel honeydew sap trickle on my skin. I rest my case here and let the mouth of the mound devour what's left of me to breathe, and I will thank Him for the buzzing of the bees that stung my ear, the stubborn weeds that clung to the depths of civilization, budding wildflowers that burgeoned from the carnage of yesteryears, and the soft whispers of the wind cradling me to sleep. All I have is this world that speaks of love in sundry dialects: of hoots and hisses, of succulents, of corn fields, of tides and of hues imbued in the vast horizons, blanketing the murky tales of the world. All I have here is never-ending, even when in a flux, and I will thank Him for it.

0

Jul 21, 2020

Jul 21, 2020 at 6:57 AM UTC

bythewindow

alpas

Even then, even when I feel defeated, I lie down on this banig, knit my gaze with the softest emblem of fleeting grace and parading beauty above me that might never fade— even when all glory does, and feel honeydew sap trickle on my skin. I rest my case here and let the mouth of the mound devour what's left of me to breathe, and I will thank Him for the buzzing of the bees that stung my ear, the stubborn weeds that clung to the depths of civilization, budding wildflowers that burgeoned from the carnage of yesteryears, and the soft whispers of the wind cradling me to sleep. All I have is this world that speaks of love in sundry dialects: of hoots and hisses, of succulents, of corn fields, of tides and of hues imbued in the vast horizons, blanketing the murky tales of the world. All I have here is never-ending, even when in a flux, and I will thank Him for it.

25