"sumasalubong" poems - Hello Poetry

Minsan **** itinanong sa akin kung ilan na ang aking minahal Na tila ba ang bilang na pilit ibinubunyag ang parehong bilang na ibabawas sa kabuuan ng aking pagsinta Mahal, okay lang; ikaw ay aking naiintindihan Alam ko kung paano ang paulit-ulit na pananakit at pagkabigo sa digmaan ng pag-ibig ay walang iniwan kung ‘di abo ng pag-aalinlangan at pagkukumpara sa mga bagong kasintahang ipinalit sayo Alam ko ang lasa ng pait na sumasalubong sa iyo sa bawat paghinga Kung kaya’t nung iyong tinanong ay walang magawa kung hindi ika’y pagmasdan Titigan ang bakanteng mga matang wala nang mailuluha Mga kamay na pagod na kabubuhat Mga labi na wala nang ibang alam bigkasin kung hindi “patawad”kahit hindi alam kung para saan Wala akong magawa kung hindi ika’y pagmasdan Dahil alam kong hindi mo na naririnig ang anumang salita maliban kung ito’y “paalam” Kaya hayaan **** ipadaan ko na lamang sa pagyakap ng hangin at pagbati ng mga bituin ang mga katagang isinusuka ng iyong mga tainga Kasi mahal, mahal kita At hindi ako titigil hanggang sa makita mo ang parehong taong tinatawag kong akin Hayaan **** punan ng umuumapaw kong pag-ibig ang natuyong lawa ng iyong pagmamahal Pagmasdan mo kung paano pagsasama-samahin ng araw-araw na aking pagyakap ang pira-piraso **** puso na nagkalat At alam kong pagod ka na kahihintay sa mga tunay na bagay kung kaya’t pinipili mo na lamang ang mga “pwede na” Pero andito na ako, At mahal, pangako, tapos na ang pag-aabang Hindi lahat ng nagsasabing mahal kita ay nagsisinungaling Minsan **** itinanong sa akin kung ilan na ang aking minahal Tinanong kita kung ilan na ang nanakit sayo Sabi mo, isa At saka binanggit ang sariling pangalan sabay sabi “tapos na”

0

Jul 23, 2016

Jul 23, 2016 at 3:25 PM UTC

abbyelbambo

Ilan Na

Minsan **** itinanong sa akin kung ilan na ang aking minahal Na tila ba ang bilang na pilit ibinubunyag ang parehong bilang na ibabawas sa kabuuan ng aking pagsinta Mahal, okay lang; ikaw ay aking naiintindihan Alam ko kung paano ang paulit-ulit na pananakit at pagkabigo sa digmaan ng pag-ibig ay walang iniwan kung ‘di abo ng pag-aalinlangan at pagkukumpara sa mga bagong kasintahang ipinalit sayo Alam ko ang lasa ng pait na sumasalubong sa iyo sa bawat paghinga Kung kaya’t nung iyong tinanong ay walang magawa kung hindi ika’y pagmasdan Titigan ang bakanteng mga matang wala nang mailuluha Mga kamay na pagod na kabubuhat Mga labi na wala nang ibang alam bigkasin kung hindi “patawad”kahit hindi alam kung para saan Wala akong magawa kung hindi ika’y pagmasdan Dahil alam kong hindi mo na naririnig ang anumang salita maliban kung ito’y “paalam” Kaya hayaan **** ipadaan ko na lamang sa pagyakap ng hangin at pagbati ng mga bituin ang mga katagang isinusuka ng iyong mga tainga Kasi mahal, mahal kita At hindi ako titigil hanggang sa makita mo ang parehong taong tinatawag kong akin Hayaan **** punan ng umuumapaw kong pag-ibig ang natuyong lawa ng iyong pagmamahal Pagmasdan mo kung paano pagsasama-samahin ng araw-araw na aking pagyakap ang pira-piraso **** puso na nagkalat At alam kong pagod ka na kahihintay sa mga tunay na bagay kung kaya’t pinipili mo na lamang ang mga “pwede na” Pero andito na ako, At mahal, pangako, tapos na ang pag-aabang Hindi lahat ng nagsasabing mahal kita ay nagsisinungaling Minsan **** itinanong sa akin kung ilan na ang aking minahal Tinanong kita kung ilan na ang nanakit sayo Sabi mo, isa At saka binanggit ang sariling pangalan sabay sabi “tapos na”

21

Hindi ko inasahan Na ako'y mahuhulog sayo, Na dati wala akong pake sayo Na dati hindi kita gusto. Kumbaga ako ang umaga at ikaw ang gabi Na kahit kailan hindi pwedeng mapag isa, pero nagkamali ako. Pinilit kong hindi mahulog sayo sa takot na hindi mo pagsalo, Pinigilan ko ang nararmadaman ko na akala ko'y may ibang nagmamahal sayo, Na akala ko'y may iba kang gusto. Pero ikaw na mismo nagbigay ng motibo nung araw na inamin mo ang nararamdaman mo. Nung inamin mo na ako'y mahal mo bumilis tibok ng puso ko nung sinabi mo, ang salitang iyon. Tumahimik ang paligid na tanging tibok ng puso ang aking naririnig. Ang paglapat ng iyong labi tila ba'y ang mundo ay sanadaling tumigil. Hindi ako makahinga na para bang nawalan ng hangin ang paligid. Ang aking bibig parang napipi dahil niisang salita hindi masabi, Ang aking mata sayo'y nakatitig Ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi na dahilan ng iyong pagngiti. Na ngayon ikaw ang alon na sumasalubong saaking mga paa, ikaw ang araw sa aking umaga ikaw ang buwan sa aking gabi, ikaw dahilan ng pagngiti. Ang takot napalitan ng pagasa ang lungkot napalitan ng saya, hindi inaasahan na ako'y mas mahulog na pala, at sinabi din ang salitang MAHAL DIN KITA.

0

May 31, 2017

May 31, 2017 at 6:38 AM UTC

DyLein

Ako'y nahulog sayo

Hindi ko inasahan Na ako'y mahuhulog sayo, Na dati wala akong pake sayo Na dati hindi kita gusto. Kumbaga ako ang umaga at ikaw ang gabi Na kahit kailan hindi pwedeng mapag isa, pero nagkamali ako. Pinilit kong hindi mahulog sayo sa takot na hindi mo pagsalo, Pinigilan ko ang nararmadaman ko na akala ko'y may ibang nagmamahal sayo, Na akala ko'y may iba kang gusto. Pero ikaw na mismo nagbigay ng motibo nung araw na inamin mo ang nararamdaman mo. Nung inamin mo na ako'y mahal mo bumilis tibok ng puso ko nung sinabi mo, ang salitang iyon. Tumahimik ang paligid na tanging tibok ng puso ang aking naririnig. Ang paglapat ng iyong labi tila ba'y ang mundo ay sanadaling tumigil. Hindi ako makahinga na para bang nawalan ng hangin ang paligid. Ang aking bibig parang napipi dahil niisang salita hindi masabi, Ang aking mata sayo'y nakatitig Ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi na dahilan ng iyong pagngiti. Na ngayon ikaw ang alon na sumasalubong saaking mga paa, ikaw ang araw sa aking umaga ikaw ang buwan sa aking gabi, ikaw dahilan ng pagngiti. Ang takot napalitan ng pagasa ang lungkot napalitan ng saya, hindi inaasahan na ako'y mas mahulog na pala, at sinabi din ang salitang MAHAL DIN KITA.

41

111422 Namumuo ang pawis sa kanyang kamao Tila ba sapat na ang mga galos na kanyang natamo. At dali-dali nyang sinarhan ang silid Na walang ni isang palamuti ng kapaskuhan, “Nandito — nandito na ako sa ikatlong palapag,” Aniya sa kabilang linya. Kinuha niya ang lapis Buhat sa luma nyang aparador — Puno ng alikabok Na kahit ilang pagpag na’y Hindi naririndi sa pagbuga Ng umaalingasaw nitong karumihan. Naupo sya’t napapikit na lamang Inaalala ang bawat detalye Ang bawat katagang kanyang narinig Ang bawat imaheng nais nyang takasan. Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod, At nangangalay ang kanyang mga kamay. Habang tumatagas ang pawis nyang Kulay itim sa malagim na gabi. Naghihintay ng sagot Sa mga katanungang saksakan ng ingay Sabayan pa ng sunod-sunod na putok Ng mga sumasalubong ng Bagong Taon. At sa kanyang di sinasadyang pagdungaw Sa bintanang walang kurtina’y Nabaling ang kanyang tingin Sa buwang napakaliwanag Tila ba may taglay itong kung anong elemento — “Mahiwaga,” wika nya. Ang mga larawan sa kanyang balintataw Ay unti-unting gumuho At napalitan ng imahe ng buwan . Akala nya’y makakatakas na siya sa liwanag nito, Akala nya’y ito na ang huling kathang Kanyang maililimbag sa kanyang kwento. Maya-maya pa’y sa dulo ng kanyang dila’y Hindi nya maipaliwanag Ang kung anong himig na kanyang sinasalaysay Na tila ba may boses na nag-uutos sa kanyang Bigkasin ang mga pangungusap Na hindi nya ninais na sambitin. Mahigpit ang pag-akap ng kanyang kamay Sa lapis na guguhit at tutuldok sana Sa kanyang masalimuot na nakaraan. At muli nyang pinagmasdan ang kalangitan Hindi na buhat sa sarili nyang bintana Pagkat hayag sa kanya maging ang mga bituin. Dahan-dahan nyang itinuro ang buwan Gamit ang lapis nyang hindi man lang natasaan — “Sayang, ngayon lang Kita nasilayan… Sayang, pagkat hanggang dito na lamang.”

0

Nov 15, 2022

Nov 15, 2022 at 11:11 AM UTC

psalmiseta

Buwan ng Lagim

111422 Namumuo ang pawis sa kanyang kamao Tila ba sapat na ang mga galos na kanyang natamo. At dali-dali nyang sinarhan ang silid Na walang ni isang palamuti ng kapaskuhan, “Nandito — nandito na ako sa ikatlong palapag,” Aniya sa kabilang linya. Kinuha niya ang lapis Buhat sa luma nyang aparador — Puno ng alikabok Na kahit ilang pagpag na’y Hindi naririndi sa pagbuga Ng umaalingasaw nitong karumihan. Naupo sya’t napapikit na lamang Inaalala ang bawat detalye Ang bawat katagang kanyang narinig Ang bawat imaheng nais nyang takasan. Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod, At nangangalay ang kanyang mga kamay. Habang tumatagas ang pawis nyang Kulay itim sa malagim na gabi. Naghihintay ng sagot Sa mga katanungang saksakan ng ingay Sabayan pa ng sunod-sunod na putok Ng mga sumasalubong ng Bagong Taon. At sa kanyang di sinasadyang pagdungaw Sa bintanang walang kurtina’y Nabaling ang kanyang tingin Sa buwang napakaliwanag Tila ba may taglay itong kung anong elemento — “Mahiwaga,” wika nya. Ang mga larawan sa kanyang balintataw Ay unti-unting gumuho At napalitan ng imahe ng buwan . Akala nya’y makakatakas na siya sa liwanag nito, Akala nya’y ito na ang huling kathang Kanyang maililimbag sa kanyang kwento. Maya-maya pa’y sa dulo ng kanyang dila’y Hindi nya maipaliwanag Ang kung anong himig na kanyang sinasalaysay Na tila ba may boses na nag-uutos sa kanyang Bigkasin ang mga pangungusap Na hindi nya ninais na sambitin. Mahigpit ang pag-akap ng kanyang kamay Sa lapis na guguhit at tutuldok sana Sa kanyang masalimuot na nakaraan. At muli nyang pinagmasdan ang kalangitan Hindi na buhat sa sarili nyang bintana Pagkat hayag sa kanya maging ang mga bituin. Dahan-dahan nyang itinuro ang buwan Gamit ang lapis nyang hindi man lang natasaan — “Sayang, ngayon lang Kita nasilayan… Sayang, pagkat hanggang dito na lamang.”

53

Kay sarap pagmasdan ang nilikha ng Diyosang pagka-berde ng mga halamanang pagka-asul ng karagatannakakamangha ang nalikhang kagandahanKay sarap maramdaman nilikha ng Diyosang pagdampi sa'king pisngi ng init ng araw ang lamig ng hanging sumasalubong sa'king bawat galawnananalanging sana'y malasap sa bawat arawKay gandang marinig ang nilikha ng Diyosang sari-saring tunog ng mga ibon sa kagubatan ang pag-tunog ng hip hop na kanta sa di kalayuan tapos biglang bossa naman...wala...wala...wala...bwiset nawala na ko.nagising sa katotohanang panandalian lang ang katahimikan.talaga nga namang ang likha ng tao'y dulot ay kaguluhan.

0

Feb 21, 2010

Feb 21, 2010 at 4:19 PM UTC

shai-avecilla-riofrio

Likha

Kay sarap pagmasdan ang nilikha ng Diyosang pagka-berde ng mga halamanang pagka-asul ng karagatannakakamangha ang nalikhang kagandahanKay sarap maramdaman nilikha ng Diyosang pagdampi sa'king pisngi ng init ng araw ang lamig ng hanging sumasalubong sa'king bawat galawnananalanging sana'y malasap sa bawat arawKay gandang marinig ang nilikha ng Diyosang sari-saring tunog ng mga ibon sa kagubatan ang pag-tunog ng hip hop na kanta sa di kalayuan tapos biglang bossa naman...wala...wala...wala...bwiset nawala na ko.nagising sa katotohanang panandalian lang ang katahimikan.talaga nga namang ang likha ng tao'y dulot ay kaguluhan.

1

062721 Doon sa parteng may tubig sa aming bakuran Ay natagpuan ko ang hiwaga ng bawat nilalang Na araw-araw na sumasalubong sa'kin Buhat sa paggayak sa umaga’t hapon. Silang mga nakabihis ng puti Ay sabay-sabay na sisigaw ng aking ngalan At bagamat hindi ko rin wari Ang lenggwahe na kanilang taglay, Ay para bang kampante akong Sila’y akayin at alalayang maitawid Sa bawat araw nang may galak sa puso. Tila ba sa bawat araw Na itiunuro sa akin ni Tatay noon, Ay natututo na rin akong Makiramdam at makialam. Ito yung tipong kaya ko na rin palang Arugain ang hindi akin Ngunit ang bawat binhi Ay ngayo’y itinuturing ko ng kayamanan. T'wing nakatirik ang araw Ay agaran kong kukumbinsihin ang aking sariling Gumayak na't lisanin ang aking higaan At kamustahin ang mga ito. Tangan ko ang kahoy na gawad ni Tatay sa akin, At balewala ang putikang aking sasadyain. Bilin nya nga sa aki’y wag ko raw hahayaang Lubugan na ako ng araw Bago ko pa yakapin ang responsibilidad Na iniatang nya sa akin. Sa yaman ng kalikasan Ay wala na akong magiging dahilan pa Upang kalimutan ang aking pagkatawag At sila’y pabayaan Sa matatalim na ngipin ng ibang mga nilalang. Silang sa pagsapit ng dilim Ay nakabantay lamang at handang sunggabin Ang bawat naliligaw ng landas. Sa tubig, sa batis at ilog Ay akin naman silang aalalayan Ang galak ko habang sila'y hinahayaang Busugin ang kanilang mga sarili Sa berdeng kalupaa’y walang katumbas. Pagkat dito ko sila nasisilayan At napagtatantong totoo nga ang sabi sa akin ni Tatay. Ni hindi ko na kailangang maglakbay Patungo sa kung saan mang siyudad Matamasa lamang ang tunay na kaligayahan Pagkat sa akin ay sapat na Ang sundin ko ang bilin ni Tatay. Malayo pa ang umagang Kami’y maghahawak kamay. Ang yapos niya’t pagkalinga sa akin Ay araw-araw ko ring hinahanap-hanap. At naniniwala akong Darating ang umagang iyon. Maghihintay lamang ako Habang ang kanyang pamana’y Lubos kong aarugain ng pag-ibig at pag-aalalay.

0

Jun 30, 2021

Jun 30, 2021 at 11:23 AM UTC

psalmiseta

Pastulan

062721 Doon sa parteng may tubig sa aming bakuran Ay natagpuan ko ang hiwaga ng bawat nilalang Na araw-araw na sumasalubong sa'kin Buhat sa paggayak sa umaga’t hapon. Silang mga nakabihis ng puti Ay sabay-sabay na sisigaw ng aking ngalan At bagamat hindi ko rin wari Ang lenggwahe na kanilang taglay, Ay para bang kampante akong Sila’y akayin at alalayang maitawid Sa bawat araw nang may galak sa puso. Tila ba sa bawat araw Na itiunuro sa akin ni Tatay noon, Ay natututo na rin akong Makiramdam at makialam. Ito yung tipong kaya ko na rin palang Arugain ang hindi akin Ngunit ang bawat binhi Ay ngayo’y itinuturing ko ng kayamanan. T'wing nakatirik ang araw Ay agaran kong kukumbinsihin ang aking sariling Gumayak na't lisanin ang aking higaan At kamustahin ang mga ito. Tangan ko ang kahoy na gawad ni Tatay sa akin, At balewala ang putikang aking sasadyain. Bilin nya nga sa aki’y wag ko raw hahayaang Lubugan na ako ng araw Bago ko pa yakapin ang responsibilidad Na iniatang nya sa akin. Sa yaman ng kalikasan Ay wala na akong magiging dahilan pa Upang kalimutan ang aking pagkatawag At sila’y pabayaan Sa matatalim na ngipin ng ibang mga nilalang. Silang sa pagsapit ng dilim Ay nakabantay lamang at handang sunggabin Ang bawat naliligaw ng landas. Sa tubig, sa batis at ilog Ay akin naman silang aalalayan Ang galak ko habang sila'y hinahayaang Busugin ang kanilang mga sarili Sa berdeng kalupaa’y walang katumbas. Pagkat dito ko sila nasisilayan At napagtatantong totoo nga ang sabi sa akin ni Tatay. Ni hindi ko na kailangang maglakbay Patungo sa kung saan mang siyudad Matamasa lamang ang tunay na kaligayahan Pagkat sa akin ay sapat na Ang sundin ko ang bilin ni Tatay. Malayo pa ang umagang Kami’y maghahawak kamay. Ang yapos niya’t pagkalinga sa akin Ay araw-araw ko ring hinahanap-hanap. At naniniwala akong Darating ang umagang iyon. Maghihintay lamang ako Habang ang kanyang pamana’y Lubos kong aarugain ng pag-ibig at pag-aalalay.

59

Kabado; Habang ginagala ng sarili ko ang dalampasigan. Ang malumanay na ihip ng hangin ang naging pampakalma. Bawat buhangin na kumukulbit sa’king mga paa ay seryoso. Walang pagkukubli ang puso Ang hindi mapirming mga yapak ay katumbas ng pagkasabik sa’yong yakap. Gabi, muli akong tumingala Walang palya ang ihambing ka sa mga tala. Kinukwento sa’kin ng mga kuliglig kung paano tatahakin ang ‘yong pag-ibig. Hindi ko kabisado; ‘Di alam kung pa’no babagtasin ang dagat na ito. Wari nila’y diyan matatagpuan ang pagmamahal mo ngunit, paano? Sinasamahan akong maglakbay ng inggit at takot Hindi madaling pamamangka ang sa aki’y bumabalot. Ang bigat ng pag-aalala ang maaaring magpalubog at malunod sa luha at panaghoy. Paano mapapanatili ang ningas ng apoy? Ano’ng solusyon sa pagkabahala upang magpatuloy? Hanggang sa itulak ako ng sapat na panahon. Muling humakbang ang hindi mapirming mga paa Humina panandalian ang ihip ng hangin Marahan ang pagkulbit ng mga buhangin. Matapang kong nilisan ang pampang Lakas ng loob, isang bangka’t panagwan Sabay naming idinawdaw ang aming mga sarili sa karagatan. Hayagang ibinubulalas ng langit na ako’y maging handa Malayo na ako sa pampang ngunit tanaw ko pa rin ang kaba. Ang pagkulog ay nagsimula na. Biglang pumatak ang ulan ng pagbabanta Dinig ko ang bulungan ng mga isda. Sambit nila’y masasayang ang pagbabakasakali Hantungan ng pakikipagsapalara’y wala. Galit na sumasayaw ang alon Ang kidlat ng kawalan ng pag-asa’y sa aki’y humahabol Pataas nang pataas ang sumasalubong na alon. Ang ‘di mawalang pagdududa ay nakikipag-unahan Umaakyat ang mga tanong sa’king isipan Kailan ko ba matatagpuan? Sabik na akong salubungin ang pag-ibig mo… … ang pag-ibig **** nasaan? Subalit, naghintay ako; Walang humpay ang paghampas ng mga alon Hindi natatapos ang pagtaas. Bawat pulgadang nadadagdag ay ang mga sagot sa’king katanungan At bigla ang pagtaob; Tama ang bilin ng mga kuliglig Ito nga ang natatangi **** pag-ibig Mapanghamon; ngunit presko sa pakiramdam. Ang sarap palang makamit ang matagal mo nang inaasam Pipiliin ko ritong manatili hanggang ako ri’y iyong matagpuan papagingdapatin **** ako rito’y manahan ‘pagkat kahit sa daluyong, kalmado akong magsasagwan. Kabado; Habang ginagala ng sarili ko ang dalampasigan. Ang malumanay na ihip ng hangin ay naging pampakalma. Seryoso ang bawat buhangin na kumukulbit sa’king mga paa. Walang pagkukubli ang aking puso ‘pagkat dito pa lang sinta, mahal na kita.

0

May 3, 2020

May 3, 2020 at 1:03 AM UTC

christienlorenz

Daluyong

Kabado; Habang ginagala ng sarili ko ang dalampasigan. Ang malumanay na ihip ng hangin ang naging pampakalma. Bawat buhangin na kumukulbit sa’king mga paa ay seryoso. Walang pagkukubli ang puso Ang hindi mapirming mga yapak ay katumbas ng pagkasabik sa’yong yakap. Gabi, muli akong tumingala Walang palya ang ihambing ka sa mga tala. Kinukwento sa’kin ng mga kuliglig kung paano tatahakin ang ‘yong pag-ibig. Hindi ko kabisado; ‘Di alam kung pa’no babagtasin ang dagat na ito. Wari nila’y diyan matatagpuan ang pagmamahal mo ngunit, paano? Sinasamahan akong maglakbay ng inggit at takot Hindi madaling pamamangka ang sa aki’y bumabalot. Ang bigat ng pag-aalala ang maaaring magpalubog at malunod sa luha at panaghoy. Paano mapapanatili ang ningas ng apoy? Ano’ng solusyon sa pagkabahala upang magpatuloy? Hanggang sa itulak ako ng sapat na panahon. Muling humakbang ang hindi mapirming mga paa Humina panandalian ang ihip ng hangin Marahan ang pagkulbit ng mga buhangin. Matapang kong nilisan ang pampang Lakas ng loob, isang bangka’t panagwan Sabay naming idinawdaw ang aming mga sarili sa karagatan. Hayagang ibinubulalas ng langit na ako’y maging handa Malayo na ako sa pampang ngunit tanaw ko pa rin ang kaba. Ang pagkulog ay nagsimula na. Biglang pumatak ang ulan ng pagbabanta Dinig ko ang bulungan ng mga isda. Sambit nila’y masasayang ang pagbabakasakali Hantungan ng pakikipagsapalara’y wala. Galit na sumasayaw ang alon Ang kidlat ng kawalan ng pag-asa’y sa aki’y humahabol Pataas nang pataas ang sumasalubong na alon. Ang ‘di mawalang pagdududa ay nakikipag-unahan Umaakyat ang mga tanong sa’king isipan Kailan ko ba matatagpuan? Sabik na akong salubungin ang pag-ibig mo… … ang pag-ibig **** nasaan? Subalit, naghintay ako; Walang humpay ang paghampas ng mga alon Hindi natatapos ang pagtaas. Bawat pulgadang nadadagdag ay ang mga sagot sa’king katanungan At bigla ang pagtaob; Tama ang bilin ng mga kuliglig Ito nga ang natatangi **** pag-ibig Mapanghamon; ngunit presko sa pakiramdam. Ang sarap palang makamit ang matagal mo nang inaasam Pipiliin ko ritong manatili hanggang ako ri’y iyong matagpuan papagingdapatin **** ako rito’y manahan ‘pagkat kahit sa daluyong, kalmado akong magsasagwan. Kabado; Habang ginagala ng sarili ko ang dalampasigan. Ang malumanay na ihip ng hangin ay naging pampakalma. Seryoso ang bawat buhangin na kumukulbit sa’king mga paa. Walang pagkukubli ang aking puso ‘pagkat dito pa lang sinta, mahal na kita.

65

Bawat hibla ng salitang nagsisi-alpasan, ikaw ang tono, ang sentro, binabaybay bawat bituin na iyong nahawakan Mga matang mangha ang sumasalubong Na wari'y pinagmamasdan ang marilag na dapit-hapon Nang isang gabi, nalupig ng madilim na kalawakan ang mga estrelyang nagniningning sa mga palad **** gasgas sa pagkakadapa Tumakbo ang mga manonood palayo sa iyo Ayaw nila ng dilim Kikukutya nila ang hindi kumikinang "Ganoon ba talaga iyon? Aakayin ka sa alapaap, ngunit kakawala sa karimlan?" sambit ko Subalit salamat Sa pagbitaw, nabanaag ang sinag ng yumayapos na bukang-liwayway Naring ang umaalingawngaw na bulong, na tila humi-hele, ika'y hinihilom Saad Niya, "Bangon. Kahit mag-isa. Mag-isa, kasama Ako."

0

Nov 15, 2020

Nov 15, 2020 at 8:09 PM UTC

rhythmsofraine

Pagsibol

Bawat hibla ng salitang nagsisi-alpasan, ikaw ang tono, ang sentro, binabaybay bawat bituin na iyong nahawakan Mga matang mangha ang sumasalubong Na wari'y pinagmamasdan ang marilag na dapit-hapon Nang isang gabi, nalupig ng madilim na kalawakan ang mga estrelyang nagniningning sa mga palad **** gasgas sa pagkakadapa Tumakbo ang mga manonood palayo sa iyo Ayaw nila ng dilim Kikukutya nila ang hindi kumikinang "Ganoon ba talaga iyon? Aakayin ka sa alapaap, ngunit kakawala sa karimlan?" sambit ko Subalit salamat Sa pagbitaw, nabanaag ang sinag ng yumayapos na bukang-liwayway Naring ang umaalingawngaw na bulong, na tila humi-hele, ika'y hinihilom Saad Niya, "Bangon. Kahit mag-isa. Mag-isa, kasama Ako."

12