"sementadong" poems - Hello Poetry

Una, napakaganda ng mga simula, ng mga umagang puno ng kaba, hinahanda ang sarili sa mga posibleng pagpapakilala. Hinahasa ang mga ngiti, ang mga galaw, ang mga paglakad sa harapan ng iyong mga kaklase. Tinatanggap ang mga matatalim na tingin habang naghihintay sa bawat salitang lalabas sa kaluluwa **** malapit nang sumabog, mga taingang naghihintay, naghahandang makinig… Pangalawa, magiging kampante’t komportable ka, iisipin na ang buhay ay ganun lang kadali, na ang bawat simula’y pagpapakilala lang ng sarili na pagkatapos **** magpakilala ay makikinig ka nalang. Iniisip na ang kaginhawaan, galak at takot sa simula ay mananatiling sa’yo. Pangatlo, mapapagod ka. Na ikaw ay gigising ng mas maaga, papalitan ang dugo ng iba’t-ibang uri ng likido, sa pagbabasakaling ang simula ay mananatili hanggang sa dulo. Ikaw ay unti-unting susuko. Pero pang-apat, ang daan tungo sa tagumpay ay di dapat kalimutan at sukuan di’ba? Subalit panglima, ang tagumpay ay di palaging may sementadong daanan, na ang lahat ng bagay ay di perpekto. Na ang langit na narasanan mo nung simula ay di mananatiling ganoon hanggang sa dulo na ito’y posibleng maging blankong espasyo na lamang. Matatakot kang punuin ito ulit. Pang-anim, maghanda ka sa paglipad. Unti-unting buuin ang mga pakpak gamit ang mga balahibong parte ng iyong mga simula. Pangpito, lisanin ang lumbay, ang galit, gamutin ang mga sugat sa’yong mga pakpak. Unti-unting abutin ang araw kahit na ito’y iiwanan kang abo, susubukang pabagsakin. Ito ang pangwalo, maghanda kang bumagsak, mahulog, masaktan. Pangsiyam, masakit ang mahulog, bumagsak, umasa. Ngunit gawin mo itong lakas, lagyan mo ng pwersa ang bawat pagaspas ng mga pakpak ng iyong simula. Oo, di tayo handa na mahulog, bumagsak, umasa, at walang kahandaan sa mga ganitong bagay. Pero pangsampu, huwag kang susuko, magaling na ang iyong mga pakpak, tapos na ang paghahanda. Subukan mo nang lumipad muli sa langit na dati’y pinuno mo ng mga unang beses at mga unang bagay bumuo sa’yong pagkatao. Liparin mo ulit ang blankong espasyo, lagyan ng mga bagong simula, buksan ang mga nakakandong daanan, abutin ulit ang tagumpay, subukan muling lumipad, at pag ika’y muling nahulog, abutin ulit ang langit, lipad lang.

0

Apr 1, 2017

Apr 1, 2017 at 10:59 PM UTC

ALMarasigan

Sampung Bagay na natutunan ko sa Kolehiyo

Una, napakaganda ng mga simula, ng mga umagang puno ng kaba, hinahanda ang sarili sa mga posibleng pagpapakilala. Hinahasa ang mga ngiti, ang mga galaw, ang mga paglakad sa harapan ng iyong mga kaklase. Tinatanggap ang mga matatalim na tingin habang naghihintay sa bawat salitang lalabas sa kaluluwa **** malapit nang sumabog, mga taingang naghihintay, naghahandang makinig… Pangalawa, magiging kampante’t komportable ka, iisipin na ang buhay ay ganun lang kadali, na ang bawat simula’y pagpapakilala lang ng sarili na pagkatapos **** magpakilala ay makikinig ka nalang. Iniisip na ang kaginhawaan, galak at takot sa simula ay mananatiling sa’yo. Pangatlo, mapapagod ka. Na ikaw ay gigising ng mas maaga, papalitan ang dugo ng iba’t-ibang uri ng likido, sa pagbabasakaling ang simula ay mananatili hanggang sa dulo. Ikaw ay unti-unting susuko. Pero pang-apat, ang daan tungo sa tagumpay ay di dapat kalimutan at sukuan di’ba? Subalit panglima, ang tagumpay ay di palaging may sementadong daanan, na ang lahat ng bagay ay di perpekto. Na ang langit na narasanan mo nung simula ay di mananatiling ganoon hanggang sa dulo na ito’y posibleng maging blankong espasyo na lamang. Matatakot kang punuin ito ulit. Pang-anim, maghanda ka sa paglipad. Unti-unting buuin ang mga pakpak gamit ang mga balahibong parte ng iyong mga simula. Pangpito, lisanin ang lumbay, ang galit, gamutin ang mga sugat sa’yong mga pakpak. Unti-unting abutin ang araw kahit na ito’y iiwanan kang abo, susubukang pabagsakin. Ito ang pangwalo, maghanda kang bumagsak, mahulog, masaktan. Pangsiyam, masakit ang mahulog, bumagsak, umasa. Ngunit gawin mo itong lakas, lagyan mo ng pwersa ang bawat pagaspas ng mga pakpak ng iyong simula. Oo, di tayo handa na mahulog, bumagsak, umasa, at walang kahandaan sa mga ganitong bagay. Pero pangsampu, huwag kang susuko, magaling na ang iyong mga pakpak, tapos na ang paghahanda. Subukan mo nang lumipad muli sa langit na dati’y pinuno mo ng mga unang beses at mga unang bagay bumuo sa’yong pagkatao. Liparin mo ulit ang blankong espasyo, lagyan ng mga bagong simula, buksan ang mga nakakandong daanan, abutin ulit ang tagumpay, subukan muling lumipad, at pag ika’y muling nahulog, abutin ulit ang langit, lipad lang.

10

"bakit 'di mo pa binuhos ang lahat?" nagtatakang tanong sa akin ni inay. inutusan niya akong diligan ang alaga niyang santan sa bakuran. "nagtira ka pa. 'di naman na kailangan," at sabay niyang kinuha ang balde na naglalaman ng tubig na galing sa kanyang pinaglabhan. walang pagdadalawang-isip at bigla na lang niya itong itinapon sa sementadong daanan papunta sa aming bakuran. sa malayang pagdaloy ng tubig, napaisip ako kung bakit ganoon na lang itapon ni inay ang tubig. pwede pa namang ipandilig iyon sa ibang halaman na nasa tabi-tabi. pero bakit hindi ko man lang din yun naisip na gawin? para nga naman hindi nasayang ang tubig. para may iba pang halaman na pwedeng makinabang at hindi ang walang buhay na sementadong daanan. oo nga naman, ang tubig na galing sa labada ni inay ay marumi na. umitim at dumumi dahil sa pinaghalo-halong sabon at mantsa ng mga naiwang alaala sa damit. kung nakakapagsalita nga lang din naman ang halaman, hindi niya gugustuhin ang maruming tubig na galing sa labada ni inay. pero hinuha lang naman ang lahat. paano kung ang mga halaman sa tabi-tabi, ay parang katulad lang din ng patubong santan na alaga ni inay... nangangailangan at sadyang nauuhaw.

0

Oct 31, 2015

Oct 31, 2015 at 6:58 PM UTC

astroaquanaut

uhaw

"bakit 'di mo pa binuhos ang lahat?" nagtatakang tanong sa akin ni inay. inutusan niya akong diligan ang alaga niyang santan sa bakuran. "nagtira ka pa. 'di naman na kailangan," at sabay niyang kinuha ang balde na naglalaman ng tubig na galing sa kanyang pinaglabhan. walang pagdadalawang-isip at bigla na lang niya itong itinapon sa sementadong daanan papunta sa aming bakuran. sa malayang pagdaloy ng tubig, napaisip ako kung bakit ganoon na lang itapon ni inay ang tubig. pwede pa namang ipandilig iyon sa ibang halaman na nasa tabi-tabi. pero bakit hindi ko man lang din yun naisip na gawin? para nga naman hindi nasayang ang tubig. para may iba pang halaman na pwedeng makinabang at hindi ang walang buhay na sementadong daanan. oo nga naman, ang tubig na galing sa labada ni inay ay marumi na. umitim at dumumi dahil sa pinaghalo-halong sabon at mantsa ng mga naiwang alaala sa damit. kung nakakapagsalita nga lang din naman ang halaman, hindi niya gugustuhin ang maruming tubig na galing sa labada ni inay. pero hinuha lang naman ang lahat. paano kung ang mga halaman sa tabi-tabi, ay parang katulad lang din ng patubong santan na alaga ni inay... nangangailangan at sadyang nauuhaw.

6

Minsan na bang naglaro sa iyong isipan na sa bawat araw na nagdaraan ikaw lamang ang mayroong kakayahan na makapagpatakbo sa iyong kinabukasan? Mula sa pagmulat ng iyong mata, sa liwanag na iyong nakikita; ikaw ba'y nagtataka? Na bakit ang isang katulad mo ang nabiyayaan na makapaglakad sa mga malamig na sementadong daan? Gayong sa iyo naman ay walang kakaiba. Teka, wala nga ba talaga? Sa bawat dugo na pinahintulutang sa iyo ay dumaloy malaman mo sanang nalunasan mo ang aming panaghoy Huwag mo sanang isipin na nawawalan ka ng karamay sapagkat ako'y narito, handang iabot ang aking kamay Sa iyong mga mata, nawa'y masalamin ko pa ang kinabukasan ang ngiti sa iyong mga labi, huwag sanang lumisan sapagkat, kaibigan narito kami upang ikaw ay tulungan Sabay nating hintayin ang hinaharap, baka sakaling doon ay matapos na ang paghihirap

0

Aug 15, 2015

Aug 15, 2015 at 2:00 PM UTC

blackhole

Ki·na·bu·ka·san

Minsan na bang naglaro sa iyong isipan na sa bawat araw na nagdaraan ikaw lamang ang mayroong kakayahan na makapagpatakbo sa iyong kinabukasan? Mula sa pagmulat ng iyong mata, sa liwanag na iyong nakikita; ikaw ba'y nagtataka? Na bakit ang isang katulad mo ang nabiyayaan na makapaglakad sa mga malamig na sementadong daan? Gayong sa iyo naman ay walang kakaiba. Teka, wala nga ba talaga? Sa bawat dugo na pinahintulutang sa iyo ay dumaloy malaman mo sanang nalunasan mo ang aming panaghoy Huwag mo sanang isipin na nawawalan ka ng karamay sapagkat ako'y narito, handang iabot ang aking kamay Sa iyong mga mata, nawa'y masalamin ko pa ang kinabukasan ang ngiti sa iyong mga labi, huwag sanang lumisan sapagkat, kaibigan narito kami upang ikaw ay tulungan Sabay nating hintayin ang hinaharap, baka sakaling doon ay matapos na ang paghihirap

20

Nalalanghap ko ang panghi sa nadaanang eskinita, napapansin sa sementadong pader ang mga salitang nakasulat sa malalaking letra, mga simbolong nagpapabatid ng huwad na kapatiran marka, pinta, guhit na nakakaakit, nakakaantig ang mga pasamano at pagbabating maririnig na pinatatamis nang labi pasimulan ang lahat sa beynte hanggang sa umabot ng siyento-kensi upang maipambibili ng pulang bote at yosi na kukuha nang huwisyo ng sinumang magpaka bato at sunod na inilabas, isang matalim na kutsilyo na isinaksak sa sikmura ng kapatid ni Ka Ambo. Naroroon ako ng matanaw ang malungkot na pangyayaring ipininta ng gabi.

0

Apr 21, 2019

Apr 21, 2019 at 11:58 PM UTC

donward-bughaw

Kanto Saysenta'y Otso

Nalalanghap ko ang panghi sa nadaanang eskinita, napapansin sa sementadong pader ang mga salitang nakasulat sa malalaking letra, mga simbolong nagpapabatid ng huwad na kapatiran marka, pinta, guhit na nakakaakit, nakakaantig ang mga pasamano at pagbabating maririnig na pinatatamis nang labi pasimulan ang lahat sa beynte hanggang sa umabot ng siyento-kensi upang maipambibili ng pulang bote at yosi na kukuha nang huwisyo ng sinumang magpaka bato at sunod na inilabas, isang matalim na kutsilyo na isinaksak sa sikmura ng kapatid ni Ka Ambo. Naroroon ako ng matanaw ang malungkot na pangyayaring ipininta ng gabi.

25