"napatawa" poems
Ilang beses mo na akong napatawa
Maraming beses na rin tayong naging masaya
Sa piling ng isa’t isa
Di na rin mabilang ang pagkakataon
Na naisip ko na sa aki’y mahalaga ka
Pero huli na nang malaman kong mahal pala kita
Sa bawat sandaling kapiling kita
Tila buong mundo koy napakasaya
Kasi sa harap mo, pwede ang ‘just simply me’ kung baga
Dahil tanggap mo ang buong ako,
Walang bahid ng panghuhusga
Kaya sa buhay ko talagang mahalaga ka
Pero huli na nang malaman kong mahal pala kita
Isang araw nagising nalang ako
Naisip ko
Na higit pa sa pagpapahalaga ang nararamdam ko para sayo
Pero binaliwala ko ito,
Sa pagaakalang pansamantala lang to
Sinikap kong mawala ang nararamdaman ko
Kaya naisip koy pansamantalang lumayo sayo
Pero di ko na namalayan na masyado na palang lumayo
Ang dating ikaw at ako
Tila nakalimutan mo na rin na naririto pa ako, ang tayo
Ngayon ibang tao na ang kapiling mo
May pumalit na sa posisyon ko
Na dati’y sa tabi mo
Tuluyan na ngang nawala ang mga pagkakataong
Tumamatawa ko, masaya ako sa piling mo
At saka ko pa lamang nalaman,
Na Mahal pala kita
MAHAL KITA.
PERO HULI NA.
Jul 23, 2015
Jul 23, 2015 at 8:28 AM UTC
Saksi ang buwan at mga bitwin
sa araw ng tayo'y nagkakilala.
Bawa't kilos at galaw,
at tinginan ng mga mata.
Saksi ang bawa't taong nakapansin
ng lambing ng pag-uusap
at kay lagkit ng mga tingin.
Saksi ang mga nanood sa entablado
kung pano mo siya napatawa
sa isang eksenang sa script eh wala.
Saksi ang mga guro't ka-eskwela
sa isang pag-kakaibigang
puno ng kalokohan at saya.
Saksi ang mga kasama't kaibigan
kung paano nag-simula
ang di-inaasahang pag-iibigan.
Saksi ang mga kapamilya't ka-opisina
ang isang pag-sasamang
puno ng hirap at ligaya.
Saksi sila ng mga away at tampuhan
na pilit nating nilampasan.
Saksi ang buong mundo
sa lahat ng gulong nadaanan,
pero isang Saksi ang gumawa ng paraan.
Naging Saksi ang Diyos ng mga
pangakong binitawan,
na di kailanma'y maghihiwalay anoman ang pagdaraanan.
Kaya’t narito akong muli
para tumupad ng pangako.
Na buong buhay kang pagsisilbihan, mamahalin at
di kailanman pa’y susuko.
- July 8, 2010
Jul 7, 2010
Jul 7, 2010 at 10:27 PM UTC
Akala ko dati ay tama ang pinasok ko,
Ngayon sa aking pag munu-muni’y aking napagtanto
Hinyaan kitang pumasok sa puso ko
Di ko alam na ito’y wawasakin mo.
Noon ako ay nagpakatanga sa iyo
Marahil ay mahal kita kahit ika’y gago…
Noong panahon na lumisan ka
Lahat ng pagmamahal ko saiyo ay nawala.
Noon ay nanumpa ka’t nangako
Hindi ko alam na ito pala’y mapapako,
Sabi mo hindi mo ako sasaktan, alam mo bang sa ginawa
Mo ay para mo na rin akong sinasakal?
Para kang kabute na sumulpot sa kong saan
Ngunit bula namang maturingan;
Pinaghirapan mo akong madungkit ang masaklap lang
Ay binitiwan mo’t di na nagbalik.
Sa tuwina ay maririnig ko
Ang malakas na batingaw sa isang sulok
“TangaLang, TangaLang, TangaLang”
Napatawa na lang ako at napatungo, parang tanga lang.
Jul 9, 2019
Jul 9, 2019 at 12:47 AM UTC
Nobita's Rainy Search for Joy
Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa,
Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa,
"Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot,
Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit.
"Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip,
"Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag."
Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa,
Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa.
Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos,
Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat,
"Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin,
Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal.
Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan,
"Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa,
"Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?"
Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok.
"Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili,
"Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa."
Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya,
Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim.
Isang video ang naisip, tila nakakatawa,
Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis,
"Maraming nanood, sana’y malaman mo,
Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko."
"Kapag kasama kita, parang walang hanggan,"
Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim,
Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho,
Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot.
Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim,
"Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw."
Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning,
Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig.
At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa,
Makakasama si Joy, sa hirap at saya.
"Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya,
Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala."
Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento,
Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo.
Kahit anong ulan, kahit anong bagyo,
Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.
Sep 21, 2024
Sep 21, 2024 at 11:26 AM UTC