"mariin" poems - Hello Poetry

I. Heto na naman ang panahon na naman ng tag-ulan. Ating ala-ala ay dahan-dahang nagsisibalikan, Sa aking mumunting isipan. Mga ala-alang na hindi na dapat pang binabalikan. II. Naalala ko pa noon ang ating unang ulan, Sa kung paano mo ako hagkan, Sapagkat pareho tayong nangingig ang katawan. Niyakap kita ng mahigpit at halos ayaw na kitang pakawalan. III. Pareho tayong tahimik ng mga gabing 'yun, Hindi tayo nag-uusap nasa iba ang atensyon. Bigla kang bumalikwas at sa akin ika'y napatingin. Ako'y panandaliang nagulat at ako'y umiba ng tingin. IV. Napukaw ang atensyon mo ng iyon ay aking gawin, Ika'y nagtanong: “Mahal, anong ba’t 'di ka makatingin?” Nagulat ako sa tanong mo, 'di ko alam ang sasabihin. Sagot ko'y: kaswal na “Wala” at ika'y niyakap ng mariin. V. Bigla akong nagising sa katotohanan, Kaya’t akin ng tinigilan ang pag-iisip ng kalungkutan. Kung itatanong n'yong nasaan na s'ya. Nandun s'ya sa langit kapiling ang Diyos Ama. VI. Oh, ulan! Kasalanan mo talaga 'to! Kaya ngayon sila'y muling tumatangis mula sa mata ko. Hayaan n'yo na ako, Ganito na talaga siguro ang epekto ng mga ulan sa buhay ko.

0

Jul 8, 2015

Jul 8, 2015 at 11:53 AM UTC

thealltimejor

Ang Ala-ala Sa Unang Yakap Sa Ulan

I. Heto na naman ang panahon na naman ng tag-ulan. Ating ala-ala ay dahan-dahang nagsisibalikan, Sa aking mumunting isipan. Mga ala-alang na hindi na dapat pang binabalikan. II. Naalala ko pa noon ang ating unang ulan, Sa kung paano mo ako hagkan, Sapagkat pareho tayong nangingig ang katawan. Niyakap kita ng mahigpit at halos ayaw na kitang pakawalan. III. Pareho tayong tahimik ng mga gabing 'yun, Hindi tayo nag-uusap nasa iba ang atensyon. Bigla kang bumalikwas at sa akin ika'y napatingin. Ako'y panandaliang nagulat at ako'y umiba ng tingin. IV. Napukaw ang atensyon mo ng iyon ay aking gawin, Ika'y nagtanong: “Mahal, anong ba’t 'di ka makatingin?” Nagulat ako sa tanong mo, 'di ko alam ang sasabihin. Sagot ko'y: kaswal na “Wala” at ika'y niyakap ng mariin. V. Bigla akong nagising sa katotohanan, Kaya’t akin ng tinigilan ang pag-iisip ng kalungkutan. Kung itatanong n'yong nasaan na s'ya. Nandun s'ya sa langit kapiling ang Diyos Ama. VI. Oh, ulan! Kasalanan mo talaga 'to! Kaya ngayon sila'y muling tumatangis mula sa mata ko. Hayaan n'yo na ako, Ganito na talaga siguro ang epekto ng mga ulan sa buhay ko.

30

GABI (Night) Ayan nanaman si araw, iniwan nanaman niya ako. Tinapos nanaman niya ang maghapon sa paglubog. Tinanggal nanaman niya ang liwanag sa paligid ko. At iniwan nanaman niya akong nakatanaw sa malayo, sa tabi ng bintana, minamasdan ang pagpasok ng dilim, hinahanap ang buwan at mga bituin. Ang tanawing ito ang nagpapa-alala sa akin na “There is always light, even in the darkest times”. Kasabay ng pagpasok ng dilim ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. Nasaan si Paulo? ang tanong ko sa sarili ko. Hinahanap ko nanaman siya, sa tuwing sasapit ang ganitong oras. Kailan ko kaya siya ulit makikita? Kailan kaya kami ulit magkakasama? Lumipas nanaman ang isang maghapon na hindi ko nasilayan si Paulo. Ipinikit ko ang aking mga mata ng mariin, kasabay pa rin ang mga munting luha na patuloy lang sa pagpatak habang iginuguhit ko ang kanyang mukha sa aking isipan, habang ninanais ko na mahawakan ang kanyang kamay sa sandaling iyun. Nangiti na sana ako, kaso pagdilat ko, ako lang pala mag-isa ang nandito, at kathang isip ko lang ang lahat. Napabuntong hininga ako ng napakalalim, at sa paglabas ko ng hangin sa aking katawan naisipan ko nalang na pumikit ulit at manalangin. “Ama, kung anuman po ang Inyong ginawang plano sa amin ay Siya pong masusunod at malugod ko pong tinatanggap. Alam ko po na may magandang dahilan ang lahat ng nangyayari sa amin na ayon sa Inyong kagustuhan. Ang dasal ko lang po ay Nawa sana tulungan Ninyo kaming makita at malaman ang dahilan ng lahat ng ito. Bigyan Ninyo kami ng lakas ng loob at sapat na pananampalataya upang kumapit pa, huwag sumuko at hawak kamay na harapin ang pagsubok na ito. Hayaan Nyo po kaming patuloy na manalangin, gawing sandalan ang isa’t-isa, at gawin Kayong sentro ng aming pagmamahalan sa kabila ng lahat. Amen. ” At tuluyan ko ng ipinikit ang aking mata sa pagtulog, nagbabakasakaling kahit sa panaginip man lang ay mahagkan ko siya at makasama.

0

Oct 27, 2015

Oct 27, 2015 at 8:27 PM UTC

RLFRN

Nasaan si Paulo? (Part I)

GABI (Night) Ayan nanaman si araw, iniwan nanaman niya ako. Tinapos nanaman niya ang maghapon sa paglubog. Tinanggal nanaman niya ang liwanag sa paligid ko. At iniwan nanaman niya akong nakatanaw sa malayo, sa tabi ng bintana, minamasdan ang pagpasok ng dilim, hinahanap ang buwan at mga bituin. Ang tanawing ito ang nagpapa-alala sa akin na “There is always light, even in the darkest times”. Kasabay ng pagpasok ng dilim ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. Nasaan si Paulo? ang tanong ko sa sarili ko. Hinahanap ko nanaman siya, sa tuwing sasapit ang ganitong oras. Kailan ko kaya siya ulit makikita? Kailan kaya kami ulit magkakasama? Lumipas nanaman ang isang maghapon na hindi ko nasilayan si Paulo. Ipinikit ko ang aking mga mata ng mariin, kasabay pa rin ang mga munting luha na patuloy lang sa pagpatak habang iginuguhit ko ang kanyang mukha sa aking isipan, habang ninanais ko na mahawakan ang kanyang kamay sa sandaling iyun. Nangiti na sana ako, kaso pagdilat ko, ako lang pala mag-isa ang nandito, at kathang isip ko lang ang lahat. Napabuntong hininga ako ng napakalalim, at sa paglabas ko ng hangin sa aking katawan naisipan ko nalang na pumikit ulit at manalangin. “Ama, kung anuman po ang Inyong ginawang plano sa amin ay Siya pong masusunod at malugod ko pong tinatanggap. Alam ko po na may magandang dahilan ang lahat ng nangyayari sa amin na ayon sa Inyong kagustuhan. Ang dasal ko lang po ay Nawa sana tulungan Ninyo kaming makita at malaman ang dahilan ng lahat ng ito. Bigyan Ninyo kami ng lakas ng loob at sapat na pananampalataya upang kumapit pa, huwag sumuko at hawak kamay na harapin ang pagsubok na ito. Hayaan Nyo po kaming patuloy na manalangin, gawing sandalan ang isa’t-isa, at gawin Kayong sentro ng aming pagmamahalan sa kabila ng lahat. Amen. ” At tuluyan ko ng ipinikit ang aking mata sa pagtulog, nagbabakasakaling kahit sa panaginip man lang ay mahagkan ko siya at makasama.

52

Isang lubid na kung saan nagsimula ang lahat Naroon ang mga kamay nating nakahawak Kasabay nito ang marahan **** paghatak. Ramdam ko ang mariin nating pagkapit Mula nung unti-unti tayong sa isa't-isa'y nagkalapit Ngunit masyadong magaspang ang lubid Nanaisin kong bumitaw na lang sa ngawit at manhid. Nagkamali ata tayo nang kinuha Tingin ko nakalaan ang lubid na ito para sa iba Sapat na yung nakilala natin ang bawat isa Bitawan na natin ang katagang "akala natin tayo na para sa isa't-isa" Mas mabuti nang ganito Mas mainam kung bibitaw na tayong pareho Pasasaan pa't doon din naman tayo tutungo Kung saan ang ikaw at ako ay nasa magkabilang dulo. Bumitaw na tayo...

0

Apr 22, 2018

Apr 22, 2018 at 8:58 PM UTC

angelidane

"Lubid"

Isang lubid na kung saan nagsimula ang lahat Naroon ang mga kamay nating nakahawak Kasabay nito ang marahan **** paghatak. Ramdam ko ang mariin nating pagkapit Mula nung unti-unti tayong sa isa't-isa'y nagkalapit Ngunit masyadong magaspang ang lubid Nanaisin kong bumitaw na lang sa ngawit at manhid. Nagkamali ata tayo nang kinuha Tingin ko nakalaan ang lubid na ito para sa iba Sapat na yung nakilala natin ang bawat isa Bitawan na natin ang katagang "akala natin tayo na para sa isa't-isa" Mas mabuti nang ganito Mas mainam kung bibitaw na tayong pareho Pasasaan pa't doon din naman tayo tutungo Kung saan ang ikaw at ako ay nasa magkabilang dulo. Bumitaw na tayo...

17

Para sa puso kong handang lumisan, Para sa puso kong di na kaya pa ang masaktan. Para sa tibok nitong unti-unting nauupos, Para sa mga luhang unti-unting nauubos. Para sa puso kong nagdurusa, Para sa puso kong sumisigaw: “Tama na! Tama na”. Para sa mga taong kinuha ang lahat ng iyo, Para sa mga taong nakalimutan na ikaw din naman ay tao. Para sa mga gabing wala kang ibang binigkas kung hindi siya, Para sa mga araw na nagbabalatkayo kang masaya. Ang lahat ay lilipas din, Kapit lang, Dasal ng mariin.

0

Feb 10, 2016

Feb 10, 2016 at 2:29 PM UTC

curiousowldiary

Para sa puso ko

Para sa puso kong handang lumisan, Para sa puso kong di na kaya pa ang masaktan. Para sa tibok nitong unti-unting nauupos, Para sa mga luhang unti-unting nauubos. Para sa puso kong nagdurusa, Para sa puso kong sumisigaw: “Tama na! Tama na”. Para sa mga taong kinuha ang lahat ng iyo, Para sa mga taong nakalimutan na ikaw din naman ay tao. Para sa mga gabing wala kang ibang binigkas kung hindi siya, Para sa mga araw na nagbabalatkayo kang masaya. Ang lahat ay lilipas din, Kapit lang, Dasal ng mariin.

12