"lampara" poems - Hello Poetry

Nakita ko ang sarili kong naglalakad sa pasilyo ng kawalan at makaraa'y sinisid ang karagatan ng katanungan, nasaan ako? hinanap ko ang kasagutan, mapa o daan sa bawat ingay na binibigkas ng mga tao sa paligid ko. At kahit nasanay na'y natigilan ako, pero kasi hindi pwede 'to. Nabuo ko na naman ang pangalan mo. pasensya na pero sa tuwing ako'y nawawala sa landas o nararamdaman kong lumalayo ako binibigkas ko ito sa pag asang ibabalik ako nito sa kaharian na gawa sa mga ngiti at tawa mo na mag-isa kong binuo o simpleng papunta lang sa tabi mo. Naliligaw ako, hindi ko alam kung saan pupunta o kung may paroroonan man lang ba, pero patuloy akong maglalaboy at tatakbo sa realidad na gusto na kita, tatakbo sa nararamdaman pero lilingon paminsan minsan dahil umaasa ako, kahit walang kasiguraduhan, hinahanap mo rin ako dala ang isang lampara. Umaasa ako na ikaw nga ang mapa, ibubulong ko sa hangin ang mga salita kasabay ng isang malalim na buntunghininga. "Asan ka na?"

0

Jun 3, 2016

Jun 3, 2016 at 2:04 AM UTC

anonymous-rae

Ligaw

Nakita ko ang sarili kong naglalakad sa pasilyo ng kawalan at makaraa'y sinisid ang karagatan ng katanungan, nasaan ako? hinanap ko ang kasagutan, mapa o daan sa bawat ingay na binibigkas ng mga tao sa paligid ko. At kahit nasanay na'y natigilan ako, pero kasi hindi pwede 'to. Nabuo ko na naman ang pangalan mo. pasensya na pero sa tuwing ako'y nawawala sa landas o nararamdaman kong lumalayo ako binibigkas ko ito sa pag asang ibabalik ako nito sa kaharian na gawa sa mga ngiti at tawa mo na mag-isa kong binuo o simpleng papunta lang sa tabi mo. Naliligaw ako, hindi ko alam kung saan pupunta o kung may paroroonan man lang ba, pero patuloy akong maglalaboy at tatakbo sa realidad na gusto na kita, tatakbo sa nararamdaman pero lilingon paminsan minsan dahil umaasa ako, kahit walang kasiguraduhan, hinahanap mo rin ako dala ang isang lampara. Umaasa ako na ikaw nga ang mapa, ibubulong ko sa hangin ang mga salita kasabay ng isang malalim na buntunghininga. "Asan ka na?"

5

Unti-unting naghahari ang dilim Sa sulok ng lumang kamalig Isang papel at lapis na hinahawakan nang mahigpit At ang buwan ay sumisilong Sa anino ng mundo Batbat ng bituin ang langit Sa bulag na panganoorin May galak na maiguguhit Sa kapintasan ng tinta Ang saysay ng buhay malilirip Sa kumukutitap na lampara Lahat ay nakapiring Habang sa luklukan ang gabi Nalilingid ang katotohanan Ngunit maaaring isulat ng pipi Luluha ang birhen Sa awit ng mga pipit Ang pagsasalaysay sa buhay Ay kapana kapanabik Kung may hirap at pasakit Ngunit hanggang kailan ang pagtitiis sa lumulubog na kapalaran Umaaninag sa pawid at Sa mukhang nagugululumihanan Lumilipas ang sandali nang marahan Mahirap suyuin ang hangin Hindi madali ang mabuhay Magpatangay sana upang makalaya gaya ng lumulutang na saranggola sa habag ng gabi't tala

0

Oct 26, 2019

Oct 26, 2019 at 6:10 AM UTC

haringibon

Saranggola sa Hating gabi

Unti-unting naghahari ang dilim Sa sulok ng lumang kamalig Isang papel at lapis na hinahawakan nang mahigpit At ang buwan ay sumisilong Sa anino ng mundo Batbat ng bituin ang langit Sa bulag na panganoorin May galak na maiguguhit Sa kapintasan ng tinta Ang saysay ng buhay malilirip Sa kumukutitap na lampara Lahat ay nakapiring Habang sa luklukan ang gabi Nalilingid ang katotohanan Ngunit maaaring isulat ng pipi Luluha ang birhen Sa awit ng mga pipit Ang pagsasalaysay sa buhay Ay kapana kapanabik Kung may hirap at pasakit Ngunit hanggang kailan ang pagtitiis sa lumulubog na kapalaran Umaaninag sa pawid at Sa mukhang nagugululumihanan Lumilipas ang sandali nang marahan Mahirap suyuin ang hangin Hindi madali ang mabuhay Magpatangay sana upang makalaya gaya ng lumulutang na saranggola sa habag ng gabi't tala

31

Me gustas cuando callas porque estas como ausente, y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca. Parece que los ojos se te hubieran volado y parece que un beso te cerrara la boca. Como todas las cosas estan llenas de mi alma emerges de las cosas, llena del alma mia. Mariposa de sueno, te pareces a mi alma, y te pareces a la palabra melancolia. Me gustas cuando callas y estas como distante. Y estas como quejandote, mariposa en arrullo. Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza: dejame que me calle con el silencio tuyo. Dejame que te hable tambien con tu silencio claro como una lampara, simple como un anillo. Eres como la noche, callada y constelada. Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo. Me gustas cuando callas porque estas como ausente. Distante y dolorosa como si hubieras muerto. Una palabra entonces, una sonrisa bastan. Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto. I like you when you are quiet because it is as though you are absent, and you hear me from far away, and my voice does not touch you. It looks as though your eyes had flown away and it looks as if a kiss had sealed your mouth. Like all things are full of my soul You emerge from the things, full of my soul. Dream butterfly, you look like my soul, and you look like a melancoly word. I like you when you are quiet and it is as though you are distant. It is as though you are complaining, butterfly in lullaby. And you hear me from far away, and my voice does not reach you: let me fall quiet with your own silence. Let me also speak to you with your silence Clear like a lamp, simple like a ring. You are like the night, quiet and constellated. Your silence is of a star, so far away and solitary. I like you when you are quiet because it is as though you are absent. Distant and painful as if you had died. A word then, a smile is enough. And I am happy, happy that it is not true.

0

Nov 21, 2012

Nov 21, 2012 at 9:05 AM UTC

dry-saphhire-gin

Me Gustas Cuando Callas/I Like You When You Are Quiet by: Pablo Neruda

Me gustas cuando callas porque estas como ausente, y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca. Parece que los ojos se te hubieran volado y parece que un beso te cerrara la boca. Como todas las cosas estan llenas de mi alma emerges de las cosas, llena del alma mia. Mariposa de sueno, te pareces a mi alma, y te pareces a la palabra melancolia. Me gustas cuando callas y estas como distante. Y estas como quejandote, mariposa en arrullo. Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza: dejame que me calle con el silencio tuyo. Dejame que te hable tambien con tu silencio claro como una lampara, simple como un anillo. Eres como la noche, callada y constelada. Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo. Me gustas cuando callas porque estas como ausente. Distante y dolorosa como si hubieras muerto. Una palabra entonces, una sonrisa bastan. Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto. I like you when you are quiet because it is as though you are absent, and you hear me from far away, and my voice does not touch you. It looks as though your eyes had flown away and it looks as if a kiss had sealed your mouth. Like all things are full of my soul You emerge from the things, full of my soul. Dream butterfly, you look like my soul, and you look like a melancoly word. I like you when you are quiet and it is as though you are distant. It is as though you are complaining, butterfly in lullaby. And you hear me from far away, and my voice does not reach you: let me fall quiet with your own silence. Let me also speak to you with your silence Clear like a lamp, simple like a ring. You are like the night, quiet and constellated. Your silence is of a star, so far away and solitary. I like you when you are quiet because it is as though you are absent. Distant and painful as if you had died. A word then, a smile is enough. And I am happy, happy that it is not true.

40

Malamig na ang hangin Na dumadampi sa pisngi Ang usok na umiimbulog Sa langit Ay lumalamlam na sa paningin Ang tunog ng mga instrumentong pansaliw Sa tula na ginawang awit Ay di na naririnig Ang pagkalugami sa nakaraan, Ang bakas ng kahirapan Ay di na nagpapaligalig, Nagpapasimangot nang magunita sa sandali Kung noon sa bawat araw ay masigasig, Sa kinabukasa'y nananabik Di na ngayon Sapagkat sa dapithapon nahuhumaling Ang nagpupuyos na liwanag Sa dakong silangan Na dati'y mainam pagmasdan Ay nakakasilaw Ang takipsilim sumisimbolo ng kalumbayan Ay isa na na tanawin Para sa kagalakan ng kaluluwa Ang unos at karimlan Pag nasa luklukan Ay isa lamang pangkaraniwan Pag may lampara Na hindi ka iiwan

0

May 25, 2020

May 25, 2020 at 11:41 PM UTC

haringibon

Lampara

Malamig na ang hangin Na dumadampi sa pisngi Ang usok na umiimbulog Sa langit Ay lumalamlam na sa paningin Ang tunog ng mga instrumentong pansaliw Sa tula na ginawang awit Ay di na naririnig Ang pagkalugami sa nakaraan, Ang bakas ng kahirapan Ay di na nagpapaligalig, Nagpapasimangot nang magunita sa sandali Kung noon sa bawat araw ay masigasig, Sa kinabukasa'y nananabik Di na ngayon Sapagkat sa dapithapon nahuhumaling Ang nagpupuyos na liwanag Sa dakong silangan Na dati'y mainam pagmasdan Ay nakakasilaw Ang takipsilim sumisimbolo ng kalumbayan Ay isa na na tanawin Para sa kagalakan ng kaluluwa Ang unos at karimlan Pag nasa luklukan Ay isa lamang pangkaraniwan Pag may lampara Na hindi ka iiwan

28

Siguro lasa kang langit E, paano ko malalaman, Papunta akong impyerno? Masarap igapang ang kamay ko, Sa malambot **** balat Masarap amuy-amuyin, Ang madulas **** buhok Masarap yakapin ng mahigpit, Ang nakakaakit **** katawan Katabi ng nagbabagang lampara, Ako’y pawisan na nagsasamantala Ikaw na umuungol sa tainga kong manhid At alam nating walang makakarinig Mabango **** damit na punit-punit, Sa matindi **** paglaban Mabango **** katawan na nagkapasa Sa mahigpit kong paghawak Mabango **** hininga na dumaraan Sa aking mismong lalamunan at baga Siguro lasa kang langit E, paano ko malalaman, Papunta akong impyerno?

0

Feb 15, 2015

Feb 15, 2015 at 5:44 AM UTC

peetorpan

Paano ko Malalaman?

Siguro lasa kang langit E, paano ko malalaman, Papunta akong impyerno? Masarap igapang ang kamay ko, Sa malambot **** balat Masarap amuy-amuyin, Ang madulas **** buhok Masarap yakapin ng mahigpit, Ang nakakaakit **** katawan Katabi ng nagbabagang lampara, Ako’y pawisan na nagsasamantala Ikaw na umuungol sa tainga kong manhid At alam nating walang makakarinig Mabango **** damit na punit-punit, Sa matindi **** paglaban Mabango **** katawan na nagkapasa Sa mahigpit kong paghawak Mabango **** hininga na dumaraan Sa aking mismong lalamunan at baga Siguro lasa kang langit E, paano ko malalaman, Papunta akong impyerno?

22

Abalang-abala ka sa pagtitipa ng istoryang nais **** magawa. Hindi inalintana ang malamig na simoy ng hanging pumapasok mula sa bintana ng iyong silid. Nasa kalagitnaan ka na ng iyong pagsusulat ng biglang namatay ang liwanag sa iyong silid. Napatigil ka at doon ay damang dama mo na ang lamig na nanunuot sa iyong balat. Tinanggal mo ang iyong antipara at nagsimulang kumapa-kapa sa dingding upang matunton ang kinaroroonan iyong maliit na lampara. Nagsimula ka nang magbilang mula sa sampu sa iyong isipan Sampu. Siyam. Walo. Pito. Anim. Lima. Nasa panglima ka pa lamang nang may napansin kang liwanag na tumatagos sa iyong silid mula sa iyong bintana. Apat. Sinundan mo ang liwanag na iyon nang magbilang ka na ng... Tatlo. Dalawa. Isa. Sumigaw ka sa pagkagulat nang tumapat ka sa repleksiyon ng liwanag na iyon. Ang sigaw mo ay umabot sa buong silid mo hanggang sa inyong bahay. At doon ay narinig mo ang mga yabag na patakbo sa iyong silid. Nang bumukas ang pintuan ng iyong kuwarto ay tumambad sa iyo ang liwanag. Tinanong ka ng iyong ina at kapatid. "Akala naming kung ano na ang nangyari sa iyo e," "Repleksiyon mo lang pala ang nakita mo," "Natakot ka sa mukha mo?" Pinigilan **** huwag tumawa nang mapalingon ka sa isang salaming kasing tangkad mo lamang at doon ay nakita mo ang iyong... Kawangis.

0

Aug 22, 2017

Aug 22, 2017 at 2:24 PM UTC

eugene

Kawangis

Abalang-abala ka sa pagtitipa ng istoryang nais **** magawa. Hindi inalintana ang malamig na simoy ng hanging pumapasok mula sa bintana ng iyong silid. Nasa kalagitnaan ka na ng iyong pagsusulat ng biglang namatay ang liwanag sa iyong silid. Napatigil ka at doon ay damang dama mo na ang lamig na nanunuot sa iyong balat. Tinanggal mo ang iyong antipara at nagsimulang kumapa-kapa sa dingding upang matunton ang kinaroroonan iyong maliit na lampara. Nagsimula ka nang magbilang mula sa sampu sa iyong isipan Sampu. Siyam. Walo. Pito. Anim. Lima. Nasa panglima ka pa lamang nang may napansin kang liwanag na tumatagos sa iyong silid mula sa iyong bintana. Apat. Sinundan mo ang liwanag na iyon nang magbilang ka na ng... Tatlo. Dalawa. Isa. Sumigaw ka sa pagkagulat nang tumapat ka sa repleksiyon ng liwanag na iyon. Ang sigaw mo ay umabot sa buong silid mo hanggang sa inyong bahay. At doon ay narinig mo ang mga yabag na patakbo sa iyong silid. Nang bumukas ang pintuan ng iyong kuwarto ay tumambad sa iyo ang liwanag. Tinanong ka ng iyong ina at kapatid. "Akala naming kung ano na ang nangyari sa iyo e," "Repleksiyon mo lang pala ang nakita mo," "Natakot ka sa mukha mo?" Pinigilan **** huwag tumawa nang mapalingon ka sa isang salaming kasing tangkad mo lamang at doon ay nakita mo ang iyong... Kawangis.

22

Mauubos na naman ang mga pahina ng kalendaryo, Sabay-sabay nating pupunitin Kalakip ang bawat pangakong Akala nating matutupad sa kasalukuyan. Gayunpaman, ang lahat ng ating tinatamasa’y Tunay ngang may iisang Tagapagbigay ng Biyaya.. Mag-iba man ang anyo ng Kanyang pag-ibig, Mag-iba man ang ihip ng hangin, Maging mitsa man ang mga delubyo Ng saklolo sa pawang dalampasigan at kabundukan, Ay Hindi pa rin titigil ang ating pagsamba. Naubos na ang mga taong nagsasabit ng parol Sa kani-kanilang tahana’y Patuloy pa rin ang ating pananampalatayang Matatamasa natin ang mga pangako Niyang Gaya ng mga bituing Pahiwatig Nya Kay Abraham. Ang bahaghari na naging simbolo ng iba’y May iisa pa ring pangakong ibinabandera Sa mga totoong may pananampalataya. Tayo'y nagpapalit-anyo Sa bawat pagsipat ng mga pagsubok, Sa bawat pagsirit ng mga tanikalang Akala ng dilim ay tutupok sa ating mga lampara Habang tayo’y naghihintay — Naghihintay sa pagbabalik ng ating Hari Na Siya ring kabiyak ng ating kabuuan. Sa bawat araw na lumipas at lilipas pa’y Wag nating kalimutang Ito ang taong tayo’y nagpatuloy Sa ating pakikibaka sa kadiliman. At tayo’y patuloy na bumangon Sa kabila ng mga nakatatalisod Na paghuhukom ng mundo.

0

Oct 8, 2021

Oct 8, 2021 at 10:41 PM UTC

psalmiseta

Mga Simbolong Alaala

Mauubos na naman ang mga pahina ng kalendaryo, Sabay-sabay nating pupunitin Kalakip ang bawat pangakong Akala nating matutupad sa kasalukuyan. Gayunpaman, ang lahat ng ating tinatamasa’y Tunay ngang may iisang Tagapagbigay ng Biyaya.. Mag-iba man ang anyo ng Kanyang pag-ibig, Mag-iba man ang ihip ng hangin, Maging mitsa man ang mga delubyo Ng saklolo sa pawang dalampasigan at kabundukan, Ay Hindi pa rin titigil ang ating pagsamba. Naubos na ang mga taong nagsasabit ng parol Sa kani-kanilang tahana’y Patuloy pa rin ang ating pananampalatayang Matatamasa natin ang mga pangako Niyang Gaya ng mga bituing Pahiwatig Nya Kay Abraham. Ang bahaghari na naging simbolo ng iba’y May iisa pa ring pangakong ibinabandera Sa mga totoong may pananampalataya. Tayo'y nagpapalit-anyo Sa bawat pagsipat ng mga pagsubok, Sa bawat pagsirit ng mga tanikalang Akala ng dilim ay tutupok sa ating mga lampara Habang tayo’y naghihintay — Naghihintay sa pagbabalik ng ating Hari Na Siya ring kabiyak ng ating kabuuan. Sa bawat araw na lumipas at lilipas pa’y Wag nating kalimutang Ito ang taong tayo’y nagpatuloy Sa ating pakikibaka sa kadiliman. At tayo’y patuloy na bumangon Sa kabila ng mga nakatatalisod Na paghuhukom ng mundo.

34

Ikaw ang araw na nagiging dahilan ng pagbangon ko Ang gumigising pagtapos masilayan ang madilim na tanawin sa pagtulog ko Ang kasabay ngumiti ng liwanag na sumilisip sa aking bintana At ang simbolo ng kagandahan tuwing umaga Kung tutuusin ay inggit ako sa ulap at kalangitan Sila ang lagi **** kasama at nahahagkan Tila sila ang nagbibigay sayo ng hinahanap **** ligaya Habang ako nama'y kahit titigan kay hindi kaya Laking pasalamat ko sayo reynang araw Dahil ikaw ang gabay ko sa aking paglakbay Ang nagmistulang lampara sa daanan ko tuwing gabi At ang kahalili ng buwan na sinasamahan ako tuwing walang katabi Mahal kong Sol, kapag dumating ang araw na ika'y pagod na Kapag ang iyong init ay di ko na nadadama At ang sarili **** liwanag ay magtatago na sa likod ng kawalan Maaari mo ba akong balikan at muling hagkan? Kung di man dumating ang umaga na ikaw ay umahong muli At maipakita sakin ang kagandahan **** natatangi Maaari bang silipin mo pa rin ako at gabayan? Kahit nagtatago ka na lamang sa likod ni luna kapag sa gabi siya'y nakaharang Di na rin naman natin malalabanan ang panahon at tadhana Kaya kung dumating ang oras na ika'y napagod nang lumutang sa mula sa silangan Ako'y mananatiling kakaway sa mula lupa Habang ninaais kang pagmasdan kahit na silaw na sa inyong kagandahan Huwag mo sanang ipagkait sa akin tuwing umaga ang napaganda **** ngiti Gisingin mo pa rin ako nang may tuwa at galak sa aking mga labi At bigyan ng init sa tuwing uulan at lalamig Dahil yan na lamang ang matitira kong alala mula sa iyong pag-ibig Sol, wag ka sanang mapagod na ipakita ang iyong liwanag Hayaan **** samahan ka ng mga kaibigan **** ulap Takpan man nila ang natatangi **** tanawin ng sanlibutan Alalahanin mo sanang mayroon pa ring ako na naghihintay sayo sa ilalim ng kalangitan.

0

Feb 16, 2021

Feb 16, 2021 at 8:08 AM UTC

BryantArinos

Paalam Sol, mula sa iyong tagahanga

Ikaw ang araw na nagiging dahilan ng pagbangon ko Ang gumigising pagtapos masilayan ang madilim na tanawin sa pagtulog ko Ang kasabay ngumiti ng liwanag na sumilisip sa aking bintana At ang simbolo ng kagandahan tuwing umaga Kung tutuusin ay inggit ako sa ulap at kalangitan Sila ang lagi **** kasama at nahahagkan Tila sila ang nagbibigay sayo ng hinahanap **** ligaya Habang ako nama'y kahit titigan kay hindi kaya Laking pasalamat ko sayo reynang araw Dahil ikaw ang gabay ko sa aking paglakbay Ang nagmistulang lampara sa daanan ko tuwing gabi At ang kahalili ng buwan na sinasamahan ako tuwing walang katabi Mahal kong Sol, kapag dumating ang araw na ika'y pagod na Kapag ang iyong init ay di ko na nadadama At ang sarili **** liwanag ay magtatago na sa likod ng kawalan Maaari mo ba akong balikan at muling hagkan? Kung di man dumating ang umaga na ikaw ay umahong muli At maipakita sakin ang kagandahan **** natatangi Maaari bang silipin mo pa rin ako at gabayan? Kahit nagtatago ka na lamang sa likod ni luna kapag sa gabi siya'y nakaharang Di na rin naman natin malalabanan ang panahon at tadhana Kaya kung dumating ang oras na ika'y napagod nang lumutang sa mula sa silangan Ako'y mananatiling kakaway sa mula lupa Habang ninaais kang pagmasdan kahit na silaw na sa inyong kagandahan Huwag mo sanang ipagkait sa akin tuwing umaga ang napaganda **** ngiti Gisingin mo pa rin ako nang may tuwa at galak sa aking mga labi At bigyan ng init sa tuwing uulan at lalamig Dahil yan na lamang ang matitira kong alala mula sa iyong pag-ibig Sol, wag ka sanang mapagod na ipakita ang iyong liwanag Hayaan **** samahan ka ng mga kaibigan **** ulap Takpan man nila ang natatangi **** tanawin ng sanlibutan Alalahanin mo sanang mayroon pa ring ako na naghihintay sayo sa ilalim ng kalangitan.

32

Isang lukot na papel ang natutulog sa harap ng lampara Nagparamdam at hinila ako patayo sa aking kama Sa aking pagbuklat, nakita ko kung gaano nagkalasug-lasog ang mga letra Kung gaano nasaktan ang bawat linya Sa pagaakalang dito matatapos ang buong kabanata Sa pagaakalang naghihikahos na ang mga salita Kaya akin ng sisimulan ang huling talata Mahal nandito na ko sa likuran ng pahina Kung saan iginuguhit ko ang maganda **** pigura Kung saan hindi na kailangan ng matinding pagbubura Sa mga linyang lagpas-lagpas na Sa mga kurbang di perpekto ang pagkakagawa Ngunit pasensya na Pasensya na dahil gumagabi na At wala ng espasyo ang boses ko sa loob ng kartera Pasensya na dahil tuluyan ng napaos ang mga pantig sa huling kabanata Nagsawa na sa bawat pigurang ginuguhit Sa bawat salitang inuukit Kaya mahal patawad Hindi ko sinasadiyang mahalin ka gamit ang itim na tinta

0

Apr 18, 2020

Apr 18, 2020 at 4:30 AM UTC

orangelime

ITIM NA TINTA

Isang lukot na papel ang natutulog sa harap ng lampara Nagparamdam at hinila ako patayo sa aking kama Sa aking pagbuklat, nakita ko kung gaano nagkalasug-lasog ang mga letra Kung gaano nasaktan ang bawat linya Sa pagaakalang dito matatapos ang buong kabanata Sa pagaakalang naghihikahos na ang mga salita Kaya akin ng sisimulan ang huling talata Mahal nandito na ko sa likuran ng pahina Kung saan iginuguhit ko ang maganda **** pigura Kung saan hindi na kailangan ng matinding pagbubura Sa mga linyang lagpas-lagpas na Sa mga kurbang di perpekto ang pagkakagawa Ngunit pasensya na Pasensya na dahil gumagabi na At wala ng espasyo ang boses ko sa loob ng kartera Pasensya na dahil tuluyan ng napaos ang mga pantig sa huling kabanata Nagsawa na sa bawat pigurang ginuguhit Sa bawat salitang inuukit Kaya mahal patawad Hindi ko sinasadiyang mahalin ka gamit ang itim na tinta

20