"lalakbayin" poems - Hello Poetry

Minsa’y nadako ako sa Kalye Pag-ibig Marahil walang karatula Ang mayroon lamang ay iilang linyang puti Salungat sa kalsada Siya rin palang tulay sa’ting tagpuan. Bawat butil ng Kanyang mukha’y Kumakapit at humihilik sa balat Sa’king palad, umaapaw ang mga ito Hihinto pa ba? Pagkat hindi handa Ang yerong gawa sa plastik Na syang bihis-bihis ng kabilang palad. Maraming yapak, aking naririnig Ngunit alam kong ang berdeng kulay Pawang hindi para sakin at sayo. Ang bawat kasuotan nila’y Tila pustura lang, ako’y nanatiling walang kibo. Unti-unti kong binagtas ang eskinita Makitid doon ngunit alam kong ito’y tama Tila kayrami pa ring paninda Ngunit ang lahat, hindi naman kabili-bili Pagkat minsanan lang ang pag-ibig na totoo Ni hindi ito kinakalakal. Hindi ko man mabili ang nais ko ngayon Masilayan man kita, bagkus likod lamang Ni hindi ko nga matanto ang itsura Basta’t sigurado ako Sa paglingon mo’y parehas na tayong handa. Malayo pa ang lalakbayin Ng pawang minanhid na mga paa Pagkat ang direksyon nati’y Sa ngayo’y alam kong Hindi pa para sa isa’t isa. Ikaw na siyang iniirog Aking hihintayin Hanggang ang oras ay tumiklop At umusbong ang panibagong bulaklak Saka natin pagmasdan Mga paru paro’t iilang kulisap, maging alitaptap. Tatandaan ko ang ating tagpuan Kung saan ihihimlay natin ang kinabukasan Buksan mo ang pusong minsang winarak Bubuuohin muna iyan ng Nasa Itaas At saka na natin isulat ang makabagong alamat. Sa Kalye Pag-ibig, tandaan mo, irog Tayo’y babalik at muling mangangarap Bubuo na panibagong larawan Na may tunay na ngiting Hahalimuyak sa mas Nakatataas. Sa Kalye Pag-ibig, Doon tayo magkita.

0

Dec 1, 2014

Dec 1, 2014 at 7:02 AM UTC

psalmiseta

Kalye Pag-ibig

Minsa’y nadako ako sa Kalye Pag-ibig Marahil walang karatula Ang mayroon lamang ay iilang linyang puti Salungat sa kalsada Siya rin palang tulay sa’ting tagpuan. Bawat butil ng Kanyang mukha’y Kumakapit at humihilik sa balat Sa’king palad, umaapaw ang mga ito Hihinto pa ba? Pagkat hindi handa Ang yerong gawa sa plastik Na syang bihis-bihis ng kabilang palad. Maraming yapak, aking naririnig Ngunit alam kong ang berdeng kulay Pawang hindi para sakin at sayo. Ang bawat kasuotan nila’y Tila pustura lang, ako’y nanatiling walang kibo. Unti-unti kong binagtas ang eskinita Makitid doon ngunit alam kong ito’y tama Tila kayrami pa ring paninda Ngunit ang lahat, hindi naman kabili-bili Pagkat minsanan lang ang pag-ibig na totoo Ni hindi ito kinakalakal. Hindi ko man mabili ang nais ko ngayon Masilayan man kita, bagkus likod lamang Ni hindi ko nga matanto ang itsura Basta’t sigurado ako Sa paglingon mo’y parehas na tayong handa. Malayo pa ang lalakbayin Ng pawang minanhid na mga paa Pagkat ang direksyon nati’y Sa ngayo’y alam kong Hindi pa para sa isa’t isa. Ikaw na siyang iniirog Aking hihintayin Hanggang ang oras ay tumiklop At umusbong ang panibagong bulaklak Saka natin pagmasdan Mga paru paro’t iilang kulisap, maging alitaptap. Tatandaan ko ang ating tagpuan Kung saan ihihimlay natin ang kinabukasan Buksan mo ang pusong minsang winarak Bubuuohin muna iyan ng Nasa Itaas At saka na natin isulat ang makabagong alamat. Sa Kalye Pag-ibig, tandaan mo, irog Tayo’y babalik at muling mangangarap Bubuo na panibagong larawan Na may tunay na ngiting Hahalimuyak sa mas Nakatataas. Sa Kalye Pag-ibig, Doon tayo magkita.

51

Ikasampung lagok na at higit pa ng mainit **** ala-ala subalit malapit man wari kung aking tinitingnan sa sulok ng napadpad na isipan sa kabilang ibayo ng mga pananaw sa malayong dalampasigan ng pagkatao, hindi ko kayang abutin ang pinutol kong pusod na sa puting lampin ay ibinalot, at ibiniting tila bituin sa mga alapaap. Maghapon ko mang lakarin mula sa aking pusong pinabango ng galapong na bagong giling, na kung saa’y tiniis ang init ng kahirapan habang isinasangag ang bawat butil ng sanlibo’t sandaang ari-muhunan mula sa masuyong pinagsikapan, pinagtiyagaang alagaan - puno ng liberikang kape ng lupang sinilangan. Malayo, malayo na ang Lipa madaling lakbayin sa malawak na kalsada na dumaraan na ngayon sa kabundukan ng Malarayat na noong musmos pa’y malayo, malayo, malayo . . . tanging nakakarating lamang ay mga uwak at sabay-sabay na lumilipad na tagak sa takip-silim nama’y mga nagsasalimbayang kabag. Noo’y maliliit pa ang puno ng sintunis Ngayo’y natabunan na ng palitadang makinis Hinahanap ko ang lungga ng dagang bulilit At puno ng bitungol sa unahan ng lumang bahay na inaakyat ng mga paslit napawi na rin ang matayog na tahanan tila binura ng kapalaran at mistulang iginuhit ng chalk lamang sa pisara’y kumupas na larawan. Natabunan na ng bundok ng mga alikabok ng ala-ala, wala na tahanan, o ang lumang pisara tila nawaglit ang apat na dekada Malayo na ang lumang Lipa at katulad ng dahong alamat ng ngalan nya makating-masakit at di makakalimutan ang mga karanasan at mga aral na dala Kung wala na ang bigas na kinanda magtitiis ako sa samyo ng binlid at ipa Kung wala na ang pinipig at nilupak sa baraka kahit budbod at lumang latik ay yayamanin na Lalakbayin ko’y lubhang malayo pa Ngunit sinisinta ika’y makakaasa: Ang pinanggalingan, ang pinagmulan, lilingunin tuwina.

0

Feb 14, 2020

Feb 14, 2020 at 9:15 PM UTC

JunLit

Kapeng Barako X

Ikasampung lagok na at higit pa ng mainit **** ala-ala subalit malapit man wari kung aking tinitingnan sa sulok ng napadpad na isipan sa kabilang ibayo ng mga pananaw sa malayong dalampasigan ng pagkatao, hindi ko kayang abutin ang pinutol kong pusod na sa puting lampin ay ibinalot, at ibiniting tila bituin sa mga alapaap. Maghapon ko mang lakarin mula sa aking pusong pinabango ng galapong na bagong giling, na kung saa’y tiniis ang init ng kahirapan habang isinasangag ang bawat butil ng sanlibo’t sandaang ari-muhunan mula sa masuyong pinagsikapan, pinagtiyagaang alagaan - puno ng liberikang kape ng lupang sinilangan. Malayo, malayo na ang Lipa madaling lakbayin sa malawak na kalsada na dumaraan na ngayon sa kabundukan ng Malarayat na noong musmos pa’y malayo, malayo, malayo . . . tanging nakakarating lamang ay mga uwak at sabay-sabay na lumilipad na tagak sa takip-silim nama’y mga nagsasalimbayang kabag. Noo’y maliliit pa ang puno ng sintunis Ngayo’y natabunan na ng palitadang makinis Hinahanap ko ang lungga ng dagang bulilit At puno ng bitungol sa unahan ng lumang bahay na inaakyat ng mga paslit napawi na rin ang matayog na tahanan tila binura ng kapalaran at mistulang iginuhit ng chalk lamang sa pisara’y kumupas na larawan. Natabunan na ng bundok ng mga alikabok ng ala-ala, wala na tahanan, o ang lumang pisara tila nawaglit ang apat na dekada Malayo na ang lumang Lipa at katulad ng dahong alamat ng ngalan nya makating-masakit at di makakalimutan ang mga karanasan at mga aral na dala Kung wala na ang bigas na kinanda magtitiis ako sa samyo ng binlid at ipa Kung wala na ang pinipig at nilupak sa baraka kahit budbod at lumang latik ay yayamanin na Lalakbayin ko’y lubhang malayo pa Ngunit sinisinta ika’y makakaasa: Ang pinanggalingan, ang pinagmulan, lilingunin tuwina.

58

ANG AKING PAG-IBIG AT DAMDAMIN LAGI SA BALAG NG ALANGANIN HINAHANAP SA IHIP NG HANGIN ANG SAGOT SA AKING PANALANGIN SAN KO MAN IBALING ANG PANINGIN LAGI KA SA AKING PANGITAIN PAG-IBIG KO’Y TULAD NG AWITIN MALAMYOS ANG HIMIG NGUNIT BITIN PAG-IBIG KO’Y WAGAS ANG HANGARIN KAHIT SAAN IKA’Y HAHANAPIN KALANGITA’Y AKING LILIPARIN MGA PAGSUBOK AY HAHARAPIN ANO MANG LAYO AY LALAKBAYIN LALIM NG DAGAT AY SISISIRIN LAHAT NG PARAAN AY GAGAWIN MAKAMIT LANG ANG MITHIIN KALAGAYAN NG PUSO’Y SABIHIN SITWASYON AY WAG NG PAHIRAPIN PUSO KO’Y DI NAMAN MARAMDAMIN KATAPATAN LANG ANG PAIRALIN PAG-IBIG MO’Y AKING GIGISINGIN KAMALAYAN AY PAG-AALABIN HABANG BUHAY KITANG MAMAHALIN DAHIL IKAW ANG LAHAT SA AKIN

0

Aug 30, 2020

Aug 30, 2020 at 10:59 PM UTC

Naztriv

MITHIIN

ANG AKING PAG-IBIG AT DAMDAMIN LAGI SA BALAG NG ALANGANIN HINAHANAP SA IHIP NG HANGIN ANG SAGOT SA AKING PANALANGIN SAN KO MAN IBALING ANG PANINGIN LAGI KA SA AKING PANGITAIN PAG-IBIG KO’Y TULAD NG AWITIN MALAMYOS ANG HIMIG NGUNIT BITIN PAG-IBIG KO’Y WAGAS ANG HANGARIN KAHIT SAAN IKA’Y HAHANAPIN KALANGITA’Y AKING LILIPARIN MGA PAGSUBOK AY HAHARAPIN ANO MANG LAYO AY LALAKBAYIN LALIM NG DAGAT AY SISISIRIN LAHAT NG PARAAN AY GAGAWIN MAKAMIT LANG ANG MITHIIN KALAGAYAN NG PUSO’Y SABIHIN SITWASYON AY WAG NG PAHIRAPIN PUSO KO’Y DI NAMAN MARAMDAMIN KATAPATAN LANG ANG PAIRALIN PAG-IBIG MO’Y AKING GIGISINGIN KAMALAYAN AY PAG-AALABIN HABANG BUHAY KITANG MAMAHALIN DAHIL IKAW ANG LAHAT SA AKIN

24

Sa kalawaka'y mag-isa sa dilim Hinahanap ang makulay **** ningning Nasaan ka, O aking bituin Magliyab ka't agawin yaring paningin Nariyan ang bilyong makulay na bituin Mapaglaro sa mata at nais kang aliwin Ano't tila nakapako sayo ang aking paningin Kahit na ang mga mata ay waring nakapiring? Nasaan ka, O aking bituin? Huwag ilihim sakin ang yo'ng ningning Ilang siglo pa ba ang aking lalakbayin Upang matagpuan ang makulay **** ningning.

0

Jun 18, 2021

Jun 18, 2021 at 3:58 AM UTC

pusang-tahimik

O Aking Bituin

Sa kalawaka'y mag-isa sa dilim Hinahanap ang makulay **** ningning Nasaan ka, O aking bituin Magliyab ka't agawin yaring paningin Nariyan ang bilyong makulay na bituin Mapaglaro sa mata at nais kang aliwin Ano't tila nakapako sayo ang aking paningin Kahit na ang mga mata ay waring nakapiring? Nasaan ka, O aking bituin? Huwag ilihim sakin ang yo'ng ningning Ilang siglo pa ba ang aking lalakbayin Upang matagpuan ang makulay **** ningning.

12

Mahal, samahan mo ko. Iwanan natin ang mundo, Lakbayin natin hanggang dulo, Iiwasan ang lungkot at gulo. Mahal, hawakan mo ang aking kamay. Malayo pa ang ating lalakbayin Kaya pakiusap, Huwag **** bibitawan ang aking kamay. Mahal, huwag kang matakot. Pangako ko di ko bibitawan ang 'yong kamay. Ipikit mo lang iyong mga mata. Tayo'y papalit na sa ating patutunguhan. Mahal, salamat sinamahan mo ko takasan ang mundo na puno ng problema, Muling idilat mo ang iyong mga mata, Sasayaw tayo sa gitna ng mga tala.

0

Nov 2, 2020

Nov 2, 2020 at 10:07 AM UTC

rhosie

Samahan mo ko

Mahal, samahan mo ko. Iwanan natin ang mundo, Lakbayin natin hanggang dulo, Iiwasan ang lungkot at gulo. Mahal, hawakan mo ang aking kamay. Malayo pa ang ating lalakbayin Kaya pakiusap, Huwag **** bibitawan ang aking kamay. Mahal, huwag kang matakot. Pangako ko di ko bibitawan ang 'yong kamay. Ipikit mo lang iyong mga mata. Tayo'y papalit na sa ating patutunguhan. Mahal, salamat sinamahan mo ko takasan ang mundo na puno ng problema, Muling idilat mo ang iyong mga mata, Sasayaw tayo sa gitna ng mga tala.

15