"inaabot" poems - Hello Poetry

Sa loob ng jeepney, akoy may kursunada Ang babaeng gustong makilala, medyo suplada Biglang tinanong nya ako, “bakit may itatanong ka ba?” Kaya sagot ko, “wala akong itatanong, pero may kaba” Kaba sa dibdib, dahil sa binigyan ako ng pansin Mula sa binibining suplada at di ko yun akalain Na magpapasaya at bububuo sa mahabang araw Nang minsang napatingala sa kagandahang natanaw Dagdag ko, “Magbayad na tayo” Sabi nya, “bayad lang walang pang tayo” Sinabi ko ulit “Miss, pwede namang pambayad ang ngiti, (bakit?) kasi yung 500 mo wala silang panukli” Sa loob ng isipan koy tumutula, Sa labas ang mga mata koy natutulala Nabighani ng ganda at napahanga Di ko napapansin tulo laway labas dila Ngunit sa mukhang tila nakasimangot Napansin ko sa mga mata’y may lungkot Kaya Ang magpasaya, kahit papano ay aking ginawa Nang Minsan sana’y dumampi ang ngiti, at magbigay ng tuwa Ginawa ko na ang simpleng galawan Inaabot ang bayad, upang kamay nya ay mahawakan Gusto ko din sanang malaman ang kanyang pangalan Baka may pagasa kung sya ay liligawan Wala man akong pera, mahalaga masaya Wala man akong pera, basta katabi ko maganda Wala man akong pera, basta wala akong sakit Wala man akong pera, basta kami ay nagkalapit Aking naalala, aking naalala..... Wala pala talaga akong pera Ni piso isa, wala sa bulsa Pano na? Pano na? Kaya ang ending ng love story, Mamang tsuper I’m sorry Pagtumigil na tong byahe, Takbo sibat, handa na akong mag 123....

0

Sep 30, 2018

Sep 30, 2018 at 10:19 AM UTC

august28

Crush Sa Dyip

Sa loob ng jeepney, akoy may kursunada Ang babaeng gustong makilala, medyo suplada Biglang tinanong nya ako, “bakit may itatanong ka ba?” Kaya sagot ko, “wala akong itatanong, pero may kaba” Kaba sa dibdib, dahil sa binigyan ako ng pansin Mula sa binibining suplada at di ko yun akalain Na magpapasaya at bububuo sa mahabang araw Nang minsang napatingala sa kagandahang natanaw Dagdag ko, “Magbayad na tayo” Sabi nya, “bayad lang walang pang tayo” Sinabi ko ulit “Miss, pwede namang pambayad ang ngiti, (bakit?) kasi yung 500 mo wala silang panukli” Sa loob ng isipan koy tumutula, Sa labas ang mga mata koy natutulala Nabighani ng ganda at napahanga Di ko napapansin tulo laway labas dila Ngunit sa mukhang tila nakasimangot Napansin ko sa mga mata’y may lungkot Kaya Ang magpasaya, kahit papano ay aking ginawa Nang Minsan sana’y dumampi ang ngiti, at magbigay ng tuwa Ginawa ko na ang simpleng galawan Inaabot ang bayad, upang kamay nya ay mahawakan Gusto ko din sanang malaman ang kanyang pangalan Baka may pagasa kung sya ay liligawan Wala man akong pera, mahalaga masaya Wala man akong pera, basta katabi ko maganda Wala man akong pera, basta wala akong sakit Wala man akong pera, basta kami ay nagkalapit Aking naalala, aking naalala..... Wala pala talaga akong pera Ni piso isa, wala sa bulsa Pano na? Pano na? Kaya ang ending ng love story, Mamang tsuper I’m sorry Pagtumigil na tong byahe, Takbo sibat, handa na akong mag 123....

36

Sino ba ang modernong vincentiano? Ano ba ang kanyang pagkatao? Nagtatanong sa sarili ko Habang pinagmamasdan ang mahinanang kamay Kung anong magawa ko Dito ba sa munting palad nakahimlay Ang lahat ng kakayahan ko? Anong meron ako, anong meron tayo? kundi kaalaman. Kaalaman na di galing sa sabi sabi nilang “hugot” Kundi sa piraso ng mga aral na ating pinulot Dahil sa disiplina tayo y nililok Ang kabutihang asal sa diwa ay pumasok Mula sa Mga **** nating tinuturing na magulang, Mga mababang tao na ating ginagalang, Mga taong nakilala mula ng tayo’y musmos pa lang Ipinamana sa atin ang pananampalataya, pagpapakumbaba, at kabutihan Ang tanggapin ang katotohanan, At hangganan ng kakayahan Ang malaman ang kahinaan, kahit may kasimplehan Pilit inaabot ang makatulong ng buong kalooban Ng walang hinihintay na kapalit Tulad ng modelo nating si San Bisente (st. Vincent) Na sa pagtulong ay di napagod Kaya sa mata ng Diyos naging kalugod lugod Salamat sa Amang nasa itaas Na nagbibigay ng lakas Ang lakas na di nauubos Para sa aming misyon na di pa rito natatapos Sandata ay ang panalangin Lakas ng loob at damdamin Dahil sa Diyos na mahabagin Walang pagsubok sa buhay ang hindi kakayanin Ating misyon, ang tumulong sa mga kapus palad at nawawalan Hindi lang sa taong nawawalan ng materyal na kayamanan Kundi para sa mga taong naliligaw, nalilito at nagugulumihan Pagkat ating ramdam ang bawat hirap Ang bigat na tinitiis ng bawat taong may pinapasan Handang makiramay at ibigay ang anuman Para lamang ang paghihirap sa pighati ay maibsan Pagkat sa bawat taong ating natutulongan gantimpalang pangkaluluwa ang dapat ipagyaman Sino ang gumagawa nito? Sino ba ang modernong vincentiano? Isa ba ako sa mga ito? Ang modernong vincentiano ay di lang ako kundi tayo Ang modernong vincentaino ay nagsasakripisyo at mapagpakumbabang nagseserbisyo Ang modernong vincentiano ang magpapatuloy ng ating kwento.

0

Sep 28, 2018

Sep 28, 2018 at 12:26 AM UTC

august28

Modernong Vincentiano

Sino ba ang modernong vincentiano? Ano ba ang kanyang pagkatao? Nagtatanong sa sarili ko Habang pinagmamasdan ang mahinanang kamay Kung anong magawa ko Dito ba sa munting palad nakahimlay Ang lahat ng kakayahan ko? Anong meron ako, anong meron tayo? kundi kaalaman. Kaalaman na di galing sa sabi sabi nilang “hugot” Kundi sa piraso ng mga aral na ating pinulot Dahil sa disiplina tayo y nililok Ang kabutihang asal sa diwa ay pumasok Mula sa Mga **** nating tinuturing na magulang, Mga mababang tao na ating ginagalang, Mga taong nakilala mula ng tayo’y musmos pa lang Ipinamana sa atin ang pananampalataya, pagpapakumbaba, at kabutihan Ang tanggapin ang katotohanan, At hangganan ng kakayahan Ang malaman ang kahinaan, kahit may kasimplehan Pilit inaabot ang makatulong ng buong kalooban Ng walang hinihintay na kapalit Tulad ng modelo nating si San Bisente (st. Vincent) Na sa pagtulong ay di napagod Kaya sa mata ng Diyos naging kalugod lugod Salamat sa Amang nasa itaas Na nagbibigay ng lakas Ang lakas na di nauubos Para sa aming misyon na di pa rito natatapos Sandata ay ang panalangin Lakas ng loob at damdamin Dahil sa Diyos na mahabagin Walang pagsubok sa buhay ang hindi kakayanin Ating misyon, ang tumulong sa mga kapus palad at nawawalan Hindi lang sa taong nawawalan ng materyal na kayamanan Kundi para sa mga taong naliligaw, nalilito at nagugulumihan Pagkat ating ramdam ang bawat hirap Ang bigat na tinitiis ng bawat taong may pinapasan Handang makiramay at ibigay ang anuman Para lamang ang paghihirap sa pighati ay maibsan Pagkat sa bawat taong ating natutulongan gantimpalang pangkaluluwa ang dapat ipagyaman Sino ang gumagawa nito? Sino ba ang modernong vincentiano? Isa ba ako sa mga ito? Ang modernong vincentiano ay di lang ako kundi tayo Ang modernong vincentaino ay nagsasakripisyo at mapagpakumbabang nagseserbisyo Ang modernong vincentiano ang magpapatuloy ng ating kwento.

47

Magrasang damit ng batang madungis tyang gutom at katawa'y malangis palaboy-laboy sa eskinita pagala-gala sa kalsada uupo sa sulok may katabing lata limos na inaabot ang lata sa mga tao nagmamakaawa para makakuha kahit kaka-unting barya Paglipas ng hapon at pagsapit ng gabi walang paligo at katawa'y makati ang naipon nyang pera kulang kulang sampu ang halaga di na matiis ang gutom nagkalkal ng basura sa tagal walang makita nainip, nakatulog, nahiga, ang naipong barya idadagdag nalang bukas sa lata

0

Aug 18, 2011

Aug 18, 2011 at 12:55 AM UTC

karl-gerald-saul

Palimos

Magrasang damit ng batang madungis tyang gutom at katawa'y malangis palaboy-laboy sa eskinita pagala-gala sa kalsada uupo sa sulok may katabing lata limos na inaabot ang lata sa mga tao nagmamakaawa para makakuha kahit kaka-unting barya Paglipas ng hapon at pagsapit ng gabi walang paligo at katawa'y makati ang naipon nyang pera kulang kulang sampu ang halaga di na matiis ang gutom nagkalkal ng basura sa tagal walang makita nainip, nakatulog, nahiga, ang naipong barya idadagdag nalang bukas sa lata

19

Isang taon ang muling lumipas, Di ko na namamalayan ang pagtakbo ng oras, Mahal,bagong taon na! Nais ko lamang itanong—may pag-asa na kaya? Ilang taon na rin akong nag-aantay ng sagot Yung puso mo,ilang taon ko nang inaabot— Ngunit hanggang ngayon,nanatiling mailap Kelan ba babalik sa dati ang lahat? Isa lang naman ang hiling ng pusong nalulumbay Makasama kita habang buhay! Tanda ko pa kung gaano tayo noon kalapit sa isa't-isa Pero nagbago ang lahat ng mahulog ako sayo sinta, Hindi ko sinasadyang mahalin ka— Yan ang tangi kong nasambit Ngunit di mo pinakinggan kahit na aking ipinilit, Lumayo ka't iniwan akong nag-iisa Sa gitna ng kawalan,iniwan **** nagdurusa Kelan ka babalik?Hindi ko na kaya! Pagkat sa bawat araw na magdaraan Lumalalim ang pag-ibig na nararamdaman Kahit na aking pigilan— Mahal,Hindi ko matiis na wala ka! Kahit na ba nasanay na sa pag-iisa Ikaw pa rin ang hanap sa tuwina.. Isang taon akong nagtago ng nararamdaman Ngunit tila habang buhay ang epekto ng iyong nalaman! Ang nais ko lang naman,makapiling ka Kahit na alam kong may mahal kang iba— Oo,ako na yung Tng! Masisisi mo ba ako? Masama bang mahalin ang isang tulad mo? Siguro nga tayo yung matatawag na "pinagtagpo ngunit di itinadhana" Kaya siguro din,dapat na akong magpalaya, Alam kong sa iba ka nakatadahana Nagkamali lang si kupido sa pag-asinta ng kanyang pana Kaya mahal, ang tanging hiling ko bago tuluyang umalis, Maari bang ibalik yung "dating tayo"? Bilang " magkaibigan!"— ano ano na namang iniisip mo! Susubukan kong pigilan ang pusong makulit At patawad mahal,sana'y di ka na galit... :)

0

Mar 23, 2018

Mar 23, 2018 at 11:14 PM UTC

ChameleonInk

"Mag(-)ka(-)ibigan (TAYO)"

Isang taon ang muling lumipas, Di ko na namamalayan ang pagtakbo ng oras, Mahal,bagong taon na! Nais ko lamang itanong—may pag-asa na kaya? Ilang taon na rin akong nag-aantay ng sagot Yung puso mo,ilang taon ko nang inaabot— Ngunit hanggang ngayon,nanatiling mailap Kelan ba babalik sa dati ang lahat? Isa lang naman ang hiling ng pusong nalulumbay Makasama kita habang buhay! Tanda ko pa kung gaano tayo noon kalapit sa isa't-isa Pero nagbago ang lahat ng mahulog ako sayo sinta, Hindi ko sinasadyang mahalin ka— Yan ang tangi kong nasambit Ngunit di mo pinakinggan kahit na aking ipinilit, Lumayo ka't iniwan akong nag-iisa Sa gitna ng kawalan,iniwan **** nagdurusa Kelan ka babalik?Hindi ko na kaya! Pagkat sa bawat araw na magdaraan Lumalalim ang pag-ibig na nararamdaman Kahit na aking pigilan— Mahal,Hindi ko matiis na wala ka! Kahit na ba nasanay na sa pag-iisa Ikaw pa rin ang hanap sa tuwina.. Isang taon akong nagtago ng nararamdaman Ngunit tila habang buhay ang epekto ng iyong nalaman! Ang nais ko lang naman,makapiling ka Kahit na alam kong may mahal kang iba— Oo,ako na yung Tng! Masisisi mo ba ako? Masama bang mahalin ang isang tulad mo? Siguro nga tayo yung matatawag na "pinagtagpo ngunit di itinadhana" Kaya siguro din,dapat na akong magpalaya, Alam kong sa iba ka nakatadahana Nagkamali lang si kupido sa pag-asinta ng kanyang pana Kaya mahal, ang tanging hiling ko bago tuluyang umalis, Maari bang ibalik yung "dating tayo"? Bilang " magkaibigan!"— ano ano na namang iniisip mo! Susubukan kong pigilan ang pusong makulit At patawad mahal,sana'y di ka na galit... :)

40

• • • Bigo, yan ako labing-limang araw bago ka dumating Pinaasa sa mga susunod na araw na hindi naman pala makakamit Niloko sa hindi malamang kadahilanan kung bakit Panay ang tanong sa isipan kung bakit ako pa ang napili Na nananahimik at wala namang balak manakit Sabi ko tama na't huwag nang umasa pang muli Dahil sa henerasyon at ikot ng mundo ngayon, Ang makatagpo ng taong kayang suklian ang pag-ibig na meron ako Ay parang inaabot ang langit sa liit kong ito Pero mahirap nga naman talagang pigilan [minsan] ang nararamdaman Na kahit ilang araw pa lamang ang nagdaan Umaga, tanghali, hapon, gabi habang naghahapunan Ay laman ka na lagi nang aking isipan Hep hep hep! Sinabi nang saglit! Masyado kang makulit Hindi ka na bata na dapat pang paluin sa puwit! Pero eto, seryoso na ulit. . . Bakit ba kasi umaasa pa nang paulit-ulit? Eh nasa harapan na nga yung sagot na wala ka naman ngang **** Kahit sa totoo lang may konti nang sakit Nakakatawa lang din minsan, ano? Hindi ko lang sigurado kung yung tadhana lang o pati ako Na alam namang mapaglaro Pero sinasabayan yung agos kahit alam na hindi sigurado't [minsan] delikado Risk taker nga ako, hindi ba? Pero may kaduwagan sa aking kalooban at ayaw ko pang bumigay Kasi hindi ko pa kayang mapalayo ka't baka magpaalam na nang tuluyan Kaya dito na muna ako sa isang tabi, Na muli nalang maghihintay sa iyong susunod na mensahe. • • •

0

Oct 4, 2020

Oct 4, 2020 at 5:55 PM UTC

heyitsmymindagain

"Nakakangiti pa naman Ako"

• • • Bigo, yan ako labing-limang araw bago ka dumating Pinaasa sa mga susunod na araw na hindi naman pala makakamit Niloko sa hindi malamang kadahilanan kung bakit Panay ang tanong sa isipan kung bakit ako pa ang napili Na nananahimik at wala namang balak manakit Sabi ko tama na't huwag nang umasa pang muli Dahil sa henerasyon at ikot ng mundo ngayon, Ang makatagpo ng taong kayang suklian ang pag-ibig na meron ako Ay parang inaabot ang langit sa liit kong ito Pero mahirap nga naman talagang pigilan [minsan] ang nararamdaman Na kahit ilang araw pa lamang ang nagdaan Umaga, tanghali, hapon, gabi habang naghahapunan Ay laman ka na lagi nang aking isipan Hep hep hep! Sinabi nang saglit! Masyado kang makulit Hindi ka na bata na dapat pang paluin sa puwit! Pero eto, seryoso na ulit. . . Bakit ba kasi umaasa pa nang paulit-ulit? Eh nasa harapan na nga yung sagot na wala ka naman ngang **** Kahit sa totoo lang may konti nang sakit Nakakatawa lang din minsan, ano? Hindi ko lang sigurado kung yung tadhana lang o pati ako Na alam namang mapaglaro Pero sinasabayan yung agos kahit alam na hindi sigurado't [minsan] delikado Risk taker nga ako, hindi ba? Pero may kaduwagan sa aking kalooban at ayaw ko pang bumigay Kasi hindi ko pa kayang mapalayo ka't baka magpaalam na nang tuluyan Kaya dito na muna ako sa isang tabi, Na muli nalang maghihintay sa iyong susunod na mensahe. • • •

32

"STOP THE CAR!" hindi siya nakatingin sa akin nang mga sandaling iyon. "Please, Amira! Makinig ka naman sa akin. Please?" patuloy pa rin ako sa pagmamaneho ng sasakyan habang nagmamakaawa sa kaniya na pakinggan ako. "At ano pa ba ang kailangan kong marinig sa iyo, Auther? Sawang-sawa na ako! Stop the car!" hindi ko siya pinakinggan. Ramdam na namin ng mga oras na iyon ang biglang pagbuhos ng ulan at kakaibang ihip ng hangin. "Hindi kita susundin hangga't hindi mo ako pinapakinggan, Amira. Please!" at dahil mapilit ako, ipinagpatuloy ko ang pagmamaneho pero bigla niyang hinawakan ang manibela. "Mababangga tayo sa ginagawa mo, Amira." "Kung ito lamang din ang paraan para sundin mo ako ay gagawin ko!" Nakipag-agawan na siya sa manibela sa akin, kaya nagpagewang-gewang ito. Pilit kong kinokontrol ang kamay niya. Inihaharang ko ang aking kanang kamay dahil inaabot niya ang manibela habang ang aking kaliwa ay sinusubukang iayos ang takbo ng sasakyan. At dahil madulas ang kalsada dahil sa ulan at patuloy si Amira sa pag-aagaw sa manibela, sa kaniya na lamang natuon ang aking paningin. Hindi namin namalayan ang pagdaan ng isang malaking truck na ilang metro na lamang ang layo sa amin. Nagmadali akong iliko ang sasakyan upang hindi kami mabangga ngunit hindi ko inasahang dederetsi kami sa bangin. Inapakan ko ang preno nang ilang beses pero mukhang nawalan yata ng preno. Bago tuluyang tumalon sa bangin ang sinasakyan namin ay agad kong hinila ang kamay ni Amira. Hindi ko na hinawakan ang manibela dahil nawala na rin naman ng preno ito. Mahigipit ko na lamang niyakap ang babaeng mahal ko. Damang-dama ko ang malakas na pintig ng kaniyang puso at hindi na rin mapakali ang isipan ko sa nangyari kaya naibulong ko na lamang ang mga katagang kanina ko pa sana sinabi sa kaniya. "Humihingi ako ng kapatawaran sa nagawa ko, Amira. Hindi ko sinadyang malaman mo ang katotohanan tungkol sa totoo kong pagkata--na bakla ako. Kahit na hindi mo alam ang buong kwento, ninanais ko pa ring sabihin sa iyo na kahit bakla ako ay naging tapat naman ako sa iyo. Ikaw lang ang babaeng una at minahal ko sa buong buhay ko. Mawala man tayong dalawa ngayon ay masaya akong mayakap ka at masabi sa iyo ang mga katagang--mahal na mahal na mahal kita, Amira." Matapos kong sabihin iyon ay naramdaman ko ang mahigpit na yakap niya sa akin. Doon na rin namin naramdaman ang paggulong-gulong ng sasakyan pababa. Hindi ko siya binibitawan kahit pa pareho naming napapakinggan sa loob ang unang tatlong linya sa liriko ng kantang Passengers Seats ni Stephen Speaks. I look at her and have to smile As we go driving for a while Her hair blowing in the open window of my car Sa huling paggulong ng sasakyan ay nasa ibabaw ko na si Amira at muli naming niyakap nang mahigpit ang isa't isa hanggang sa isang matulis na bagay ang tumusok sa likurang bahagi ng aking puso na tumagos sa puso ng pinakamamahal kong si Amira.

0

Jul 9, 2018

Jul 9, 2018 at 3:02 AM UTC

eugene

Passengers Seat

"STOP THE CAR!" hindi siya nakatingin sa akin nang mga sandaling iyon. "Please, Amira! Makinig ka naman sa akin. Please?" patuloy pa rin ako sa pagmamaneho ng sasakyan habang nagmamakaawa sa kaniya na pakinggan ako. "At ano pa ba ang kailangan kong marinig sa iyo, Auther? Sawang-sawa na ako! Stop the car!" hindi ko siya pinakinggan. Ramdam na namin ng mga oras na iyon ang biglang pagbuhos ng ulan at kakaibang ihip ng hangin. "Hindi kita susundin hangga't hindi mo ako pinapakinggan, Amira. Please!" at dahil mapilit ako, ipinagpatuloy ko ang pagmamaneho pero bigla niyang hinawakan ang manibela. "Mababangga tayo sa ginagawa mo, Amira." "Kung ito lamang din ang paraan para sundin mo ako ay gagawin ko!" Nakipag-agawan na siya sa manibela sa akin, kaya nagpagewang-gewang ito. Pilit kong kinokontrol ang kamay niya. Inihaharang ko ang aking kanang kamay dahil inaabot niya ang manibela habang ang aking kaliwa ay sinusubukang iayos ang takbo ng sasakyan. At dahil madulas ang kalsada dahil sa ulan at patuloy si Amira sa pag-aagaw sa manibela, sa kaniya na lamang natuon ang aking paningin. Hindi namin namalayan ang pagdaan ng isang malaking truck na ilang metro na lamang ang layo sa amin. Nagmadali akong iliko ang sasakyan upang hindi kami mabangga ngunit hindi ko inasahang dederetsi kami sa bangin. Inapakan ko ang preno nang ilang beses pero mukhang nawalan yata ng preno. Bago tuluyang tumalon sa bangin ang sinasakyan namin ay agad kong hinila ang kamay ni Amira. Hindi ko na hinawakan ang manibela dahil nawala na rin naman ng preno ito. Mahigipit ko na lamang niyakap ang babaeng mahal ko. Damang-dama ko ang malakas na pintig ng kaniyang puso at hindi na rin mapakali ang isipan ko sa nangyari kaya naibulong ko na lamang ang mga katagang kanina ko pa sana sinabi sa kaniya. "Humihingi ako ng kapatawaran sa nagawa ko, Amira. Hindi ko sinadyang malaman mo ang katotohanan tungkol sa totoo kong pagkata--na bakla ako. Kahit na hindi mo alam ang buong kwento, ninanais ko pa ring sabihin sa iyo na kahit bakla ako ay naging tapat naman ako sa iyo. Ikaw lang ang babaeng una at minahal ko sa buong buhay ko. Mawala man tayong dalawa ngayon ay masaya akong mayakap ka at masabi sa iyo ang mga katagang--mahal na mahal na mahal kita, Amira." Matapos kong sabihin iyon ay naramdaman ko ang mahigpit na yakap niya sa akin. Doon na rin namin naramdaman ang paggulong-gulong ng sasakyan pababa. Hindi ko siya binibitawan kahit pa pareho naming napapakinggan sa loob ang unang tatlong linya sa liriko ng kantang Passengers Seats ni Stephen Speaks. I look at her and have to smile As we go driving for a while Her hair blowing in the open window of my car Sa huling paggulong ng sasakyan ay nasa ibabaw ko na si Amira at muli naming niyakap nang mahigpit ang isa't isa hanggang sa isang matulis na bagay ang tumusok sa likurang bahagi ng aking puso na tumagos sa puso ng pinakamamahal kong si Amira.

17

Tulad mo'y isang ulap Pilit kong pinapangarap Kahit mataas at mailap. Pilit kong inaabot, Mahawakan at maitago Dahil ayaw na sayo'y malayo. Init ng araw aking titiisin Kahit matuyuan pa ko ng pawis. Di ako mapapagod sa pagkakatayo Mangawit man ang binti ko. Di ako hihinto sa paghihintay sayo Matusta man ang kulay ko. Gagawin kong lahat para ika'y sumaya Dahil ayokong makitang umiiyak ka At maglaho na lang tuluyan Sa paningin kong bigla.

0

Jun 16, 2017

Jun 16, 2017 at 10:50 PM UTC

krimoligario

Irog

Tulad mo'y isang ulap Pilit kong pinapangarap Kahit mataas at mailap. Pilit kong inaabot, Mahawakan at maitago Dahil ayaw na sayo'y malayo. Init ng araw aking titiisin Kahit matuyuan pa ko ng pawis. Di ako mapapagod sa pagkakatayo Mangawit man ang binti ko. Di ako hihinto sa paghihintay sayo Matusta man ang kulay ko. Gagawin kong lahat para ika'y sumaya Dahil ayokong makitang umiiyak ka At maglaho na lang tuluyan Sa paningin kong bigla.

16

Hinahaplos ko ang mga hita mo Ayaw kong matapos ang araw na 'to, Sapagka't ang sarap ng ganito Puno lang ng ligaya sa piling mo Inaabot ko ang diwa mo Inaabot mo rin ang diwa ko Nararamdaman natin ang bawat isa Sinusulit lang talaga ng may kusa Isipan ay malabong mabalisa Binubulong sa'yo ang mga salita Mahal kita sa puso't gawa Malayo lang, tila nakakaulila Idilat mo ang mga tulikap mo Ngiti ang sasalubong sa'yo Yakap ang sasalubong sa'kin Lahat sa'yo masarap lasapin

0

Apr 14, 2018

Apr 14, 2018 at 7:12 AM UTC

vincenttt013

Lahat, Takas Reyalidad

Hinahaplos ko ang mga hita mo Ayaw kong matapos ang araw na 'to, Sapagka't ang sarap ng ganito Puno lang ng ligaya sa piling mo Inaabot ko ang diwa mo Inaabot mo rin ang diwa ko Nararamdaman natin ang bawat isa Sinusulit lang talaga ng may kusa Isipan ay malabong mabalisa Binubulong sa'yo ang mga salita Mahal kita sa puso't gawa Malayo lang, tila nakakaulila Idilat mo ang mga tulikap mo Ngiti ang sasalubong sa'yo Yakap ang sasalubong sa'kin Lahat sa'yo masarap lasapin

16

Araw-araw kang nasa aking panalangin. Araw-araw kitang gusto yakapin. Araw-araw kang nasa aking damdamin. Pero ngayon ay hanggang nakaw muna ng tingin hanggang sa iyong mapansin itong aking pagtingin hanggang sa maabot mo ang iyong dalangin, hanggang sa makamtan mo ang inaabot **** bituin, hanggang sa ikaw ay lumingon na rin sa iyong likoran at makitang ako'y andyan pa rin. At Araw-araw na ring ipagpapasalamat ang panalaning nakamtan rin.

0

Jan 19, 2023

Jan 19, 2023 at 9:09 AM UTC

jethro-nhero-cuizon

Araw-araw

Araw-araw kang nasa aking panalangin. Araw-araw kitang gusto yakapin. Araw-araw kang nasa aking damdamin. Pero ngayon ay hanggang nakaw muna ng tingin hanggang sa iyong mapansin itong aking pagtingin hanggang sa maabot mo ang iyong dalangin, hanggang sa makamtan mo ang inaabot **** bituin, hanggang sa ikaw ay lumingon na rin sa iyong likoran at makitang ako'y andyan pa rin. At Araw-araw na ring ipagpapasalamat ang panalaning nakamtan rin.

25

Nakita ko na ang babaeng pinakamaganda sa mundo, Sya ang babaeng pangarap ko, at sa harap ko inaabot nya ang kamay ko. Nagtatanong kung ang ikaw at ako ay pwedeng maging tayo. At "OO" ang sagot ko. Napakasaya ng araw na to. Bawat araw na dumaan, pag ibig natin nadagdagan. hindi ko na mapigilan, mga paro paro sa aking tyan Natutuwa , kinakabahan hindi ko na rin alam kung ano ang aking nararamdaman. Tuwa ko'y walang paglagyan. Magkayakap at magkatitigan. Mahal kita ng walang hanggan. Nasa ganyan tayong senaryo, nang marinig ko ang orasan Sakto alasais, naryan na raw ang hapunan.

0

Nov 6, 2022

Nov 6, 2022 at 10:22 PM UTC

john-michael-andres

Bangon

Nakita ko na ang babaeng pinakamaganda sa mundo, Sya ang babaeng pangarap ko, at sa harap ko inaabot nya ang kamay ko. Nagtatanong kung ang ikaw at ako ay pwedeng maging tayo. At "OO" ang sagot ko. Napakasaya ng araw na to. Bawat araw na dumaan, pag ibig natin nadagdagan. hindi ko na mapigilan, mga paro paro sa aking tyan Natutuwa , kinakabahan hindi ko na rin alam kung ano ang aking nararamdaman. Tuwa ko'y walang paglagyan. Magkayakap at magkatitigan. Mahal kita ng walang hanggan. Nasa ganyan tayong senaryo, nang marinig ko ang orasan Sakto alasais, naryan na raw ang hapunan.

22