Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"maai" poems
The tiger is here to eat us, our Life, and finish dessert with a Pi. Let's vote. All in favor of running, run. All those in favor of stillness, run. The maai is closed. Interstitial space allows only muscle memory moments trained through countless centuries of bipedal scattering, synchronized patterns designed to confuse a striped predator. We move unsure of threat yet left, running.
0
Sep 20, 2013
Sep 20, 2013 at 6:24 PM UTC
Leadership maai
My kinderjare was Soetsappige drome En ek het weggesluimer Agter suiwer onskuld, Met ń krag van geloof Wat my oortuig het dat My God ook jou God is... Dat elke pad ń onnodige Veiligheidsgordel verg Dat elke beursie ń oneindigheid van R20 Note besit het en dat Elke graf leeg was na die derde dag Dit was deur die verskillende stadia van bogenoemde Uiltjies knip wat my Tot die meerderheids Besef van addolosensie gebring het. Selfs al het ek teen ń Eksponensiële spoed Ń volwasse begrip ontwikkel ,Was my redenasie oor die Hiernamaals nog vaag Met slaap in die oog Eers toe daar een langs my Val En tien aan my sy Het die drakoniese deun Van die doodswek my Uit my snoesige slaap geruk. Met elke groef wat nuwe Paaie teer vir my trane, Elke silwer randjie wat Lostrek van die donker wolke En op my hoof kom rus Soos die koue staal Van ń koningin se swaard Wat my inlyf in die Sidderende realiteit van grootword en lewe Nou is die droom verby Nou staan ek op En vrees om plat te val... Ek oes en saai Met ń bekommernis of my ploeg iets sal maai... Nou word paaie ń lang gebed Ter beskerming van my hart Wat ek so maklik uitdeel En beursies ń kommoditeit Wat skree van die honger Soos die mense van ń land Wat al sy geloof verloor het... Nou brand die sand my voete En die seesout droog my vel... Nou word wraak ń amp En liefde ń kombinasie Van gifte en giwwe , maar ek sal nooit weet Wanneer is dit wat nie... Nou word lewe ń gebed. Ek het ophou my Kinder rympies sê, Nou bid ek pynlik swaar En hoop dat God Nog genade vir my en vir jou Sal hê Amen
0
May 6, 2014
May 6, 2014 at 5:44 PM UTC
Proses van besef
My kinderjare was Soetsappige drome En ek het weggesluimer Agter suiwer onskuld, Met ń krag van geloof Wat my oortuig het dat My God ook jou God is... Dat elke pad ń onnodige Veiligheidsgordel verg Dat elke beursie ń oneindigheid van R20 Note besit het en dat Elke graf leeg was na die derde dag Dit was deur die verskillende stadia van bogenoemde Uiltjies knip wat my Tot die meerderheids Besef van addolosensie gebring het. Selfs al het ek teen ń Eksponensiële spoed Ń volwasse begrip ontwikkel ,Was my redenasie oor die Hiernamaals nog vaag Met slaap in die oog Eers toe daar een langs my Val En tien aan my sy Het die drakoniese deun Van die doodswek my Uit my snoesige slaap geruk. Met elke groef wat nuwe Paaie teer vir my trane, Elke silwer randjie wat Lostrek van die donker wolke En op my hoof kom rus Soos die koue staal Van ń koningin se swaard Wat my inlyf in die Sidderende realiteit van grootword en lewe Nou is die droom verby Nou staan ek op En vrees om plat te val... Ek oes en saai Met ń bekommernis of my ploeg iets sal maai... Nou word paaie ń lang gebed Ter beskerming van my hart Wat ek so maklik uitdeel En beursies ń kommoditeit Wat skree van die honger Soos die mense van ń land Wat al sy geloof verloor het... Nou brand die sand my voete En die seesout droog my vel... Nou word wraak ń amp En liefde ń kombinasie Van gifte en giwwe , maar ek sal nooit weet Wanneer is dit wat nie... Nou word lewe ń gebed. Ek het ophou my Kinder rympies sê, Nou bid ek pynlik swaar En hoop dat God Nog genade vir my en vir jou Sal hê Amen
Continue reading...
64
I ask for direction but only the spirit knows, the semantic is lost in one ritual or another subroutine. We breath in violable biology to voice a movement that joins u to me and together we point there, somewhere without realizing that I consciously exhale. A relaxed breath in but two ways out. There is no committee nor panel of experts, endless discussions, of morality of us all; There is only me deciding how to exhale, which way to breath out. There is no wrong or right, only the slow, controlled, submissive, submission vowels or short, percussive consonants full of sound and fury signifying the falling golf ***** scattered on off-target greens, a lawn of flamed bogeys. A brief pause in silence aftermath, memories of honored and vicious executioners before I pick up the next eddie current, the next randori in forgotten volume, in brownian space, in distance maai, in movements unthinkingly remembered.
0
Mar 21, 2013
Mar 21, 2013 at 8:54 PM UTC
Martial Breathing
Maai, I wouldn’t have gone this far Never would have dared to do this But you weren’t around to guide me And baba said you won’t return. Maai, I feel homeless without you Like a droplet fallen away From the sea and far from thee But baba never consoled me. Maai I never knew the meaning Of those volcanic emotions underneath your struggle and smile But baba never saw your fears. Maai, you’ve gone away too far To a place that you deem safe Where no one knows that you and I are bound together by fate. Prashant Shaurya ©
 All Rights Reserved 25/01/2025
0
Jan 25, 2025
Jan 25, 2025 at 12:43 PM UTC
Maai (Mother)