"paren" poems
Araw
Akala ko ikaw na yung mundo ko
Akala ko ikaw na yung araw at gabi ko araw lang pla kita
Araw nag bibigay liwanag sa daang madilim salamat naging liwanag kita binigyan mo ko ng pag asa lumigaya
Pero malayo ka hinabol kita sinundan kita tinakbo ko kahit mainit pa nag papaltos ang paa tumagatak ang pawis ng parang lawa okay lang kase binigyan moko ng pag asa para sumaya
Pawis na tumatagaktak na parang nota humihimig ng maganda sinasabe sa aking tengga na malapit kana
Binilisan ang takbo para mahabol kita walang pake kahit maka bangga subalit akoy nadapa
sugat ang nag silbing sakit na nadama
Sinusundan ang liwanag na nag sasabing may pag asa pa
Umiitim nako pero bat ang layo kopa dumidilim na nawawalan na ako ng pag asa baket oras na para na umalis kana baket ngayon pa
Baket sa oras na madilim staka ka mawawala Kay langgan kita baket sa oras na madilim ako dun kapa nawala
Pano ko makikita yung daan kung wala ka diko kaya pag wala ka nahihirpan ako sa dilim ilawan moko para makita ka
Gusto kitang kalimutan gumawa ako ng paraan para lubayan nag umbrella para maiwasan ang sinag mo pero nahihirapan ako diko pala kaya kalimutan ka
Pero baket hanggang ngayon hinahanap hanap ko paren yung araw ko kung saan iikot ang mundo ko yung parang kulang yung mundo pag wala yun araw ko
Kaya siguro hinahanap ko pa yung taong nag papaliwang sa madilim kong mundo yung nag papainit sa nan lalamig kong minuto segundo
Naalala ko di pala hindi kita mundo kase nasa mundon kita ikaw yung nag papa ikot ng oras ko sa buong buhay ko nag babalanse sa wordwide ko
Sa mundo mo ako si buwan yung palihim **** na sulyapan magandang umaga ako nga pala si buwan yung simpleng mahinang ilaw na laging na diyan sa tabi tabi mo lang
Magandang tanghale ako nga pala si buwan yung hindi kayang mag paliwanag ng daigdig sa kalawakan pero pangako lagi kang sasamahan kahit sa kadiliman pangako magandang gabi ang madadatnan
Ang pag ikot ng araw sa mundo ko ang pag ikot ko sa mundo mo ay habang buhay ng mananatile
Magandang gabe ako yung buwan na pipiliting biygan ilaw ang madilim **** daan ako yung buwan nag bibigay panaginip maging masaya ka lng ako ang mamanatiling ilaw mo sa gabi para pag gising mo safe ka lng
Tandaan mo ako yung buwan na bibigyan ilaw sa paligid mo buwan na laging bibigay buhay sa gabi mo bibigay ningning sa mga mata tandaan mo buwan ako dimo nako maales sa mundo mo
May 30, 2019
May 30, 2019 at 2:08 PM UTC
Ito nga pala ay para, o tungkol, tungkol sa
babaeng aking ninanais, nakita kita sa hindi inaasahang oras at pagkakataon.
Kung alam mo lang, ang pagtalon nang aking puso sa tuwing nag sasalubong ang ating mga diwa
Hindi ko lubos maisip na hahantong sa ganito. Lumalim ng lumalim ang inaakalang simpleng pagtingin ko para sayo.
Oo ikaw!
Ikaw, ikaw nga pala yung babaeng aking ninanais.
Ikaw, ikaw nga pala yung babaeng nag bibigay kabog sa aking dibdib.
Ikaw, ikaw yung babaeng pinapangarap kong makamit.
Ikaw, ikaw yung babaeng simple lang pero anlakas ng dating.
At ako, ako nga pala yung taong sumusulyap sayo ng palihim.
Ako, ako nga pala yung taong hindi magkanda ugaga sa tuwing ikaw ay paparating o dadaan sa aking harapan.
Ako, ako nga pala yung taong handang gawin ang lahat mapasaya ka lang.
Kung alam mo lang kung gaano kita hinahangad tuwing nakikita kita.
Pero bakit nga ba ganoon? Hindi ko magawang umamin? Siguro'y dahil sa pautal utal na pananalita ang dahilan o sadyang wala akong lakas ng loob na sabihin sayo ang aking nararamdaman.
Ako'y simpleng tao lang,
Hindi makisig gaya nang ninanais ng nakararami, pero pangako lahat gagawin ko mapasaya ka lang.
Mukang hindi ako yung tipo ng lalake na maaari **** gustuhin
Ako yung taong tahimik lang sa isang tabi
Ako yung tipo ng tao na hindi pang angas sa tropa, pero pangako, araw araw ipagmamayabang kita.
Subalit bakit ganito ang tadhana, ika'y nakakulong sa isang sitwasyon.
Sitwasyon na akin ding hinihiling, siguro nga ay hindi ko ginusto na magkagusto sayo kase alam kong masasaktan lang ako.
Sana ako na lang. Inisip ko na sana ako na lang sya na sayo'y nagpapaligaya
Sana ako na lang sya, na mahal mo ng sobra
Sana ako yung taong lagi **** kausap,
Sana ako yung nagbibigay ng ngiti sa tuwing malungkot ka.
Ikaw yung babaeng nagbibigay ngiti at kalungkutan sa akin. Dahil sa tuwing naiisip kita, pumapasok den sa isip ko na ikaw at ako ay malabong maging tayo.
Dapat bang tanggapin na lang ang katotohanang hindi na mababago? na hindi talaga pwede maging tayo?
Hanggang dito na lang ba talaga ako? na nangagarap na maging tayo?
Siguro ngay maihahalimtulad ka sa ulap sa langit
Kase abot tanaw ka nga, ngunit mahirap ka naman makamit.
Siguro nga'y masakit masampal ng babae no?, pero mas masakit parin siguro na masampal ng katotohanang hindi talaga pwede na maging tayo. Sakit diba?
Namaos ang puso ko kasisigaw sa pangalan mo.
Namaos ang puso ko kalilimos ng barya ng pag ibig mo.
Napagod ako kasisigaw. Pero walang magbabago, lilipas paren ang gabi na walang nangyayare.
Kase kahit na ano pang gawin ko, ikaw at ako ay malabong maging tayo.
Ano bang dapat kong gawin? Para magkaroon ng ikaw at ako na bubuo sa salitang tayo.
May mga bagay talaga sa mundo na kahit hindi mo man makuha, makita mo lang masaya ka na..
Feb 27, 2018
Feb 27, 2018 at 11:42 AM UTC
I have the ruby red rosary that once belonged to you
It was given to me finally so I could remember you
You were taken away so young from me
Our paren't threw you out and could not
accept you like they could not accept me too
When I hold your red ruby rosary in my hand
I feel close to you
I am so very much like you
We share a common faith
but unlike you I had to wait
until our mother died
so she would not get mad at me
She did not believe in The Holy Mother Church
like you and I did.
Your red ruby rosary means so
much to me
I feel that we are very close because
you are near to me.
Oct 4, 2011
Oct 4, 2011 at 12:10 PM UTC
Déjenlas ir a sus casas
Sanas y salvas.
Paren la contaminación
En nuestras personas.
Nuestros niños están llorando
Pero hay silencio en los campos
Nuestras personas
Tienen hambre
Déjanlas comer
Nuestras personas
Tienen sed
Déjanlas beber
?Que están haciendo?
Ustedes beben con vasos de cristal
Pero nuestras personas
Beben con las latas sucias.
Nosotros estamos hacienda una función
Pero el público es ciego
Y algunas cierran los ojos
Abran los ojos
Las pesticidas están matándonos
Paren
Y no les importa
Tenemos el poder
De levantarnos.
Vamos a trabajar
Para nuestra libertad.
!Den la libertad!
Jun 1, 2011
Jun 1, 2011 at 6:32 PM UTC
Igor found himself producing the hot new reality podcast
about the first [known] father-son transgender family;
he only produced the pilot then left the States in disgrace
after homophobic thugs attacked the set & beat down
the cast & crew in a ****** riot captured live on multiple
hi-def cameras from the multiple angles
already set up for the extravagantly
over budgeted podcast [his master footage recorded
on multiple flashdrives
hidden all over his person - the podcast project
went ahead w/out him backed
by lucrative corporate funding, Igor editing
the original material into his next feature;
Eli lowered the tinted window & passed Igor the Cuban,
Igor lighting it on his way around to the passenger side;
YA ne mogu ostat'sya v Rossii, he says; why's that?
asks Eli, lighting his own cigar & driving off;
Boleye poloviny prestupnikov - gey; Eto stanet khorosho
izvestno; Eli waswatching the street, scouting for new talent;
u can't worry about that kind of **** Igor. u showed people
what those ******** are really about - - a bunch of angry ****
w/ shaved heads,
who knew; opening the sun roof,
Eli blew the Cuban's smoke
towards the Saint Petersburg sky;
Igor reclining the leather seat,
[ ] [ ], [ ]
[ ], [ ] , [ ]
[ ] [ ], [ ]
[ ],
filling his head w/ night
Aug 31, 2018
Aug 31, 2018 at 4:34 AM UTC
¡Se celebra el adulterio de María con la Paloma Sacra!
Una lluvia pulverizada lustra La Plaza de las Verduras, se hincha en globitos que navegan por la vereda y de repente estallan sin motivo.
Entre los dedos de las arcadas, una multitud espesa amasa su desilusión; mientras, la banda gruñe un tiempo de vals, para que los estandartes den cuatro vueltas y se paren.
La Virgen, sentada en una fuente, como sobre un bidé, derrama un agua enrojecida por las bombitas de luz eléctrica que le han puesto en los pies.
¡Guitarras! ¡Mandolinas! ¡Balcones sin escalas y sin Julietas! Paraguas que sudan y son como la supervivencia de una flora ya fósil. Capiteles donde unos monos se entretienen desde hace nueve siglos en hacer el amor.
El cielo simple, verdoso, un poco sucio, es del mismo color que el uniforme de los soldados.
995
Me vestiré de blanco, me aromaré de rosas,
E iremos por las rutas que huelen a tomillo,
Igual que una zagala va con su pastorcillo
En busca de lejanas capillas milagrosas.
He de tener las manos frescas como de agua.
Has de tener los labios dulces como de fresa.
Y en el ruedo crujiente de mi cándida enagua
Cien espinas fragantes prenderán la maleza.
Y dirán los labriegos que se paren a vernos:
La morena zagala de sonrisa encantada,
Con el pastor de ojos encantados y tiernos
Se vá, ruta adelante y olvida la majada.
Y reiremos, reiremos llenos de maravilla
Por ser libres y alegres, por ser locos y castos,
Dueños indiscutibles de toda la gramilla,
De las moras maduras y los ásperos pastos.
Y después, al retorno, cual de nuevo moldeados,
Tez caldeada, alma clara, frente limpia y serena.
Y en los ojos en alto, todavía extasiados,
Una imprevista llama de bondad nazarena.
796
Sobre la roja España blanca y roja,
blanca y fosforescente,
una historia de polvo se deshoja,
irrumpe un sol unánime, batiente.
Es un pleno de abriles,
una primaveral caballería,
que inunda de galopes los perfiles
de España: es el ejército del sol, de la alegría.
Desaparece la tristeza, el día
devorador, el marchitado tallo,
cuando, avasalladora llamarada,
galopa la alegría en un caballo
igual que una bandera desbocada.
A su paso se paran los relojes,
las abejas, los niños se alborotan,
los vientres son más fértiles, más profusas las trojes,
saltan las piedras, los lagartos trotan.
Se hacen las carreteras de diamantes,
el horizonte lo perturban mieses
y otras visiones relampagueantes,
y se sienten felices los cipreses.
Avanza la alegría derrumbando montañas
y las bocas avanzan como escudos.
Se levanta la risa, se caen las telarañas
ante el chorro potente de los dientes desnudos.
La alegría es un huerto del corazón con mares
que a los hombres invaden de rugidos,
que a las mujeres muerden de collares
y a la piel de relámpagos transidos.
Alegraos por fin los carcomidos,
los desplomados bajo la tristeza:
salid de los vivientes ataúdes,
sacad de entre las piernas la cabeza,
caed en la alegría como grandes taludes.
Alegres animales,
la cabra, el gamo, el potro, las yeguadas,
se desposan delante de los hombres contentos.
Y paren las mujeres lanzando carcajadas,
desplegando su carne firmamentos.
Todo son jubilosos juramentos.
Cigarras, viñas, gallos incendiados,
los árboles del Sur: naranjos y nopales,
higueras y palmeras y granados,
y encima el mediodía curtiendo cereales.
Se despedaza el agua en los zarzales:
las lágrimas no arrasan,
no duelen las espinas ni las flechas.
Y se grita ¡Salud! a todos los que pasan
con la boca anegada de cosechas.
Tiene el mundo otra cara. Se acerca lo remoto
en una muchedumbre de bocas y de brazos.
Se ve la muerte como un mueble roto,
como una blanca silla hecha pedazos.
Salí del llanto, me encontré en España,
en una plaza de hombres de fuego imperativo.
Supe que la tristeza corrompe, enturbia, daña...
Me alegré seriamente lo mismo que el olivo.
861
Paren(the)sis
are (point)less.
Parenthes(is)
are (to)o flashy,
to bright to (look) at.
They just like (be)ing noticed,
even if we try to look (yond)er,
(the)y alway draw us back.
(Parenthesis).
Apr 17, 2013
Apr 17, 2013 at 11:21 PM UTC