"mawaring" poems
Hinila ka ng hilahil
patungo sa di mawaring
liwanag, banaag na bumubulag,
unti-unting pumupunit sa iyong
balintataw at pananaw sa
kahulugan ng pagpapatianod
sa agos ng panahon. Pag-ahon
ito kung ituring ng sinumang
wala sa iyong perspektibo. Ngunit
ang iyong pag-iral ay hindi iniadya
ng panahon. Likas itong likha ng
buhay, kinatha ng kahulugan,
kataga, at pag-asa.
Oct 18, 2013
Oct 18, 2013 at 6:34 AM UTC
Sa aking pinakaunang alaala ako’y
nalulunod
sumasabay sa pwersa ng agos
tumatama sa mga hitang walang nakakaramdam sa pangyayari sa ilalim
tanging nakikita ko lamang ay ang bughaw na katubigan
at mga bulang pilit kumakawala sa aking bibig.
Tanggap ko na naman
kung yaon na lamang ang itatagal ng aking munting buhay
handa na ako sa aking kasasapitan,
nang may mga malaking kamay na inahon akong walang hirap
patungo sa liwanag na inakalang hindi ko na ulit masisilayan.
Labing siyam na taon na ang lumipas
biglang tumimo sa utak ang pangyayaring nagpalapit sa kamatayan
paano na lang
kung yaon ba’y natuloy
mababago ba ang buhay nang mga taong
nakasalamuha ng mga sumunod na mga panahon?
Sapagkat isa lamang akong basura
na parang muling binalik
nang mawaring may pag-asa pa
upang muling gamitin
at muling maging patapon
sa mga matang mapanlait
dito sa mapanlinlang
na mundong
patuloy
na umiikot
para
ipamukha
sa akin
na isa akong
pinaka
walang
kwentang
tao.
Jun 25, 2016
Jun 25, 2016 at 10:13 AM UTC
Sa bawat patak ng oras, ako'y nauubos.
Hindi mawaring isipin kung kumusta ka.
Iniisip mo ba ako? O ako lang ba ang nahulog?
Pilit kong itinatanim sa aking isipan na huwag magmadali.
Hayaan ang tadhanang gumawa ng paraan. Bigyang respeto ang tamang pagkakataon. Huwag nating pilitin.
Ngunit kasabay ng pagkumbinsi sa sariling huwag mangialam, nahahati ang aking isipan upang gumawa ng unang hakbang.
Ano nga bang mapapala ko kung hindi ako kikilos? Subalit sasagi sa isip ang posibilidad na mawala ka dahil sa mapupusok kong gawi.
Isang malaking palaisipan ang pag-ibig.
Hindi ito para sa mga mahihina ang puso.
Hindi ito para sa mga taong mabilis mahulog at madaling masaktan.
Minsan napapaisip ako kung bakit pa ba natin ito ginagawa?
Sa dinami-dami ng hirap, sakripisyo, at sakit nitong dulot, talaga bang may patutunguhan?
Sa tagal ng panahong ginugol kong mag-isa, naliwanagan ako sa aking halaga.
Karapat-dapat ako sa pagmamahal na buong-buo at mapagpalaya.
Ngunit, tangina naman. Bakit ganito kahirap mahanap?
Akala ko madali. Iwinaksi ko lahat ng hadlang na maaari kong malampasan.
Ginawan ng paraan at isinaayos ang sarili.
Pagkalingon ko'y ako bigla ang nahuli.
Halos lahat ng aking mga kasabayan nagkaroon na kani-kanilang katambalan.
Ang malas ko naman.
Bakit ako na lang ang hindi nabigyan? Hanggang sa dulo ba ay ganito pa rin?
Parusa ba ito sa salang hindi ko namalayang gawin?
Diyos ko, ano bang magagawa ko?
Anong ginawa ko upang maranasan ito?
Hindi naman sa pagdadrama.
Ang nais ko lamang ay isang makakasama. Iyong makakausap sa araw-araw nang walang sawa.
Iyong magbibigay sa akin ng atensyon at alaga. Ngunit kasabay nito, ako'y handa rin
Na isauli ang pagmamahal na aking nagkakandarapang kunin.
Isang pagkakataon lang po upang magsimula muli ang puso
Makadama ng pagmamahal na tapat at totoo
Makakaasa kayong hindi ko ito isusuko
Anoman ang pagsubok na aming matamo
Oct 27, 2019
Oct 27, 2019 at 7:23 AM UTC
Ako'y humakbang, bitbit ang damdaming puno ng kalituhan
Nilakbay ko ito kasama ng aking mga paang nabibigatan
Binibilang kung ilang tao ang nadaratnan
Kagaya ko rin kaya sila?
Mahirap tumakas sa mga bagay na pilit na humahabol sa'yo
Mahirap maghanap sa mga bagay na nakatago
Hindi ko nga alam kung ano na tong ginagawa ko
Tatakas ba ako? O mananatili sa di mawaring yugto.
Tumahak uli ang aking mga paa
Rinig ang bawat tunog na likha
Ngunit hindi ito tulad ng dati
Hindi ko na kabisado ang mga tandaan
Tinatapakan ko na rin ang mga nadaraanang linya sa daan
Oo, hindi ito tulad ng dati
Pero eto na, nandito na ako
Sa wakas nakarating na rin ako
Humanap ako ng angkop na puwesto
Ako'y umupo at minasdan ang paligid na gulong-gulo
Hinanap ko ang bakas sa mga silid
Ikaw pa rin ang naiisip
Litong-litong-lito na ako.
Pilit kong tinatakasan ang gulo
Pumunta ako sa ibang lugar, nag ibayo
Ngunit isang malaking kamalian pala ang lahat
Hindi ko pala to matatakasan sa simpleng pag ibayo lamang
Dahil ito'y kasama ko
Kasama ko ang aking tinatakasan
Ang sarili ko
Dahil ika'y nakatira pa rin sa aking puso
At ngayon ako'y nasa kawalan, pilit pa ring kinakalimutan ang nakaraan
Nov 13, 2017
Nov 13, 2017 at 7:08 AM UTC
Hindi ko lubos malaman kung saan na nga ba ang daan tungo sa walang hanggang kasiyahan
Tila ako'y nabalot na ng walang katapusang kalungkutan
Pakisabi naman sa akin ang araw kung kailan ito mawawakasan
Patuloy na naghihinagpis
Mga mata ay laging nananangis
Kung iyong titingnan sa aking pisikal na kaanyuan malalaman mo ang pinagkaiba ng isang taong masaya at isang taong pilit nagpapakasaya.
Oo, hindi ako ang taong kilala ninyo.
Sa likod ng wangis na anyo,
Sa kabila ng 'di mawaring agam-agam,
Nananatili ang isang kabuuan ng pagkatao na kahit kailan, hindi ko ninais maramdaman.
Oo, isa akong halimuyak ng bulaklak sa inyong paningin pero,
Ni minsan hindi nagawang pitasin at nanatiling nakasulyap sa katimyasan.
Isa lamang akong atraksyon na pinipiling lapitan.
Isang anino sa pisikal na anyo.
Jul 1, 2019
Jul 1, 2019 at 10:00 AM UTC