"madadaig" poems - Hello Poetry

Hindi baga nakapagtataka Ang mga salitang sinambit ni Eba Nang kainin ni Adan ang tanda ng kasalanan? Hindi baga nakapagtataka Ang mga salitang sinambit ni Adan Nang una niyang nasilayan ang ganda ni Eba Na hinugot mula sa kanyang tadyang? Hindi baga nakapagtataka Sa kung paanong sa pag-ikot ng mundo Ni minsan hindi nagtagpo ang araw at buwan? Hindi baga nakapagtataka Na sa dinami-dami ng tao sa mundo Na sa paglipas ng dapit-hapon At pagsikat ng araw Natagpuan kita- Sa isang araw na hindi inaasahan Nakita Nakilala Nakasama Hindi baga nakapagtataka Sa kung papaanong ang bawat kaluluwa Ay nagkakadaupang-palad Ay nakakahanap Ng mga kaluluwang mapagkakanlungan Sa pag-ikot ng mundo Sa paglipas ng panahon Tulad ng atin- Hindi ikaw yung ordinaryong babae Sapagkat ang pagsabi sa babae ng ordinaryo Ay parang pagmura sa isang santo Sa iyong mga mata nakasillid Ang isa pang babaeng Nais kumawala sa mundong kanyang kinagagalawan Kimberly- Pangalan mo’y hindi sayo lamang kumakanlong Marami kang katulad Pero ang pinagkaiba Ikaw ay ikaw- Sa kung paanong ang pangalan mo Ay bumalot sa iyong katauhan Sa kabutihan maging sa kasamaan Isang babaeng naghahanap ng kasagutan Sa mundo ng mga tanong Na tila ba ang mga sagot ay hindi maapuhap Na tila ba lahat ng ito’y Nagtatago sa mata ng bawat isa Na ang pagtitig sa mga ito’y hindi sapat upang matanto Ang katotohanan na bumabalot sa atin Sa iyong katauhan ay may nakabalot na sikreto Isang misteryo na hindi ko kailan man malalaman Ngunit kahit gaano man kadilim o kaliwanag Hindi nito madadaig ang misteryo Sa kung papaanong tayo’y nagkakilala Sa isang panahon na pangkaraniwan lamang Dalawang dekada- Ang buhay mo sa mundo Sa dalawampung taong paglipas Maraming taong dumating At marami ring umaalis Binalot ng lungkot Yinakap din ng saya Ang iyong pagdating Sa mundo ng kabagabagan Pasalamat na lamang Na sa paglipas ng lahat ng ito Kaluluwa mo’y dagling naapuhap Na parang liwananag sa kandilang papaupos Maligayang Kaarawan, Mahal kong Kaibigan R. L. Alcantara Enero 28, 2015

0

Oct 26, 2015

Oct 26, 2015 at 10:35 AM UTC

proseandroses

.,.

Hindi baga nakapagtataka Ang mga salitang sinambit ni Eba Nang kainin ni Adan ang tanda ng kasalanan? Hindi baga nakapagtataka Ang mga salitang sinambit ni Adan Nang una niyang nasilayan ang ganda ni Eba Na hinugot mula sa kanyang tadyang? Hindi baga nakapagtataka Sa kung paanong sa pag-ikot ng mundo Ni minsan hindi nagtagpo ang araw at buwan? Hindi baga nakapagtataka Na sa dinami-dami ng tao sa mundo Na sa paglipas ng dapit-hapon At pagsikat ng araw Natagpuan kita- Sa isang araw na hindi inaasahan Nakita Nakilala Nakasama Hindi baga nakapagtataka Sa kung papaanong ang bawat kaluluwa Ay nagkakadaupang-palad Ay nakakahanap Ng mga kaluluwang mapagkakanlungan Sa pag-ikot ng mundo Sa paglipas ng panahon Tulad ng atin- Hindi ikaw yung ordinaryong babae Sapagkat ang pagsabi sa babae ng ordinaryo Ay parang pagmura sa isang santo Sa iyong mga mata nakasillid Ang isa pang babaeng Nais kumawala sa mundong kanyang kinagagalawan Kimberly- Pangalan mo’y hindi sayo lamang kumakanlong Marami kang katulad Pero ang pinagkaiba Ikaw ay ikaw- Sa kung paanong ang pangalan mo Ay bumalot sa iyong katauhan Sa kabutihan maging sa kasamaan Isang babaeng naghahanap ng kasagutan Sa mundo ng mga tanong Na tila ba ang mga sagot ay hindi maapuhap Na tila ba lahat ng ito’y Nagtatago sa mata ng bawat isa Na ang pagtitig sa mga ito’y hindi sapat upang matanto Ang katotohanan na bumabalot sa atin Sa iyong katauhan ay may nakabalot na sikreto Isang misteryo na hindi ko kailan man malalaman Ngunit kahit gaano man kadilim o kaliwanag Hindi nito madadaig ang misteryo Sa kung papaanong tayo’y nagkakilala Sa isang panahon na pangkaraniwan lamang Dalawang dekada- Ang buhay mo sa mundo Sa dalawampung taong paglipas Maraming taong dumating At marami ring umaalis Binalot ng lungkot Yinakap din ng saya Ang iyong pagdating Sa mundo ng kabagabagan Pasalamat na lamang Na sa paglipas ng lahat ng ito Kaluluwa mo’y dagling naapuhap Na parang liwananag sa kandilang papaupos Maligayang Kaarawan, Mahal kong Kaibigan R. L. Alcantara Enero 28, 2015

73

Tatakpan ko ang aking mata,  Upang katotohana'y hindi makita,  Saki'y wala ka na,  Tumakbo ka papunta sa iba,  Pilit kitang hinabol,  Ngunit walang napala hanggang sa mahapo,  Ang liwanag nang kahapon,  Bigla na lang naglaho,  Pirmeng nakatingin sa lupa kung may bakas ba, Ngunit sa kapal ng dilim mistulang bulag na. Nasasaktan ngunit kailangang manahimik,  Para bang sa lalamunan ko'y malalim na tinik,  Takpan ng ngiti ang pait,  Tanggapin kahit na sobrang sakit,  Kahit ano namang sigaw ang ipilit,  Hindi mo rin naman maririnig,  Himutik ng puso ay patatahanin ko,  Mananatili na lamang pipi upang hindi na makagambala pa sa'yo. Minsan kong narinig sa mula sa iyong bibig,  Mga salitang nagbigay ng ngiti na hindi madadaig,  Hindi mapapantayan ng kahit na sino man,  Ngunit nang lumisan ka noon ko natutunan,  Ang mundo ko'y tumahimik,  Wala ni kahit anong imik,  Hindi parin mapakali pero nangungulila sa'yong halik,  Haplos at yakap mo'y di na madadama pa,  Labis na katahimikan mistulang bingi na.

0

Apr 12, 2016

Apr 12, 2016 at 5:10 AM UTC

ajgm

Bulag. Pipi. Bingi.

Tatakpan ko ang aking mata,  Upang katotohana'y hindi makita,  Saki'y wala ka na,  Tumakbo ka papunta sa iba,  Pilit kitang hinabol,  Ngunit walang napala hanggang sa mahapo,  Ang liwanag nang kahapon,  Bigla na lang naglaho,  Pirmeng nakatingin sa lupa kung may bakas ba, Ngunit sa kapal ng dilim mistulang bulag na. Nasasaktan ngunit kailangang manahimik,  Para bang sa lalamunan ko'y malalim na tinik,  Takpan ng ngiti ang pait,  Tanggapin kahit na sobrang sakit,  Kahit ano namang sigaw ang ipilit,  Hindi mo rin naman maririnig,  Himutik ng puso ay patatahanin ko,  Mananatili na lamang pipi upang hindi na makagambala pa sa'yo. Minsan kong narinig sa mula sa iyong bibig,  Mga salitang nagbigay ng ngiti na hindi madadaig,  Hindi mapapantayan ng kahit na sino man,  Ngunit nang lumisan ka noon ko natutunan,  Ang mundo ko'y tumahimik,  Wala ni kahit anong imik,  Hindi parin mapakali pero nangungulila sa'yong halik,  Haplos at yakap mo'y di na madadama pa,  Labis na katahimikan mistulang bingi na.

27

Itaas na ang bandera at iwagayway Iharap pababa sa mga naglulupasay Dito magsisimula Ang pagkuha ng retrato Dito magsisimula Ang pagkuha ng “selfie” Sa pagtunog ng isang “click” Ay makukuha ang atensyon mo, Maaaliw ka, Mabibighani’t mapapatingin At tila pag kumukuha ka ng retrato Ay ikaw ang pinakamaganda Sa naglalakihang lente na nasa screen Sa pagtunog ng isang “click” Ay mapapangiti ka Photogenic daw, ika nga At sa pagkatapos lagi ng mga ito Ay mawawala nalang bigla Na tila nagsusuot ka ng antipas Tuwing nakangiti nagpapakuha ng retrato Sa pagtunog ng isang “click” Ay mag aayos ka Magpapagwapo’t magpapaganda At tila isa itong contest At kailangan ikaw ang pinakamaganda At sa pagkatapos nito Ay titignan mo kung nadaig mo ba sila Ngunit bakit ikaw na hindi naman kumukuha ng retrato Ay tila nagiging isang kodak o kamera Na sa tuwing tumitingin ako sayo ay tila makukuhanan ako ng retrato Na tuwing nakikita kita, wala mang click, ay titingin ako sa mga mata mo na tila lente ng kamera  Sa paglapit mo saakin Ay makukuha mo ang atensyon ko, Maaaliw ako, mabibighani’t mapapatingin At tila pag kasama kita Ay wala akong mahiling Kundi ang patigilin ang oras Para manatili sa piling mo Ngunit bakit kapag nasa iyo ang atensyon ko Ikaw ay nakatingin naman sa iba Hindi ang pagiging nandito ko ang tumatakbo Sa munting isip mo, kundi siya Sa paglapit mo saakin Ay mag aayos akong bigla Magpapagwapo o magpapaganda At tila isa itong contest Na kailangan madaig ko siya Pero parang hindi ko kaya Dahil kahit kailan hindi ko madadaig siya At kahit na gaano mo pa ako lapitan Siya parin ang magiging malapit dahil sa kariktan At ako ay maiiwan sa alon ng pag-iisa Sa paglapit mo saakin Ay mapapangiti ako Lalabas ang mga ngipin Na tila nasa isang patalastas ako ng colgate Ngingiti At ngingiti lang Ngunit sa likod ng mga ngiting ito Ang tinatago ko ay luha Mga luha na hindi ko ninanais na makita mo Sanhi ng simula mo ‘kong paasahin Mga luha na pinili kong itago mula sa’yo Dahil alam ko rin naman na hindi mo ito papansinin Hindi ka naman kodak na itinataas ko Ngunit bakit pakiramdam ko ay nakatingin ka saakin pababa Habang ako’y nasasaktan at nagluluksa At sa pagtapos ko ng piyesang ito Ang tanging hiling ko lamang ay Mga retrato na maaaring itabi Dahil nag uumapaw na ang mga mata kong gusto nang matuyo Itaas na ang bandera at iwagayway Iharap pababa sa mga naglulupasay Dito magtatapos Ang pagkuha ng retrato Dito magtatapos Ang pagkuha ng “selfie”

0

Apr 19, 2017

Apr 19, 2017 at 11:15 AM UTC

kurt-christian-b-tubera

Selfie

Itaas na ang bandera at iwagayway Iharap pababa sa mga naglulupasay Dito magsisimula Ang pagkuha ng retrato Dito magsisimula Ang pagkuha ng “selfie” Sa pagtunog ng isang “click” Ay makukuha ang atensyon mo, Maaaliw ka, Mabibighani’t mapapatingin At tila pag kumukuha ka ng retrato Ay ikaw ang pinakamaganda Sa naglalakihang lente na nasa screen Sa pagtunog ng isang “click” Ay mapapangiti ka Photogenic daw, ika nga At sa pagkatapos lagi ng mga ito Ay mawawala nalang bigla Na tila nagsusuot ka ng antipas Tuwing nakangiti nagpapakuha ng retrato Sa pagtunog ng isang “click” Ay mag aayos ka Magpapagwapo’t magpapaganda At tila isa itong contest At kailangan ikaw ang pinakamaganda At sa pagkatapos nito Ay titignan mo kung nadaig mo ba sila Ngunit bakit ikaw na hindi naman kumukuha ng retrato Ay tila nagiging isang kodak o kamera Na sa tuwing tumitingin ako sayo ay tila makukuhanan ako ng retrato Na tuwing nakikita kita, wala mang click, ay titingin ako sa mga mata mo na tila lente ng kamera  Sa paglapit mo saakin Ay makukuha mo ang atensyon ko, Maaaliw ako, mabibighani’t mapapatingin At tila pag kasama kita Ay wala akong mahiling Kundi ang patigilin ang oras Para manatili sa piling mo Ngunit bakit kapag nasa iyo ang atensyon ko Ikaw ay nakatingin naman sa iba Hindi ang pagiging nandito ko ang tumatakbo Sa munting isip mo, kundi siya Sa paglapit mo saakin Ay mag aayos akong bigla Magpapagwapo o magpapaganda At tila isa itong contest Na kailangan madaig ko siya Pero parang hindi ko kaya Dahil kahit kailan hindi ko madadaig siya At kahit na gaano mo pa ako lapitan Siya parin ang magiging malapit dahil sa kariktan At ako ay maiiwan sa alon ng pag-iisa Sa paglapit mo saakin Ay mapapangiti ako Lalabas ang mga ngipin Na tila nasa isang patalastas ako ng colgate Ngingiti At ngingiti lang Ngunit sa likod ng mga ngiting ito Ang tinatago ko ay luha Mga luha na hindi ko ninanais na makita mo Sanhi ng simula mo ‘kong paasahin Mga luha na pinili kong itago mula sa’yo Dahil alam ko rin naman na hindi mo ito papansinin Hindi ka naman kodak na itinataas ko Ngunit bakit pakiramdam ko ay nakatingin ka saakin pababa Habang ako’y nasasaktan at nagluluksa At sa pagtapos ko ng piyesang ito Ang tanging hiling ko lamang ay Mga retrato na maaaring itabi Dahil nag uumapaw na ang mga mata kong gusto nang matuyo Itaas na ang bandera at iwagayway Iharap pababa sa mga naglulupasay Dito magtatapos Ang pagkuha ng retrato Dito magtatapos Ang pagkuha ng “selfie”

76

(DEPRESYON) Sa mundong ito ay patuloy na nabubuhay ako, Wala akong pinipili na kahit na sino, Basta sa oras na ako ay makilala mo, Sa oras na pinapasok mo 'ko, Hindi ko alam kung kaya mo akong takasan, Dahil marami ng nagtangkang kitilin ang buhay ng dahil sa hatid kong kapalaran. Ako, ang sisira sa buhay mo, Gagawin kong miserable ang utak mo, Kapag nakilala mo ako, Kahit saan ka pa magtago Wala! Walang tutulong sayo!Tandaan mo! Lahat sila aayawan mo! Guguluhin ko ang iyong mundo, Yayanigin ko bawat pahina ng buhay mo, Kahit ipagpilitan isarado ang bintana, Papasok, papasukin kita,Wala ka nang magagawa! Sumuko ka na! Kaibigan hinihintay na kitang sumama, Ikukulong kita, sa lugar na hindi na makakalabas pa,Kahit ilang beses hanapin Susi para makalabas sa suliranin, Ikaw ay pilit kong aangkinin. Pilit kitang aagawin,Dahil sinasabi ko sa'yo isang pagpapanggap lang ang kanilang gagawin, Makinig ka! Halika na at sa akin ay sumama, Dahil alam kong patuloy lang sila sa panghuhusga,Patuloy ka lang kukutyain, At patuloy ka lang paiiyakin, Oo, nabubuhay ako sa husga, sa kutya, sa pagbalot sa sarili mo sa awa, Sa walang tigil na pagluha ng iyong mga mata, At sa malalang pag-iisip tulad ng pabago-bagong emosyon na hindi alam kung ano ba talaga,Nabubuhay ako at mas lumalakas ako, Sa tuwing nakikita ko ang isang taong mahilig magtago,Ilihim ang nararamdamang sakit sa kahit na sino,Mas lalakas pa ako kung sa oras na ako ay niyakap mo. Huwag kang magtangka,Pagtakas ay wala kang mapapala,Dahil kapag dinapuan na kita, Wala ng gugulo pa sa iyong mundong ginawa, Gilitan ng leeg, wala pa ring talab, Susundan kita hanggang kabilang buhay Kahit magtago ka man sa kaibuturan ng kagubatan.Ako, ang iyong kalaban, Patago kitang sasaktan, At unti-unti kitang pahihirapan, Ako ang madadala sa'yo sa kamatayan, Buhay ako at patuloy na gagambala sa iyong mundo,Mistulang buhay mo ay sisirain ko, Unti-unti kong babaguhin ang iyong sarili, At titiyaking ni isa sa iyo ay walang mananatili. Tandaan mo, at laging isaisip mo, Kakatok ulit ako sa pintuan mo, Dahil ilang beses ko ng sinabi sa'yo, Na nabubuhay ako sa lungkot, sa takot, sa luha, sa panghuhusga ng iba, At sa tuwing nag-iisa ka habang hindi na alam ang gagawin at solusyonan ang problema. Ipapaalala ko lang sa iyo na hindi mo ako basta madadaig,Na hindi mo ako basta malulupig, Hangga't dala-dala mo ang aking mundo, Hindi ako titigil sa'yo. May panahon ka pa,Makakatakas ka pa, At magagawa mo akong daigin kung makikinig ka, Hindi ako kasinungalingan, Nagsasabi ako ng toto, dahil totoo ako. Kung sinasabi nila peke ako,Na dulot ko lang ay pagpapapansin,Sinasabi ko na sa'yo mali ang makinig sa kanilang daing, Intindihin mo ako at unawain lahat ng sinasabi ko,Marami ng buhay ang nawasak ng dahil sa akin,Kaya kung mabuhay ng matagal ang iyong hangarin,Pakinggan mo ako dahil hindi ako nagbibiro,At hindi ako nakikipaglaro. Hindi ako pag-iinarte, hindi ako pag-iinarte. Sa oras na dapuan ko ang mga mahal niyo, o maging ang mga kaibigan mo, Pakiusap, hawakan mo ang kaniyang kamay at hilain papunta sa masayang mundo, Pakiusap ko!Kung sakaling ako ay makilala mo, Layuan mo ako,Ipakilala mo ako sa lahat ng malaman nila na hindi ako pagpapapanggap. Makakatakas ka pa,Makakatas ka. Nabubuhay ako sa mundong ito,Ngunit kaya niyo ako.Dasal lang at tiwala sa sarili ang katapat ko.

0

Mar 8, 2021

Mar 8, 2021 at 5:25 PM UTC

Princeallival132923

DEPRESSED

(DEPRESYON) Sa mundong ito ay patuloy na nabubuhay ako, Wala akong pinipili na kahit na sino, Basta sa oras na ako ay makilala mo, Sa oras na pinapasok mo 'ko, Hindi ko alam kung kaya mo akong takasan, Dahil marami ng nagtangkang kitilin ang buhay ng dahil sa hatid kong kapalaran. Ako, ang sisira sa buhay mo, Gagawin kong miserable ang utak mo, Kapag nakilala mo ako, Kahit saan ka pa magtago Wala! Walang tutulong sayo!Tandaan mo! Lahat sila aayawan mo! Guguluhin ko ang iyong mundo, Yayanigin ko bawat pahina ng buhay mo, Kahit ipagpilitan isarado ang bintana, Papasok, papasukin kita,Wala ka nang magagawa! Sumuko ka na! Kaibigan hinihintay na kitang sumama, Ikukulong kita, sa lugar na hindi na makakalabas pa,Kahit ilang beses hanapin Susi para makalabas sa suliranin, Ikaw ay pilit kong aangkinin. Pilit kitang aagawin,Dahil sinasabi ko sa'yo isang pagpapanggap lang ang kanilang gagawin, Makinig ka! Halika na at sa akin ay sumama, Dahil alam kong patuloy lang sila sa panghuhusga,Patuloy ka lang kukutyain, At patuloy ka lang paiiyakin, Oo, nabubuhay ako sa husga, sa kutya, sa pagbalot sa sarili mo sa awa, Sa walang tigil na pagluha ng iyong mga mata, At sa malalang pag-iisip tulad ng pabago-bagong emosyon na hindi alam kung ano ba talaga,Nabubuhay ako at mas lumalakas ako, Sa tuwing nakikita ko ang isang taong mahilig magtago,Ilihim ang nararamdamang sakit sa kahit na sino,Mas lalakas pa ako kung sa oras na ako ay niyakap mo. Huwag kang magtangka,Pagtakas ay wala kang mapapala,Dahil kapag dinapuan na kita, Wala ng gugulo pa sa iyong mundong ginawa, Gilitan ng leeg, wala pa ring talab, Susundan kita hanggang kabilang buhay Kahit magtago ka man sa kaibuturan ng kagubatan.Ako, ang iyong kalaban, Patago kitang sasaktan, At unti-unti kitang pahihirapan, Ako ang madadala sa'yo sa kamatayan, Buhay ako at patuloy na gagambala sa iyong mundo,Mistulang buhay mo ay sisirain ko, Unti-unti kong babaguhin ang iyong sarili, At titiyaking ni isa sa iyo ay walang mananatili. Tandaan mo, at laging isaisip mo, Kakatok ulit ako sa pintuan mo, Dahil ilang beses ko ng sinabi sa'yo, Na nabubuhay ako sa lungkot, sa takot, sa luha, sa panghuhusga ng iba, At sa tuwing nag-iisa ka habang hindi na alam ang gagawin at solusyonan ang problema. Ipapaalala ko lang sa iyo na hindi mo ako basta madadaig,Na hindi mo ako basta malulupig, Hangga't dala-dala mo ang aking mundo, Hindi ako titigil sa'yo. May panahon ka pa,Makakatakas ka pa, At magagawa mo akong daigin kung makikinig ka, Hindi ako kasinungalingan, Nagsasabi ako ng toto, dahil totoo ako. Kung sinasabi nila peke ako,Na dulot ko lang ay pagpapapansin,Sinasabi ko na sa'yo mali ang makinig sa kanilang daing, Intindihin mo ako at unawain lahat ng sinasabi ko,Marami ng buhay ang nawasak ng dahil sa akin,Kaya kung mabuhay ng matagal ang iyong hangarin,Pakinggan mo ako dahil hindi ako nagbibiro,At hindi ako nakikipaglaro. Hindi ako pag-iinarte, hindi ako pag-iinarte. Sa oras na dapuan ko ang mga mahal niyo, o maging ang mga kaibigan mo, Pakiusap, hawakan mo ang kaniyang kamay at hilain papunta sa masayang mundo, Pakiusap ko!Kung sakaling ako ay makilala mo, Layuan mo ako,Ipakilala mo ako sa lahat ng malaman nila na hindi ako pagpapapanggap. Makakatakas ka pa,Makakatas ka. Nabubuhay ako sa mundong ito,Ngunit kaya niyo ako.Dasal lang at tiwala sa sarili ang katapat ko.

60