"pagdadalawang" poems
balang-araw ay masasabi ko din sayo ang mga bagay na takot akong malaman ng iba
balang-araw ay magkakatitigan ang ating mga mata at may mararamdaman tayong kakaiba
balang-araw ay hahalikan kit sa labi ng walang pagdududa at pagaalinlangan o pagdadalawang isip
mahal man kita o hindi
balangaraw ay aayusin ko ang wasak **** puso
balang-araw alam kong hihilain mo ako papalapit sayo at sasabihin ****
mahal na kita
kase yun yung nararamdaman ko ngayon
balang-araw ay maiisip **** pinaglalaban natin ang isat isa
balang-araw ay magiging tayo din
hindi ko alam kung kailan pero balang-araw
Dec 3, 2015
Dec 3, 2015 at 11:27 AM UTC
"bakit 'di mo pa binuhos ang lahat?" nagtatakang tanong sa akin ni inay. inutusan niya akong diligan ang alaga niyang santan sa bakuran. "nagtira ka pa. 'di naman na kailangan," at sabay niyang kinuha ang balde na naglalaman ng tubig na galing sa kanyang pinaglabhan. walang pagdadalawang-isip at bigla na lang niya itong itinapon sa sementadong daanan papunta sa aming bakuran.
sa malayang pagdaloy ng tubig, napaisip ako kung bakit ganoon na lang itapon ni inay ang tubig. pwede pa namang ipandilig iyon sa ibang halaman na nasa tabi-tabi. pero bakit hindi ko man lang din yun naisip na gawin? para nga naman hindi nasayang ang tubig. para may iba pang halaman na pwedeng makinabang at hindi ang walang buhay na sementadong daanan.
oo nga naman, ang tubig na galing sa labada ni inay ay marumi na. umitim at dumumi dahil sa pinaghalo-halong sabon at mantsa ng mga naiwang alaala sa damit. kung nakakapagsalita nga lang din naman ang halaman, hindi niya gugustuhin ang maruming tubig na galing sa labada ni inay.
pero hinuha lang naman ang lahat. paano kung ang mga halaman sa tabi-tabi, ay parang katulad lang din ng patubong santan na alaga ni inay...
nangangailangan
at sadyang nauuhaw.
Oct 31, 2015
Oct 31, 2015 at 6:58 PM UTC
paminsan pangungusap
madalas tanong
paminsan nagmumula sa'yo
madalas nanggagaling sa'kin
paminsan kay hirap sabihin
madalas kay sarap pakinggan
paminsan binibitawan
ng may kasiguraduhan
madalas may kalakip
na pagdadalawang isip
paminsan may kahulugan
madalas hindi maintindihan
paminsan walang bakas ng kasinungalingan
madalas di mahagilap ang katotohanan
paminsan tapat at totoo
madalas hanggang panaginip na lamang
Apr 18, 2016
Apr 18, 2016 at 5:11 PM UTC
Maganda ka, walang pinipiling oras, araw at panahon. Kariktan mo'y patuloy sa pagkinang sa gitna ng kanilang mga alinlangan, matalim na mga tingin bitbit ang panghuhusgang natatakpan ng pagkabulag sa tunay na kahulugan ng kagandahan.
Mga katagang nararapat sa iyo, maganda ka! walang naman, minsan at dahilan. Tuwirang pagsambit ng maganda ka at walang pagdadalawang-isip, sa kabila ng iyong kulay, hugis, taas, tuwid, kinis at iba pang basehan ng gandang naglipana, na inaakalang tunay na depinisyon ng ganda.
Maganda ka, higit pa sa mga araw na pakiramdam mo ay may mali sa iyo at kulang ka.
Mas pinaganda ka ng iyong mga kakulangan, mas binigyan ng kulay at nadepina ang tunay na kahulugan ng ganda sa iyong mga mata, sa tuwing pinapaulanan ka ng kanilang mga salita'y hindi ka nagpatinag.
Maganda ka, dahil ikaw ay ikaw. Hindi sukatan ang paningin at bibig ng kung sino man.
Sep 6, 2021
Sep 6, 2021 at 9:53 AM UTC
sa isang harding puno ng rosas,
sumibol ang tila bagong bulaklak
talulot ma'y 'di paris ng bighani ng iba,
halimuyak na taglay ay waring mahika
ngunit salungat ito sa nais ng hardinero,
sapagkat pula lamang ang kanyang tanging ibig
may suklam sa mga mata niya itong minasdan,
pinitas nang walang pagdadalawang-isip
ipinagkait na para bang api,
ang pagkakataong mamukadkad nang ganap
damong itinuring, kapara ng salot sa tanim
kawawang sampaguita, ganda'y 'di napansin
Apr 23, 2020
Apr 23, 2020 at 1:24 AM UTC