"makadama" poems - Hello Poetry

Salamat kaibigan, hndi mo ‘ko iniwan Ikaw ay aking karamay at aking sandigan Malayo pa ang tinig ay iyo nang naririnig Alam mo ang pintig ng aking puso at dibdib Bigat ay iyong inako upang ako ay makatayo Inalalayan ang aking bisig, lakas ay iyong tinig Ikaw ay parang isang estrangherong hindi naghihintay ng kapalit Saan ako makakahanap ng isang tulad mo sa isang saglit? Kung sa paraang ito ay pinapakitang iniibig, Bulag na ang hndi makakita, at manhid na ang hndi makadama Oh kaibigan, nag-iisa ka

0

Jan 31, 2015

Jan 31, 2015 at 3:27 PM UTC

thebuchiseries

Salamat Kaibigan (Tagalog)

Salamat kaibigan, hndi mo ‘ko iniwan Ikaw ay aking karamay at aking sandigan Malayo pa ang tinig ay iyo nang naririnig Alam mo ang pintig ng aking puso at dibdib Bigat ay iyong inako upang ako ay makatayo Inalalayan ang aking bisig, lakas ay iyong tinig Ikaw ay parang isang estrangherong hindi naghihintay ng kapalit Saan ako makakahanap ng isang tulad mo sa isang saglit? Kung sa paraang ito ay pinapakitang iniibig, Bulag na ang hndi makakita, at manhid na ang hndi makadama Oh kaibigan, nag-iisa ka

11

Simula sa araw na ito, Hindi na kayo pwedeng tumawa, magalit at malungkot, Hindi na kayo pwedeng makadama ng kahit ano mang emosyon, Emosyong nagpapakita ng kahirapan, kahinaan, pagkatanda at pagkapagod, Huwag kang magsasayang ng hininga sa mga letrang alam **** wala namang makakarinig, At kapag nilabag mo ang isa sa aking mga utos, Tumayo ka sa sulok, Ipikit mo ang iyong mga mata, At harapin mo ang dilim na sa iyo’y lumalamon, Patungo sa apoy ng impyerno, At kapag naramdaman mo ang init ng apoy na sayo’y sumusunog, Pinapayagan na kitang sumigaw, Sumigaw sa taas ng iyong mga baga, Palabas ng apoy na nagbabaga, Patungo sa mga tenga ng mga taong sabi mo’y iyong mga kaibigan at kakilala, Ngunit huwag kang aasa na ika’y aming sasagipin, Hindi ka namin aangatin, At mas lalong hindi ka namin ililibing, Sa mga lupaing, Pati ang mga damo ay ayaw kang tanggapin, At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Bumuo ka ng bahay, Gamit ang mga bagay na iyong natutunan, Bumuo ng bahay, Gamit ang mga bagay na naiwan ng mga mananampalataya, Ang mga mananampalataya na nagpasabog ng mga bomba, Upang ingud-ngod sa aming mga mukha, Na kami’y mga anak ng mga makasalanan, Pinanood naming maging abo ang aming mga ari- arian, Sa isang pitik ng kasinungalingan, Pinanood namin ang mga pinto, mga libro, mga litrato na masunog at madurog, Nadurog sa sunog ang lahat ng aking minamahal, pinapangarap at hinahanap, Inalis nila sa aming mga mukha ang kasiyahang panandalian lamang nadama, Tinanggal nila sa aking katawan ang pangalang minsan na sa akin ay kumilala, "Ako ay taong makasalanan, sige, eto na lang, totoo naman, kaya sapat na," At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Magtrabaho ka nang mabuti, At kapag naramdaman mo ang dugo na tumutulo mula sa iyong ulo hanggang paa, Ipunin mo ito sa isang timba, At ibuhos mo doon sa nayong nagbabaga At kapag wala ka nang malanghap kundi ang usok at ang masangsang na amoy, Hanapin mo ito sapagkat ito raw ang amoy ng mga patay na pangarap at sigaw ng mga bata, Na sabi nila, ikaw raw ang may sala, Ikaw ang may sala, taong makasalanan, Taong makasalanan, “Mahal Kita, Tutulungan Kita, Pangako, Patawad, Paalam,” --- Dagdag na utos sa paaralan: Huwag kang maniniwala sa mga salitang inuulit- ulit pa, Sa mga salita ng sumasamba sa kasinungalingan, Dahil sa oras na mabuhay ang mga patay, Hindi ikaw ang una nilang papapasukin sa pinto... --- Ang pagpapalit ng administrasyon ng paaralan: Iguhit ninyo sa inyong mga palad ang inyong mga hangad at pangarap, Gamitin ang dugo na lalabas sa tenga at mga mata, Gamiting pang pinta ang kada hibla ng iyong patay na buhok, At kapag ubos na ang likido mo sa iyong buong katawan, Ngumiti, Tumingala, Buksan ang pinto, Kasabay ang pag sabi ng mga katagang: “Ang makabagong paaralan ng mga nawawala’t hinahanap”

0

Mar 14, 2022

Mar 14, 2022 at 11:07 PM UTC

urmomclara

Ang Paaralan ng mga Makasalanan (2017/18)

Simula sa araw na ito, Hindi na kayo pwedeng tumawa, magalit at malungkot, Hindi na kayo pwedeng makadama ng kahit ano mang emosyon, Emosyong nagpapakita ng kahirapan, kahinaan, pagkatanda at pagkapagod, Huwag kang magsasayang ng hininga sa mga letrang alam **** wala namang makakarinig, At kapag nilabag mo ang isa sa aking mga utos, Tumayo ka sa sulok, Ipikit mo ang iyong mga mata, At harapin mo ang dilim na sa iyo’y lumalamon, Patungo sa apoy ng impyerno, At kapag naramdaman mo ang init ng apoy na sayo’y sumusunog, Pinapayagan na kitang sumigaw, Sumigaw sa taas ng iyong mga baga, Palabas ng apoy na nagbabaga, Patungo sa mga tenga ng mga taong sabi mo’y iyong mga kaibigan at kakilala, Ngunit huwag kang aasa na ika’y aming sasagipin, Hindi ka namin aangatin, At mas lalong hindi ka namin ililibing, Sa mga lupaing, Pati ang mga damo ay ayaw kang tanggapin, At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Bumuo ka ng bahay, Gamit ang mga bagay na iyong natutunan, Bumuo ng bahay, Gamit ang mga bagay na naiwan ng mga mananampalataya, Ang mga mananampalataya na nagpasabog ng mga bomba, Upang ingud-ngod sa aming mga mukha, Na kami’y mga anak ng mga makasalanan, Pinanood naming maging abo ang aming mga ari- arian, Sa isang pitik ng kasinungalingan, Pinanood namin ang mga pinto, mga libro, mga litrato na masunog at madurog, Nadurog sa sunog ang lahat ng aking minamahal, pinapangarap at hinahanap, Inalis nila sa aming mga mukha ang kasiyahang panandalian lamang nadama, Tinanggal nila sa aking katawan ang pangalang minsan na sa akin ay kumilala, "Ako ay taong makasalanan, sige, eto na lang, totoo naman, kaya sapat na," At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Magtrabaho ka nang mabuti, At kapag naramdaman mo ang dugo na tumutulo mula sa iyong ulo hanggang paa, Ipunin mo ito sa isang timba, At ibuhos mo doon sa nayong nagbabaga At kapag wala ka nang malanghap kundi ang usok at ang masangsang na amoy, Hanapin mo ito sapagkat ito raw ang amoy ng mga patay na pangarap at sigaw ng mga bata, Na sabi nila, ikaw raw ang may sala, Ikaw ang may sala, taong makasalanan, Taong makasalanan, “Mahal Kita, Tutulungan Kita, Pangako, Patawad, Paalam,” --- Dagdag na utos sa paaralan: Huwag kang maniniwala sa mga salitang inuulit- ulit pa, Sa mga salita ng sumasamba sa kasinungalingan, Dahil sa oras na mabuhay ang mga patay, Hindi ikaw ang una nilang papapasukin sa pinto... --- Ang pagpapalit ng administrasyon ng paaralan: Iguhit ninyo sa inyong mga palad ang inyong mga hangad at pangarap, Gamitin ang dugo na lalabas sa tenga at mga mata, Gamiting pang pinta ang kada hibla ng iyong patay na buhok, At kapag ubos na ang likido mo sa iyong buong katawan, Ngumiti, Tumingala, Buksan ang pinto, Kasabay ang pag sabi ng mga katagang: “Ang makabagong paaralan ng mga nawawala’t hinahanap”

72

gusto kong masaktan ulit hindi ito yung tipong hiling ng nakararami pero gusto kong masaktan ulit gusto ko yung sakit na talagang mararamdaman ko mula ulo hanggang sa dulo ng mga paa ko gusto ko yung masakit talaga na tagos sa buto at kaluluwa yun bang sa sobrang sakit, aayaw ka na pero hindi ka susuko dahil gusto mo pa gusto mo pa kahit nanghinina ka na gusto mo pa kahit alam **** mali na gusto mo pa kahit sabihin nilang ikaw ay tanga pero hindi mo pipigilan pa na makadama ng sakit hanggang sa huling hininga gusto mo pa kahit ang sakit sakit na hindi alintana kung sugatan at duguan ang mahalaga ay mayroon kang nararamdaman kahit masakit... masarap... ang sarap sarap dahil sa kabila ng lahat ng sakit at sakripisyo alam **** ikaw itong nagmahal ng totoo hindi ka naman maaapektuhan ng lubusan kung hindi tunay ang iyong naramdaman kaya gusto kong masaktan ulit ng todo sa pamamagitan nito, alam kong nabubuhay pa ako gusto kong masakatan ulit ng todo dahil gusto kong magmahal muli ng totoo

0

Jul 27, 2017

Jul 27, 2017 at 12:18 AM UTC

heralteruniverse

*********

gusto kong masaktan ulit hindi ito yung tipong hiling ng nakararami pero gusto kong masaktan ulit gusto ko yung sakit na talagang mararamdaman ko mula ulo hanggang sa dulo ng mga paa ko gusto ko yung masakit talaga na tagos sa buto at kaluluwa yun bang sa sobrang sakit, aayaw ka na pero hindi ka susuko dahil gusto mo pa gusto mo pa kahit nanghinina ka na gusto mo pa kahit alam **** mali na gusto mo pa kahit sabihin nilang ikaw ay tanga pero hindi mo pipigilan pa na makadama ng sakit hanggang sa huling hininga gusto mo pa kahit ang sakit sakit na hindi alintana kung sugatan at duguan ang mahalaga ay mayroon kang nararamdaman kahit masakit... masarap... ang sarap sarap dahil sa kabila ng lahat ng sakit at sakripisyo alam **** ikaw itong nagmahal ng totoo hindi ka naman maaapektuhan ng lubusan kung hindi tunay ang iyong naramdaman kaya gusto kong masaktan ulit ng todo sa pamamagitan nito, alam kong nabubuhay pa ako gusto kong masakatan ulit ng todo dahil gusto kong magmahal muli ng totoo

29

Sa bawat patak ng oras, ako'y nauubos. Hindi mawaring isipin kung kumusta ka. Iniisip mo ba ako? O ako lang ba ang nahulog? Pilit kong itinatanim sa aking isipan na huwag magmadali. Hayaan ang tadhanang gumawa ng paraan. Bigyang respeto ang tamang pagkakataon. Huwag nating pilitin. Ngunit kasabay ng pagkumbinsi sa sariling huwag mangialam, nahahati ang aking isipan upang gumawa ng unang hakbang. Ano nga bang mapapala ko kung hindi ako kikilos? Subalit sasagi sa isip ang posibilidad na mawala ka dahil sa mapupusok kong gawi. Isang malaking palaisipan ang pag-ibig. Hindi ito para sa mga mahihina ang puso. Hindi ito para sa mga taong mabilis mahulog at madaling masaktan. Minsan napapaisip ako kung bakit pa ba natin ito ginagawa? Sa dinami-dami ng hirap, sakripisyo, at sakit nitong dulot, talaga bang may patutunguhan? Sa tagal ng panahong ginugol kong mag-isa, naliwanagan ako sa aking halaga. Karapat-dapat ako sa pagmamahal na buong-buo at mapagpalaya. Ngunit, tangina naman. Bakit ganito kahirap mahanap? Akala ko madali. Iwinaksi ko lahat ng hadlang na maaari kong malampasan. Ginawan ng paraan at isinaayos ang sarili. Pagkalingon ko'y ako bigla ang nahuli. Halos lahat ng aking mga kasabayan nagkaroon na kani-kanilang katambalan. Ang malas ko naman. Bakit ako na lang ang hindi nabigyan? Hanggang sa dulo ba ay ganito pa rin? Parusa ba ito sa salang hindi ko namalayang gawin? Diyos ko, ano bang magagawa ko? Anong ginawa ko upang maranasan ito? Hindi naman sa pagdadrama. Ang nais ko lamang ay isang makakasama. Iyong makakausap sa araw-araw nang walang sawa. Iyong magbibigay sa akin ng atensyon at alaga. Ngunit kasabay nito, ako'y handa rin Na isauli ang pagmamahal na aking nagkakandarapang kunin. Isang pagkakataon lang po upang magsimula muli ang puso Makadama ng pagmamahal na tapat at totoo Makakaasa kayong hindi ko ito isusuko Anoman ang pagsubok na aming matamo

0

Oct 27, 2019

Oct 27, 2019 at 7:23 AM UTC

hale

Isang Pagkakataon

Sa bawat patak ng oras, ako'y nauubos. Hindi mawaring isipin kung kumusta ka. Iniisip mo ba ako? O ako lang ba ang nahulog? Pilit kong itinatanim sa aking isipan na huwag magmadali. Hayaan ang tadhanang gumawa ng paraan. Bigyang respeto ang tamang pagkakataon. Huwag nating pilitin. Ngunit kasabay ng pagkumbinsi sa sariling huwag mangialam, nahahati ang aking isipan upang gumawa ng unang hakbang. Ano nga bang mapapala ko kung hindi ako kikilos? Subalit sasagi sa isip ang posibilidad na mawala ka dahil sa mapupusok kong gawi. Isang malaking palaisipan ang pag-ibig. Hindi ito para sa mga mahihina ang puso. Hindi ito para sa mga taong mabilis mahulog at madaling masaktan. Minsan napapaisip ako kung bakit pa ba natin ito ginagawa? Sa dinami-dami ng hirap, sakripisyo, at sakit nitong dulot, talaga bang may patutunguhan? Sa tagal ng panahong ginugol kong mag-isa, naliwanagan ako sa aking halaga. Karapat-dapat ako sa pagmamahal na buong-buo at mapagpalaya. Ngunit, tangina naman. Bakit ganito kahirap mahanap? Akala ko madali. Iwinaksi ko lahat ng hadlang na maaari kong malampasan. Ginawan ng paraan at isinaayos ang sarili. Pagkalingon ko'y ako bigla ang nahuli. Halos lahat ng aking mga kasabayan nagkaroon na kani-kanilang katambalan. Ang malas ko naman. Bakit ako na lang ang hindi nabigyan? Hanggang sa dulo ba ay ganito pa rin? Parusa ba ito sa salang hindi ko namalayang gawin? Diyos ko, ano bang magagawa ko? Anong ginawa ko upang maranasan ito? Hindi naman sa pagdadrama. Ang nais ko lamang ay isang makakasama. Iyong makakausap sa araw-araw nang walang sawa. Iyong magbibigay sa akin ng atensyon at alaga. Ngunit kasabay nito, ako'y handa rin Na isauli ang pagmamahal na aking nagkakandarapang kunin. Isang pagkakataon lang po upang magsimula muli ang puso Makadama ng pagmamahal na tapat at totoo Makakaasa kayong hindi ko ito isusuko Anoman ang pagsubok na aming matamo

32

nung bata ako, hindi ako takot sa dilim, hindi ako takot magisa at umiyak, hindi ako takot magkasakit. nung nawala si tatay, ayoko na matulog sa sala dahil walang bumubuhat sakit roon at tila ba mahika sa tuwing sa kama ako nagigising. ayoko na matulog ng magisa, ayoko na sa dilim, dahil natatakot ako sa konsepto ng kalungkutan at pagiisa. mahilig ako sa kape at ingay, na gumigising sa natutulog kong kaluluwa at sa ingay na ramdam kong may karamay. ngunit natikman ko ang gatas, na tila nagpapakalma sa puso ko sa tuwing tatawagin nila ang pangalan ko, ayoko na magkamali. ayoko na ng ingay na tila nagsisigawan. nakakataranta, nakakakaba, ang sikmura ko'y namimilit, dibdib ay naninikip, hindi ako makahinga, hindi ko na makita ang liwanag, hindi na ako makadama, hindi ko na alam ang tunay na kahulugan ng saya, nalimutan ko na kung kelan ang huling ngiti na minsang nagtagal sa aking mga labi. hindi na ko makadama, at ang tanging nararamdaman ko na lamang ay kalungkutan malamig na simoy ng hangin na yumayakap sakin sa dilim. hindi ako nagiisa, dahil andaming taong nasa paligid ko, ngunit dama ko ang pagiisa.

0

Apr 9, 2020

Apr 9, 2020 at 7:51 AM UTC

kenpachiwords

dilim

nung bata ako, hindi ako takot sa dilim, hindi ako takot magisa at umiyak, hindi ako takot magkasakit. nung nawala si tatay, ayoko na matulog sa sala dahil walang bumubuhat sakit roon at tila ba mahika sa tuwing sa kama ako nagigising. ayoko na matulog ng magisa, ayoko na sa dilim, dahil natatakot ako sa konsepto ng kalungkutan at pagiisa. mahilig ako sa kape at ingay, na gumigising sa natutulog kong kaluluwa at sa ingay na ramdam kong may karamay. ngunit natikman ko ang gatas, na tila nagpapakalma sa puso ko sa tuwing tatawagin nila ang pangalan ko, ayoko na magkamali. ayoko na ng ingay na tila nagsisigawan. nakakataranta, nakakakaba, ang sikmura ko'y namimilit, dibdib ay naninikip, hindi ako makahinga, hindi ko na makita ang liwanag, hindi na ako makadama, hindi ko na alam ang tunay na kahulugan ng saya, nalimutan ko na kung kelan ang huling ngiti na minsang nagtagal sa aking mga labi. hindi na ko makadama, at ang tanging nararamdaman ko na lamang ay kalungkutan malamig na simoy ng hangin na yumayakap sakin sa dilim. hindi ako nagiisa, dahil andaming taong nasa paligid ko, ngunit dama ko ang pagiisa.

27