Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"lagen" poems
Gebroken verslonden kapot de muren de vloer waar ik sta het is ingestort buiten en van binnen Elke steen ooit gelegd is gevormd door jouw handen neergelegd met een precisie als geen ander het cement zo sterk, dat het elk blok omarmde de muren de vloer waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Alles omarmende warmte wat eruit raasde alsof het nooit zo is geweest, zoekend als dwazen hetgeen wat we ooit als een rots in de branding voorzagen de muren zijn weggeblazen de vloer onder mijn voeten weggevaagd waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Oorverdovende herrie dat het maakte toen één voor één de stenen vielen de hemel brak open evenals het geluid van binnen, nu buiten, schreeuwend en krakend geen muren geen vloer waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Wat ooit geborgen was, staat nu vrij om te raken zo geschiedt, het lag immers open voor de gevaren tot de blik op de edelen haar ***** verraadde het werd zichtbaar, de klok tegen het geheime wapen geen muren geen vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Als gegeven lagen ze er voor het oprapen een voor een tot aan de daken met eigen handen gebouwen om te bewaken opende het de deuren tot alle ramen de muren de vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Het haard inmiddels geladen wat koud en kil was, is met volle vuren nu rustig aan het garen tot in elke hoek weer een keer de zachte adem heeft geblazen lege ruimtes langzaam gehuld in verhalen de muren de vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Stap bij stap is elk blok aangeraakt, vormend in lagen van buiten naar binnen en van binnen naar buiten, het is omgeslagen met stenen, hand gesmeden opnieuw de warmte in gekneden van jou overgedragen op mij, een thuis door gekregen de muren de vloer waar ik sta alleen maar juwelen buiten en van binnen.
0
Sep 26, 2018
Sep 26, 2018 at 1:58 PM UTC
Erfenis
Gebroken verslonden kapot de muren de vloer waar ik sta het is ingestort buiten en van binnen Elke steen ooit gelegd is gevormd door jouw handen neergelegd met een precisie als geen ander het cement zo sterk, dat het elk blok omarmde de muren de vloer waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Alles omarmende warmte wat eruit raasde alsof het nooit zo is geweest, zoekend als dwazen hetgeen wat we ooit als een rots in de branding voorzagen de muren zijn weggeblazen de vloer onder mijn voeten weggevaagd waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Oorverdovende herrie dat het maakte toen één voor één de stenen vielen de hemel brak open evenals het geluid van binnen, nu buiten, schreeuwend en krakend geen muren geen vloer waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Wat ooit geborgen was, staat nu vrij om te raken zo geschiedt, het lag immers open voor de gevaren tot de blik op de edelen haar ***** verraadde het werd zichtbaar, de klok tegen het geheime wapen geen muren geen vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Als gegeven lagen ze er voor het oprapen een voor een tot aan de daken met eigen handen gebouwen om te bewaken opende het de deuren tot alle ramen de muren de vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Het haard inmiddels geladen wat koud en kil was, is met volle vuren nu rustig aan het garen tot in elke hoek weer een keer de zachte adem heeft geblazen lege ruimtes langzaam gehuld in verhalen de muren de vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Stap bij stap is elk blok aangeraakt, vormend in lagen van buiten naar binnen en van binnen naar buiten, het is omgeslagen met stenen, hand gesmeden opnieuw de warmte in gekneden van jou overgedragen op mij, een thuis door gekregen de muren de vloer waar ik sta alleen maar juwelen buiten en van binnen.
Continue reading...
78
Det er en normal dag Med mit es i tænkeren. Udødelig tryghed. Rejsen mod esset dækker mine tanker, Som et lagen af frihed. Lagnet varmer mere og mere jo tættere destinationen nærmer sig. Da jeg når destinationen Bliver jeg genforenet med mit es Udødelig frihed Vi vasker vores sociale vasketøj Og stier ud mod horisonten. Udødelig Harmoni.
0
May 10, 2015
May 10, 2015 at 4:11 PM UTC
Tykke bånd
jab v wo lamha yaad ata hai aakh me aashu bhar jata , na jane kon shi manji thi wo, jispe chale the gye khi dur.. har pal har wakt me khusbo aati hai , us lamhe ki , koi mujhe de duaa, jispe bhul jau wo lamhe.. or ji lu gindgi chain see....... ji lu is kadar jindgi ki har pla mhfil sa lagen, har din mhsus ** alg sa , aisa kuch hal chal ** mano ya namano jindgi ek char phiyo ki gadi hai shi hai to sab thik or khrab ** gya to value hi ni.. ROHINI
0
Feb 8, 2016
Feb 8, 2016 at 4:24 AM UTC
yadone ke lamhen
gravlægger mine overskudsdage nu kommer vakuumet din efterklang i mine handlinger tornadoer af ingenting indeni mine hulrum nåleprik af skyld, af skam, af pinlighed undskyld, undskyld, undskyld når jeg fosser over med følelser som blod på det hvide lagen som den første ************ på konfirmationskjolen: u v e l k o m m e n t men jeg kan ikke binde mine knogler sammen og rejse mig op jeg kan ikke findele min hud og klistre den over de udsatte, røde muskler som et skjold jeg kan ikke gravlægge situationen din efterklang i mit liv i min identitet i min person jeg vokser som ukrudt i livets grøft for jeg ved at alle har ønsket om solen liggende under deres hud alle sitrer af indebrændthed og vi selvantænder
0
May 3, 2016
May 3, 2016 at 6:20 AM UTC
Untitled
diskolysets skær strejfer henover mine blødende fingrespidser, mens hvert evig eneste lille ord fra sangen, så fint lader sig skære dybt ind under min hud, og efterlader mørkerøde blodaftryk på det ellers så hvide lagen. dog tvivler jeg på, om det kan være værre end den knugende tomhed, der finurligt forfører sig ind mellem de lydløse skrig og misantropiske tankegange, når ikke kassettebåndets søde klang af musik udløser rotationen af drømmescenarier, rundt i mine efterhånden slidte tankestrømme. for ja, kærligheden til dig ramte mig som en syngende lussing, og mine våde kinder er stadig tydeligt afmærket fra slaget. jeg tror aldrig jeg lærer, at leve med din signifikante tilstedeværelse, og dets påvirkninger på mig. hver gang du vender hovedet, har du mine øjne i nakken, strålende af fascination, over dit æteriske jeg. for smuk, er du altså ikke kun - du er nærmere en spiritistisk ektoplasma, og jeg frygter altid, at det hele blot var en række af illusioner, der fuldstændigt uplanlagt, men gang på gang, plantede sig helt inden i mig. jeg tager mig selv i at ønske ved hvert et stjerneskud, for ikke at nævne alle de gange jeg har siddet og pillet enkelte rosenblade af ad gangen, i et ihærdigt håb om, at ende med; "han elsker mig" men som virkeligheden afspejler sig i denne latterlige metafor, så ender jeg altid med det forkerte sidste blad, hvorefter jeg med en apatisk bevægelse, smider alle de afrevne rosenblade ned på den kolde jord - som var de alle håbende, der dalede. i en elegant slutning, afspiller jeg den hjerteskærende sang igen, mens jeg ganske nydeligt danser let henover rosenbladende,  som en ironisk præsentation af, at livet burde være en dans på roser
0
Sep 5, 2016
Sep 5, 2016 at 5:42 PM UTC
[en dans på roser]
diskolysets skær strejfer henover mine blødende fingrespidser, mens hvert evig eneste lille ord fra sangen, så fint lader sig skære dybt ind under min hud, og efterlader mørkerøde blodaftryk på det ellers så hvide lagen. dog tvivler jeg på, om det kan være værre end den knugende tomhed, der finurligt forfører sig ind mellem de lydløse skrig og misantropiske tankegange, når ikke kassettebåndets søde klang af musik udløser rotationen af drømmescenarier, rundt i mine efterhånden slidte tankestrømme. for ja, kærligheden til dig ramte mig som en syngende lussing, og mine våde kinder er stadig tydeligt afmærket fra slaget. jeg tror aldrig jeg lærer, at leve med din signifikante tilstedeværelse, og dets påvirkninger på mig. hver gang du vender hovedet, har du mine øjne i nakken, strålende af fascination, over dit æteriske jeg. for smuk, er du altså ikke kun - du er nærmere en spiritistisk ektoplasma, og jeg frygter altid, at det hele blot var en række af illusioner, der fuldstændigt uplanlagt, men gang på gang, plantede sig helt inden i mig. jeg tager mig selv i at ønske ved hvert et stjerneskud, for ikke at nævne alle de gange jeg har siddet og pillet enkelte rosenblade af ad gangen, i et ihærdigt håb om, at ende med; "han elsker mig" men som virkeligheden afspejler sig i denne latterlige metafor, så ender jeg altid med det forkerte sidste blad, hvorefter jeg med en apatisk bevægelse, smider alle de afrevne rosenblade ned på den kolde jord - som var de alle håbende, der dalede. i en elegant slutning, afspiller jeg den hjerteskærende sang igen, mens jeg ganske nydeligt danser let henover rosenbladende,  som en ironisk præsentation af, at livet burde være en dans på roser
Continue reading...
7
hej siger jeg mens jeg fluks prøver at smutte væk fra mine inderste tanker, der hober sig op i mit hovede, som var de myrer i en tue der var blevet stoppet til af et blad. let for alle andre, men kilotungt for mig. er du vågen? spørger jeg med en undren som kunne synes vemodig men interesseret. søvnen har fanget ham i sine arme, og jeg kan ikke få ham væk. få ham hen til mig. søvnen er et muskelbundt der har ham i et stramt knus. mmm mumler han fra det nederste af halsen, helt nede i maven. som i en koma ligge han, livløs næsten. nøgen, det eneste der dækker er et lagen der er blevet kastet henover, næsten iscenesat
0
Oct 7, 2015
Oct 7, 2015 at 3:10 AM UTC
hej
Ik hoef het niet meer te voelen. Ik heb mijn prijzen al gekregen. Ik snap niet wat jullie bedoelen met 'mijn goede naam wegvegen'. Welke naam? Welke dag was de eerste waarop jullie zagen wat het meeste vragen deed herrijzen, de meeste lagen deed verwijzen naar het begin van de ring? De ring is rond, gesloten, mijn tijd is afgerond en goed bevallen. Helaas is mijn laatste keer, op de grond neer gevallen, omgestoten.
0
Mar 16, 2019
Mar 16, 2019 at 5:52 PM UTC
Het hart onder de riem