"kalungkotan" poems
Ikaw lang, (Pangako)
Sa iyong mga mata nasisilip ko ang langit
Pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit
Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik
Lapit ka ng lapit, Ang titig sa pisngi, ayaw mapapikit,
Andito na ang iyong sandalang balikat
Sa iyong luha, ako ang sasalo ng lahat
Napakaganda mo para saktan, hindi kita matitiis
Parang mababasagin kagamitan, porselana, tulad ng ‘yong kutis
Kapag nasisilayan kong Labi, may taglay na ngiti
Kalungkotan ko ay napawi, Limot ko na ang pighati
Wala akong minamadali, pagkat atin ang sandali
Kaylangan ko pa bang bumawi? Kung Pakiramdam koy di na lugi
Dahil ang bawat oras ko sayo aking pinagyayaman,
Ikaw ang nagbigay ng karanasang di ko makakalimutan
Ang bawat alaala’y binabalik paminsan minsan,
Pwede bang **** ka nang lumayo, dito ka nalang
Hawak ang malambot **** mga kamay
may ibinubulong ang boses **** malumanay
“Andito ka na, di na ko nalulumbay,
di ako sanay na ikaw ay mawalay”
"Ngunit mahal, kelan ba kita iniwan?
Pinabayaan, at kinalimutan,
Kelan ba ang panahong di kita isinaalang alang?
Tapat ang pangako kong di kita pababayaan, magpakailan man."
Sep 27, 2018
Sep 27, 2018 at 11:47 PM UTC
Sa kalungkotan na nadarama
Ikaw ang pumawi nang lahat nang pangamba
Ikaw ang tumahi nang mga sugat na nakamtan
At ikaw ang bumuo nang pira piraso kung nakaraan
Binuo mo ako nang iyong pagmamahal
At sinuklian mo ako nang iyong pag aalaga
Pinakita mo sa akin ang halaga
Na kay sarap mabuhay nang walang pangamba
Tinuruan mu akong umibig muli nang lubos
Na hindi na matatakot kung maubos
Maubos man muli ang pagkatao
Wala nang pakialam basta nagmahal nang totoo
Ikaw ang babaing walang katulad
Na handa din na isugal ang lahat
Babaing nagkaroon na nang lamat
Sa pag ibig handa paring bumanat
Ikaw ang sagot sa aking panalangin
Na magkaroon nang taong mamahalin
Na ikaw lang ang gustong makapiling
Hanggang sa pagtanda natin
Jun 2, 2020
Jun 2, 2020 at 7:16 AM UTC