"bagabag" poems
Kulang ang mahabang gabi
Para sa pagidlip ng isipang puno ng pagkalito
Kahit naman makatulog ay
Sa paggising utak pa rin ay pagod
Dala-dala maging sa panibagong araw
Ang mga gumagambalang pighati
Utak siguro ay puno ng bagabag
Napakasikip na ng kokote, problema pa ay padagdag
Tila ang mga pangarap ay tuluyan nang lumisan
Init ng aking damdamin tuluyang lumigamgam
Pag-asa ay naiwan sa mga kahapon
Wala na bang ibang mararating?
Sa mga kalyeng nalakaran na
Ipagpapatuloy pa rin ang paglaboy
Mas makabubuti pa sigurong makatulog
Baka sa panaginip lahat ito ay maglalaho
Antok sa mundo, ako po ay dapuan mo
Nov 24, 2018
Nov 24, 2018 at 12:20 AM UTC
Araw at gabi sa isipan ko'y laging kang sumasagi,
'Di malilimutan ang pagsasamahan sa bawat sandali;
Kasama ka sa bawat oras na magdaan,
Kung kaya't mga problema ko'y nalilimutan.
Araw at gabi minamasdan ko ang kalangitan,
Ngunit iyong mukha lang ang aking namamasdan;
Sa'n man pumaroon, boses mo'y naririnig sa'king isipan,
Hanggang sa pagtulog ko'y laging kang napapanaginipan.
Araw ka ba? Dahil ikaw lang nagbigay liwanag,
Liwanag sa buhay kong puno ng bagabag;
At tulad ka ng gabi na puno ng katahimikan,
Anupat nagdala ng kapayapaan sa magulo kong kaisipan.
O' aking mahal, sinasambit sayo ng aking labi,
"Ikaw ba'y Araw at Gabi?"
Mar 25, 2024
Mar 25, 2024 at 10:00 AM UTC