Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"nagpalapit" poems
Kasabay ng aking paggawa ng tula ay ang pagbitaw sa pangako mo na "akin kang babalikan" Kasabay ng pagiba ng ihip ng hangin ay ang pagtangay sa puso kong dati'y walang ibang isinisigaw kundi ang iyong pangalan Isa kang salamangkero Pinaniwala mo ako sa mahikang kailanma'y 'di totoo Pinaniwala mo ako sa pag-ibig Pag-ibig na nagpalapit sa atin Pinaniwala mo ako sa pag-ibig Pinaniwala mo ako sa pag-ibig Pero teka Pag-ibig nga ba iyon o isa lang iyon sa mga pelikulang iyong nilikha? Na sa umpisa palang ay nakalagay na ang mga katagang "Babala: ang sususnod na programa ay walang halong katotohanan Huwag seseryosohin" Una palang kitang nakita, nakuha mo na agad ang aking atensyon Katulad ng isang kwintas Una mo palang makita, hindi mo mapipigilan na mapalapit agad iyon sa puso mo Naaalala mo pa ba ang regalo mo sa akin? Kwintas na may hugis pusong disenyo Sabi mo, iyon ang sumisimbolo na nasa akin na ang iyong puso Ngayon, alam ko na kung bakit Dahil tulad ng metal na kwintas na iyon, Ganon din katigas ang nilalaman ng iyong dibdib
0
Feb 6, 2017
Feb 6, 2017 at 5:28 AM UTC
Ang Huling Tulang Gagawin ko Para sa Iyo
Matagal-tagal na rin simula nang magkasama tayo sa upuang ito, nagkukwentuhan sa mga bagay-bagay na mas lalong nagpalapit sa akin sa'yo. Mas nakilala natin ang bawat isa at mas lumubo ang ating pagkakaibigan, at dahil sa mga pagsubok ay mas lalo pang tumibay ang ating samahan. Minsan ma'y di ako kumikibo at kung minsan ma'y di ako nagsasalita, pero di mo lang alam na sa puso ko ay minamahal na kita. Madalas man ako'y dumidistansya at kung minsan nakaupo na nga ako sa dulo, ngunit sana'y mapatawad, ganito talaga ako e, nandito lang naman ako palagi sa tabi mo. Matagal-tagal na rin simula nang nakasama kita sa upuang ito, naghihintay sa pagkakataong makitang muli ang iyong matatamis na mga ngiti. Teka lang! Maiba nga, yung mga paa ko nangangalay na... Pwede bang tayo na?
0
Feb 24, 2013
Feb 24, 2013 at 9:33 PM UTC
Upuan
Sa aking pinakaunang alaala ako’y nalulunod sumasabay sa pwersa ng agos tumatama sa mga hitang walang nakakaramdam sa pangyayari sa ilalim tanging nakikita ko lamang ay ang bughaw na katubigan at mga bulang pilit kumakawala sa aking bibig. Tanggap ko na naman kung yaon na lamang ang itatagal ng aking munting buhay handa na ako sa aking kasasapitan, nang may mga malaking kamay na inahon akong walang hirap patungo sa liwanag na inakalang hindi ko na ulit masisilayan. Labing siyam na taon na ang lumipas biglang tumimo sa utak ang pangyayaring nagpalapit sa kamatayan paano na lang kung yaon ba’y natuloy mababago ba ang buhay nang mga taong nakasalamuha ng mga sumunod na mga panahon? Sapagkat isa lamang akong basura na parang muling binalik nang mawaring may pag-asa pa upang muling gamitin at muling maging patapon sa mga matang mapanlait dito sa mapanlinlang na mundong patuloy na umiikot para ipamukha sa akin na isa akong pinaka walang kwentang tao.
0
Jun 25, 2016
Jun 25, 2016 at 10:13 AM UTC
Pinakaunang Alaala