"nagpalapit" poems
Kasabay ng aking paggawa ng tula
ay ang pagbitaw sa pangako mo na
"akin kang babalikan"
Kasabay ng pagiba ng ihip ng hangin
ay ang pagtangay sa puso kong dati'y walang ibang isinisigaw kundi ang iyong pangalan
Isa kang salamangkero
Pinaniwala mo ako sa mahikang kailanma'y 'di totoo
Pinaniwala mo ako sa pag-ibig
Pag-ibig na nagpalapit sa atin
Pinaniwala mo ako sa pag-ibig
Pinaniwala mo ako sa pag-ibig
Pero teka
Pag-ibig nga ba iyon
o isa lang iyon sa mga pelikulang iyong nilikha?
Na sa umpisa palang ay nakalagay na ang mga katagang
"Babala: ang sususnod na programa ay walang halong katotohanan
Huwag seseryosohin"
Una palang kitang nakita,
nakuha mo na agad ang aking atensyon
Katulad ng isang kwintas
Una mo palang makita,
hindi mo mapipigilan
na mapalapit agad iyon sa puso mo
Naaalala mo pa ba ang regalo mo sa akin?
Kwintas na may hugis pusong disenyo
Sabi mo, iyon ang sumisimbolo
na nasa akin na ang iyong puso
Ngayon, alam ko na kung bakit
Dahil tulad ng metal na kwintas na iyon,
Ganon din katigas ang nilalaman ng iyong dibdib
Feb 6, 2017
Feb 6, 2017 at 5:28 AM UTC
Matagal-tagal na rin
simula nang magkasama tayo sa upuang ito,
nagkukwentuhan sa mga bagay-bagay
na mas lalong nagpalapit sa akin sa'yo.
Mas nakilala natin ang bawat isa
at mas lumubo ang ating pagkakaibigan,
at dahil sa mga pagsubok
ay mas lalo pang tumibay ang ating samahan.
Minsan ma'y di ako kumikibo
at kung minsan ma'y di ako nagsasalita,
pero di mo lang alam na sa puso ko
ay minamahal na kita.
Madalas man ako'y dumidistansya
at kung minsan nakaupo na nga ako sa dulo,
ngunit sana'y mapatawad, ganito talaga ako e,
nandito lang naman ako palagi sa tabi mo.
Matagal-tagal na rin
simula nang nakasama kita sa upuang ito,
naghihintay sa pagkakataong makitang muli
ang iyong matatamis na mga ngiti.
Teka lang!
Maiba nga,
yung mga paa ko nangangalay na...
Pwede bang tayo na?
Feb 24, 2013
Feb 24, 2013 at 9:33 PM UTC
Sa aking pinakaunang alaala ako’y
nalulunod
sumasabay sa pwersa ng agos
tumatama sa mga hitang walang nakakaramdam sa pangyayari sa ilalim
tanging nakikita ko lamang ay ang bughaw na katubigan
at mga bulang pilit kumakawala sa aking bibig.
Tanggap ko na naman
kung yaon na lamang ang itatagal ng aking munting buhay
handa na ako sa aking kasasapitan,
nang may mga malaking kamay na inahon akong walang hirap
patungo sa liwanag na inakalang hindi ko na ulit masisilayan.
Labing siyam na taon na ang lumipas
biglang tumimo sa utak ang pangyayaring nagpalapit sa kamatayan
paano na lang
kung yaon ba’y natuloy
mababago ba ang buhay nang mga taong
nakasalamuha ng mga sumunod na mga panahon?
Sapagkat isa lamang akong basura
na parang muling binalik
nang mawaring may pag-asa pa
upang muling gamitin
at muling maging patapon
sa mga matang mapanlait
dito sa mapanlinlang
na mundong
patuloy
na umiikot
para
ipamukha
sa akin
na isa akong
pinaka
walang
kwentang
tao.
Jun 25, 2016
Jun 25, 2016 at 10:13 AM UTC