"corro" poems
Hace frio.
Llueve.
Me gusta
Cuando llueve.
El agua
Baila
En las casa.
Yo Miro.
Escucho
A el agua;
Yo estoy
Feliz.
Hoy es
Sábado.
Y llueve,
Siempre.
Pero,
Yo corro.
Yo corro y yo corro
Cuando llueve.
Llevo
Los pantalones cortes
Además llueve
En sábado.
Yo descanso.
Yo estoy cansada.
“Yo no trabajo más,” yo hablo.
Pero yo aprendo,
Yo trabajo, siempre.
Pero, yo estoy feliz
Cuando yo trabajo
Porque, me gusta sábado
Y llueve, siempre,
Y yo bailo con el agua.
Canta, el agua.
Canta a me.
En sábado frio,
Nosotros cantamos,
El agua y me.
Sábado es bueno.
Sábado es simpático.
Me gusta sábado
Cuando el agua y yo
Cantamos y bailamos.
Pero no me gusta lunes,
Martes, miércoles,
Jueves, viernes.
Porque yo estoy en la casa,
No en la escuela.
Mi madre, no, mi madrastra
Es mala y seria.
“No les gustas,” ella habla.
“Tú eres débil y pobre. No les gustas,”
Ella habla otra vez y otra vez.
Pero, en sábado,
Yo corro.
Porque yo no trabajo
Para mi madrastra
En la casa mala.
Yo corro, cuando
Miro una la chica.
No ella baila en el agua.
No ella canta en el agua.
¿Por qué?
Ella mira me.
Ella habla, “Hi. My name is Basil.”
Yo hablo, “No hablo inglés.”
Ella habla, “Ok. Me llamo Basil.”
Basil. Un nombre bonito.
Basil habla, “¿Cómo te llamas?”
Yo hablo, “Catrin.”
“Mucho gusto, Catrin” Basil habla.
“Igualmente, Basil” Yo hablo,
Pero no nosotros paseamos.
“¿Estas tu nuevo aquí?” Basil habla.
“No,” Yo hablo.
“¿Estoy yo tu amiga?”
“No.” Ella habla, “¿Por qué?”
“El agua es mi amigo uno,” y yo corro.
Yo estoy en la casa.
No me gusta la casa.
No mi madrastra está aquí.
Pero, el gato está aquí.
Me gusta el gato.
Nombre del gato es Licorice.
Nosotros descansamos.
Yo leo mi libro inglés.
Yo práctico mi inglés.
“Hello,” yo hablo, “es Hola.”
El gato habla, “¡Miau!”
Licorice gusta comer.
“Paseas con me,” Yo hablo.
Él come.
Yo miro.
Yo miro y yo dibujo.
Yo dibujo Licorice.
“¿Miau?” Licorice habla.
“Está bien, Licorice.”
Pero no está bien.
Adiós sábado noches.
Hoy es domingo y mañana.
Mi madrastra no está aquí.
Mi madrastra no está aquí sábado noches.
Que es bueno.
Hoy, yo corro, otra vez.
Yo miro la chica otra vez.
Basil pasea a me.
“¡Tú estás ilegal!” Basil habla.
“¿Qué?” yo hablo.
Yo miro.
“¿Por qué?” yo hablo.
Yo estoy triste.
Pero el agua baila y canta.
Mi casa es en Dallas Texas,
Pero yo soy de Chihuahua, México.
¿Soy yo libre?
Sí y no
Yo soy libre en México.
Sí, en Dallas,
Yo soy ilegal.
Pero cuando yo canto y bailo con el agua,
Yo soy
Libre.
Jan 31, 2016
Jan 31, 2016 at 9:42 PM UTC
Estoy en túnel
Como estoy en boda, detrás
De un velo *****
La oscuridad me abraza: mi novia nueva
Pero veo una luz
Y ¡Corro! ¡Corro!
Corro a la luz
Pero cuando llego a la luz
Veo
¡Matador! ¡Matador!
Mi verdugo, vestido en luces
Una esponja para las hurras
De una gente sanguinaria
Veo tu cara y sé: voy a morir hoy
Pero si voy a matar es una cosa diferente
Para ti nuestro intercambio solo es un juego
Para mi es una guerra
Si gano será una victoria pírrica
Donde seré la pérdida sola:
Vivirás para siempre en memoria
Yo habré sido solo carne de res
Te esconderás detrás
De tus amigos montados:
Sus banderillas me hacen
Parecer como puercoespín
Y seré débil cuando me peleas finalmente:
El protagonista es un cobarde.
Y yo soy el carácter solo quien sabe la verdad:
La verdad muere conmigo
Mis cuernos no son armas o herramientas
Son símbolos del orgullo de la familia mía
Un orgullo te diezmas cuando me tomas para deporte
Lucho con mi orgullo, mi hoja más afilado
Toso y toso y toso
Pero no puedo desbancar tu espada
Mi espalda es una cadena rota
Mi orgullo untado en la arena:
Vomito mi sangre para una vez más
Para ensuciar tus manos
Porque en los ojos de tu familia eres limpio
Y eso no puede estar
Más lejos de la realidad
Entonces, muero
Debajo de las luces
Escuchando de las gritas de ¡TORO!
¡Toro!
toro…
La oscuridad es mi novia nueva
Jun 29, 2013
Jun 29, 2013 at 3:44 PM UTC
tenho estado morta na vida e não sonho muito
distraio-me com o querer disfarçado de quimera disfarçado de amor
tenho estado
e quando me canso de estar
crio versos e mundos e personalidades e sentires
crio-os tão avidamente que começo a crê-los reais
faço-me crer tanto e tão avidamente neles que, quando dou por mim,
já não sei se não serão reais mesmo
não sonho
e por frustração de não sonhar
chamo de sonho a cada envolver ténue de sensação
que quase reanima este punho ensanguentado coração dito
e corro atrás de si como se pela vida como se por mim
vou estando, em toda a insuficiência que é estar apenas
e forço-me à queda livre das sensações pensadas
o frio na barriga lembrando-me que Sou.
May 16, 2017
May 16, 2017 at 5:03 PM UTC
Papagayo verde,
lorito real,
di tú lo que sabes
al sol que se va. Tengo un olvido, Guiomar,
todo erizado de espinas,
hoja de nopal. Cuando truena el cielo
(¡qué bonito está
para la blasfemia!)
y hay humo en el mar... En los yermos altos
veo unos chopos de frío
y un camino blanco. En aquella piedra
(¡tierras de la luna!)
¿nadie lo recuerda? Azotan el limonar
las ráfagas de febrero.
No duermo por no soñar. Sobre la maleza
las brujas de Macbeth
danzan en corro y gritan:
¡tú serás rey!
(thou shalt be king, all hail!) Y en el ancho llano
«me quitarán la ventura
-dice el viejo hidalgo-,
me quitarán la ventura
no el corazón esforzado». Con el sol que luce
más allá del tiempo
(¿quién ve la corona
de Macbeth sangriento?),
los encantadores
del buen caballero
bruñen los mohosos
harapos de hierro.
1.3k
Espíritu sin nombre,
indefinible esencia,
yo vivo con la vida
sin formas de la idea.Yo nado en el vacío,
del sol tiemblo en la hoguera,
palpito entre las sombras
y floto con las nieblas.Yo soy el fleco de oro
de la lejana estrella,
yo soy de la alta luna
la luz tibia y serena.Yo soy la ardiente nube
que en el ocaso ondea,
yo soy del astro errante
la luminosa estela.Yo soy nieve en las cumbres,
soy fuego en las arenas,
azul onda en los mares
y espuma en las riberas.En el laúd, soy nota,
perfume en la violeta,
fugaz llama en las tumbas
y en las ruïnas yedra.Yo atrueno en el torrente
y silbo en la centella,
y ciego en el relámpago
y rujo en la tormenta.Yo río en los alcores,
susurro en la alta yerba,
suspiro en la onda pura
y lloro en la hoja seca.Yo ondulo con los átomos
del humo que se eleva
y al cielo lento sube
en espiral inmensa.Yo, en los dorados hilos
que los insectos cuelgan
me mezco entre los árboles
en la ardorosa siesta.Yo corro tras las ninfas
que, en la corriente fresca
del cristalino arroyo,
desnudas juguetean.Yo, en bosques de corales
que alfombran blancas perlas,
persigo en el océano
las náyades ligeras.Yo, en las cavernas cóncavas
do el sol nunca penetra,
mezclándome a los gnomos,
contemplo sus riquezas.Yo busco de los siglos
las ya borradas huellas,
y sé de esos imperios
de que ni el nombre queda.Yo sigo en raudo vértigo
los mundos que voltean,
y mi pupila abarca
la creación entera.Yo sé de esas regiones
a do un rumor no llega,
y donde informes astros
de vida un soplo esperan.Yo soy sobre el abismo
el puente que atraviesa,
yo soy la ignota escala
que el cielo une a la tierra,Yo soy el invisible
anillo que sujeta
el mundo de la forma
al mundo de la idea.Yo, en fin, soy ese espíritu,
desconocida esencia,
perfume misterioso
de que es vaso el poeta.
1.3k
Eu digo isto do coração,
Sem sequer prestar atenção:
"Vou te prender na minha mão!"
Digo com grande exclamação.
Relembro-te como é que os pássaros cantam,
Como é que as ondas da praia dançam,
Como é que as palavras encantam
E como é que os por-do-sóis são.
Faço-te adeus. Aceno-te sem fim.
Mas, num ápice, corro atrás de ti
Quero sentir a tua pele de cetim.
E tu dizes "Quero ficar aqui."
Mas poder, não podes.
Mas querer, tu queres.
Mas sentir, tu sentes.
Mas vontade, não te falta.
Sabes o que te direi
Assim que partires?
Antes de falar chorarei
Para as minhas palavras obstruíres.
"Se te pedir para ficar
Tu ficarás?
Se te pedir para amar
Tu me amarás?"
Não podendo dizer mais nada
As minhas costas a ti eu volto.
Tu, te sentido numa alhada,
Desembargas a tua voz num suspiro solto:
"Vou te querer,
Sem me quereres.
Vou te ter,
Sem me teres.
"Vou te amar,
Sem me amares.
Vou te desejar,
Sem me desejares.
Paixão por paixão,
liberdade por liberdade,
Num coração vivo por outro coração,
É amor, por causa da amizade."
Mar 1, 2014
Mar 1, 2014 at 12:37 PM UTC
Corro lejos de ti, me ahogo entre las comas intencionales.
Entre los párrafos llenos de excusas sin razón pero buscando con desesperación.
La perdición.
Lección con sanción.
Error tras error.
Y sobra la noción.
Dentro de la nada y rodeada de nada.
Nada. Pero asfixia.
Corro lejos de ti, hacia el miedo.
Hasta luego (en el mejor de los casos, en el peor de mis casos)
Toma tus memorias, nuestras memorias, y guárdalas en una caja.
Que nadie la abra. Que nunca la olvides pero que no la recuerdes.
Y si puedes: toma mis ojos, póntelos, y veme.
Entiéndeme,
pero no me perdones.
Jun 18, 2014
Jun 18, 2014 at 6:16 PM UTC
Vou vagueando de rua em rua
Observando rostos desconhecidos
E vazios
Tenho a certeza que nunca andei por estas vielas
Mas algo nelas é tão familiar,
Tão meu
Sento-me num banco escondido
Pouco iluminado
E penso em ti
Tu que me persegues para onde quer que vá.
Fujo, corro para longe e por mais longe que esteja
Perguntam-me: Em que estás a pensar?
E eu como sempre respondo:
Em nada.
Porque tu és para mim
O Nada do Mundo
Nov 17, 2014
Nov 17, 2014 at 5:41 PM UTC
Cristo dijo que allí donde nos reuniésemos en su nombre, estaría Él en medio de nosotros. No es, pues, extraño que aquella noche misteriosa en que hablábamos de Él con unción cordial, de su inmensa alma diáfana, de su ternura grande como el universo, de su espíritu de sacrificio incomparable, del sabor místico de su caridad, que nos penetra y nos envuelve, Él se presentara de pronto, suavemente, en el corro.
Lejos de sorprendernos, su aparición divina nos pareció natural. Quizá no se trataba propiamente de una aparición; más bien le sentíamos dentro de nosotros; pero la realidad de su presencia era absoluta, imponente, superior a toda convicción.
En vez de turbarnos, experimentamos todos un bienestar infinito.
Cristo nos bendijo y, sonriéndonos, con aquella indecible sonrisa, nos preguntó:
-¿Qué deseáis que os dé antes de volver al padre?
-Señor -dijo Rafael-, deseo que me perdones mis pecados.
-Perdonados están -respondió Jesús, siempre sonriendo.
-Yo, Señor -dijo Gabriel-, ansío estar contigo...
-Pronto estarás -replicó Cristo amorosamente-. Y tú -me preguntó-, ¿qué quieres, hijo?
Iba a decirte algo de mi muerta; pero no sé por qué, al ver la expresión divina de su rostro, comprendí que no era preciso decirle nada; que los muertos estaban en paz en su seno, junto a su corazón, y que todas las cosas que sucedían eran paternalmente dispuestas o reparadas.
-Qué anhelas, hijo? -repitió Jesús, y yo
respondí:
-Señor, ¿qué puedo anhelar, si todo está bien? Yo sólo deseo que se haga en mí tu voluntad...
Cristo me miró con ternura (¡qué mirada de éxtasis!); pasó su mano translúcida por mis cabellos...
Después se alejó sonriendo, como había venido.
765
Las piquetas de los gallos
cavan buscando la aurora,
cuando por el monte oscuro
baja Soledad Montoya.
Cobre amarillo, su carne,
huele a caballo y a sombra.
Yunques ahumados sus pechos,
gimen canciones redondas.
Soledad, ¿por quién preguntas
sin compaña y a estas horas?
Pregunte por quien pregunte,
dime: ¿a ti qué se te importa?
Vengo a buscar lo que busco,
mi alegría y mi persona.
Soledad de mis pesares,
caballo que se desboca,
al fin encuentra la mar
y se lo tragan las olas.
No me recuerdes el mar,
que la pena negra, brota
en las tierras de aceituna
bajo el rumor de las hojas.
¡Soledad, qué pena tienes!
¡Qué pena tan lastimosa!
Lloras zumo de limón
agrio de espera y de boca.
¡Qué pena tan grande! Corro
mi casa como una loca,
mis dos trenzas por el suelo,
de la cocina a la alcoba.
¡Qué pena! Me estoy poniendo
de azabache carne y ropa.
¡Ay, mis camisas de hilo!
¡Ay, mis muslos de amapola!
Soledad: lava tu cuerpo
con agua de las alondras,
y deja tu corazón
en paz, Soledad Montoya.
Por abajo canta el río:
volante de cielo y hojas.
Con flores de calabaza,
la nueva luz se corona.
¡Oh pena de los gitanos!
Pena limpia y siempre sola.
¡Oh pena de cauce oculto
y madrugada remota!
785
Es una calle larga y silenciosa.
Ando en tinieblas y tropiezo y caigo
y me levanto y piso con pies ciegos
las piedras mudas y las hojas secas
y alguien detrás de mí también las pisa:
si me detengo, se detiene;
si corro, corre. Vuelvo el rostro: nadie.
Todo está oscuro y sin salida,
y doy vueltas y vueltas en esquinas
que dan siempre a la calle
donde nadie me espera ni me sigue,
donde yo sigo a un hombre que tropieza
y se levanta y dice al verme: nadie.
685
Escribir un poema se parece a un orgasmo:
mancha la tinta tanto como el *****
empreña también más, en ocasiones.
Tardes hay, sin embargo,
en las que manoseo las palabras,
muerdo sus senos y sus piernas ágiles,
les levanto las faldas con mis dedos,
las miro desde abajo,
les hago lo de siempre
y, pese a todo, ved:
no pasa nada.
Lo expresaba muy bien César Vallejo:
«Lo digo, y no me corro».
Pero él disimulaba.
660
Cendal flotante de leve bruma,
rizada cinta de blanca espuma,
rumor sonoro
de arpa de oro,
beso del aura, onda de luz:
eso eres tú.
Tú, sombra aérea, que cuantas veces
voy a tocarte te desvaneces
¡como la llama, como el sonido,
como la niebla, como el gemido
del lago azul!
En mar sin playas onda sonante,
en el vacío cometa errante,
largo lamento
del ronco viento,
ansia perpetua de algo mejor,
¡eso soy yo!
Yo, que a tus ojos, en mi agonía,
los ojos vuelvo de noche y día;
yo, que incansable corro y demente
¡tras una sombra, tras la hija ardiente
de una visión!.
647
em noites de lua cheia
corro dos desígnios da vida
tentando esconder assim
o animal que há em mim.
regresso às minhas origens
e à procura de virgens
percorro as escuras ruelas
sempre, sempre à procura delas.
procuro nos locais mais sombrios
e espreito nos mais insólitos
para gáudio da minha alegria
é assim até ao romper do dia.
e é já de madrugada
que com a camisa rasgada
se dá o regresso a casa
já com a fome saciada.
e ansiando pela lua cheia
me deito pela calada
nesta busca tresloucada
por uma virgem mal amada.
Jul 17, 2015
Jul 17, 2015 at 5:46 AM UTC
acordo
noite, gritos, luzes
tambores outonais
levanto-me
sabor a mel, hidromel?
sinto-me sujo
penas, sangue
criaturas da noite
criaturas da solidão
acompanham-me, libertam-me
corro
clareira nua
dança nua
sinto-me corpóreo, etéreo
lambo-te
bebo do teu sangue,
as tuas lágrimas
fogueiras
sombras de deuses esquecidos
ritual
o coração pára,
desfaleço
sobre o teu olhar moribundo
Oct 20, 2014
Oct 20, 2014 at 6:29 PM UTC
Vagueio,
sem destino algum.
Vagueio,
sem sair do lugar.
De olhos fechados,
percorro as linhas do teu corpo,
e corro o mundo.
Escondo-me,
por entre o brilho do teu cabelo.
Refugio-me,
no teu regaço,
e procuro o equilíbrio.
No teu corpo,
vagueio sem vaguear.
Jan 25, 2014
Jan 25, 2014 at 3:45 PM UTC
Os dias acabam e a noite chega,
Acendo a minha pequena lanterna
Chamada consciência,
Com a minha solidão eterna.
A noite tranquiliza-me,
Meio mundo está a dormir
Sinónimo que está a progredir.
Durante o meu sonho
Nao existe gravidade
Posso voar, pecar ,
Ninguém estará lá para me julgar.
A madrugada costuma alimentar-se das minhas insónias,
Não me importo pois ao fim da noite encontro a aurora,
Nela encontro a minha esperança além da paranóia,
Perco o sono, levanto me, dou a volta ao mundo sem demora.
O meu quarto escuro,
Com o passar das horas
Cria um clima soturno.
É nesse ambiente que travo os meus duelos
Batalhando sob o admirável céu noturno
Mudando o rumo dos asteróides,
Faço os explodir
Apenas para alimentar esta alma nervosa,
Corro pelos anéis de Saturno
Escorrego no gelo e saio disparado pelo universo,
Enquanto gravito escrevo versos,
Sobre os mares, continentes
E formas de vida criadas na Terra.
Mas a minha mente envolvida por aquele espaço
É curiosa e faz me espreitar,
Procuro algo fantástico impossível de imaginar,
Infelizmente acordo e reparo que estava apenas a sonhar.
Dormir tornou-se um luxo,
Que raramente consigo suportar
Mas sem ele o meu pensamento fica turvo
Turvo de desencanto e claro de paixão,
Tão desorganizado como esta selva de betão.
Faz me desejar emigrar para ilhas de utopia,
Praias de naufragio onde Beethovem escreveu
Sonata ao luar á sua amada companhia..
Conheço-me, durante a noite aprendi a navegar
Tomo as minhas decisões depos d'agitaçao parar,
E sobre elas costumo meditar
Enumeros conflitos tento solucionar.
Quando tenho o corpo e a mente unidos
No unico tempo que interessa, o presente,
Foco me na respiraçao até que,
Subitamente uma decisão aparece,
Na minha totalidade transcendo-me
E vivo sem arrependimentos
Estando no presente,
Não me lamento do passado,
Não preparo o futuro ,
Apenas vivo no unico tempo existente,
Tudo o resto é a minha mente, que mente,
exageradamente.
Apr 11, 2018
Apr 11, 2018 at 2:47 PM UTC
The Shok-tod waddled down, the avenues of despair
Holding out his corro-pod, for everyone was there
As chem-adids rolled out, and gasped, full of dismay
Wailing at the alcha-mids, in rank and full display
****** if done or not, no recourse for the dead
It's not like he didn't try, no lack of words he'd said
The desi-mods and few-perod, had nothing to compare
So they gis-relfed their bolog-wed, and quipped, of C'est La Guerre
Oct 19, 2016
Oct 19, 2016 at 10:26 AM UTC
Ogni matina scengo a Margellina,
me guardo 'o mare, 'e vvarche e na figliola
ca stà dint'a nu chiosco: è n'acquaiola.
Se chiamma Teresina,
si e no tene vint'anne,
capille curte nire nire e riccie,
na dentatura janca comm' 'a neve,
ncuollo tene 'a salute 'e na nutriccia
e na guardata d'uocchie
ca songo ddoje saette,
sò fulmine, sò lampe, songo tuone!
E i' giuro e ce scummetto
ca si resuscitasse Pappagone,
muresse cu n' 'nfarto
guardanno sta guagliona.
Essa ha capito ca i' sò nu cliente
ca 'e ll'acqua nun me ne 'mporta proprio niente
e me l'ha ditto cu bella maniera:
"Signò, cagnate strada... cu mme sta poco 'a fà
se chiamma Geretiello... è piscatore.
Fatica dint' 'a paranza 'e don Aniello".
Ma i' niente, tuosto corro ogni matína,
me vevo ll'acqua...
e me 'mbriaco comme fosse vino.
601
corro
das profundezas da minha mente
tentando escapar do mundo
criado pelo meu eu interior
e viajo em perfeita solidão
sinto a morte a
atravessar-me a alma
o gosto amargo da cicuta
escorre-me pela boca
e o mundo torna-se escuro
separando corpo e alma
uma luz ilumina-me
mas no fundo eu sei
que as trevas habitam em mim
Sep 7, 2015
Sep 7, 2015 at 7:01 AM UTC
Yo alabo al cielo porque me brindó en sus amores,
para mi fondo gemas, para mi margen flores;
porque cuando la roca me muerde y me maltrata
hay en mi sangre (espuma) filigrana de palta;
porque cuando al abismo ruedo en un cataclismo,
adorno de arco-iris triunfales el abismo,
y el rocío que salta de mis espumas blancas
riega las florecitas que esmaltan las barrancas;
porque a través del cauce llevando mi caudal,
soy un camino que anda, como dijo Pascal;
porque en mi gran llanura donde la brisa vuela;
deslízanse los élitros nevados de la vela;
porque en mi azul espalda que la quilla acuchilla
mezo, aduermo y soporto la audacia de la quilla,
mientras que no conturba mis ondas el Dios fuerte,
a fin de que originen catástrofes de muerte,
y la onda que arrulla sea la onda que hiere...
¡Quién sabe los designios de Dios que así lo quiere!
Yo alabo al cielo porque en mi vida errabunda
Soy Niágara que truena, soy Nilo que fecunda,
maelstrom de remolino fatal, o golfo amigo;
porque, mar di la vida, y, diluvio, el castigo.
Docilidad inmensa tengo para mi dueño:
El me dice: "Anda", y ando; "Despéñate", y despeño
mis aguas en la sima de roca que da espanto;
y canto cuando corro, y al despeñarme canto,
y cantando, mi linfa tormentas o iris fragua,
fiel al Señor...
-¡Loemos a Dios, hermana Agua!
487
¿Por qué estoy aquí y no allá?
¿Por qué no tengo otra opción más cómoda?
¿Por qué no quiero trabajar?
¿Por qué necesito cerrar ciclos?
¿Por qué no puedo huir de mis problemas?
¿Por qué vivimos en un despues y no ahora?
¿Por qué te quiero?
¡¡NO LO SÉ!!
¿Por qué no veo una vida sin ti?
¿Por qué me gusta contarte lo que pienso?
¿Por qué corro a decirte lo que me pasa?
¿Por qué me gusta escuchar tu día?
¿Por qué me haces ser mejor día a día?
¿Por qué todo esto es tan irrelevante?
¿Por qué sentimos qué algo nos falta?
¡¡CÓMO QUISIERA SABER!!
Sep 28, 2017
Sep 28, 2017 at 12:09 AM UTC
¿Que hago?
Sueño, deseo, ruego, espero.
Nada.
Busco, camino, corro, nado, floto.
Nada.
Nada pero la ausencia de felicidad
Y la ausencia de alguún respeto.
Esta es mi religión.
Respeta!
Esto es en lo que yo creo.
Respeta!
Esa es tu religión.
Respeto.
Eso es en lo que tu crees.
Respeto.
Yo te respeto,
Pues respétame.
May 6, 2018
May 6, 2018 at 1:10 PM UTC
Me moriré en París con aguacero,
un día del cual tengo ya el recuerdo.
Me moriré en París -y no me corro-
tal vez un jueves, como es hoy, de otoño.
Jueves será, porque hoy, jueves, que proso
estos versos, los húmeros me he puesto
a la mala y, jamás como hoy, me he vuelto,
con todo mi camino, a verme solo.
César Vallejo ha muerto, le pegaban
todos sin que él les haga nada;
le daban duro con un palo y duro
también con una soga; son testigos
los días jueves y los huesos húmeros,
la soledad, la lluvia, los caminos...
362
Fecho os olhos levemente
E deixo o sono me embalar.
Ah…Que venha rapidamente!
Pois nesta realidade triste,
E infelizmente,
Só em sonhos te consigo tocar.
Corro para ti-
Desesperadamente-
E desta vez não desvias o olhar.
Ah!
Finalmente…
Treme agora o corpo de quem sente
O medo de estar tão perto!-
tão, tão perto de te amar.
Falham-me as pernas que nem mexo,
Inunda-se um brilho no olhar,
Enquanto te admiro,
Questiono-me,
Se realmente estou a sonhar.
Alma ansiosa e impaciente…
Nem espera pela resposta,
Não perde tempo para te beijar.
Ah…!
Triste mente consciente…!
Não tarda vais fazer-me acordar.
Imploro-te,
Dá-me só mais dois segundos
Para esta memória eternizar.
Olhas para mim e sorris,
Como se soubesses…
O que estou eu a pensar…
Pois a magia que nos invade
Não cabe em explicações
Profundas
Ou em qualquer outro lugar.
O tempo não existe em sonhos,
Não te deixa saber que estás a viajar.
Mas o relógio, na hora certa,
Deu as doze badaladas
Que me iriam transformar.
(…)
Ah…!
E até hoje…
Não sei se me deixaram desperta…
Só sei que esta alma inquieta,
Tão insolente e incorreta,
Naquele sonho quis ficar
E até hoje…
Sei que nos braços da pessoa amada,
Numa dança feliz e apaixonada,
Ficou uma alma aprisionada,
Que não conseguiu mais acordar.
Mar 3, 2022
Mar 3, 2022 at 2:50 PM UTC