Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"tava" poems
Transliteration: Jana-gaṇa-mana adhināyaka jaya he Bhārata bhāgya vidhātā Pañjāba Sindhu Gujarāṭa Marāṭhā Drāviḍa Utkala Baṅga Vindhya Himāchala Yamunā Gaṅgā Uchhala jaladhi taraṅga Tava śubha nāme jāge Tava śubha āśhiṣa māge Gāhe tava jaya gāthā Jana gaṇa maṅgala dhāyaka jaya he Bhārata bhāgya vidhāta Jaya he, jaya he, jaya he Jaya jaya jaya, jaya he. Translation: Thou art the ruler of the minds of all people, Dispenser of India's destiny. Thy name rouses the hearts of Punjab, Sindhu, Gujarat and Maratha, Of the Dravida and Odisha and Bengal; It echoes in the hills of the Vindhyas and Himalayas, mingles in the music of Yamuna and Ganges and is chanted by the waves of the Indian Ocean. They pray for thy blessings and sing thy praise. The saving of all people waits in thy hand, Thou dispenser of India's destiny. Victory, victory, victory to thee.
0
Apr 8, 2013
Apr 8, 2013 at 3:18 AM UTC
The Indian National Anthem - Rabindranath Tagore
sveiks dārgais šodien tev īpaši izceļās acis vai zināji? tās mirdz vairāk nekā parasti vai tu ieraudzīju kaut ko, kas tās apžilbināja? vai varbūt tās cenšas ieviest gaismu sev apkārt? apspīdēt cilvēkus, kurus tās uzlūko (?) vai varbūt tās vienkārši glabā sevī noslēpumu man nav ne jausmas tikai tu to zini es vēlos kaut tu man pateiktu kaut tu uzrunātu mani kaut vai bez vārdiem bez skaņām bet ar klusumu ar kustību ar savu ķermeni to skaisto ķermeni, kurā dzīvo tava dvēsele ķermeņa valoda ir pati skaistākā tā spēj pateikt vairāk nekā simtiem vārdu tavs smaids ir skaistākā rindkopa šajā stāstā tu to atkārto tik bieži, katru dienu taču man nekad nepietiek.. nekad nevar būt par daudz tava žilbinošā smaida manas lūpas nekad nespēj pretoties acis iemirdzās, sirdspuksti paātrinās un sākas jauns stāsts, kurā piedalās mūsu ķermeņi tie raksta ar saviem locekļiem pasaku, kurai nav beigu tā nekad nebeidzas bet gan turpinās arī tagad manas acis uzlūko tevi tās iekāro tevi no jauna mana sirds alkst pēc tavas mīlestības ak mans mīļais es vēlos veidot jaunu mākslas darbu paņemsim rokās otas un ļausimies nedomāsim par laiku jo laika mūsu pasaulē nav esam tikai mēs un mūsu māksla
0
Oct 27, 2016
Oct 27, 2016 at 2:37 PM UTC
māksla
Aquela toca, pernas longas e câmera Você me faz me sentir como uma criança Vivo tentando te dizer Tento, tento, mas não sai nada de mim Sinto raiva, depois fico derretida, e depois com raiva de novo E tudo o que você saber falar é sobre alguns números 9, 25, 88, 97, 16... Eu sou apenas uma adolescente volátil Sou um panda abandonado um panda pequeno E agora você deve estar fotografando várias meninas de 23 uma com piercing no septo e outra com uma tatto da Marilyn Se eu tivesse nascido em 95 tava tudo bem...
0
Jul 30, 2013
Jul 30, 2013 at 12:46 AM UTC
Fotógrafo
mana dvēsele man teica, ka tā jūtas nedaudz iesprostota tā teica, ka manā ķermenī tai nepietiek vietas tā laužas ārā tā cenšas izlauzties brīvībā tā grib lidot būt brīva kā putns tālēs zilajās reizēm ieslēdzot dvēseles mūziku es zinu, ka tā jūt tā pazīst savu mūziku kā gans pazīst savas avis tad mana dvēsele dejo tā dejo manā ķermenī vairs neuztraucoties par vietu, jo tā jūtas laimīga un pilnīga laime un pilnība ir salīdzināma ar māju sajūtu dvēseles mūzika rod šo māju sajūtu kad nekas netrūkst esi tikai tu tavs ķermenis tava dvēsele un mūzika visas šīs lietas saplūst kopā un tās sauc par mājām
0
Oct 26, 2016
Oct 26, 2016 at 4:12 PM UTC
ķermeņa deja
a costela dele quebrada. mal podia ficar reto. dela só se sabe que ficou impressionada quando ele se curou. um momento rápido passou e ela percebeu que se sentava torta. e lembrou dele. privilégio que os ossos dela estavam no lugar. coluna, costela, fêmur. ainda jovens. senti culpa e a vontade de escrever tudo isso. não se pode perder momentos de paz, onde normalmente se encontra o conformismo da decadência. triste isso: só se sentir melhor quando se compara a algo pior. frases curtas pois pensa que fala demais e às vezes acha que pensa demais, quase vomitando coisas que não deveria. sim. sou eu. escrevo. que insegurança chata. vontade de falar pra todo mundo. era bem sobre isso que eu tava falando.
0
Oct 25, 2017
Oct 25, 2017 at 5:08 PM UTC
costela
Encurtei o monólogo Nascia no horizonte, não tão longe Um novo psicólogo. Um ano e meio de auto sabotagem Repetia e repetia: vai melhorar Mas só piorava, parecia tudo bobagem E eu seguia a me enganar, Achava que tinha que, logo, me formar. Aquilo foi, cada vez mais, pesando E eu, no fundo, sabia que tava me enganando Até pra sair da cama, me esforçando E quase em depressão, entrando. Num choro de desespero busquei auxílio espiritual Pedi pros preto, pelo amor de Deus, um sinal E ele veio. Veio muito claro. Explícito. Gutural. Enxerguei a possibilidade de cumprir minha missão, afinal. Fiz minha escolha e decidi mudar O campus do vale abandonar No tempo, voltar Até o vestibular prestar Pra poder me encontrar E a psicologia estudar. Com muita fé em mim e na minha capacidade Estudei muito. Tive vontade. Fiz o que pude num tempo que eu não tinha. Tive que ser crente. Era mãe doente, trabalho de 8h, namorado e cursinho. Podia ficar doente. Mas o sucesso é meu destino. Já tava escrito. Meu nome no listão parecia em negrito. O alívio se fez. Grande sinal. Me senti mais perto de cumprir minha missão, afinal. E agora sigo. Ávido pela descoberta Desse novo mundo. Estou alerta. Nascia no horizonte, não tão longe Um novo psicólogo.
0
Jun 18, 2018
Jun 18, 2018 at 1:41 PM UTC
16/06/18
Sabe quando a gente ama sem nem ver? Tem acontecido por aqui! Sempre que avistava ela há anos atrás eu ficava nervosa. Naquele restaurante que era bom mas também não era nada demais, ficava querendo dar um oi, perguntar quem é você? O que tá fazendo da vida? Adorei seu crachá do cartoon! E passou... Um tempo depois eu estava rodando meu Instagram e boom, foto dela com uns conhecidos da minha cidade... fiquei sem entender nada, mas naquela época eu tava em outra e passou.. Depois de um tempo a encontrei em uma aula da faculdade por acaso e a vontade de falar continuava. Tu não vem nunca nessa aula né, qual seu tema do tcc? Você ê muito séria!... Ela tem cara de brava, amigos, eu gostei dela, mas ela não tem nada no Instagram, como que vou começar a falar com ela?... E passou... Então o famoso tinder veio, só pra confirmar nosso match e abrir as portas pro diálogo. E eu já tinha bastante coisa pra perguntar e falar... Ficou! Dessa vez ficou, porque já tava na hora de ser. E que bom que está, me faz feliz, sorrir, dançar na cozinha enquanto cozinho, me faz acreditar em mim, me traz aquele amor leve, sem nem ver... Acolhe, me deixa confortável pra deitar no peito e chorar, me abraça apertado pra ansiedade ir embora, me sinto segura. Sem contar as zilhões de diversas coisas que ela faz, cozinhar, organizar minha casa pra tirar obsessor kkk, arrumar meu pc, vixe, essa mulher tem feito de tudo por aqui. E é nessa bagunça organizada do amar que vou terminar... ficamos!
0
Apr 23, 2020
Apr 23, 2020 at 11:43 AM UTC
Timing
Sabe quando a gente ama sem nem ver? Tem acontecido por aqui! Sempre que avistava ela há anos atrás eu ficava nervosa. Naquele restaurante que era bom mas também não era nada demais, ficava querendo dar um oi, perguntar quem é você? O que tá fazendo da vida? Adorei seu crachá do cartoon! E passou... Um tempo depois eu estava rodando meu Instagram e boom, foto dela com uns conhecidos da minha cidade... fiquei sem entender nada, mas naquela época eu tava em outra e passou.. Depois de um tempo a encontrei em uma aula da faculdade por acaso e a vontade de falar continuava. Tu não vem nunca nessa aula né, qual seu tema do tcc? Você ê muito séria!... Ela tem cara de brava, amigos, eu gostei dela, mas ela não tem nada no Instagram, como que vou começar a falar com ela?... E passou... Então o famoso tinder veio, só pra confirmar nosso match e abrir as portas pro diálogo. E eu já tinha bastante coisa pra perguntar e falar... Ficou! Dessa vez ficou, porque já tava na hora de ser. E que bom que está, me faz feliz, sorrir, dançar na cozinha enquanto cozinho, me faz acreditar em mim, me traz aquele amor leve, sem nem ver... Acolhe, me deixa confortável pra deitar no peito e chorar, me abraça apertado pra ansiedade ir embora, me sinto segura. Sem contar as zilhões de diversas coisas que ela faz, cozinhar, organizar minha casa pra tirar obsessor kkk, arrumar meu pc, vixe, essa mulher tem feito de tudo por aqui. E é nessa bagunça organizada do amar que vou terminar... ficamos!
Continue reading...
1