"posibilidad" poems
Dis oras na ng gabi ngunit ikaw pa din
Ang bukod tanging laman ng aking isipan
Patawad na kung puro siya na lang lagi ang alam
Ng aking mga kwento.
Hindi ko kasi mapigilan mag buhos ng aking hinaing
Dahil alam mo hanggang ngayon kasi tandang-tanda ko pa din
Ang araw at oras kung kailan mo ako iniwan.
Anong gagawin ko sa mga salitang iniwan mo
Isa nga lang ba akong pangalan sa buhay mo?
Ano ba ang naging parte ko sa'yo?
Iba’t ibang tanong ang bumabagabag sa akin
Pero kung alam ko lang na sa ganito tayo hahantong;
Matagal ko nang pinatay ang natitirang posibilidad
Sa akin isipan na may mundo para lang sa ating dalawa.
Alam mo ba gabi gabi kong binabalikan ang
Matatamis nating alaala pero pilit ko din
Pinapaalala sa aking sarili na
‘’Itigil mo na ‘to’’
''Tama na 'to''
Gumising kana sa totoong estado ng buhay mo.
Maawa ka naman sa sarili mo.
Ikaw ang naging punot dulot nang gabi gabi kong
Pag-pupuyat hindi mo ma-itatanong pero walang araw
Na lumipas na hindi ako nagiging tambay sa'yong mga
Social media accounts.
Nagmamasid sa bawat post at update mo at tinatanong
Sa aking sarili ''Bakit nga ba ang manhid mo?''
Dahil hanggang ngayon
May kumakatok pa din sa puso ko umaasa na
Pwede pa.
Pwede pang ipiglaban.
Kahit matagal man ang abutin natin.
Ako'y handang maghintay.
Kahit mag muka na tayong gurang.
Okay lang.
Handa akong tiisin.
Pero alam mo ba nakakapagod din palang
Makipaglaro sa taong ayaw magpaawat
Handa na akong sumuko kahit noon pa naman
Alam kong malabo na maging tayo;
Malabo mapasa-akin ang puso mo.
Ayoko ng makipagsiksikan sa Evacuation Center
Pilit ka magbubuwis ng buhay mo para sa taong ‘yon
Panahon na para lisanin ang delubyo na ito
Hindi na ako dapat mag tagal baka
Pati ang aking sarili ay iwanan din ako.
Nov 4, 2015
Nov 4, 2015 at 3:55 PM UTC
Ilang tao na ang dumaan,
Ilang problema na ang pinasan,
Ngunit walang sumalo nung ako’y nahulog,
Duguan ang aking mga tuhod.
Umiyak sa sulok,
Mga panahong ako’y nagmukmok,
Walang nakapansin sa mga matang malungkot,
Dahil sa mga ngiting tinatago ang takot.
Marahil lahat ng tao ay ganoon,
Para maiwasan ang lungkot sa ibang bagay nakatuon.
Pero hindi ba dapat alam mo na?
Hindi na dapat sabihin o tanungin pa.
Ang ngiti ay isang maskara,
Na may pusong onti-onti nang nagsasara,
Pagod na magbigay saya,
Sa taong akala niya pinahahalagahan siya.
Ngunit sa oras na onti nalang ang butas,
Sa pintong may posibilidad na hindi na maaaring bumukas,
Dumating ang isang taong hindi inaasahan,
Inayos ang dating malungkot at magulong tahanan.
Salamat sa iyo,
Salamat kaibigan ko.
Apr 4, 2016
Apr 4, 2016 at 9:47 AM UTC
Iyak.
Iyak ng isang kobrang nakadikit sa dingding na kaya kong patahanin unti-unti sa bawat pihit.
Sa bawat patak ng luha nitong humahalik sa aking noo na dahan-dahang dumadausdos papunta sa aking mga pisngi.
Sa aking mga pisnging halos magkapasa na sa madalas **** pagpapaligo rito ng mga kurot.
Ang iyong mga kurot na siya namang nagpapahiwatig na hinding hindi ka magsasawa sa pagmumukhang ito.
Noon.
Hindi na ngayon.
Patuloy ang paggapang ng mga patak na maligamgam papunta sa aking mga labi na hindi pinalagpas ang pagkakataong ipaalala sa akin na
ang mga labi ito ay minsan nang nabigyan ng pagkakataong iwika ang kung ano mang hindi kayang maipahiwatig nang sapat ng aking mga haplos.
Ang mga labi kong minsan nang natikman ang tamis ng iyong gayuma.
Ni hindi pinatawad ang lasa ng tsisburger o ng kung ano man ang iyong kinain sa araw na iyon.
Ang mga patak na ngayo’y lumalakad na nang tahimik sa kahabaan ng aking leeg na siyang nagdurugtong ng aking ulo na kumukulong sa aking utak sa aking dibdib na naglalaman ng aking puso.
Ang puso kong bumulong nang paulit-ulit na para bang sirang plaka at nagsabing may pag-asa pa. Ang kumulit sa akin na maniwala sa tibay ng ating pagmamahalan.
Ang aking utak na nagsabing wala itong patutunguhan na tila’y totoo sapagkat ang ating mga kamay ay hindi makapagkokomunika nang mahabang panahon at may posibilidad pang hindi na muling magkatampo kahit pa ang mga ito’y kulu-kulubot na.
Ang karibal ng aking puso na aking pinakinggan.
Sayang.
Para bang ako ang paboritong manika ng kapalaran. Ang kanyang manikang paulitulit na pinaiikot sa isang tugtog na di ko kayang sabayan. Siya na tuwang-tuwa na makita akong naghihikahos sa pagbugbog ng bawat pagsubok.
Awat na.
Pihit.
Ayoko nang maalala pa ang pait na ipinapaalala ng bawat patak.
Pihit pa.
Tila'y isang patak na lamang ang ibubuga. Ang bawat halik ng tubig sa baldosadong sahig na lumilikha ng malungkot na tunog na “tik… tik… tik…”
Isang pihit nalang.
Isang pihit nalang at titigil na ang tila duet na paghugulgol ng ahas na nakadikit sa dingding na baldosa rin at ng ngayon ko lang napansin na umaapaw kong mga mata na kanina pa pala sumasabay sa agos ng tubig na dumadaloy sa aking mukha.
Tama na.
Tahan na.
/e.m/
Jan 29, 2016
Jan 29, 2016 at 4:18 PM UTC
Bakit nga ba ako nahuhumaling sa'yo
Ano bang meron ang pagkatao mo.
Bakit nga ba hanggang ngayon nagagawa ko pang
Tawagan at i-text ka umaasang sasagutin mo nang
May ligaya sa puso.
Bakit nga ba kahit alam kong tinapos mo na
Ang ugnayan natin pilit ko pa din binubuo
Ang natitirang posibilidad sa aking isipan na
Pwede pa maging ikaw at ako sa huli.
Oct 24, 2015
Oct 24, 2015 at 8:48 PM UTC
dito lang tayo sa gitna
kung saan lahat ng bagay
ay walang kasiguraduhan;
magulo at kumplikado dahil
walang nais na kumawala;
natatakot na may mawala
at 'di rin magtagal
hindi rin makaangal dahil
may posibilidad na mangyari
ngunit hahayaan na lang ba natin
na ang takot ang maghari sa'tin?
subalit tila wala na ata akong magagawa
ikaw na ang nagpasya.
ito na lang ang natatanging paraan—
pipigilan ang nararamdaman,
magkukunwaring walang alam,
magbubulag-bulagan sa katotohanan
upang manatili ang pinagsamahang iningatan.
ang nais lang nama'y ika'y nandito—
nasa sa'king tabi at kapiling ko.
kaya't sana'y walang magbabago
dahil nandito lang naman
ako para sa'yo,
kaibigan ko.
Aug 12, 2019
Aug 12, 2019 at 1:39 PM UTC
Akala ko tapos na ang mga umaga ko na naiisip kita.
Sa unang sulyap sa realidad mula sa mga panaginip na dagliang nawawala, ikaw ang una kong nakikita.
Kahit na wala naman talaga ang iyong presensya.
Nararamdaman kita.
Sa bawat pag pigil ko ng hininga.
Sa mga alaala ko ng iyong ngiti na aking isinasatinta.
Sa kadena ng pag asa sa posibilidad na mahagkan ka at hindi ako makawala.
Sabi nila, ako daw ay tanga.
Dahil minahal kita nang sobra.
Pero hayaan na.
Siguro nga tama sila.
Sana sa susunod hindi na kita maisip pa.
Sa totoo lang, ang sakit sakit na. Parang hindi ko na kaya.
Gusto ko nang bitiwan ang pangalan mo na nakakabit sa salitang, "Sana".
Mar 13, 2015
Mar 13, 2015 at 5:16 AM UTC
Nakatingin na naman
sa malayo
habang tahimik
na tinitingnan
ang palubog na araw
dito sa tagpuan natin
ako'y nag-iisa na naman
Mga alaala mo
tahimik na sumasabay
sa ihip ng hangin at
sa unti unting pagbaba
ng araw sa parang
Hanggang kailan ako aasa
sa posibilidad na bukas
ay muli kang makakasama
Hanggang kailan ako
maghihintay
Kasi unti unti na kong
nalulumbay
matagal pa ba?
ako'y naiinip na
pakisundo na lang
ako pag oras ko na
Araw araw
walang mintis
dumadalaw dito sa tagpuan
masuyong hinahaplos
pangalan mo'ng nakaukit
sa bato
mga naggagandahang
bulaklak na gusto mo
ay dala dala ko
bukas ulit
andito na naman ako
Sana nung nagpaalam ka
pinigilan kita
kung hindi lang ako tanga
sana naagapan ko pa
hindi ko alam
yun pala ay huli na
Huling pagkakataon na
makita ka
Huling pagkakataon
na makasama ka
Matagal pa ba?
ako'y naiinip na
pakisundo na lang
ako pag oras ko na
Jul 11, 2019
Jul 11, 2019 at 9:52 AM UTC
Bakit nga ba tayo sumusugal?
Sa mga bagay na wala namang kasiguraduhan.
Sa mga bagay na di natin hawak ang kalalabasan.
Bakit nga ba tayo sumusugal?
Sa mga bagay na gusto nating makamtan,
Pero sa bandang huli ay pwede tayong masaktan.
Bakit nga ba tayo sumusugal?
Kahit alam na nating wala nang pag-asa
Ay pinipilit pa rin nating umasa pa.
Bakit nga ba tayo sumusugal?
Kailangan pa bang idilat tong mga mata,
Para lang mamulat sa katotohanan?
Bakit nga ba tayo sumusugal?
Kahit alam natin na tayoy pwedeng mabigo,
At masaktan ang buo nating pagkatao?
Kasi mas iniisip natin ang posibilidad
Na tayoy maging maligaya,
Yung ramdam mo ang tagumpay,
Yung abot mo na ang pangarap mo sa buhay.
Kung di ka susugal,
Kailan pa?
Kung di ka susugal,
Talo ka na.
May 2, 2017
May 2, 2017 at 12:33 PM UTC
Handa ako sa mga titig **** magpapabilis ng aking puso,
Sa init na hatid ng mga yakap mo,
Sa halik **** magpapatigil ng aking mundo,
At sa mga masasayang ala-ala na tayo ang bubuo.
Handa din ako sa mga araw na sasakit ang ating tiyan sa kakatawa,
Sa mga gabi na aalagaan ka kapag nalasing ka,
Sa mga panahon na kailangan natin ang isa’t-isa,
At sa mga oras na bumibilis kapag ikaw ang kasama.
Pinaghandaan ko din ang mga pagsubok na ating pagdadaanan,
Ang mga di pagkakaintindihan at tampohan,
Mga maliliit na bagay na ating pag-aawayan,
At mga masasakit na salitang pwede nating mabitawan.
Pinaghandaan ko lahat ngunit…
Di ko napaghandaan ang paglamig ng iyong mga titig,
Ang pagkawala ng sigla sa iyong mga ngiti,
Ang pagdalang ng iyong lambing,
At ang unti-unti **** paglayo saakin.
Di ako handa sa tuloyan **** paglisan,
Sa paglimot ng boses na nakasanayan,
Sa pagtapos ng ating sinimulan,
At sa mga ala-ala na hahayaang mabaon ng nakaraan.
Sana una palang hinanda ko ang aking sarili,
Sa posibilidad na ika’y di mananatili,
Na hiram lang pala ang bawat sandali,
At sa huli maiiwan lang din akong sawi.
Apr 23, 2020
Apr 23, 2020 at 2:30 AM UTC
Sa bawat patak ng oras, ako'y nauubos.
Hindi mawaring isipin kung kumusta ka.
Iniisip mo ba ako? O ako lang ba ang nahulog?
Pilit kong itinatanim sa aking isipan na huwag magmadali.
Hayaan ang tadhanang gumawa ng paraan. Bigyang respeto ang tamang pagkakataon. Huwag nating pilitin.
Ngunit kasabay ng pagkumbinsi sa sariling huwag mangialam, nahahati ang aking isipan upang gumawa ng unang hakbang.
Ano nga bang mapapala ko kung hindi ako kikilos? Subalit sasagi sa isip ang posibilidad na mawala ka dahil sa mapupusok kong gawi.
Isang malaking palaisipan ang pag-ibig.
Hindi ito para sa mga mahihina ang puso.
Hindi ito para sa mga taong mabilis mahulog at madaling masaktan.
Minsan napapaisip ako kung bakit pa ba natin ito ginagawa?
Sa dinami-dami ng hirap, sakripisyo, at sakit nitong dulot, talaga bang may patutunguhan?
Sa tagal ng panahong ginugol kong mag-isa, naliwanagan ako sa aking halaga.
Karapat-dapat ako sa pagmamahal na buong-buo at mapagpalaya.
Ngunit, tangina naman. Bakit ganito kahirap mahanap?
Akala ko madali. Iwinaksi ko lahat ng hadlang na maaari kong malampasan.
Ginawan ng paraan at isinaayos ang sarili.
Pagkalingon ko'y ako bigla ang nahuli.
Halos lahat ng aking mga kasabayan nagkaroon na kani-kanilang katambalan.
Ang malas ko naman.
Bakit ako na lang ang hindi nabigyan? Hanggang sa dulo ba ay ganito pa rin?
Parusa ba ito sa salang hindi ko namalayang gawin?
Diyos ko, ano bang magagawa ko?
Anong ginawa ko upang maranasan ito?
Hindi naman sa pagdadrama.
Ang nais ko lamang ay isang makakasama. Iyong makakausap sa araw-araw nang walang sawa.
Iyong magbibigay sa akin ng atensyon at alaga. Ngunit kasabay nito, ako'y handa rin
Na isauli ang pagmamahal na aking nagkakandarapang kunin.
Isang pagkakataon lang po upang magsimula muli ang puso
Makadama ng pagmamahal na tapat at totoo
Makakaasa kayong hindi ko ito isusuko
Anoman ang pagsubok na aming matamo
Oct 27, 2019
Oct 27, 2019 at 7:23 AM UTC
magkaibang panig ng iisang daan
nagsalubong sa iisang punto
ang punto ng alanganin nating dalawa
lilisan pa ba o mananatili na lamang
sa bawat saglit ng sandali
pinili ang dalawang bagay
para sa iisang katauhan
tila ba ang sakit at saya ay iniinda
walang katapusang posibilidad
'oo' at 'hindi' ang dapat na makatapat
ngunit bakit napupunta sa iba't ibang panig
hindi na alam ang nararapat piliin
sa huli, tayo ang may pananagutan
sakit, tuwa, poot at galit
aanhin at dadamhin ng ating kaluluwa
pagod na pagod sa pag-ikot ng mundo
Apr 2, 2018
Apr 2, 2018 at 11:13 PM UTC
Di ako umiiyak sa away o sigawan.
Umiiyak ako sa labis na katahimikan.
Sa mga panahong kailangan ko ng kasama
Sa mga panahong pati sarili'y ayaw ko na.
Mga kumukuliglig na huni at bulong.
Mga inipit na hikbi at paghingi ng tulong.
Lahat ‘yan ay naninirahan sa isipan.
Lahat ‘yan ay mahirap takbuhan, mahirap takasan.
Bumibilis na tibok ng puso,
Malalamig na pawis na sa leeg ay namumuo
Mga hiningang hinahabol ang takbo,
Magang mga matang nagmamakaawang ang luha'y huminto.
At unti-unti
Hihimasin ang isip
Mula labas palalim sa loob
Unti-unti
Pipigain ang puso
Makirot sa una ngunit nakakamanhid rin pala kapag nasanay na.
Hahalungkatin ang nakaraan,
Nang dumilim ang kasalukuyan.
Babasagin ang kasalukuyan,
Nang mabaling ang tingin sa iba maliban sa harapan.
"Huwag kang mag-isip."
Ang abiso nila.
Ngunit diba nila naisip
Na tila ka na ring sinabihan na:
"Huwag kang huminga kung ayaw mo na."
"Huwag kang tumingin kung nahihirapan ka."
"Huwag kang makaramdam kung nasasaktan ka."
Huwag ka nalang mabuhay kung di mo na kaya."
Oo, ayaw ko na.
Lahat kinatatamaran pati paghinga.
Bawat gabing inilaan sa iyak.
Tila ang isip, pinipilit na mabiyak.
Oo, nahihirapan na.
Di maiwasang tumingin sa mga mata
Ng iba't ibang taong may iba't ibang kwento.
Ng iba't ibang ngiti sa kabila ng malungkot na mga anino.
Oo, nasasaktan na.
Mula sakit, gusto ko nang kumawala
Mula sa kadenang mas malambot pa sa bakal
Ngunit kung hawakan ka tila ka sinasakal.
Oo, di ko na kaya.
Sana nga tumigil na.
Na bawat umaga nagdarasal akong gabi na
At sa bawat gabi, nananalangin akong matapos na.
Ang sinimulang buhay na inilaan sa iyak.
Inilaan sa pag-iisip na sa bawat takbo tila ka winawasak.
Bukas sa lahat ng bagay mabuti man o masama.
Bukas rin sa posibilidad na ipagpatuloy pa o tapusin na.
Ito.
Ganito.
Ganito kahirap, ganito kasakit.
Ganito kasimple ang isang atake.
Apr 29, 2018
Apr 29, 2018 at 8:24 AM UTC
*Todos tus miedos tienen fundamentos en la verdad,
todo existe en la posibilidad.
Enfrenta a tus demonios pues son ellos tu otra mitad,
si no los aceptas su nombre te perseguirá hasta el final.
No tengas miedo de fallar, pues nada es eterno, sólo lo es la verdad,
y si es esta la que te asusta, entonces siempre temeras
Honra a la vida con dignidad, con valor, con bondad.
Nunca agaches la mirada por hacer lo correcto
y nunca te rindas por comodidad.
No hagas de lo que otros quieren tu propia necesidad.
No importa cual sea tu pensamiento más obscuro
tu miedo mas profundo, siempre y cuando tengas amor y sinceridad.*
Jan 9, 2013
Jan 9, 2013 at 11:21 PM UTC
Atascado en el tiempo uno está, cuando dejar el pasado atrás no es una posibilidad.
Las agujetas del reloj no dictan más que el tiempo que pierdo siendo exclava de mis recuerdos.
¿Porqué no puedo dejarme llevar? ¿Crear nuevos recuerdos y empezar de nuevo?
El miedo habita mi mente. Los recuerdos dictan mi futuro y yo sigo viviendo en el pasado.
Aug 7, 2010
Aug 7, 2010 at 8:08 PM UTC
Viene como una estrella a través los cielos
Rajando mis pensamientos en mil’ fragmentos
Yo pienso mucho en ti, ya no puedo pasar el día
Tu energía se ha vuelto como la fuente de mi fantasía
Pienso en lo que no puedo hacer
La posibilidad de tenerte no se puede vencer
Tu presencia es la porción que me falta
Tu olor dulce que me encanta
Tus labios dulces me dejaron paralizado
En un estado oscuro de un alma perdido
Todavía no eres mi futuro constante
Pero sigues el corazón de mi presente
Te quiero como el día quiere al sol
La arteria pulmonar de mi corazón
Tú eres la realidad de mi sueño
La fantasía que me calienta en el frio
Mi amor es un hueco de tus sentimientos
Tu atención tan lejos pero siempre estarás en mis pensamientos…
May 31, 2015
May 31, 2015 at 9:45 AM UTC
35 días 22 tardes soleadas 8 nubladas y 5 con lluvia.
Y es como hacer un puente separar la mente del tiempo esconder los martes del calendario y aproximar las noches del verano, para ver si pasa más rápido la ráfaga de tu recuerdo.
Contemplo la posibilidad de ser un mito, ir de boca en boca cambiando de forma, estar entre la lluvia sin bacilar y sin empaparme de tus misterios.
Probablemente especulo demasiado tal vez el tiempo es ambivalente que hace mella en mi cuerpo pero engrandece mi mente, aunque en este cuarto pequeño yo haga un puente entre tu recuerdo y 35 días sin verte.
Sep 6, 2015
Sep 6, 2015 at 1:10 PM UTC
no necesitábamos excusas para sentirnos solos
no necesitábamos acordes para armar nuestra melodía
necesitábamos razones para volver a nosotros mismos
necesitábamos esperar por una muestra
necesitábamos iluminar nuestra química
nuestra química no correspondida
llena de azulejos y brisas de verano
atosigando cada posibilidad de reencuentro
reencuentros frustrados rasguñados por anhelos
que ni siquiera intentaban ser hallados
así que mientras más intentemos correr
más frustrados se volverán nuestros planes de regresar
Jun 8, 2016
Jun 8, 2016 at 11:55 PM UTC
Si me hubiera imaginado que dolería tanto estar así,
me hubiera quedado en el principio…
tan inocente que era todo entonces,
tan lleno de posibilidad
y curiosidad
ese tiempo,
la tentación de pensar que tal vez,
tal vez si te sintieras igual…
esa esperanza de que tal vez,
esas mariposas que sentía
habían escapado de ti…
tan bonito fue ese momento,
lleno de nervios
y el pensamiento retumbando
fuerte:
“sera? sera que si? creo que si…
pero que importa,
aquí hay calor,
aquí hay un corazón
que late, cada vez mas rápido…”
Extraño la anticipación,
extraño el comienzo,
sentimientos puros y honestos
hasta el punto del dolor…
Jan 8, 2013
Jan 8, 2013 at 12:48 AM UTC
Nadie quiere amar
Solo alejan la posibilidad de
Pensar que es posible ser amado
Solo siento que me pierdo en mi
mundo de tristeza
Luchando por estar en paz
Nadie quiere , nadie viene, nadie vuelve
Y sera que soy yo quien repela al amor
Al vivir, al querer ser feliz?
Me falta completar en la vida
Andar con la frente en alto
y decir que no me importa con quien ando
Esperar que algun dia llegue ese momento
En el cual me sienta bien y no mal
Y dejar de esperar en que alguien va llegar
Que se quede y que se quede..
Y que no me deje ir jamas.
Oct 13, 2013
Oct 13, 2013 at 7:37 PM UTC
Y yo se Que no me vas a comprehender
Pero como te digo que te amo
Los días pasan y—
“Oh hey! Yeah ofc this seats open”
Tus ojos tan perfectos
“I didn’t expect to see you…since you’re always busy”
¿Pensaste en mi?
“You’re such a caring friend, you really didn’t have too”
I like you…where I wanna tell you
Pero Nunca vas a saber
Tantas horas pensando que existe la posibilidad de que me ames
But you’re just a friend
“Let me get snack, you want anything?”
“You don’t have to “
Pero haré cualquier cosa para ti
“Mari.”
“Hm?”
“What did you say”
“Oh nothing, just ok”
“But you said you’ll do anything for me…so tell me.”
Frozen in time, for once I’m at lost for words, ironic
“Since when…?”
“Since you started hanging out with that hockey girl again.”
Sonrisa tan Bonita
SÍ, te voy a decir que te amo
y tal vez no me quedó tan solita
Jan 6, 2025
Jan 6, 2025 at 6:43 AM UTC
siguro lilipas din 'to
parang paglipas ng damdamin natin
tila tinanggay
inanod
nawala
at ngayong may posibilidad muling makita
ay natatakot sa kung anong pwedeng magawa
sa damdaming lumipas, tinanggay, nawala
Oct 19, 2019
Oct 19, 2019 at 4:08 AM UTC
Cerré los ojos por un instante,
los cerré para desconectarme,
para centralizarme.
Por si un suspiro quisiera invadirme,
nutrir mi estancia espiritual,
por si pudiese empaparme
de conocimiento y como
funciona el mundo de las almas.
Cerré los ojos para sentir mis olas,
esos pleamares de mi vida
a veces tan altas, a veces descienden,
pero tan parte del esquema de mi piélago.
Cerré mis ojos para sentir la tierra,
por si todavía podía percibir
si ella era húmeda, o si era seca.
Cerré los ojos para soñar,
para ver un futuro después de esta realidad.
por si el horizonte todavía hablaba con el cielo,
o, si necesitaban esa línea intermediaria
para llegar a un acuerdo.
Los cerré, porque quería palpitar la libertad,
por si venteaba a la fragancia que tiene la cinco de la mañana,
ese olor de opacidad que voluntariamente cede su potestad
a la posibilidad de unos rayos que iluminan,
o la bruma de un día entre lluvias de amargura.
Quería saber si la libertad huele igual a la dependencia,
Si huele el silencio al estimulante bullicio,
ese olor a sueños, a colofones,
o la impúdica resignación que nada cambia.
Cerré los ojos porque sentí un diluvio
queriéndose desguazar sobre mi cara,
porque quería entender todo,
mas no entendía nada.
LeydisProse
1/26/2018
https://m.facebook.com/LeydisProse/
Jan 26, 2018
Jan 26, 2018 at 8:24 PM UTC
Love? mahal?
Alam mo nung sinabi kong kakayanin kong mawala ka?
Kasi wala akong choice?
Naniwala ka ba?
Sorry ha? Sorry niloko kita
Di ko naman sinasadya
Niloko ko din pala sarili ko
Alam mo kung bakit?
Kasi nung naalala kong pwede ka pang mawala sakin
Di ko kinaya
Di ko kinaya yung posibilidad na mawala ka
Hindi ko talaga kakayaning mawala ka
Kaya mahal pakiusap
Nakikiusap ako
Pwede bang diyan ka na lang lagi?
Lagi mo na lang din akong mahalin?
Pangako mamahalin lang din kita
Mamahalin kita habambuhay
Mahal pwede na ba yun?
Pipilitin ko naman
Na maging masaya ang bawat sandali ng pananatili mo
Kaya Pakiusap Mahal
Akin ka na lang lagi
Sorry makasarili
Sorry mahal
Sorry mahal na mahal kita
Jul 29, 2018
Jul 29, 2018 at 6:10 AM UTC
¿Y el niño que mendiga?
¿Y el que vendió su posibilidad de alma?
Es extraño:
restos de ideas humanas se amontonan
en las esquinas del barrio
caídas de la despasión. El alba
sale sucia en la ciudad, no
arregla las furias de la noche que
respiran con pulmones de fuego. ¿Nunca
escribieron la palabra bondad
en el libro del mundo?
Quisiera quedarme en mi conciencia
como hacen los perros, espantar
a la desdicha continua,
los sueños flacos, los pavores,
su idiota irrealidad,
y amar a la vida en un hotel de provincia,
todo lo que no es.
418
estoy completamente perdido en el añoramiento que te tengo
te veo y encuentro cosas hermosas que envidio
te escucho y mis oídos bailan una danza de felicidad y comodidad aguda,
pues no hay mejor sonido que el de la seguridad plena
siento la atracción efímera y la lujuria inconstante solo con recordarte
la manera patética y fantástica en la que tus ojos y tu sonrisa iluminan todo por lo que son observados
la grandeza entera del universo está condensada en ti y es injusto para los planetas y las estrellas
eres el motor de la vida,
las abejas recogen el pollen soñando con la posibilidad de que seas tu la que consuma su miel
y los árboles compiten por ver quién dura más tiempo vivo,
solo por que aún existe la posibilidad de que respires el oxígeno que ellos producen
realmente devastador es,
poder tener el privilegio inmenso de compartir un romance foráneo contigo, y no poder tenerte cuando el sol se vuelve en luna
hay momentos en los que no deseo nada más
y de todas formas mi cobardía no me permite escapar de la seguridad aburrida y gris de mi estado actual
mi sueño es que algún día coincidamos en nuestros deseos
que llegue el: o grandioso momento anhelado y esperado en el que la mescolanza amarga y la inseguridad lamentable se conviertan en
decisión ambiciosa y confianza violenta
para que por fin podamos adorar al otro como merecemos ser adorados
Jan 14, 2021
Jan 14, 2021 at 6:30 PM UTC