"pagpapaalala" poems
Mahal ingat ka.
ingat ka mahal dahil baka madapa ka sa paulit ulit **** pagtakbo sa aking isipan
halos malibot mo na nga ang diwa kong kay sukal na parang kagubatan
at sa patuloy **** pagtakbo sa isip, baka hindi ko mamalayan
na tanging pangalan mo na lang pala ang aking nasasambitan.
ingat ka mahal, lagi kasi akong nag aalala sayo.
e hindi naman sa lahat ng pagkakataon nandyan ako sa tabi mo.
kung pwede ngang ako na lang ang mag ingat sayo, gagawin ko
Mahal na mahal kita, higit pa sa inaakala mo.
sabi ko mahal mag-ingat ka, pero hindi mo ginawa
nabundol ka tuloy hay nako mahal.
Nagpalamig lang naman ako sa tabi upang tiyaking ligtas at hindi magulo ang iyong isipan
mahal, kulang ba ang ginawa kong pagpapaalala?
hindi ba sapat ang pagpapakita ko sayo at ang pagsinta kaya’t ninais **** umiwas sinta?
Ngunit,
dahil mahal kita, at ang gusto ko lang ay makita kang maligaya.
ingat ka pa rin mahal
nag-aalala pa rin kasi ako sayo
maghihintay, umaasa sa muling pagbabalik mo
mahal pa rin kita, kaya mag ingat ka mahal
Dahil sa muling pagbalik mo iingatan na kita lalo
At hindi hahayaan na mabundol at masugatan
ang mahiwaga **** ikaw.
Kaya mahal ingat ka.
Feb 27, 2020
Feb 27, 2020 at 5:29 AM UTC
sa araw-araw na pagpapaalala ko sa kanya
hindi ko nakakalimutan sabihin ang mga linyang ‘to: “ikaw ang pahinga ko”
pahinga ko pagtapos ng mahabang araw makipagsapalaran sa buhay at para makahabol sa liga
pahinga ko habang naglalakbay mula timog hanggang hilaga
pahinga ko upang mapaalala na ang bawat pagkakataon na makasama siya ay mahalaga
pahinga ko dahil napapakalma niya puso’t isipan ko nang walang bahala
sa araw-araw na pagpapaalala ko sa kanya,
na siya ang pahinga ko,
ako pala yung unang kakapusin ng hininga,
boses ko’y di na madinig sa sobrang hina,
mag-isa tuwing gabi at ang tanging katabi ay pangamba,
habang nakatitig sa sapot sa kisame na gawa ng gagamba
ngayon,
napagtanto ko na sa mga panahong kinailangan ko siya para maging kalakasan ko,
siya din pala ang magiging dahilan ng kahinaan ko
sa araw-araw na pagpapaalala ko sa kanya,
na siya ang pahinga ko,
hindi ko namalayan na pa kunti-konti na akong hinihingal,
bumabagal,
na-uutal,
umaangal,
nawawalan ng tamang asal,
nakakalimutan ko na nga din ata mag-dasal.
nakakapagod din pala ‘no?
magpaalala palagi,
kahit na hindi ka maalala,
kaya pahinga muna ako,
kahit ngayon lang,
hihiga muna magpapahinga upang makahinga.
Feb 5, 2020
Feb 5, 2020 at 9:22 AM UTC
Tulala sapagkat walang ginagawa,
sa maghapong oras ay nagdaraan
Tulala sapagkat napapagal,
buong araw sa trabaho ay inilalaan
Tulala sapagkat sawi,
puso ay humahangos at puno ng pighati
Tulala sapagkat nabigla,
may gantimpala, sa mukha nakapinta ang ngiti
Ito nalang marahil ang tanging pahinga ng isip,
panahon na walang alintana
Masasabi mo nalang ang “bahala na” na nagmula pala sa pariralang “Kay Bathala na”
Ang pagtingin sa kawalan ay para ring
mahimbing na tulog sa gabi-
Gabing mga suliranin na ninanais mo nalang kitilin
at itago ang labi
At kahalintulad din nito ang bagong umaga na ang hudyat ay ang sikat ng araw-
Araw **** pagpapaalala sa iyong sarili na matapos ang unos, bahaghari ay lilitaw
Libu-libong berso at pangungusap na ang nagawa
para gunitain ang pag-ibig
Ngunit bakit bihira ang para sa isip na hindi ito naiisip,
isip na puno ng ibang ligalig
Ang literatura ba sa kanila ay sadyang mailap? Hindi inilaan sa kundiman
Kung hindi man, ay para saan?
Iwaglit na ang mga sapantaha,
sapagkat ang tulang ito ay nagawa na
Tula para sa mga tulala, tula para sa akin, sa iyo, at sa kanila
At hayaan **** ang isip ng isang tulala ay maglayag
Bagamat tahimik, tiyak na marami itong ipahahayag
Oct 18, 2017
Oct 18, 2017 at 3:18 PM UTC