"mej" poems
Siedząc tutaj, w chwili przemyślenia,
Mając takie wielkie marzenia,
Daje mi to wiele do myślenia,
Ty i Twoje dziwne zapatrzenia.
W chwili smutku i goryczy,
Twoje imię w głowie syczy,
Dalej łzawie, kraje serce,
A Ty stroisz się w sukięce.
Tyle bólu, smutku, draki,
Twe serce wyrzuci mnie za fraki,
Pieniądz, władza i igraszki,
Bedzie spektakl z mej poraszki.
Oct 8, 2013
Oct 8, 2013 at 7:23 PM UTC
więcej swicek na grobach
w cmętarzu...
niż okien z lampą życia
odblasku -
traf na ten tłum.
a to w świnta -
boze boze: twe narodzenie!
ktoś by pomyślał: w zapomnienie.
ta noc wigilijna...
tak...
więcej świec na grobach
niż żarówek w oknach...
licze sześć na sto-siedemdziesiąt sześć -
człek w grobie dudni... pyrcha jak
kot: oddman mu, duchem wisi!
sześć okien rozjaśnia
posąg...
a tu jednak cmetarz
tłem na którym wyryć można
romans wersji: Netwon w
Kenii... kokos wzamian jabka.
tyle to gadania...
więcej świec na cmentarzu
niż rozjasnonych pokoii..
kluczem zamknięte
enigma: na zbyt.
tyle to gniewu wkłócone
w żart -
więcej świec na cmentarzu
niż w oknach: włóknem świata oznajmić
oddech i muze
kogo tyczy ojciec nad herr tytuł...
lecz nie tu... tu więcej życia z martwym niż
z żywym...
konam, ubogi -
mdleje w mgle...
tuczony jak indyk...
i chodze niby marszem: gęś-strappen...
a na garbie mej: glöckenschpiel...
albo zegar ßvastika...
dom pana ßaß... dwa-set-na-tysiąc...
szra-el...
i zwany las: krzyżak -
bo to nigdy nie mogiła, lub szyszka, lub
martwy ton palcem wydłubany
kolec w oku...
grzech to:
pukać pięścią w drzewo w lesie jak niby w
drzwi.
bünken bach;
hrabia: einßbach... i to jest sen -
jak niby gryz kanapki smarowany
smalcem,
jak też ogląd po pałacu Versailles: wkurwiony.
ah ten rodak kozak -
o tyle więcej garść trzyma
serce, co da sie ująć rękami wczulonymi
w pit...
o czym słowo znaczy: pić...
ja i ten język? wedle poczynania rumcajsa,
skrótem do grobu:
wpatrywać sie w te okna
cmentarnego statku żywych:
a więc zabawa po staromiejsku...
oczy w płomień, halo wedle dat:
żył i żyła, i czasem jakiś obłąkany zagwist
w epitap:
tych kochanych epitapem zamkneli -
a tu też makabra żartu:
grób z imieniem, straszny oczekiwaniem
zarosły dom...
grób z imieniem, lecz bez
dat i trumny, czy też sztywniaka...
makabra -
no to typowa, polsche inwestycja.
Jan 9, 2017
Jan 9, 2017 at 3:48 PM UTC
oj nie, nie w mej "parafii!" po prostej: spierdalaj z tym dziwatswem, jak naj dalej ty potrafisz! kiedy by to znało swego ojca, by tak samo zamordowało swego nosiciela, kiedyś zwaną matkę: nie kuś... nie kuś... to nie prosze: to groźba!
to trza ducha trzymać -
i swą odpowiedz dać;
gdyby to nawet w mgle,
w ogniu,
w czerni lochu
dna bałtyku!
czy też
w węndrówkach
cienia: wiatru!
o czym, boga memu,
ja z tobą mam o czym do
gadania?!
czy ty wreszczie zrozumisz
ten żal, mego serca,
kiedy powiem ci:
kiedyś raz,
teraz "czasem",
a wkrótce nigdy!
ponad ten jeden bolesny
lecz piekielnie warty raz...
nigdy! wiecej!
wraz z swą morde:
zór kluskiem i kołyską,
a kwit zęba na poczęcie
gryzu...
aby to dziecie:
nigdy nie widzialo zwyżu:
ani ksziężyca, ani słońca!
Jul 23, 2017
Jul 23, 2017 at 7:31 PM UTC