"kamangmangan" poems - Hello Poetry

Ang higanteng tulyasi, tila bulkan, humihilab sa init, sumusuka ng kumukulong putik at singaw, bumubuga ng bulang panis. Subalit ang mga serbidor at weyter ng panginoong naluklok ay mabangis na nagbubunyi. Nagugulat ako kung paanong ipinaparada bilang obra-maestrang sopas na manok ang gabundok na naiipong ipot ng kanilang hinirang at ng kanyang mga ministrong kampon. Dusa nating pinagbabayaran ang pagsulong ng bulag na katapatan at laganap na kamangmangan sumusuong sa martsang hindi nauunawaan habang sanlaksa’y kay daling naniwala, panloloko’t manloloko ay sagana isang maluho’t makulay na palabas ng paputok at kwitis - sinasakal ang mga kaluluwa, nilalason ang mga isip isang malaking karnabal ng mga manlilinlang na payasong ngising-aso mga nakakatawang bistadong manggagantso at mga saksing bulaan - na ang mga utos ng banal na panahon ay kinakalimutan - at mga binaluktot ng kwento’t kasaysayan - patung-patong na kasinungalingan kumpul-kumpol na tungayaw at murahan mahihiya ang mga alamat ng bayan at pabula ng nakaraan. Ang namumunong bunganga’y kumukulong lagaan ng mabahong tae, mangmang na nag-iisip sa bibig, tinimplahan ng santambak ng mabantot na kawalan ng konting katalinuhan at pakundangan, - isang lugaw ng bigas na plastik, panis adobong sa mga pilyong uod, ay matamis. isang hapunang ang pampagana ay mga bala at pulpol na iskrip ang pangunahing ulam ay mga katauhang walang pantaong karapatan At ako, isang napilitang anino, binihag ng isang tampalasang multo inilibing sa pambayaning nitso at sanlibong mapangsanib na espiritu sa Kaharian ng mga Pangako pawang napako, at mga pag-asang naglaho, ay hindi maibandila, bagkus, nanliliit ako sa walang puknat na pagpururot ng nguso na kapag ang mundo’y tinatanong ako, - Siya ba ang hinirang ninyo? Hiyang-hiya ako . . .

0

Sep 11, 2018

Sep 11, 2018 at 4:43 AM UTC

ernie-j-trillo

Ang Pambansang Kahihiyan

Ang higanteng tulyasi, tila bulkan, humihilab sa init, sumusuka ng kumukulong putik at singaw, bumubuga ng bulang panis. Subalit ang mga serbidor at weyter ng panginoong naluklok ay mabangis na nagbubunyi. Nagugulat ako kung paanong ipinaparada bilang obra-maestrang sopas na manok ang gabundok na naiipong ipot ng kanilang hinirang at ng kanyang mga ministrong kampon. Dusa nating pinagbabayaran ang pagsulong ng bulag na katapatan at laganap na kamangmangan sumusuong sa martsang hindi nauunawaan habang sanlaksa’y kay daling naniwala, panloloko’t manloloko ay sagana isang maluho’t makulay na palabas ng paputok at kwitis - sinasakal ang mga kaluluwa, nilalason ang mga isip isang malaking karnabal ng mga manlilinlang na payasong ngising-aso mga nakakatawang bistadong manggagantso at mga saksing bulaan - na ang mga utos ng banal na panahon ay kinakalimutan - at mga binaluktot ng kwento’t kasaysayan - patung-patong na kasinungalingan kumpul-kumpol na tungayaw at murahan mahihiya ang mga alamat ng bayan at pabula ng nakaraan. Ang namumunong bunganga’y kumukulong lagaan ng mabahong tae, mangmang na nag-iisip sa bibig, tinimplahan ng santambak ng mabantot na kawalan ng konting katalinuhan at pakundangan, - isang lugaw ng bigas na plastik, panis adobong sa mga pilyong uod, ay matamis. isang hapunang ang pampagana ay mga bala at pulpol na iskrip ang pangunahing ulam ay mga katauhang walang pantaong karapatan At ako, isang napilitang anino, binihag ng isang tampalasang multo inilibing sa pambayaning nitso at sanlibong mapangsanib na espiritu sa Kaharian ng mga Pangako pawang napako, at mga pag-asang naglaho, ay hindi maibandila, bagkus, nanliliit ako sa walang puknat na pagpururot ng nguso na kapag ang mundo’y tinatanong ako, - Siya ba ang hinirang ninyo? Hiyang-hiya ako . . .

52

At sumibol ang mga mapagbunying isipan sa makapal na balat ng lupa. ang pinagtatakhan ko lang ay bakit tila tinatangay tayo ng malakas na daluyong ng karunungan patungo sa dagat ng kalituhan? ito ba'y matatawag na kamangmangan sa sarili o sakit na nagdudulot ng panghihinang tumayo sa paa, na taas ang noo, at may pagkukusa? ano nga kaya ang nagtatago sa likod nitong makulay na isipan? nanatili ang karamihan na pikit-mata sa pagtanggap ng mga kaisipan ng kapwa habang ang iilan ay abala sa paghubog ng mga bagong panaginip na syang lililok o lilipol sa buong sanlibutan. hindi man sinasadya, o inaasahan, nagsilbing mantsa sa puso't puson ang mga panaginip na ito. kahit na sa mga pagkakataong sarado tayo. walang malay nating sinasagap ang mga pakalat-kalat na talino na para bang pagkain kung ito'y manukso sa nagugutom na kalamnan. kahit pa ito'y ikamatay, mapagbigyan lamang ang uhaw na nararamdaman. hanggang sa tuluyan na itong umalipin sa sinumang magtangka na kumawala. o sumpa ng galit na apoy ng nagbabagang impyerno? tayo lang ang inaasahang sumaksi, maging alin mang panig ay tama o mali. malaya tayong mag-isip at mawalan ng saysay na parang alikabok sa higanteng pusod ng mabangis na lipunan. o kaya naman, palihim na sumibol sa gitna ng disyerto kahit na nag-iisa.

0

Aug 18, 2020

Aug 18, 2020 at 9:48 AM UTC

kulapu

Henyo

At sumibol ang mga mapagbunying isipan sa makapal na balat ng lupa. ang pinagtatakhan ko lang ay bakit tila tinatangay tayo ng malakas na daluyong ng karunungan patungo sa dagat ng kalituhan? ito ba'y matatawag na kamangmangan sa sarili o sakit na nagdudulot ng panghihinang tumayo sa paa, na taas ang noo, at may pagkukusa? ano nga kaya ang nagtatago sa likod nitong makulay na isipan? nanatili ang karamihan na pikit-mata sa pagtanggap ng mga kaisipan ng kapwa habang ang iilan ay abala sa paghubog ng mga bagong panaginip na syang lililok o lilipol sa buong sanlibutan. hindi man sinasadya, o inaasahan, nagsilbing mantsa sa puso't puson ang mga panaginip na ito. kahit na sa mga pagkakataong sarado tayo. walang malay nating sinasagap ang mga pakalat-kalat na talino na para bang pagkain kung ito'y manukso sa nagugutom na kalamnan. kahit pa ito'y ikamatay, mapagbigyan lamang ang uhaw na nararamdaman. hanggang sa tuluyan na itong umalipin sa sinumang magtangka na kumawala. o sumpa ng galit na apoy ng nagbabagang impyerno? tayo lang ang inaasahang sumaksi, maging alin mang panig ay tama o mali. malaya tayong mag-isip at mawalan ng saysay na parang alikabok sa higanteng pusod ng mabangis na lipunan. o kaya naman, palihim na sumibol sa gitna ng disyerto kahit na nag-iisa.

45

112622 Balikan natin ang mga pahina ng kasaysayan Bagamat may iilang tekstong isinawalang-bahala na. Mga pahinang hindi na nagawaran Ng konkretong kalinawagan Bunsod sa kusang pagpapasakop natin Sa mga banyagang hayagang dumidikta Sa ating kultura maging adhikain. Hindi man natin nalimot Na tayo’y minsang nakipisan sa mga bahay kubo, Tayo pa rin ay tumawid sa lubid ng kamangmangan — Ilang ulit na‘t tila ba hindi na tayo natuto sa mga kamalian ng nakaraan Hindi lang tayo basta nabitag, Bagkus rehas ay atin pang ipinagtibay. Oo, tayo lang naman ang bumihag sa ating mga sarili Kusang sumiping at nagpatali Hanggang huli na nang mamalayang Hirap na pala tayong kumawala Sa mga buhol na tayo mismo ang may sulsi. Iniibig natin ang Pilipinas gamit ang ating bibig Ngunit ang bandilang ating iwinawagayway Ay hindi na pala ang sariling atin. Hindi masamang makisabay sa uso Ngunit wag nating kaligtaan na tayo’y mga Anak ng Bayan. Hindi rin mainam na tayo’y magpasakop Sa samu’t saring ideolohiyang inihahain sa atin. Pagkat hindi porket nasa hapag na’y Ito’y para sa ating upang nanamnamin. Wag kang hangal, Inang Bayan! Isinisiwalat natin na tayo’y tunay na mga kayumanggi Gamit ang mga sandatang hiram Ngunit sa ating pakikibaka’y Hindi ba sapat ang ating armas At kailangan pang umasa sa kanilang lunas? Pluma ang naging sandata noon Ngunit maging ang ating Bayani’y Hinayaan na nating maging pipi. Mga lata’y maiingay Sa araw-araw nating pakikipagkalakal. Kahit saan tayo sumipat, Tayo’y natutukso pa rin — Bumibigay at bumibitaw, nalilimot maging tapat. Aahon nang nakapikit, Maging lenggwahe’y pahiram na rin. At kung tayo ang huhusga Sa ating walang modong mga nagawa’y Linisin natin ang sarili nating mga dumi’t Wag nang hayaang maging pabigat sa iba. At Bandilang ginula-gulanit Ay sama-sama nating susulsihing muli Nang ang mga galos ng nakaraa’y Maging umaapaw na pabaon sa ating mga iiwan. Sa pamamagitan ng ating pagbubuklod, Tayo’y magiging isang buong Pamilya. At magbabalik ang sigla Na minsan nating hinayaang kainin ng mga bukbok At anay ng ating pagkawatak-watak.

0

Nov 28, 2022

Nov 28, 2022 at 9:45 PM UTC

psalmiseta

Blazing Passion

112622 Balikan natin ang mga pahina ng kasaysayan Bagamat may iilang tekstong isinawalang-bahala na. Mga pahinang hindi na nagawaran Ng konkretong kalinawagan Bunsod sa kusang pagpapasakop natin Sa mga banyagang hayagang dumidikta Sa ating kultura maging adhikain. Hindi man natin nalimot Na tayo’y minsang nakipisan sa mga bahay kubo, Tayo pa rin ay tumawid sa lubid ng kamangmangan — Ilang ulit na‘t tila ba hindi na tayo natuto sa mga kamalian ng nakaraan Hindi lang tayo basta nabitag, Bagkus rehas ay atin pang ipinagtibay. Oo, tayo lang naman ang bumihag sa ating mga sarili Kusang sumiping at nagpatali Hanggang huli na nang mamalayang Hirap na pala tayong kumawala Sa mga buhol na tayo mismo ang may sulsi. Iniibig natin ang Pilipinas gamit ang ating bibig Ngunit ang bandilang ating iwinawagayway Ay hindi na pala ang sariling atin. Hindi masamang makisabay sa uso Ngunit wag nating kaligtaan na tayo’y mga Anak ng Bayan. Hindi rin mainam na tayo’y magpasakop Sa samu’t saring ideolohiyang inihahain sa atin. Pagkat hindi porket nasa hapag na’y Ito’y para sa ating upang nanamnamin. Wag kang hangal, Inang Bayan! Isinisiwalat natin na tayo’y tunay na mga kayumanggi Gamit ang mga sandatang hiram Ngunit sa ating pakikibaka’y Hindi ba sapat ang ating armas At kailangan pang umasa sa kanilang lunas? Pluma ang naging sandata noon Ngunit maging ang ating Bayani’y Hinayaan na nating maging pipi. Mga lata’y maiingay Sa araw-araw nating pakikipagkalakal. Kahit saan tayo sumipat, Tayo’y natutukso pa rin — Bumibigay at bumibitaw, nalilimot maging tapat. Aahon nang nakapikit, Maging lenggwahe’y pahiram na rin. At kung tayo ang huhusga Sa ating walang modong mga nagawa’y Linisin natin ang sarili nating mga dumi’t Wag nang hayaang maging pabigat sa iba. At Bandilang ginula-gulanit Ay sama-sama nating susulsihing muli Nang ang mga galos ng nakaraa’y Maging umaapaw na pabaon sa ating mga iiwan. Sa pamamagitan ng ating pagbubuklod, Tayo’y magiging isang buong Pamilya. At magbabalik ang sigla Na minsan nating hinayaang kainin ng mga bukbok At anay ng ating pagkawatak-watak.

57

020321 Sa likod ng mga palakpakan At nag-aawitang mga tinig na hindi nagpapataasan, Ay dumudungaw ang aking pangamba — Ang takot kong nagmimitsang lisanin ko na ang lahat.. Gusto kong manahimik ang lahat — At sa kabila ng mga nakasisindak na mga tinig, Ay unti-unti kong hahagilapin ang liwanag, Pagkat minsan, ako ri’y nabubulag Sa kamangmangan ng mundo.

0

Oct 8, 2021

Oct 8, 2021 at 10:43 PM UTC

psalmiseta

Suko na Ako

020321 Sa likod ng mga palakpakan At nag-aawitang mga tinig na hindi nagpapataasan, Ay dumudungaw ang aking pangamba — Ang takot kong nagmimitsang lisanin ko na ang lahat.. Gusto kong manahimik ang lahat — At sa kabila ng mga nakasisindak na mga tinig, Ay unti-unti kong hahagilapin ang liwanag, Pagkat minsan, ako ri’y nabubulag Sa kamangmangan ng mundo.

10