"iginuguhit" poems - Hello Poetry

GABI (Night) Ayan nanaman si araw, iniwan nanaman niya ako. Tinapos nanaman niya ang maghapon sa paglubog. Tinanggal nanaman niya ang liwanag sa paligid ko. At iniwan nanaman niya akong nakatanaw sa malayo, sa tabi ng bintana, minamasdan ang pagpasok ng dilim, hinahanap ang buwan at mga bituin. Ang tanawing ito ang nagpapa-alala sa akin na “There is always light, even in the darkest times”. Kasabay ng pagpasok ng dilim ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. Nasaan si Paulo? ang tanong ko sa sarili ko. Hinahanap ko nanaman siya, sa tuwing sasapit ang ganitong oras. Kailan ko kaya siya ulit makikita? Kailan kaya kami ulit magkakasama? Lumipas nanaman ang isang maghapon na hindi ko nasilayan si Paulo. Ipinikit ko ang aking mga mata ng mariin, kasabay pa rin ang mga munting luha na patuloy lang sa pagpatak habang iginuguhit ko ang kanyang mukha sa aking isipan, habang ninanais ko na mahawakan ang kanyang kamay sa sandaling iyun. Nangiti na sana ako, kaso pagdilat ko, ako lang pala mag-isa ang nandito, at kathang isip ko lang ang lahat. Napabuntong hininga ako ng napakalalim, at sa paglabas ko ng hangin sa aking katawan naisipan ko nalang na pumikit ulit at manalangin. “Ama, kung anuman po ang Inyong ginawang plano sa amin ay Siya pong masusunod at malugod ko pong tinatanggap. Alam ko po na may magandang dahilan ang lahat ng nangyayari sa amin na ayon sa Inyong kagustuhan. Ang dasal ko lang po ay Nawa sana tulungan Ninyo kaming makita at malaman ang dahilan ng lahat ng ito. Bigyan Ninyo kami ng lakas ng loob at sapat na pananampalataya upang kumapit pa, huwag sumuko at hawak kamay na harapin ang pagsubok na ito. Hayaan Nyo po kaming patuloy na manalangin, gawing sandalan ang isa’t-isa, at gawin Kayong sentro ng aming pagmamahalan sa kabila ng lahat. Amen. ” At tuluyan ko ng ipinikit ang aking mata sa pagtulog, nagbabakasakaling kahit sa panaginip man lang ay mahagkan ko siya at makasama.

0

Oct 27, 2015

Oct 27, 2015 at 8:27 PM UTC

RLFRN

Nasaan si Paulo? (Part I)

GABI (Night) Ayan nanaman si araw, iniwan nanaman niya ako. Tinapos nanaman niya ang maghapon sa paglubog. Tinanggal nanaman niya ang liwanag sa paligid ko. At iniwan nanaman niya akong nakatanaw sa malayo, sa tabi ng bintana, minamasdan ang pagpasok ng dilim, hinahanap ang buwan at mga bituin. Ang tanawing ito ang nagpapa-alala sa akin na “There is always light, even in the darkest times”. Kasabay ng pagpasok ng dilim ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. Nasaan si Paulo? ang tanong ko sa sarili ko. Hinahanap ko nanaman siya, sa tuwing sasapit ang ganitong oras. Kailan ko kaya siya ulit makikita? Kailan kaya kami ulit magkakasama? Lumipas nanaman ang isang maghapon na hindi ko nasilayan si Paulo. Ipinikit ko ang aking mga mata ng mariin, kasabay pa rin ang mga munting luha na patuloy lang sa pagpatak habang iginuguhit ko ang kanyang mukha sa aking isipan, habang ninanais ko na mahawakan ang kanyang kamay sa sandaling iyun. Nangiti na sana ako, kaso pagdilat ko, ako lang pala mag-isa ang nandito, at kathang isip ko lang ang lahat. Napabuntong hininga ako ng napakalalim, at sa paglabas ko ng hangin sa aking katawan naisipan ko nalang na pumikit ulit at manalangin. “Ama, kung anuman po ang Inyong ginawang plano sa amin ay Siya pong masusunod at malugod ko pong tinatanggap. Alam ko po na may magandang dahilan ang lahat ng nangyayari sa amin na ayon sa Inyong kagustuhan. Ang dasal ko lang po ay Nawa sana tulungan Ninyo kaming makita at malaman ang dahilan ng lahat ng ito. Bigyan Ninyo kami ng lakas ng loob at sapat na pananampalataya upang kumapit pa, huwag sumuko at hawak kamay na harapin ang pagsubok na ito. Hayaan Nyo po kaming patuloy na manalangin, gawing sandalan ang isa’t-isa, at gawin Kayong sentro ng aming pagmamahalan sa kabila ng lahat. Amen. ” At tuluyan ko ng ipinikit ang aking mata sa pagtulog, nagbabakasakaling kahit sa panaginip man lang ay mahagkan ko siya at makasama.

52

Isang lukot na papel ang natutulog sa harap ng lampara Nagparamdam at hinila ako patayo sa aking kama Sa aking pagbuklat, nakita ko kung gaano nagkalasug-lasog ang mga letra Kung gaano nasaktan ang bawat linya Sa pagaakalang dito matatapos ang buong kabanata Sa pagaakalang naghihikahos na ang mga salita Kaya akin ng sisimulan ang huling talata Mahal nandito na ko sa likuran ng pahina Kung saan iginuguhit ko ang maganda **** pigura Kung saan hindi na kailangan ng matinding pagbubura Sa mga linyang lagpas-lagpas na Sa mga kurbang di perpekto ang pagkakagawa Ngunit pasensya na Pasensya na dahil gumagabi na At wala ng espasyo ang boses ko sa loob ng kartera Pasensya na dahil tuluyan ng napaos ang mga pantig sa huling kabanata Nagsawa na sa bawat pigurang ginuguhit Sa bawat salitang inuukit Kaya mahal patawad Hindi ko sinasadiyang mahalin ka gamit ang itim na tinta

0

Apr 18, 2020

Apr 18, 2020 at 4:30 AM UTC

orangelime

ITIM NA TINTA

Isang lukot na papel ang natutulog sa harap ng lampara Nagparamdam at hinila ako patayo sa aking kama Sa aking pagbuklat, nakita ko kung gaano nagkalasug-lasog ang mga letra Kung gaano nasaktan ang bawat linya Sa pagaakalang dito matatapos ang buong kabanata Sa pagaakalang naghihikahos na ang mga salita Kaya akin ng sisimulan ang huling talata Mahal nandito na ko sa likuran ng pahina Kung saan iginuguhit ko ang maganda **** pigura Kung saan hindi na kailangan ng matinding pagbubura Sa mga linyang lagpas-lagpas na Sa mga kurbang di perpekto ang pagkakagawa Ngunit pasensya na Pasensya na dahil gumagabi na At wala ng espasyo ang boses ko sa loob ng kartera Pasensya na dahil tuluyan ng napaos ang mga pantig sa huling kabanata Nagsawa na sa bawat pigurang ginuguhit Sa bawat salitang inuukit Kaya mahal patawad Hindi ko sinasadiyang mahalin ka gamit ang itim na tinta

20

Asul na kalangitan Luntiang parang Gabing madilim Kalungkutan, Kasiyahan Lahat ng ito'y napapansin kong may pagmamahal, Nang ika'y dumating. Sa bawat pagdampi ng tubig sa aking labi Sa bawat puyat Pag-aalimpuyo ng damdamin, Sa bawat kilig at galak, Ikaw ang obrang iginuguhit nito

0

May 25, 2020

May 25, 2020 at 7:39 PM UTC

seanishere

Pananaw

Asul na kalangitan Luntiang parang Gabing madilim Kalungkutan, Kasiyahan Lahat ng ito'y napapansin kong may pagmamahal, Nang ika'y dumating. Sa bawat pagdampi ng tubig sa aking labi Sa bawat puyat Pag-aalimpuyo ng damdamin, Sa bawat kilig at galak, Ikaw ang obrang iginuguhit nito

12