Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"frase" poems
No dije una frase de más ni de menos, que recuerde yo: Nadie tiene culpa de que el tiempo pase, y el tiempo pasó…. Y fuiste el fantasma de un amor lejano, la sombra de un beso que nunca olvidé; pero sé que un día te tendí la mano, y sé que me heriste, sin decir por qué. Fue injusta la herida, y era dolorosa, pero sonreí; La vida que pasa no es toda la vida, y seguí viviendo mi vida sin ti. Días, meses, años, buena y mala suerte, Calles en la lluvia, pasos al azar... 1 Y hoy he vuelto a verte. 2 Y hoy te vi pasar. Y aunque debo odiarte por la herida aquella, y porque me heriste que sé yo por qué... 3 Te encontré tan bella, tan bella, tan bella Que te perdoné…
0
3.8k
Poema del perdón
Son las 9:10 pm. Estoy acostada, pensando. Extraño mi família. Extraño a mi primo. El fue como un hermano para mi. Recuerdo cuando me sentía triste y me agarraba de la mano. Me decía que todo iba estar bien. Extraño a mi abuela. Quisiera ir a buscar su tumba y dejarle flores. Quisiera verla pero no puedo. Se que ella esta cuidando a mis hermanos. Se que esta feliz y libre de todo dolor. Quisiera estar en mí país. Sea como sea siempre sera mi tierra. La amo. La extraño. Extraño el calor. Extraño las playas. Cuando me acostaba en la hamaca de mi tío solo para ver las estrellas desde el techo de su casa. Ah, que lindura. Recuerdo un muchacho que deje. Nos quedamos en volvernos a ver pero murió tan joven. No lo volví a ver. Me quedé con la frase "te volvere a ver pronto. En la próxima te invito a cenar o algo..pero que nos veremos nos veremos eso si." Eso fue lo último que le dije. Pero no se cuando me iré. No se cuando, pero me iré para siempre.
0
Jan 15, 2015
Jan 15, 2015 at 12:57 AM UTC
Sólo un recuerdo..
Esperaba encontrar en ti Tantas cosas; Esperaba encontrar al fin Con quien compartir Besos y caricias, Tristezas de media noche, Horas de hacer nada. Esperaba intercambiar Versos de los maestros, Benedetti, Neruda, Sabines, Pasar noches escuchándote Recitar los nombres de las estrellas, De las ciudades Visitadas solo en viajes repentinos Del corazón. Esperaba contar contigo, Contar regresivamente un nuevo año, Contar mitos y cuentos, Contar hasta mil los sueños Que crearíamos juntos. Esperaba leer mil libros, Repitiendote en voz alta Alguna frase curiosa, Tal vez una que comparara A la mujer a clavel O el amor a la lluvia, Y dirías "como comprendes? la mujer no se marchita, la lluvia no moja, como las ganas de dar un beso". Y olvidaríamos La absurda insistencia De componer palabras Para explicar Algo que no tiene explicación. Esperaba despertar A medio día Un sábado contigo, Probar café en tus labios, Y acordarnos de la noche anterior, Sonriendo y sonrojando. Esperaba no tener que esperar mas.
0
Jan 8, 2013
Jan 8, 2013 at 1:08 AM UTC
Esperaba.
Poligami itu hukumnya mubah (QS. An Nisa 3) tidak ada thalab (seruan) disana secara jazm (yang menguatkan) untuk disebut berhukum sunnah, ataupun wajib. Dan tidak ada illat ataupun syarat yang menjadikannya wajib ataupun sunah. Di ayat tersebut ada frase "ma thoba" (yang kalian senangi), jadi disitu Allah memberi pilihan (atas keMahatahuannya Allah atas mahluk-Nya), karena memang mubah itu statusnya "pilihan" Kalau dianalogikan, seperti orang makan lauk kerupuk. Ada yang suka/memilih makan pake kerupuk, ada yang nggak suka. Bukan berarti yang suka makan kerupuk, lebih terpuji, dan yang tidak suka makan kerupuk, tidak terpuji. Atau sebaliknya. Dan 'adil' bukanlah illat atau syarat, dibolehkannya seorang laki-laki (suami) untuk berpoligami (menikah lagi)... Sederhananya begitu cara memahami 'hukum Allah' yang satu ini. Jangan sampai suka dan ketidaksukaan kita terhadap sesuatu membuat kita salah persepsi tentang hukum yang satu ini... Wallahu'alam ======================== Semoga yang baca nggak salah persepsi ya...
0
Mar 19, 2015
Mar 19, 2015 at 12:57 AM UTC
POLIGAMI
Estoy escribiendo un poema que no es igual a como lo pensé cuando yacía en el suelo, aplastada por la decepción. Edificio en renta. Todo o en partes. Esto soy yo. El eso inamovible, certero, negado, obstinada a ser un edificio que pertenece al pasado y que se ha desmembrado por la frase que lo ofrece al mercado, cruel patrón. Pude ser piedra colgada, piedra salvaje, piedra que vive su eterna vida sintiendo el aire del cambio, pero soy edificio de oficinas y huelo a abandono y a derrota. ¿Dónde, en la ciudad, te encuentras? Mi única esperanza ha quedado en estado larvario, un negativo separado de la tira, un pedazo rebelde y estúpido que se negó a tomar color. En las manos tengo mi castigo. Vestigio de lo que fue. Amigos que envejecieron, ventanas ominosas, pedazos de espejo que refleja a alguien que conoces pero que dejo de existir. El aire, el sol, las voces de la gente que pasa por la acera, todo sabe a fracaso, a proyecto a medias, a polvo que se acumula, a lejanía, a algo que se ha estirado más allá de lo que puede, a alguien que grita porque ya no puede hacer nada más. La ciudad (nueva, antigua) sigue vacía. La plaza cívica, el pequeño restaurant, la banca fría de piedra que no lo parecía, la fuente. Mi única esperanza se tiñó de colores falsos. Mi único puente se venció antes de que pudiera cruzarlo. ¿Dónde, en el mundo, te encuentras? Esta es mi expiación. Lágrimas que no corren, una pluma que sólo existe para escribir esto, uñas de color papel, labios que hablan otro idioma. *Where, in my life, are you? What a sad, pathetic life, I say to myself (that only being who can hear me) what a sad situation, what a sad beginning, middle and, end. Where are you? Cause I miss you. I do miss you. I do miss you a lot.* Esta es mi rendición.
0
Oct 29, 2012
Oct 29, 2012 at 4:07 PM UTC
Edificio en renta. Todo o en partes.
Estoy escribiendo un poema que no es igual a como lo pensé cuando yacía en el suelo, aplastada por la decepción. Edificio en renta. Todo o en partes. Esto soy yo. El eso inamovible, certero, negado, obstinada a ser un edificio que pertenece al pasado y que se ha desmembrado por la frase que lo ofrece al mercado, cruel patrón. Pude ser piedra colgada, piedra salvaje, piedra que vive su eterna vida sintiendo el aire del cambio, pero soy edificio de oficinas y huelo a abandono y a derrota. ¿Dónde, en la ciudad, te encuentras? Mi única esperanza ha quedado en estado larvario, un negativo separado de la tira, un pedazo rebelde y estúpido que se negó a tomar color. En las manos tengo mi castigo. Vestigio de lo que fue. Amigos que envejecieron, ventanas ominosas, pedazos de espejo que refleja a alguien que conoces pero que dejo de existir. El aire, el sol, las voces de la gente que pasa por la acera, todo sabe a fracaso, a proyecto a medias, a polvo que se acumula, a lejanía, a algo que se ha estirado más allá de lo que puede, a alguien que grita porque ya no puede hacer nada más. La ciudad (nueva, antigua) sigue vacía. La plaza cívica, el pequeño restaurant, la banca fría de piedra que no lo parecía, la fuente. Mi única esperanza se tiñó de colores falsos. Mi único puente se venció antes de que pudiera cruzarlo. ¿Dónde, en el mundo, te encuentras? Esta es mi expiación. Lágrimas que no corren, una pluma que sólo existe para escribir esto, uñas de color papel, labios que hablan otro idioma. *Where, in my life, are you? What a sad, pathetic life, I say to myself (that only being who can hear me) what a sad situation, what a sad beginning, middle and, end. Where are you? Cause I miss you. I do miss you. I do miss you a lot.* Esta es mi rendición.
Continue reading...
20
Em frente do espelho Em um surto de lucidez, penso O que foi que eu fiz com meu corpo? Ele era tão saudável Mas eu não me amava antes E também não me amo agora Eu lembro de desejar a todo custo “Emagrecer até morrer” E é essa frase que corre em minha mente Quando eu sinto minha visão escurecer Eu lentamente estou morrendo Em frente ao espelho, me pergunto Se era essa a minha vontade então por que eu estou tão assustada?
0
Jan 3, 2022
Jan 3, 2022 at 12:55 PM UTC
Espelho
“Ai não sei se é sonho se realidade,” Se uma brisa, que percorre meu ser, Entra na minha vida, trás tua amizade, Cultiva minha mente, preciso amadurecer! “Ai não sei se é sonho se realidade”, O que tuas palavras, fazem ao entardecer, Transformam minha agonia e tiram sua ansiedade, Durmo como criança até amanhecer! “Ai não sei se é sonho se realidade”, Mas na verdade, vivo ao te ouvir, Feliz, sorrio ao te ver vir, Teu sorriso é uma eterna beldade! “Ai não sei se é sonho se realidade”, Se um brinde, com uma enorme surpresa, Uma dádiva da realeza, autenticidade! Teu sorriso fascina, minha linda princesa. Como eu queria olhar-te nos olhos, Pegar-te nas mãos, encostar-te a mim, Fechar os olhos e beijar-te! “Ai não sei se é sonho se realidade” Autor: António Benigno com uma frase de Fernando Pessoa.
0
Sep 11, 2013
Sep 11, 2013 at 9:16 AM UTC
“Ai não sei se é sonho se realidade”
Que ya tu juventud está marchita y no puedes amar -frase solemne, mas inútil, ¡oh rubia Margarita! El amor es un Lázaro perenne: cuando apenas ha muerto, resucita.
0
1k
Perlas negras - xxxv
I've always been the strong one. When everything goes wrong, I'm always the one that tries to make everyone feel better. No matter what the situation is. I've always been this way. Never let anyone see me cry. They will think I'm weak. I have to be strong. Even as a child. Growing up the way I did was hard. So hard. But I handled it. I stayed strong. Like I always do. Ive always bottled the emotions. Wait until no one is around to let them out. It's as if my catch frase is "I'm okay." And I always say that because I know that no matter how I feel at the moment, I will be okay. I don't have any other options. I have to be okay. I always have to be okay. I can't be weak. I can't be fragile. I can't be afraid. I have to be strong. No matter what. This is how I've lived my entire life. But now... After this... I can't do it anymore. I just cant. I tried so hard to stay strong. But I couldn't fight back the tears. So I ran to be alone. I couldn't let them see what they've done to me. Run. Cry. Even if only for a minute. Then put on the strong face again. Because I can handle anything, right? At least thats what I thought.... It's been days now. I can't keep hiding these feelings. I feel like I'm bursting at the seams. So I wait until everyone is asleep, and take a shower. No one can hear me cry or see my tears under the water. I don't know what else to do. Im trying so hard to be okay but, I'm just... Not. I'm terrified. I'm angry. I'm crushed. I'm falling apart. I'm not okay.
0
Jul 19, 2016
Jul 19, 2016 at 2:40 AM UTC
I'm not okay.
I've always been the strong one. When everything goes wrong, I'm always the one that tries to make everyone feel better. No matter what the situation is. I've always been this way. Never let anyone see me cry. They will think I'm weak. I have to be strong. Even as a child. Growing up the way I did was hard. So hard. But I handled it. I stayed strong. Like I always do. Ive always bottled the emotions. Wait until no one is around to let them out. It's as if my catch frase is "I'm okay." And I always say that because I know that no matter how I feel at the moment, I will be okay. I don't have any other options. I have to be okay. I always have to be okay. I can't be weak. I can't be fragile. I can't be afraid. I have to be strong. No matter what. This is how I've lived my entire life. But now... After this... I can't do it anymore. I just cant. I tried so hard to stay strong. But I couldn't fight back the tears. So I ran to be alone. I couldn't let them see what they've done to me. Run. Cry. Even if only for a minute. Then put on the strong face again. Because I can handle anything, right? At least thats what I thought.... It's been days now. I can't keep hiding these feelings. I feel like I'm bursting at the seams. So I wait until everyone is asleep, and take a shower. No one can hear me cry or see my tears under the water. I don't know what else to do. Im trying so hard to be okay but, I'm just... Not. I'm terrified. I'm angry. I'm crushed. I'm falling apart. I'm not okay.
Continue reading...
1
jeg er hende den sjove hende der med beton i øjnene smiler og griner jeg er hende den sjove hende der danser ballet hen over tilværelsen, iført blodige sko jeg hende den sjove hende der med et smil, fjerner de knuste glas uden at skære sig jeg er hende den sjove hende der har det vidunderligt, selv med tårer trillendne ned af kinderne jeg er hende den sjove hende der får det bedste frem i dig, når din selvtillid er i kælderen jeg er hende den sjove hende der som talent kan skjule smerte med den efterhåden slidte frase "jeg er hende den sjove, jeg har aldrig haft det bedre" jeg er hende den sjove men det er bare ikke sjovt
0
Feb 16, 2015
Feb 16, 2015 at 6:14 PM UTC
portræt
Está a ficar tarde, e tu atrasaste-te outra vez Já respirei fundo e contei até três. Mas de nada me serviu. Nós caminhamos numa ténue linha E ela está a começar a romper Ainda nem tivemos tempo para nos conhecer. Sei que é ingénuo da minha parte pensar em algo mais Quando de mim só dou o que quero Mas de ti tudo espero. Estamos a chegar ao fim. Tens mais alguma coisa a dizer? Talvez deveríamos ter escrito um parágrafo E acabámos a meio de uma frase.
0
Nov 16, 2014
Nov 16, 2014 at 4:33 PM UTC
culpas e desculpas
Amado es la palabra que en querer se concreta; Nervo es la vibración de los nervios del mal. ¡Bendita sea y pura la canción del poeta que lanzó sin pensar su frase de cristal!...Fraile de los suspiros, celeste anacoreta, que tienes en blancura l'azúcar y la sal, muéstrame el lirio puro que sigues en la veta, y hazme escuchar el eco de tu alma sideral.Generoso y sutil como una mariposa, encuentra en mí la miel de lo que soy capaz, y goza en mí la dulce fragancia de la rosa.No busques en mis gestos el alma de mi faz; quiere lo que se aquieta, busca lo que reposa y ten, como una joya, la perla de la Paz.
0
699
Amado nervo
In die hart van Afrika se suidegrond, Styg ’n taal, sterk en bond. Diep in son en sand, Stemme dra oor hierdie land. Afrikaans, die taal van hart en kin, Gevleg met stories van waar ons was en bin. Van boereveld tot stad se straat, Sy ritme sterk, sy klank hard. Woorde wat van berge hoog weerklink, Stories oud, na die hemel gesink. Met elke “sê,” ’n belofte gegee, Van erfenis wat nooit sal verdwyn. Ons taal sing van lag, van trane en vrees, Van stryde gewen en drome geheg. Al verander die tyd, al rol die gety, Afrikaans bly staan, sterk en vry. So hef jou stem, laat dit luid wees, ’n Lied van trots, ’n taal om te lees. Want in elke frase, elke woord en rym, Dra ons ons Afrikaans, deur elke tyd.
0
Nov 5, 2024
Nov 5, 2024 at 1:54 PM UTC
Afrikaanse Trots
Aproximação, silêncio total Sangue, **** Pesadelos nas ruas de néon Extensos desertos Um refúgio Lá fora, o apelo da boémia Um mar de asfalto Não, não vou só Uma garrafa de gin e um cigarro Para apaziguar as dores A escrita é meu refúgio Minha alegria, minha dor Vivo constantemente Num ritmo alucinado Estou só Nas entrelinhas de cada frase Está o corpo que as gerou Num instante de lucidez O perfume que hoje trago É das lágrimas que por ti verto.
0
Mar 16, 2014
Mar 16, 2014 at 6:29 PM UTC
a ti
Hexaedros de madera y de vidrio apenas más grandes que una caja de zapatos. En ellos caben la noche y sus lámparas. Monumentos a cada momento hechos con los desechos de cada momento: jaulas de infinito. Canicas, botones, dedales, dados, alfileres, timbres, cuentas de vidrio: cuentos del tiempo. Memoria teje y destejo los ecos: en las cuatro esquinas de la caja juegan al aleleví damas sin sombra. El fuego enterrado en el espejo, el agua dormida en el ágata: solos de Jenny Lind y Jenny Colon. "Hay que hacer un cuadro", dijo Degas, "como se comete un crimen". Pero tú construiste cajas donde las cosas se aligeran de sus nombres. Slot machine de visiones, vaso de encuentro de las reminiscencias, hotel de grillos y de constelaciones. Fragmentos mínimos, incoherentes: al revés de la Historia, creadora de ruinas, tú hiciste con tus ruinas creaciones. Teatro de los espíritus: los objetos juegan al aro con las leyes de la identidad. Grand Hotel Couronne: en una redoma el tres de tréboles y, toda ojos, Almendrita en los jardines de un reflejo. Un peine es un harpa pulsada por la mirada de una niña muda de nacimiento. El reflector del ojo mental disipa et espectáculo: dios solitario sobre un mundo extinto. Las apariciones son patentes. Sus cuerpos pesan menos que la luz. Duran lo que dura esta frase. Joseph Cornell: en et interior de tus cajas mis palabras se volvieron visibles un instante.
0
661
Objetos y apariciones
a angústia teima em ficar e tolda-me o pensamento e por cada capítulo que escrevo por cada nova página por cada nova frase por cada nova palavra em que transcrevo a verdade está a poesia a rima a ternura a demência o pudor chega de tanta mentira chega de tanto ardor chega de tanta dor chega!
0
Jul 14, 2015
Jul 14, 2015 at 6:43 AM UTC
Chega
Asomaba a sus ojos una lágrima y a mi labio una frase de perdón; habló el orgullo y se enjugó su llanto, y la frase en mis labios expiró.Yo voy por un camino; ella, por otro; pero, al pensar en nuestro mutuo amor, yo digo aún: -¿Por qué callé aquel día? Y ella dirá: -¿Por qué no lloré yo?
0
637
Rima ***
perceba que além do cinza tem também o azul do mar. as flores que às vezes brotam por entre os dedos e suas pétalas que voam lindas na poesia do vento. cheiro de vela apagada e cigarro ainda quente no cinzeiro. tu não tá sozinha. ali na esquerda tem uma cadeira. senta e toma um gole de chá. descendo quente pelo estômago, se sente o líquido rígido que se transforma em pequenas cigarras fazendo cócegas só pra te agradar. o mundo de repente pareceu um tanto menos complicado. tudo que se precisa é ter paciência. não manda calar a boca. beija teus inimigos e requebra numa dança gostosa com aqueles que mais se ama. escrever uma frase bonita tem vezes que parece fácil demais. até demais. lembrar que tudo tem um fim pode esperar. hoje decididamente, é um bom dia pra rir do próprio reflexo e apalpar os seios sem medo da sensação.
0
Oct 26, 2017
Oct 26, 2017 at 11:48 PM UTC
encorajar-se
Corazón frío, corazón de hielo. Saberlo todo, no trae consuelo. La ignorancia es una dicha. Afirmo la frase. ¿Qué más da si no lo encuentro? No hay planes en los que no fracase. Corazón frío, corazón de hielo. Buscaba el cielo y me estrellé contra en suelo.
0
Apr 4, 2020
Apr 4, 2020 at 3:12 PM UTC
Corazón.
¡Qué bonitos los versitos!... -me decía don Julián-. Y aquella frase tenía del diente del can hidrófobo, del garfio del alacrán.
0
357
Abrojos - xl
eu sempre começo e paro e recomeço. então paro. perco água que sai da boca e tento explicar. daí esqueço aquela palavra. como era mesmo que chama? burra. tu é mesmo muito burra. eles todos dizem com palavras e entonações bonitas: vai ficar tudo bem. mesmo que nada esteja bem. não consigo escrever direito. burra. como era mesmo aquela palavra? se eles lerem, vão ler rápido. ninguém vai notar. será que vão entender? duvido. todo tempo a respiração pesada. preciso prolongar essa frase. ou será que ela já tá muito comprida? pedem calma. vai ficar tudo bem. não parece. sempre acho que vai ter um final em algum momento. a gente espera o sinal, mas no fundo sabe que ele não existe. parece tão seco. como é a palavra mesmo? não sei.
0
Oct 25, 2017
Oct 25, 2017 at 3:53 PM UTC
não sei
Vorrei essere te, così violenta così aspra d'amore, così accesa di vene di bellezza e così castigata. Vorrei essere te: sola è piovuta una splendida frase musicale dalle mani di Dio quando protese dentro l'abbraccio della creazione spaventava ogni nulla e il cammino degli esseri incalzava. Tu sei pausa di Dio: Dio in te riposa.
0
372
Per una rosa
el trauma de mi vida es el carnet de coche. ¿os sonará mucho esa frase, verdad? cuantas mas veces lo intente, mas veces recaigo en la monotonía del fracaso. no sirvo no sirvo no sirvo no sirvo
0
May 22, 2025
May 22, 2025 at 3:43 PM UTC
carnet de coche
Quante pagine sono scritte dell’amore I fiumi di inchiostro che scorrono nelle nostre vene Quante canzoni cantate Mozzafiato, commoventi, strazianti Quante lacrime pianto (Meglio le lacrime piante che le lacrime nascoste e trattenute) Quanto tempo perso Quanti sensi trovati Quante guerre combattute E non si ferma mai Non si prende pausa Non si fa niente Non si fa Eppure siamo noi, le pagine Su cui la vita scrive la sua storia Lettera per lettera Parola per parola Frase per frase Domande, risposte, ricerche Doglianze, sospiri, gioie e dolori Non si sa dove porterà il cammino O quante pagine sono rimaste nei nostri romanzi Ma tuttavia si tira via Cercando, sognando, aspirando Siamo noi, le pagine scritte dell’amore
0
Apr 20, 2025
Apr 20, 2025 at 6:12 AM UTC
Pagine
se encontram no cruzamento de uma grande encruzilhada em cada canto uma paulada refletida em cada rua através uma mensagem crua e nua que no início não era tua mas que ecoou na tua mente até o tempo presente e agora eu sei que tu sente aquela sensação pendente na tua mente começou com uma frase e depois veio a emoção no fim do dia tu sabia e sentia tudo aquilo que fingia que não existia e agora é tu ali no meio daquelas ruas gritando aos 4 cantos se livrando dos teus mantos chegou em outra encruzilhada uma ainda não marcada pelas vozes mascaradas dentro dessa mente que ferve e emerge a todo tempo guria, pega tuas palavras e gruda elas nos ventos que te cercam eu sei que alguém vai ouvir e sem tu precisar pedir toda essa tua luta vai bater num grande espelho e logo vai refletir não te cala grita usa tua voz como tinta e pinta o tempo porque mais tarde bate um vento e aí pronto ecoou de ti pra outro
0
Jun 18, 2018
Jun 18, 2018 at 8:16 PM UTC
ecos.