"dwaallicht" poems
Ik merk op: “De maan die minnelijke Don Juan!
Of wellicht (ik geef toe, erg straf)
Is het de luchtballon van Pape Jan
Of een dwaallicht waarnaar wij turen
Om arme zielen *** bos in te sturen.”
Zij zegt: “U dwaalt wel erg af!”
En ik weer: “Iemand ontlokt aan het toetsenbord
Die gevoelige nocturne, muziek met het vizier
Op nacht en maneschijn, die vaak gebezigd wordt
Om de eigen leegheid vorm te geven.”
Zegt zij: “Sloeg dat misschien op mij, zo-even?”
“O nee, ik ben de leeghoofd hier.”
“Gij zijt, mevrouw, een ware grapjapon,
Van hyperbolen nooit gehoord,
Voor dolende gevoelens geen pardon!
Met uw hulp nuchter en rigoureus
Wordt malle lyriek in de kiem gesmoord––”
En–– “Moet alles echt zo serieus?“
Feb 27, 2018
Feb 27, 2018 at 10:20 PM UTC
DWAALLICHT
Schoorvoetend naar binnen. Je herkent het gelijk:
De vale muren, het formica aanrechtblad,
Continu malende gedachten onder een
Flikkerende tl-buis—twijfel, hoop, twijfel...
Ze weet dat je kwam voor je fonkelende vlam
Vol beloften, maar er steeds weer vandoor
Met een ander. Overtuigd van je terugkeer,
Met lege handen gebald in je zakken.
Waarom dit verzet? Wanneer zul je leren
Wat het wezen is van je afmattende dromen—
Bezwijken voor Haar onvoorwaardelijke liefde?
Feb 28, 2020
Feb 28, 2020 at 11:46 PM UTC