ika limang taon mula nung nakahalukay ang facebook ng isang litratong may tatlong taong nakangiti.
ikaw
ako
at ang isa pa.
ang sarap balikan,
ang sarap ramdamin,
ang sarap na din limutin.
o baka limot ko na ang
nagdaang ala-ala
o baka limot ko na eksaktong pangyayari
at ngayon,
ang tangi ko na lang nararamdaman ay ang kailangan kong ngumiti
dahil may camerang nakatapat sa aking mukha.
at kung bakit andun ka, katabi at pareho tayong nakangiti,
ay un dahil may camera sa atin na nag aabang upang gawin ang tama at yun ay ang ngumiti.
hindi ko na maalala,
ang eksaktong estado nating dalawa
nung panahong iyon
pero base sa caption ay last day na ng isa nating katrabaho.
pero bakit nung biglang bumungad ito sa aking social media,
lungkot ang nadama?
ang tagal na nating magsama,
may sarili ka ng buhay kasama sya.
at ako kasama pa din kita,
sa aking memorya
masaya man o malungkot,
nanghihinayang man o lumuluha.
at pangako,
na balang araw
pagkatapos ng lahat ito.
makakangiti ulit tayo,
magkasalubungan man tayong may kanya-kanyang kasama
o baka ako wala,
asahan mong ngingiti ulit ako tulad ng nangyari at nakita ko sa ating litrato.