"simbolo" poems - Hello Poetry

"simbolo" poems

ako ay nakatulala sa lugar kung saan walang madla; at ang isipan ko'y binabaha ng mga hindi ko nasabing salita. ako ay nasa dagat pa rin, at ang bawat ihip ng hangin ay simbolo ng aking dalangin na sana siya ay mapasa akin. ang mga puno ng niyog ay gaya ng pagmamahal kong matayog. mataas at hindi makasarili, spaagka't sakanya ay nawiwili. ang bawat butil ng buhangin ay parang pag-ibig kong hindi kapusin; bilyon-bilyong damdamin, pag-ibig para sakanya na hindi ko inamin. ang bawat alon na humahampas, ay parang mga sandaling aking ipinalagpas; mga bagay na matagal ko na dapat sinabi, ngayon ako'y ginagambala ng pagsisisi.

0

Jul 21, 2018

Jul 21, 2018 at 12:05 PM UTC

mellowfantasies

ako ay nakatulala sa lugar kung saan walang madla; at ang isipan ko'y binabaha ng mga hindi ko nasabing salita. ako ay nasa dagat pa rin, at ang bawat ihip ng hangin ay simbolo ng aking dalangin na sana siya ay mapasa akin. ang mga puno ng niyog ay gaya ng pagmamahal kong matayog. mataas at hindi makasarili, spaagka't sakanya ay nawiwili. ang bawat butil ng buhangin ay parang pag-ibig kong hindi kapusin; bilyon-bilyong damdamin, pag-ibig para sakanya na hindi ko inamin. ang bawat alon na humahampas, ay parang mga sandaling aking ipinalagpas; mga bagay na matagal ko na dapat sinabi, ngayon ako'y ginagambala ng pagsisisi.

Continue reading...

bayan kong mahal sayo'y ibibigay ang aking buhay ipaglalaban ang aking katwiran at karapatan ipagsisigawan ang salitang pagkakaisa at kapayapaan ngunit bakit sa lahat ang may hadlang? tuluyan na bang nabaon sa nakaraan ang kapatiran? mas nanaisin ng karamihan ang kaginhawaan para sa sariling kapakanan ang paggiging makabayan ay bibitawan nalang kapalit ay maging sa sariling alipin sa bayan magbibingi bingihan na lamang sa mga maling nasaksihan sa mga taong naka upo sa mataas na upuan ang mali ang nagiging tama ang tama ay mailap ng makita anung silbi ng mga pinaglalaban kung ang lahat ayaw makipag laban? sakim sa sarili at sarili lang ang mahalaga wala na ang mga bayani patay na! kailan may walang tunay na kalayaan sa ating bayan dahil ang lahat ay ang nais lang ang sariling interes at kapakanan nasayang lang ang watawat na hinabi ng ating mga bayani hindi pagkakaisa ang nasa ang nasa isipan kundi paano maka isa sa lahat bayani ba ay isang nalang alamat? wala na bang mag aangat at magsasabing dapat ipaglaban ang karapatan? nagiging mahirap ang mahirap at sa pera silay salat ang mayaman ay nagtataas ng bakuran upang di makita ang tunay na kalagayan iiyak na lamang ang mga tunay na nagmamahal sa bayan wala na nga ang tunay na kahulugan ng kapatiran di na isa ang bawat kulay ng watawat kundi ito'y kulay kung saan ka dapat mabilang naging pangkat ang kulay, naging simbolo na ng watak watak na paniniwala di na siguro magiging buo ang kulay ng watawat ang kapayapaan ay di magiging sapat wala na! hindi na magiging isa ang mga pulo ng bayan nagiging paligsahan na lang kung sino ang magiging una at tatawanan ang talunan sa inaakalang laban ng pinaka magaling, di man lang maiisip na pagkakaisa sana bayan kung magiliw paanu na? di na ba magkakaisa? o sadyang mailap na talaga ang tinatawag na pagkakaisa.

0

Mar 5, 2018

Mar 5, 2018 at 11:31 PM UTC

bayan kong mahal sayo'y ibibigay ang aking buhay ipaglalaban ang aking katwiran at karapatan ipagsisigawan ang salitang pagkakaisa at kapayapaan ngunit bakit sa lahat ang may hadlang? tuluyan na bang nabaon sa nakaraan ang kapatiran? mas nanaisin ng karamihan ang kaginhawaan para sa sariling kapakanan ang paggiging makabayan ay bibitawan nalang kapalit ay maging sa sariling alipin sa bayan magbibingi bingihan na lamang sa mga maling nasaksihan sa mga taong naka upo sa mataas na upuan ang mali ang nagiging tama ang tama ay mailap ng makita anung silbi ng mga pinaglalaban kung ang lahat ayaw makipag laban? sakim sa sarili at sarili lang ang mahalaga wala na ang mga bayani patay na! kailan may walang tunay na kalayaan sa ating bayan dahil ang lahat ay ang nais lang ang sariling interes at kapakanan nasayang lang ang watawat na hinabi ng ating mga bayani hindi pagkakaisa ang nasa ang nasa isipan kundi paano maka isa sa lahat bayani ba ay isang nalang alamat? wala na bang mag aangat at magsasabing dapat ipaglaban ang karapatan? nagiging mahirap ang mahirap at sa pera silay salat ang mayaman ay nagtataas ng bakuran upang di makita ang tunay na kalagayan iiyak na lamang ang mga tunay na nagmamahal sa bayan wala na nga ang tunay na kahulugan ng kapatiran di na isa ang bawat kulay ng watawat kundi ito'y kulay kung saan ka dapat mabilang naging pangkat ang kulay, naging simbolo na ng watak watak na paniniwala di na siguro magiging buo ang kulay ng watawat ang kapayapaan ay di magiging sapat wala na! hindi na magiging isa ang mga pulo ng bayan nagiging paligsahan na lang kung sino ang magiging una at tatawanan ang talunan sa inaakalang laban ng pinaka magaling, di man lang maiisip na pagkakaisa sana bayan kung magiliw paanu na? di na ba magkakaisa? o sadyang mailap na talaga ang tinatawag na pagkakaisa.

Continue reading...

NOBYEMBRE 20, 2018 hugis pusong inukit sa munting puno nagbunga ng matamis itong pagsuyo sa lilim ng mga sanga, saksi sa’ting pangako na tayo lang dalawa ang magkasundo ito ang ating tagpuan, na tayo lang ang may alam kaya nakalagay ang pangalan,pagkat dito ay atin lang ang payapang tahanan, ng ating pinagsamahan sa dahong kanlungan, na puspos ng pagmamahalan ang dibdib kong umaawit, habang pumipintig halina’t maging mainit ang dating lamig oh kay sarap palang kumapit, sa gitna ng ating bisig, (sa ilalim ng) hugis pusong inukit, simbolo ng dakilang pagibig may hangin na dumadampi wari’y halik sa’yong pisngi sa punong mumunti, rosas kang kasing pula ng ‘yong labi at meron pa bang tatatamis sa iyong mga ngiti kung tunay ngang ang ‘yong ganda’y nakakabighani sa punong may lilim, kasama kita aking sinta wala na kung hinihiling, kaylangan ko’y andito na sana dito nalang tayong dalawa’y mamalagi sayo ilalaan ang bawat sandali, at pangakong mananatili

0

Nov 20, 2018

Nov 20, 2018 at 12:05 AM UTC

NOBYEMBRE 20, 2018 hugis pusong inukit sa munting puno nagbunga ng matamis itong pagsuyo sa lilim ng mga sanga, saksi sa’ting pangako na tayo lang dalawa ang magkasundo ito ang ating tagpuan, na tayo lang ang may alam kaya nakalagay ang pangalan,pagkat dito ay atin lang ang payapang tahanan, ng ating pinagsamahan sa dahong kanlungan, na puspos ng pagmamahalan ang dibdib kong umaawit, habang pumipintig halina’t maging mainit ang dating lamig oh kay sarap palang kumapit, sa gitna ng ating bisig, (sa ilalim ng) hugis pusong inukit, simbolo ng dakilang pagibig may hangin na dumadampi wari’y halik sa’yong pisngi sa punong mumunti, rosas kang kasing pula ng ‘yong labi at meron pa bang tatatamis sa iyong mga ngiti kung tunay ngang ang ‘yong ganda’y nakakabighani sa punong may lilim, kasama kita aking sinta wala na kung hinihiling, kaylangan ko’y andito na sana dito nalang tayong dalawa’y mamalagi sayo ilalaan ang bawat sandali, at pangakong mananatili

Continue reading...

Inukit ko ang pangalan nating dalawa sa isang puno Simbolo Ito kung gaano kita ka mahal, mahal ko Naka ukit sa punong iyon lahat ng ating mga pangako Mag mamahalan tayo pang habang buhay kahit labag man sa atin pati ang mundo Sabay tayong nangarap noon At alam kung balang araw matutupad iyon Pero tila labag talaga sa atin ang mundo Mga pangako'y bigla nalang nag laho at na pako Tinangay ng malakas na hangin ang munting pangarap natin Tila kahit saan ito tangayin ay kay hirap na itong hanapin Bakas ang pangungulila at lungkot sa aking mga mata Dahil kahit katiting na pag-asa'y di ko na makita Umalis ka at ako'y iyong iniwan Lungkot at pananabik na sanay babalik ka at hinding hindi na kita bibitawan Para akung pulubing palaboy laboy kahit saan Tulad ng pag mamahal natin di ko alam kung saan ang patutongohan Iyong ngite na parang araw na nagbibigay liwanag sa buhay ko Pero ang ngiting iyon di ko na nasisilayan kaya biglang nag dilim ang mundo Mga yakap mo gusto kung madama muli Mahal ko bumalik kana at alam kung hindi pa ito ang huli Madalas akung pumupunta doon sa may puno kung saan naka ukit ang ating mga pangalan Dahil alam ko na doon mo ako iniwan at doon mo rin ako babalikan Tila buhay ay parang sentonadong guitara Wala nang direksyon ang mga nota dahil nawala na pati yong kopya Lumipas ang ilang araw hindi ka parin bumabalik Mas gustohin ko nalang sumoko dahil dito sa sakit May bagong pangarap kana ata diyan mahal dahil di muna ako binalikan Masakit pero sige sisimulan narin kitang kalimutan Tumanda na ang munting kahoy na ating pinag ukitan Kay tanda narin ng pag-ibig natin na iyong tinalikuran Ilang taon na ang lumipas at kay rami na ang nag bago Pero pag mamahal ko sayo pang habang buhay naka ukit sa punong ito Ngayon may kanya kanya na tayong sariling buhay Buhay na pinangarap natin Pero ito'y namatay Masaya na ako mahal sa buhay kung ito Sana ganon karin katulad ng nararamdaman ko sayo Mahal ang punong ito, ay mananatiling simbolo at Manana tiling naka ukit ang ating na udlot na pangako

0

Dec 20, 2016

Dec 20, 2016 at 11:20 AM UTC

raymund-jhon-selma

Puno ng Pangako (Tree Of Promises)

Inukit ko ang pangalan nating dalawa sa isang puno Simbolo Ito kung gaano kita ka mahal, mahal ko Naka ukit sa punong iyon lahat ng ating mga pangako Mag mamahalan tayo pang habang buhay kahit labag man sa atin pati ang mundo Sabay tayong nangarap noon At alam kung balang araw matutupad iyon Pero tila labag talaga sa atin ang mundo Mga pangako'y bigla nalang nag laho at na pako Tinangay ng malakas na hangin ang munting pangarap natin Tila kahit saan ito tangayin ay kay hirap na itong hanapin Bakas ang pangungulila at lungkot sa aking mga mata Dahil kahit katiting na pag-asa'y di ko na makita Umalis ka at ako'y iyong iniwan Lungkot at pananabik na sanay babalik ka at hinding hindi na kita bibitawan Para akung pulubing palaboy laboy kahit saan Tulad ng pag mamahal natin di ko alam kung saan ang patutongohan Iyong ngite na parang araw na nagbibigay liwanag sa buhay ko Pero ang ngiting iyon di ko na nasisilayan kaya biglang nag dilim ang mundo Mga yakap mo gusto kung madama muli Mahal ko bumalik kana at alam kung hindi pa ito ang huli Madalas akung pumupunta doon sa may puno kung saan naka ukit ang ating mga pangalan Dahil alam ko na doon mo ako iniwan at doon mo rin ako babalikan Tila buhay ay parang sentonadong guitara Wala nang direksyon ang mga nota dahil nawala na pati yong kopya Lumipas ang ilang araw hindi ka parin bumabalik Mas gustohin ko nalang sumoko dahil dito sa sakit May bagong pangarap kana ata diyan mahal dahil di muna ako binalikan Masakit pero sige sisimulan narin kitang kalimutan Tumanda na ang munting kahoy na ating pinag ukitan Kay tanda narin ng pag-ibig natin na iyong tinalikuran Ilang taon na ang lumipas at kay rami na ang nag bago Pero pag mamahal ko sayo pang habang buhay naka ukit sa punong ito Ngayon may kanya kanya na tayong sariling buhay Buhay na pinangarap natin Pero ito'y namatay Masaya na ako mahal sa buhay kung ito Sana ganon karin katulad ng nararamdaman ko sayo Mahal ang punong ito, ay mananatiling simbolo at Manana tiling naka ukit ang ating na udlot na pangako

Continue reading...

Ang istorya nati’y parang liham... Sisimulan ko sa panimulang pagbati. Ito yung mga panahong bago palang tayong magkakilala. Yung mga panahong kaibigan palang ang turing natin sa isa’t isa. Dito ko nakita ang ‘yong nagniningning na mga mata, at may nakita akong nakakabighani sayo na hindi nakikita ng iba. Ito yung mga panahong nagkakakilala palang tayo. Mga panahong wala pa tayo sa puntong “Tayo”, at ang pinakaimportante sa lahat, Panimulang Pagbati. Dito nagsimula ang lahat. Nagsimula sa simpleng chat, na nagsasabing: “Ikaw lang ang gusto ko sa lahat.”, at mula noo’y nagbago ang lahat. Ito na yung susunod... Katawan. Ito yung mga panahong masaya tayong nagmamahalan. Araw-araw tayong nagtetext at nagtatawanan, sa mga corny pero sweet nating banatan. Buong araw, buong gabi, na parang wala nang katapusan. Ito yung mga panahong patay na patay tayo sa isa’t isa. Mga panahong lumabas ang pagka-clingy nating dalawa. Halo-halong mga emosyon ang ating nadarama, yung tipong gulong gulo ka na’t wala ka nang maisip kundi siya. Sa panahong ito’y napakasaya nating dalawa, ngunit... ngunit parte ng katawan ay ang konklusyon. Ito yung mga panahong paunti-onti nang naglalaho ang “Tayo”. Mga masasayang emosyon ay nawala nalang sa dako, at ang mga masasayang araw ay paunti-onti naring naglalaho, hanggang sa dumating na sa puntong... Ito na ang huling pagbati. Ngunit... Ngunit may isa pang parte ng liham na dapat hindi natin balewalain... Ang Lagda. Sapagkat ito ay simbolo. Simbolo na tapos na ang lahat, at tinalo na ng emosyon ang ating lakas, at isa rin itong uri ng pag-uulat, na parang liham, kung merong simula’y meron ring wakas.

0

May 16, 2019

May 16, 2019 at 8:22 AM UTC

Ang istorya nati’y parang liham... Sisimulan ko sa panimulang pagbati. Ito yung mga panahong bago palang tayong magkakilala. Yung mga panahong kaibigan palang ang turing natin sa isa’t isa. Dito ko nakita ang ‘yong nagniningning na mga mata, at may nakita akong nakakabighani sayo na hindi nakikita ng iba. Ito yung mga panahong nagkakakilala palang tayo. Mga panahong wala pa tayo sa puntong “Tayo”, at ang pinakaimportante sa lahat, Panimulang Pagbati. Dito nagsimula ang lahat. Nagsimula sa simpleng chat, na nagsasabing: “Ikaw lang ang gusto ko sa lahat.”, at mula noo’y nagbago ang lahat. Ito na yung susunod... Katawan. Ito yung mga panahong masaya tayong nagmamahalan. Araw-araw tayong nagtetext at nagtatawanan, sa mga corny pero sweet nating banatan. Buong araw, buong gabi, na parang wala nang katapusan. Ito yung mga panahong patay na patay tayo sa isa’t isa. Mga panahong lumabas ang pagka-clingy nating dalawa. Halo-halong mga emosyon ang ating nadarama, yung tipong gulong gulo ka na’t wala ka nang maisip kundi siya. Sa panahong ito’y napakasaya nating dalawa, ngunit... ngunit parte ng katawan ay ang konklusyon. Ito yung mga panahong paunti-onti nang naglalaho ang “Tayo”. Mga masasayang emosyon ay nawala nalang sa dako, at ang mga masasayang araw ay paunti-onti naring naglalaho, hanggang sa dumating na sa puntong... Ito na ang huling pagbati. Ngunit... Ngunit may isa pang parte ng liham na dapat hindi natin balewalain... Ang Lagda. Sapagkat ito ay simbolo. Simbolo na tapos na ang lahat, at tinalo na ng emosyon ang ating lakas, at isa rin itong uri ng pag-uulat, na parang liham, kung merong simula’y meron ring wakas.

Continue reading...

#070616 #12:27PM #ElNido MAKATA ang lenggwahe ng pusong umiibig, MAKATA ang katauhang ikinubli ang malasakit, MAKATA ang kasarinlang may dalisay na panalangin. Patungo sa may lalang na may misteryong grasya, Kanyang isasakatuparan ang mistulang imposibleng eskima -- MAKA-DIYOS ang MAKATA. Para sa pahalang na pakikitungo Sa madlang baluti'y maskarang may bahid na kayumanggi -- MAKATAO, siyang daing ng MAKATA. Sa Perlas ng Silanganang winawagayway ang bandila, At sa udyok ng romantikong lupaing sinilangan -- MAKABAYAN ang pagpili ng MAKATA. Heto ako't kumakatok sayong pintuang walang susi, Pagkat kandado mo'y makasarili sa'king galak na pagbati. Ikaw ang simbolo ng kabuuan ng pag-ibig na hinaharana, Habang ako ang pariwarang napuno ng "baka sakali," o Sinta -- MAKA-TAYO ang MAKATAng may puso.

0

Jul 8, 2016

Jul 8, 2016 at 6:56 AM UTC

Maka-TAYO ang MAKATA

#070616 #12:27PM #ElNido MAKATA ang lenggwahe ng pusong umiibig, MAKATA ang katauhang ikinubli ang malasakit, MAKATA ang kasarinlang may dalisay na panalangin. Patungo sa may lalang na may misteryong grasya, Kanyang isasakatuparan ang mistulang imposibleng eskima -- MAKA-DIYOS ang MAKATA. Para sa pahalang na pakikitungo Sa madlang baluti'y maskarang may bahid na kayumanggi -- MAKATAO, siyang daing ng MAKATA. Sa Perlas ng Silanganang winawagayway ang bandila, At sa udyok ng romantikong lupaing sinilangan -- MAKABAYAN ang pagpili ng MAKATA. Heto ako't kumakatok sayong pintuang walang susi, Pagkat kandado mo'y makasarili sa'king galak na pagbati. Ikaw ang simbolo ng kabuuan ng pag-ibig na hinaharana, Habang ako ang pariwarang napuno ng "baka sakali," o Sinta -- MAKA-TAYO ang MAKATAng may puso.

Continue reading...

Ako si Juan Para kanino ba ang pangalang yan? Para sa taong may pinag-aralan? Para sa taong may pinaghirapan? O para rin sa mga taong nahihirapan? Mga tanong yan na umiikot sa mundong kinabibilangan ko. Hindi ko piniling maging ganito pero ito na ata ang isinulat sa tadhana ko. Ang maging di kanais-kais sa paningin At mas lalong di maging kapansin-pansin. Ako Si Juan Pilipino rin ako pero bakit tingin niyo sa akin walang kwentang tao? Pilipino rin ako at hindi ko ninais na maging ganito ang buhay ko. Oo pilipino rin ako pero bakit parang ayaw niyo akong tanggapin bilang tao sa lipunang ito? Dahil ba marumi ang damit ko? Dahil ba nangangamoy araw ako? Dahil ba wala akong napagaralan? O dahil di na ako katangap-tangap? Ako si Juan Pakiusap wag niyo akong husgahan dahil sa ako'y mahirap Di ko pinili ang takbo ng buhay na mayroon ako. Di ko piniling maging pulubing palaboy-laboy At higit sa lahat Di ko piniling mawala ang lahat. Ang pera, ang pagkain, ang tirahan, ang pamilya, ang inumin ang kaibigan. At hindi ko pinili ang maging mahiral. Pasensya ate, kuya, kung lagi ko kayong kinukulit para sa kaunting pansin. Pasensya na ate at kuya kung kinakalabit ko ang mga damit ninyong mamahalin. Pasensya na ate at kuya kung sa bawat pagdaan ninyo'y nababahuan kayo sa akin. Pero maliban sa pera, palimos naman po ng panalangin. Panalangin na sana'y hindi ako sumuko sa ibinigay saking pagsubok Panalangin laban sa lahat ng bagay na nagdala sakin sa pagkalugmok Panalangin na hindi ako paano sa daan kapag ako ay natutulog At panalangin na sa paggising ko'y may lakas pa rin akong bumangon. Pasensya kung gagamitin ko pa ang pangalang Juan na simbolo ng pagiging likas na Pilipinong may pinagaralan Pero sana maisip niyo na di ko kailangan ng mga bagay na sa aki'y magpapayaman Ang kailangan ko ay ang intindihin niyo ang aking kalagayan Kung makikita niyo man akong naglalakad o nakaupo sa lansangan Maaari bang sumigaw kayo o tawagin niyo ako sa pangalang Juan? Dahil minsan rin sa buhay ko ay katulad niyo rin ako Napaglaruan lang ng tadhana at nawala lahat ng meron ako. Pulubi ako, mabaho, konti ang nalalaman, walang panligo, pangkain, perang pambili ng gamot pangotra sa sakit na dala ng paligid. Pero ito ang tandaan ninyo, Huling mensahe ni lumang Juan para sa mga makabagong Juan Ako si Juan Pagnakita ninyo ako wag niyo akong pandirian Subukan niyong kilalanin ako maliban sa aking pangalan Wag niyo akong husgahan na ipambibili ng droga ang naipon kong barya Wag niyo akong husgahan na nagtatrabaho ako sa isang sindikatong galawan. At sana'y ako'y inyong alalahanin at wag niyo sana akong kalimutan Na minsan sa buhay ko na nakapagpakilala ako na "Ako Si Juan ang dating Pilipino na ngayo'y tinatakwil na ng lipunan."

0

Aug 24, 2018

Aug 24, 2018 at 11:10 PM UTC

Ako si Juan Para kanino ba ang pangalang yan? Para sa taong may pinag-aralan? Para sa taong may pinaghirapan? O para rin sa mga taong nahihirapan? Mga tanong yan na umiikot sa mundong kinabibilangan ko. Hindi ko piniling maging ganito pero ito na ata ang isinulat sa tadhana ko. Ang maging di kanais-kais sa paningin At mas lalong di maging kapansin-pansin. Ako Si Juan Pilipino rin ako pero bakit tingin niyo sa akin walang kwentang tao? Pilipino rin ako at hindi ko ninais na maging ganito ang buhay ko. Oo pilipino rin ako pero bakit parang ayaw niyo akong tanggapin bilang tao sa lipunang ito? Dahil ba marumi ang damit ko? Dahil ba nangangamoy araw ako? Dahil ba wala akong napagaralan? O dahil di na ako katangap-tangap? Ako si Juan Pakiusap wag niyo akong husgahan dahil sa ako'y mahirap Di ko pinili ang takbo ng buhay na mayroon ako. Di ko piniling maging pulubing palaboy-laboy At higit sa lahat Di ko piniling mawala ang lahat. Ang pera, ang pagkain, ang tirahan, ang pamilya, ang inumin ang kaibigan. At hindi ko pinili ang maging mahiral. Pasensya ate, kuya, kung lagi ko kayong kinukulit para sa kaunting pansin. Pasensya na ate at kuya kung kinakalabit ko ang mga damit ninyong mamahalin. Pasensya na ate at kuya kung sa bawat pagdaan ninyo'y nababahuan kayo sa akin. Pero maliban sa pera, palimos naman po ng panalangin. Panalangin na sana'y hindi ako sumuko sa ibinigay saking pagsubok Panalangin laban sa lahat ng bagay na nagdala sakin sa pagkalugmok Panalangin na hindi ako paano sa daan kapag ako ay natutulog At panalangin na sa paggising ko'y may lakas pa rin akong bumangon. Pasensya kung gagamitin ko pa ang pangalang Juan na simbolo ng pagiging likas na Pilipinong may pinagaralan Pero sana maisip niyo na di ko kailangan ng mga bagay na sa aki'y magpapayaman Ang kailangan ko ay ang intindihin niyo ang aking kalagayan Kung makikita niyo man akong naglalakad o nakaupo sa lansangan Maaari bang sumigaw kayo o tawagin niyo ako sa pangalang Juan? Dahil minsan rin sa buhay ko ay katulad niyo rin ako Napaglaruan lang ng tadhana at nawala lahat ng meron ako. Pulubi ako, mabaho, konti ang nalalaman, walang panligo, pangkain, perang pambili ng gamot pangotra sa sakit na dala ng paligid. Pero ito ang tandaan ninyo, Huling mensahe ni lumang Juan para sa mga makabagong Juan Ako si Juan Pagnakita ninyo ako wag niyo akong pandirian Subukan niyong kilalanin ako maliban sa aking pangalan Wag niyo akong husgahan na ipambibili ng droga ang naipon kong barya Wag niyo akong husgahan na nagtatrabaho ako sa isang sindikatong galawan. At sana'y ako'y inyong alalahanin at wag niyo sana akong kalimutan Na minsan sa buhay ko na nakapagpakilala ako na "Ako Si Juan ang dating Pilipino na ngayo'y tinatakwil na ng lipunan."

Continue reading...

Ang patatas Ay walang kakupas-kupas Masasabi ko 'to ng walang kahiya-hiya Dahil maaari rin itong panggalingan ng enerhiya Kinakain ng walang-wala At itinuring na walang mapapala Sa buhay na punong-puno ng oportunidad Pero ito'y ginalaw ng abusador at ito'y binaliktad Ang patatas ay kayang gawing baterya Ayon sa agham at katotohanan At kapag pinagmasdan ay kaaya-aya At maaaring gawing simbolo ng kahirapan Ngunit hindi ko naman minamaliit ang mahihirap Dahil ayon nga sa agham ay ito'y isang enerhiya Di lamang para makapag-pagana ng teknolohiya Ngunit para harapin ang hinaharap

0

Dec 4, 2014

Dec 4, 2014 at 8:25 AM UTC

emman-bernardino

Ang patatas Ay walang kakupas-kupas Masasabi ko 'to ng walang kahiya-hiya Dahil maaari rin itong panggalingan ng enerhiya Kinakain ng walang-wala At itinuring na walang mapapala Sa buhay na punong-puno ng oportunidad Pero ito'y ginalaw ng abusador at ito'y binaliktad Ang patatas ay kayang gawing baterya Ayon sa agham at katotohanan At kapag pinagmasdan ay kaaya-aya At maaaring gawing simbolo ng kahirapan Ngunit hindi ko naman minamaliit ang mahihirap Dahil ayon nga sa agham ay ito'y isang enerhiya Di lamang para makapag-pagana ng teknolohiya Ngunit para harapin ang hinaharap

Continue reading...

Minsan magtataka ka Sa kung paano nagsimula Ano ang dulot o sanhi? **Paano ang bukas Kung ang ngayon ay wala na.** Makitid ang daan Patungo sa kabilang espasyo Malayo sa drogang gamot daw. Naryan ang nars Ang sekretaryang nanghihina Mga eroplanong papel Simbolo pala ng iilang humihinga. Takot at may kirot Umuusbong ang sanhing nakakasuka Mga imaheng kilabot sa sikmura Walang nakaririnig Mananatiling pipi't bingi Kahit sandali, kahit sandali lang. Itim ang kulay ng pag-asa Naroon ang pangarap Naroon ang solusyon Tila nag-aabang Sa kakarampot na grasya.

0

Jul 2, 2014

Jul 2, 2014 at 2:47 AM UTC

Minsan magtataka ka Sa kung paano nagsimula Ano ang dulot o sanhi? **Paano ang bukas Kung ang ngayon ay wala na.** Makitid ang daan Patungo sa kabilang espasyo Malayo sa drogang gamot daw. Naryan ang nars Ang sekretaryang nanghihina Mga eroplanong papel Simbolo pala ng iilang humihinga. Takot at may kirot Umuusbong ang sanhing nakakasuka Mga imaheng kilabot sa sikmura Walang nakaririnig Mananatiling pipi't bingi Kahit sandali, kahit sandali lang. Itim ang kulay ng pag-asa Naroon ang pangarap Naroon ang solusyon Tila nag-aabang Sa kakarampot na grasya.

Continue reading...

Ang pasan na krus ay simbolo ng walang humpay na pagmamalupit Nang naipako sa kahoy, sa timog dumaloy ang aurora Nagsilaglagan ang mataas na densidad na luha Nalusaw na esperansa ay hindi madadampot Nakakawala sa palad kung kuyumin Inipon ang likido na tumilamsik Sa bahay ay alumpihit Sino magsasagip kung patay na Ang kalansay ay huwag na galawin Aabot sa kabanata na malansag maging ang luningning at tumihaya sa burol ng pagrayos Ang siwang ng kahon ay singawan ng hinga Nalumbay ang pipit sa lilim ng Balete Nahira sa musika na inawit Hiningi na sumakabilang buhay na Inakala na may kasagutan sa mga tanong Sa kwentong ito ipinapakilala ang pag-ibig sa isang tao Ibubunyag ng kwento ang walang paalam na pag-iwan Layas na bulalakaw ay panhiling na bituin

0

Dec 26, 2018

Dec 26, 2018 at 6:31 PM UTC

Ang Buhay sa Takipsilim #31

Ang pasan na krus ay simbolo ng walang humpay na pagmamalupit Nang naipako sa kahoy, sa timog dumaloy ang aurora Nagsilaglagan ang mataas na densidad na luha Nalusaw na esperansa ay hindi madadampot Nakakawala sa palad kung kuyumin Inipon ang likido na tumilamsik Sa bahay ay alumpihit Sino magsasagip kung patay na Ang kalansay ay huwag na galawin Aabot sa kabanata na malansag maging ang luningning at tumihaya sa burol ng pagrayos Ang siwang ng kahon ay singawan ng hinga Nalumbay ang pipit sa lilim ng Balete Nahira sa musika na inawit Hiningi na sumakabilang buhay na Inakala na may kasagutan sa mga tanong Sa kwentong ito ipinapakilala ang pag-ibig sa isang tao Ibubunyag ng kwento ang walang paalam na pag-iwan Layas na bulalakaw ay panhiling na bituin

Continue reading...

Ito ang umagang Nanaisin kong huminto muna ang Araw nang saglit. Kung pwede bang manatili muna Sya At ako'y hayaang pagmasdan Ang kanyang kariktan. Nais kong bumilad sa sinag ng Araw At magpasakop sa Liwanag Nyang taglay. Nais kong malusaw ang bawat kamalian, Ang bawat pagkukunwari. Pagkat ayoko na.. Ayoko nang magpanggap pa.. Na kaya kong mag-isa Mag-isa na wala ang mga kamay Nya -- Ang mga gabay Nya. Na maging sa gabi'y Nasisilayan ko pa rin Ang kanyang anino sa aking pagpikit, Ang nakasisilaw Niyang Liwanag Na nagiging mitsa ng aking pagluhod. Gusto kong huminto ang Araw, At ako'y makita Nya.. Kahit isang iglap.. Kahit isang saglit lang.. Kung pwede lang, Wag Mo akong iwan Na sa gabi'y Ikaw ang magbigay Ilaw sa aking landas At ako'y Iyong yakapin Habang ang Iyong sinag Ang magsisilbing lakas Sa bawat pagbangon ko sa Umaga. Sayo ako magsisimula, At ayokong ito'y magwakas Na para bang hinahayaan ko lamang Na malimot ko ang lahat -- Ang lahat ng mga misteryong Iyong ipinakita na, Iyong ipanaranas na. Ayokong dumating sa katapusan Na ako'y walang muang Na Ikaw ang aking Simula.. Ayokong magtagpo tayo Sa gitna ng aking mga kamalian -- Mga kamaliang hindi ko itinama Kahit na pinagbuksan Mo na ako Sa panibagong Umaga. Kung ang bawat araw na lumilipas Ay siya ring mga pahina ng aking buhay, Bakit pa.. Bakit ko pa hahayaang Dilim ang magsilbing umaga? Kung Ikaw naman ang tunay na Simula ng lahat.. Kung landas ko nama'y Kayang-kaya **** bigyang liwanag At lahat ng masasaklawan ng aking mga mata Ay simbolo ng Iyong paghahari. Lilikumin Mo ang lahat Gamit ang Iyong Liwanag. Ang Iyong mga Salita'y Hindi na mangungusap pa, Ngunit Ikaw na mismo ang darating. At buhat sa Iyong bibig, Ang lahat ay handa nang makinig.. Nang buong puso.. Na may tunay na pagpapasakop. At ang lahat ng mga naggising Buhat sa pagkakahimbing At mga bangungot na tila walang katapusan Ay sabay-sabay na babangon At lalakad sa Liwanag na Iyong hain. Masisilayan ko rin ang mga ngiti Ng pagpupunyagi at tagumpay Na walang balot ng anumang pagkukunwari, Walang tampo't galit. Kung saan hubad ang lahat Ngunit tanggap Mo Ang bawat kamalian. Ang Iyong paghuhusga ay darating -- Darating nang patas; Patas at pawang katotohanan. Ang lahat ay darating sa katapusan, At Sayo ay handang magpaubaya. Ang lahat ng mga nabago ng Iyong Liwanag Ay kusang sisibol at uusbong Nang may papuri At hindi parang mga paupos na kandila Na nauubusan rin ng lakas. Ngunit sila'y tila mga tanim Na Iyong dinidiligan sa bawat araw -- Mga ginintuang araw Na hindi gaya ngayong kukupas din.. Balang araw, ang lahat ng salitang Mamumutawi sa bawat labi'y May iisang sigaw May iisang palamuti na ibabandera At susuko sa Iyong kabutihan. Ang bawat nilalang Ay mabinihag sa Iyong kaluwalhatian At hindi na.. Hindi na mauubusan pa ng Liwanag, Ikaw mismo ang magkukusang Punasan ang mga matang lumuluha, Lumuluha buhat sa paghihintay.. Pagkat nariyan ka na.. Nariyan na ang Iyong kaligtasan. Ikaw, sa bawat oras Sa bawat sandali'y Ikaw pa rin ang maging dahilan Ng pagtibok ng aking puso Ang magiging sigaw Ng aking napapaos na lalamunan. Ikaw ang maging dahilan.. Ng aking pagtaas ng kamay At sa ere'y hindi Mo ako iiwan, Ni hindi Mo ako kinalimutan.. Ikaw, ang Araw at Gabi.. Sayo ang aking papuri!

0

Jan 11, 2021

Jan 11, 2021 at 11:29 PM UTC

Ito ang umagang Nanaisin kong huminto muna ang Araw nang saglit. Kung pwede bang manatili muna Sya At ako'y hayaang pagmasdan Ang kanyang kariktan. Nais kong bumilad sa sinag ng Araw At magpasakop sa Liwanag Nyang taglay. Nais kong malusaw ang bawat kamalian, Ang bawat pagkukunwari. Pagkat ayoko na.. Ayoko nang magpanggap pa.. Na kaya kong mag-isa Mag-isa na wala ang mga kamay Nya -- Ang mga gabay Nya. Na maging sa gabi'y Nasisilayan ko pa rin Ang kanyang anino sa aking pagpikit, Ang nakasisilaw Niyang Liwanag Na nagiging mitsa ng aking pagluhod. Gusto kong huminto ang Araw, At ako'y makita Nya.. Kahit isang iglap.. Kahit isang saglit lang.. Kung pwede lang, Wag Mo akong iwan Na sa gabi'y Ikaw ang magbigay Ilaw sa aking landas At ako'y Iyong yakapin Habang ang Iyong sinag Ang magsisilbing lakas Sa bawat pagbangon ko sa Umaga. Sayo ako magsisimula, At ayokong ito'y magwakas Na para bang hinahayaan ko lamang Na malimot ko ang lahat -- Ang lahat ng mga misteryong Iyong ipinakita na, Iyong ipanaranas na. Ayokong dumating sa katapusan Na ako'y walang muang Na Ikaw ang aking Simula.. Ayokong magtagpo tayo Sa gitna ng aking mga kamalian -- Mga kamaliang hindi ko itinama Kahit na pinagbuksan Mo na ako Sa panibagong Umaga. Kung ang bawat araw na lumilipas Ay siya ring mga pahina ng aking buhay, Bakit pa.. Bakit ko pa hahayaang Dilim ang magsilbing umaga? Kung Ikaw naman ang tunay na Simula ng lahat.. Kung landas ko nama'y Kayang-kaya **** bigyang liwanag At lahat ng masasaklawan ng aking mga mata Ay simbolo ng Iyong paghahari. Lilikumin Mo ang lahat Gamit ang Iyong Liwanag. Ang Iyong mga Salita'y Hindi na mangungusap pa, Ngunit Ikaw na mismo ang darating. At buhat sa Iyong bibig, Ang lahat ay handa nang makinig.. Nang buong puso.. Na may tunay na pagpapasakop. At ang lahat ng mga naggising Buhat sa pagkakahimbing At mga bangungot na tila walang katapusan Ay sabay-sabay na babangon At lalakad sa Liwanag na Iyong hain. Masisilayan ko rin ang mga ngiti Ng pagpupunyagi at tagumpay Na walang balot ng anumang pagkukunwari, Walang tampo't galit. Kung saan hubad ang lahat Ngunit tanggap Mo Ang bawat kamalian. Ang Iyong paghuhusga ay darating -- Darating nang patas; Patas at pawang katotohanan. Ang lahat ay darating sa katapusan, At Sayo ay handang magpaubaya. Ang lahat ng mga nabago ng Iyong Liwanag Ay kusang sisibol at uusbong Nang may papuri At hindi parang mga paupos na kandila Na nauubusan rin ng lakas. Ngunit sila'y tila mga tanim Na Iyong dinidiligan sa bawat araw -- Mga ginintuang araw Na hindi gaya ngayong kukupas din.. Balang araw, ang lahat ng salitang Mamumutawi sa bawat labi'y May iisang sigaw May iisang palamuti na ibabandera At susuko sa Iyong kabutihan. Ang bawat nilalang Ay mabinihag sa Iyong kaluwalhatian At hindi na.. Hindi na mauubusan pa ng Liwanag, Ikaw mismo ang magkukusang Punasan ang mga matang lumuluha, Lumuluha buhat sa paghihintay.. Pagkat nariyan ka na.. Nariyan na ang Iyong kaligtasan. Ikaw, sa bawat oras Sa bawat sandali'y Ikaw pa rin ang maging dahilan Ng pagtibok ng aking puso Ang magiging sigaw Ng aking napapaos na lalamunan. Ikaw ang maging dahilan.. Ng aking pagtaas ng kamay At sa ere'y hindi Mo ako iiwan, Ni hindi Mo ako kinalimutan.. Ikaw, ang Araw at Gabi.. Sayo ang aking papuri!

Continue reading...

Tumambad sa akin ang rehas Na may tuklap-tuklap na nakaraan, Minsa’y puti, ngayo’y sinag na ng araw. May mga banderitas ding panlayag Siyang simbolo ng mainit na pagbati. Nakaririnig din ako ng padyak ng mga paa Sabik sa halik ng lupaing hindi naman pag-aari. Ang pagtatampisaw sa putikang May sirit ng pagmamadali. Ang pagkalampag ng pintuang walang tirahan At ako’y maiiwan, nakatali sa silyang lupain. Sampung minuto raw Sampung minuto ring tumatagas ang mga alaala Sampung minutong pagiging saksi ng ebolusyon Ng waring walang himpil na pagtatantya ng pagkakataon. Nilalatag ko nang paulit-ulit Ang mga kwento ng bawat katauhang kasapi sa kwento Sa kwento nilang paulit-ulit na binabasa Buhat sa matatapang na mga matang Hindi ko man lamang masuyo. Nililingon ko sila sa aking paghihintay Ako’y hindi kilala, bagkus binabalikan. Malaya ko silang pagbubuksan, Yayapusin ng buo kong pagkatao. Hindi ako mapapagod sa pagkukutya sakin ng kalsada Sa’king mga pagal na mga paang rumorolyo. Patuloy kong iindahin ang bawat misteryo ng lubak at patag, Maihatid lamang sila, sa panibagong kwento ng paglisan.

0

Jul 4, 2016

Jul 4, 2016 at 11:33 PM UTC

Tumambad sa akin ang rehas Na may tuklap-tuklap na nakaraan, Minsa’y puti, ngayo’y sinag na ng araw. May mga banderitas ding panlayag Siyang simbolo ng mainit na pagbati. Nakaririnig din ako ng padyak ng mga paa Sabik sa halik ng lupaing hindi naman pag-aari. Ang pagtatampisaw sa putikang May sirit ng pagmamadali. Ang pagkalampag ng pintuang walang tirahan At ako’y maiiwan, nakatali sa silyang lupain. Sampung minuto raw Sampung minuto ring tumatagas ang mga alaala Sampung minutong pagiging saksi ng ebolusyon Ng waring walang himpil na pagtatantya ng pagkakataon. Nilalatag ko nang paulit-ulit Ang mga kwento ng bawat katauhang kasapi sa kwento Sa kwento nilang paulit-ulit na binabasa Buhat sa matatapang na mga matang Hindi ko man lamang masuyo. Nililingon ko sila sa aking paghihintay Ako’y hindi kilala, bagkus binabalikan. Malaya ko silang pagbubuksan, Yayapusin ng buo kong pagkatao. Hindi ako mapapagod sa pagkukutya sakin ng kalsada Sa’king mga pagal na mga paang rumorolyo. Patuloy kong iindahin ang bawat misteryo ng lubak at patag, Maihatid lamang sila, sa panibagong kwento ng paglisan.

Continue reading...

Pag ibig Kanya-kanyang depinisyon Kanya-kanyang eksplinasyon Isang uri ng salamangka Na makakapagpapabago ng lahat Makapagbibigay ng dapat at sapat Pero hindi lahat ng dapat ay kailangang maging sapat Dahil kailanman ay hindi naging sapat ang lahat Maghahangad ng iba Maghahanap ng ibang kasama Pero gayunpaman ay wag kalilimutan Na ang pag ibig ay pag ibig parin Kahit ito pa ay paiba-ibahin O kaya nama’y balibaliktarin Bawasan mo man o buuin Pag ibig parin Pag ibig Ito ang tuwa sa isang libo **** luha Isang porsyento sa ilang daang libo Ito ang kahulugan sa bawat salita ng diksyonaryo Ito ang nagbibigay pag-asa sa bawat gising mo Ito ang magtuturo sayo Na ang sakit at pait ay hindi bagay na dapat **** katakutan Hindi bagay na dapat **** sukuan O kaya nama’y dapat **** kalimutan Dahil ang pag ibig ay ang lakas sa bawat paghina Ang kagustuhang tumayo sa bawat pagsuko Ang pagsulong sa bawat pag urong Ang simula sa bawat katapusan At ang katapusan sa bawat simula Dahil ang katapusan ay hindi masama Ito ang simbolo ng tagumpay Ang simula ng simula Pag ibig Ang magbibigay ng sagot sa bawat tanong Sa ano, bakit at paano Ang pupuno sa bawat kakulangan mo Pupunan ang pangangailangan mo Ito ang tulay sa bawat pagitan Malakas, matibay, mapagkakatiwalaan Sapagkat ang pusong puno ng pag ibig Ay malakas, matibay at mapagkakatiwalaan Ito ang magkumukunikta sa dalawang magkaibang mundo Kahit na sino at kahit na ano Kahit na ano pa ang kasarian mo O kahit na ano pang kinabibilangan mo Sasagipin ka nito sa pagkalunod Sa pag iisa Sa mga panahong akala mo’y wala ka nang kasama O kaya nama’y kinalimutan ka na Yayakapin ka At nang hindi manlamig at mamanhid ang iyong kaluluwa Pag ibig Di ka nito huhusgahan Tatanggapin ka kahit ano ka man Dahil kailanman ay wala itong batayan Kahit ano pa man ang iyong pinaniniwalaan Dahil pag ibig lang ang may konsepto ng pagtanggap Pag unawa at walang halong pagpapanggap Ito ay puro at dalisay Hindi pinapahina ng panahon At sa halip ay lalo pang pinapatibay Ito ay mas malakas pa sa bawat pagsubok Mas mataas pa sa pinakamatarik na bundok Pag ibig Ito ang produkto ng konseptong positibo ng pluma at panulat Ng tuno at liriko Ng imahinasyon Ng respeto at pagpapahalaga Umibig at ibigin Sabihin kung ano ang laman ng damdamin Sayo, ano ang pag ibig?

0

Apr 22, 2018

Apr 22, 2018 at 9:50 PM UTC

Ano ba ang Pag-ibig ?

Pag ibig Kanya-kanyang depinisyon Kanya-kanyang eksplinasyon Isang uri ng salamangka Na makakapagpapabago ng lahat Makapagbibigay ng dapat at sapat Pero hindi lahat ng dapat ay kailangang maging sapat Dahil kailanman ay hindi naging sapat ang lahat Maghahangad ng iba Maghahanap ng ibang kasama Pero gayunpaman ay wag kalilimutan Na ang pag ibig ay pag ibig parin Kahit ito pa ay paiba-ibahin O kaya nama’y balibaliktarin Bawasan mo man o buuin Pag ibig parin Pag ibig Ito ang tuwa sa isang libo **** luha Isang porsyento sa ilang daang libo Ito ang kahulugan sa bawat salita ng diksyonaryo Ito ang nagbibigay pag-asa sa bawat gising mo Ito ang magtuturo sayo Na ang sakit at pait ay hindi bagay na dapat **** katakutan Hindi bagay na dapat **** sukuan O kaya nama’y dapat **** kalimutan Dahil ang pag ibig ay ang lakas sa bawat paghina Ang kagustuhang tumayo sa bawat pagsuko Ang pagsulong sa bawat pag urong Ang simula sa bawat katapusan At ang katapusan sa bawat simula Dahil ang katapusan ay hindi masama Ito ang simbolo ng tagumpay Ang simula ng simula Pag ibig Ang magbibigay ng sagot sa bawat tanong Sa ano, bakit at paano Ang pupuno sa bawat kakulangan mo Pupunan ang pangangailangan mo Ito ang tulay sa bawat pagitan Malakas, matibay, mapagkakatiwalaan Sapagkat ang pusong puno ng pag ibig Ay malakas, matibay at mapagkakatiwalaan Ito ang magkumukunikta sa dalawang magkaibang mundo Kahit na sino at kahit na ano Kahit na ano pa ang kasarian mo O kahit na ano pang kinabibilangan mo Sasagipin ka nito sa pagkalunod Sa pag iisa Sa mga panahong akala mo’y wala ka nang kasama O kaya nama’y kinalimutan ka na Yayakapin ka At nang hindi manlamig at mamanhid ang iyong kaluluwa Pag ibig Di ka nito huhusgahan Tatanggapin ka kahit ano ka man Dahil kailanman ay wala itong batayan Kahit ano pa man ang iyong pinaniniwalaan Dahil pag ibig lang ang may konsepto ng pagtanggap Pag unawa at walang halong pagpapanggap Ito ay puro at dalisay Hindi pinapahina ng panahon At sa halip ay lalo pang pinapatibay Ito ay mas malakas pa sa bawat pagsubok Mas mataas pa sa pinakamatarik na bundok Pag ibig Ito ang produkto ng konseptong positibo ng pluma at panulat Ng tuno at liriko Ng imahinasyon Ng respeto at pagpapahalaga Umibig at ibigin Sabihin kung ano ang laman ng damdamin Sayo, ano ang pag ibig?

Continue reading...

Bawat isa sa aking mga minamahal ay nagsilbing simbolo Mga mata nilang palaging nakatingin Sa kaluluwa kong nakaukit sa isang bituwin Naninirahan sa malayong kalawakan, na hindi-hindi kayang abutin. Paisa-isa silang lumalapit sa napakainit na mundong aking ginagalawan Sumasayaw, nang-aakit. Kumakanta, sumasabit Sa mga libo-libong batong umiikot sa aking kalawakan. May isang minahal ko dahil sa dula May isa namang minahal ko dahil sa libro. Isa namang minahal ko…dahil ipinakita niya ang totoo.

0

Jun 13, 2015

Jun 13, 2015 at 7:20 AM UTC

reallyweirdname

Bawat isa sa aking mga minamahal ay nagsilbing simbolo Mga mata nilang palaging nakatingin Sa kaluluwa kong nakaukit sa isang bituwin Naninirahan sa malayong kalawakan, na hindi-hindi kayang abutin. Paisa-isa silang lumalapit sa napakainit na mundong aking ginagalawan Sumasayaw, nang-aakit. Kumakanta, sumasabit Sa mga libo-libong batong umiikot sa aking kalawakan. May isang minahal ko dahil sa dula May isa namang minahal ko dahil sa libro. Isa namang minahal ko…dahil ipinakita niya ang totoo.

Continue reading...

Ako ay isang nawawalang tupa Sana mahanap ako ng aking pastol Naglalakad akong may hikbing di humuhupa Kadalasa'y ang kasuotan ay kulay asul Ako ay isang naliligaw na tupa Lumakbay na nang di mabilang na burol May sugat na tila isinumpa Di kayang pagalingin ng mga doktor Ako'y isang di mapanatag na tupa Bagamat nag-aral ng mabuti upang di maging mapurol Humahakbang sa pagitan ng langit at lupa Naghahanap ng ilaw upang kumislap ang aking parol Ako ang simbolo ng karamihan dito sa lupa Mga tupang kapanataga'y hanap bago sumakay sa ataol Lito dahil kay raming mapagpanggap na kapwa Nawa'y bago kami lumipad sa araw, mahanap kami ng tunay na pastol... Written: April 4, 2015 @ 8:00 PM Mysterious Aries

0

Oct 23, 2015

Oct 23, 2015 at 8:07 AM UTC

MysteriousAries

Nawawalang Tupa (The Lost Sheep)

Ako ay isang nawawalang tupa Sana mahanap ako ng aking pastol Naglalakad akong may hikbing di humuhupa Kadalasa'y ang kasuotan ay kulay asul Ako ay isang naliligaw na tupa Lumakbay na nang di mabilang na burol May sugat na tila isinumpa Di kayang pagalingin ng mga doktor Ako'y isang di mapanatag na tupa Bagamat nag-aral ng mabuti upang di maging mapurol Humahakbang sa pagitan ng langit at lupa Naghahanap ng ilaw upang kumislap ang aking parol Ako ang simbolo ng karamihan dito sa lupa Mga tupang kapanataga'y hanap bago sumakay sa ataol Lito dahil kay raming mapagpanggap na kapwa Nawa'y bago kami lumipad sa araw, mahanap kami ng tunay na pastol... Written: April 4, 2015 @ 8:00 PM Mysterious Aries

Continue reading...

Ito ang umagang Nanaisin kong huminto muna ang Araw nang saglit Kung pwede bang manatili muna Sya At ako’y hayaang pagmasdan Ang kanyang kariktan. Nais kong bumilad sa sinag ng Araw At magpasakop sa Liwanag Nyang taglay Nais kong malusaw ang bawat kamalian, Ang bawat pagkukunwari.. Pagkat ayoko na.. Ayoko nang magpanggap pa.. Na kaya kong mag-isa Mag-isa na wala ang mga kamay Nya Ang mga gabay Nya Na maging sa gabi’y Nasisilayan ko pa rin Ang kanyang anino sa aking pagpikit. Gusto kong huminto ang Araw, At ako’y makita Nya.. Kahit isang iglap.. Kahit isang saglit lang.. Kung pwede lang.. Wag Mo akong Iwan Na sa gabi’y Ikaw ang magbigay Ilaw sa aking landas At ako’y yakapin At ang Iyong sinag Ang magsisilbing lakas Sa bawat pagbangon ko sa Umaga.. Sayo ako magsisimula, At ayokong ito’y magwakas Na para bang nalimot ko Ang lahat ng mga misteryong Iyong ipinakita Iyong ipanaranas. Ayokong dumating sa katapusan Na ako’y walang muang Na Ikaw ang aking Simula.. Ayokong magtagpo tayo Sa gitna ng aking mga kamalian — Mga kamaliang hindi ko itinama Kahit na pinagbuksan Mo na ako Sa panibagong Umaga. Kung ang bawat araw na lumilipas Ay siya ring mga pahina ng aking buhay, Bakit pa.. Bakit ko pa hahayaang Dilim ang magsilbing umaga? Kung Ikaw naman ang tunay na Simula ng lahat.. Kung landas ko nama’y Kayang-kaya **** bigyang liwanag At lahat ng masasaklawan ng aking mga mata Ay simbolo ng Iyong paghahari. Lilikumin Mo ang lahat Gamit ang Iyong Liwanag At ang lahat ng mga naggising Buhat sa pagkakahimbing At mga bangungot na tila walang katapusan Ay sabay-sabay na babangon At lalakad sa Liwanag na Iyong hain. Masisilayan ko rin ang mga ngiti Ng pagpupunyagi at tagumpay Na walang balot ng anumang pagkukunwari, Walang tampo’t galit Na bumabalot sa bawat katauhan Kung saan hubad ang lahat Ngunit tanggap Mo ang lahat Ang lahat ng mga nabago ng Iyong Liwanag Ay kusang sisibol at uusbong Ng may papuri at hindi parang Mga paupos na kandila Na nauubusan rin ng lakas. Ngunit sila’y tila mga tanim Na Iyong dinidiligan sa bawat araw — Mga ginintuang araw Na hindi gaya ngayong kukupas din.. Balang araw, ang lahat ng salitang Mamumutawi sa bawat labi’y May iisang sigaw May iisang palamuti na ibabandera At susuko sa Iyong kabutihan. Ang bawat nilalang Ay mabinihag sa Iyong kaluwalhatian At hindi na.. Hindi na mauubusan pa ng Liwanag, Ikaw mismo ang magkukusang Punasan ang mga matang lumuluha, Lumuluha buhat sa paghihintay.. Pagkat nariyan ka na.. Nariyan na ang Iyong kaligtasan. Ikaw, sa bawat oras Sa bawat sandali’y Ikaw pa rin ang maging dahilan Ng pagtibok ng akibg puso Ang maging sigaw Ng aking napapaos na lalamunan. Ikaw ang maging dahilan.. Ng aking pagtaas ng kamay At sa ere’y hindi Mo ako iiwan, Ni hindi Mo ako kinalimutan.. Ikaw, ang Araw at Gabi.. Sayo ang aking papuri!

0

Apr 26, 2021

Apr 26, 2021 at 11:36 PM UTC

Ito ang umagang Nanaisin kong huminto muna ang Araw nang saglit Kung pwede bang manatili muna Sya At ako’y hayaang pagmasdan Ang kanyang kariktan. Nais kong bumilad sa sinag ng Araw At magpasakop sa Liwanag Nyang taglay Nais kong malusaw ang bawat kamalian, Ang bawat pagkukunwari.. Pagkat ayoko na.. Ayoko nang magpanggap pa.. Na kaya kong mag-isa Mag-isa na wala ang mga kamay Nya Ang mga gabay Nya Na maging sa gabi’y Nasisilayan ko pa rin Ang kanyang anino sa aking pagpikit. Gusto kong huminto ang Araw, At ako’y makita Nya.. Kahit isang iglap.. Kahit isang saglit lang.. Kung pwede lang.. Wag Mo akong Iwan Na sa gabi’y Ikaw ang magbigay Ilaw sa aking landas At ako’y yakapin At ang Iyong sinag Ang magsisilbing lakas Sa bawat pagbangon ko sa Umaga.. Sayo ako magsisimula, At ayokong ito’y magwakas Na para bang nalimot ko Ang lahat ng mga misteryong Iyong ipinakita Iyong ipanaranas. Ayokong dumating sa katapusan Na ako’y walang muang Na Ikaw ang aking Simula.. Ayokong magtagpo tayo Sa gitna ng aking mga kamalian — Mga kamaliang hindi ko itinama Kahit na pinagbuksan Mo na ako Sa panibagong Umaga. Kung ang bawat araw na lumilipas Ay siya ring mga pahina ng aking buhay, Bakit pa.. Bakit ko pa hahayaang Dilim ang magsilbing umaga? Kung Ikaw naman ang tunay na Simula ng lahat.. Kung landas ko nama’y Kayang-kaya **** bigyang liwanag At lahat ng masasaklawan ng aking mga mata Ay simbolo ng Iyong paghahari. Lilikumin Mo ang lahat Gamit ang Iyong Liwanag At ang lahat ng mga naggising Buhat sa pagkakahimbing At mga bangungot na tila walang katapusan Ay sabay-sabay na babangon At lalakad sa Liwanag na Iyong hain. Masisilayan ko rin ang mga ngiti Ng pagpupunyagi at tagumpay Na walang balot ng anumang pagkukunwari, Walang tampo’t galit Na bumabalot sa bawat katauhan Kung saan hubad ang lahat Ngunit tanggap Mo ang lahat Ang lahat ng mga nabago ng Iyong Liwanag Ay kusang sisibol at uusbong Ng may papuri at hindi parang Mga paupos na kandila Na nauubusan rin ng lakas. Ngunit sila’y tila mga tanim Na Iyong dinidiligan sa bawat araw — Mga ginintuang araw Na hindi gaya ngayong kukupas din.. Balang araw, ang lahat ng salitang Mamumutawi sa bawat labi’y May iisang sigaw May iisang palamuti na ibabandera At susuko sa Iyong kabutihan. Ang bawat nilalang Ay mabinihag sa Iyong kaluwalhatian At hindi na.. Hindi na mauubusan pa ng Liwanag, Ikaw mismo ang magkukusang Punasan ang mga matang lumuluha, Lumuluha buhat sa paghihintay.. Pagkat nariyan ka na.. Nariyan na ang Iyong kaligtasan. Ikaw, sa bawat oras Sa bawat sandali’y Ikaw pa rin ang maging dahilan Ng pagtibok ng akibg puso Ang maging sigaw Ng aking napapaos na lalamunan. Ikaw ang maging dahilan.. Ng aking pagtaas ng kamay At sa ere’y hindi Mo ako iiwan, Ni hindi Mo ako kinalimutan.. Ikaw, ang Araw at Gabi.. Sayo ang aking papuri!

Continue reading...

Tapos na ang paghihintay kasi ngayon malinaw na. Simula't sapul, lahat ay isang napakasayang ilusyon lang pala. Isang kulungan sa isip kong nagsasabing "ang saya-saya naman dito. Dito nalang ako" Dito kung saan lahat ng nakikita ko ay puno ng ilusyon galing sa pag-aakalang totoo ang pagmamahal mo. Tapos na pala ang lahat dulot ng maling pagkapit na mayroon sayong pag-asa. Sarap ng bawat lambing, titig at yakap mo sa tuwing tayo'y masaya at magkasama. Ihip ng hangi'y kay lakas, kayang dalhin ang lahat ng mayroon ako, pati ikaw na mahal ko nga, biglang naglaho. Mga ngiti nating dal'wa sa mga lumang litrato halos di maipinta, kelan kaya tayo ulit ngingiti ng magkasama? Tapos na pala kasi may iba na pala, ibang nagpapangiti at ibang kasama sa pagbuo ng mga pangarap nating dal'wa. Halos sabihin ko na "sana ako nalang siya" para kahit sa panaginip masabi kong "akin ka pa" Oo sana lang talaga ako nalang ang una at huling sasabihan mo ng mahal kita. Pero mukhang mapapagod nanaman ako sa kahihintay dahil sa kasabihang "araw-araw may pag-asa" Tapos na rin pala pati ang pagiging bayani ko sa digmaang kinabibilangan ko. Ano pa bang sandata ang gagamitin ko? Lahat naman kasi nagamit ko na pero sa huli ako pa rin ang talo. Pero ano bang sikreto niya? Wala namang siyang dalang espada pero sa puso mo ang panalo ay laging siya. Panahon na nga siguro para itaas ang puting tuwalya, simbolo ng pagtanggap na ako'y talo na. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, kahit lumuhod pa'y wala pa ring kwenta. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, kahit yumaman pa ako di ko mabibili ang ligayang dulot niya. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, mamahalin nakang kita ngayong gabi tapos paalam na. At ngayon lahat ay tanggap ko na, na tapos na ang lahat dahil ang napili mo ay siya.

0

Aug 29, 2017

Aug 29, 2017 at 11:10 AM UTC

Tapos na... kasi nakapili ka na

Tapos na ang paghihintay kasi ngayon malinaw na. Simula't sapul, lahat ay isang napakasayang ilusyon lang pala. Isang kulungan sa isip kong nagsasabing "ang saya-saya naman dito. Dito nalang ako" Dito kung saan lahat ng nakikita ko ay puno ng ilusyon galing sa pag-aakalang totoo ang pagmamahal mo. Tapos na pala ang lahat dulot ng maling pagkapit na mayroon sayong pag-asa. Sarap ng bawat lambing, titig at yakap mo sa tuwing tayo'y masaya at magkasama. Ihip ng hangi'y kay lakas, kayang dalhin ang lahat ng mayroon ako, pati ikaw na mahal ko nga, biglang naglaho. Mga ngiti nating dal'wa sa mga lumang litrato halos di maipinta, kelan kaya tayo ulit ngingiti ng magkasama? Tapos na pala kasi may iba na pala, ibang nagpapangiti at ibang kasama sa pagbuo ng mga pangarap nating dal'wa. Halos sabihin ko na "sana ako nalang siya" para kahit sa panaginip masabi kong "akin ka pa" Oo sana lang talaga ako nalang ang una at huling sasabihan mo ng mahal kita. Pero mukhang mapapagod nanaman ako sa kahihintay dahil sa kasabihang "araw-araw may pag-asa" Tapos na rin pala pati ang pagiging bayani ko sa digmaang kinabibilangan ko. Ano pa bang sandata ang gagamitin ko? Lahat naman kasi nagamit ko na pero sa huli ako pa rin ang talo. Pero ano bang sikreto niya? Wala namang siyang dalang espada pero sa puso mo ang panalo ay laging siya. Panahon na nga siguro para itaas ang puting tuwalya, simbolo ng pagtanggap na ako'y talo na. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, kahit lumuhod pa'y wala pa ring kwenta. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, kahit yumaman pa ako di ko mabibili ang ligayang dulot niya. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, mamahalin nakang kita ngayong gabi tapos paalam na. At ngayon lahat ay tanggap ko na, na tapos na ang lahat dahil ang napili mo ay siya.

Continue reading...

hula ang yong kamandag ay matagal nang nasa dibdib ko,di ko alintana ang mga sandali hanggang unti-unti kang humulas bilang isang henna,,na para bang di ko lubos namalayan bakit pa di ko ginawang totoong tattoo ka,,nang sa gayon mapatunayan ko sayo ang iyong imahe ang pinaka-aasam ko bilang ekspresyon kong simbolo- na ikaw at ang pagiging magaan mo subalit kaakit-akit ay siyang karapat-dapat sa puso at isipan ng isang capricornian at maghihintay ako sa iyo hanggang sa dulo ng aking pagdaraanan........

0

Nov 22, 2015

Nov 22, 2015 at 7:51 AM UTC

TanglawatPanglaw

=_Hula at Laho_=

hula ang yong kamandag ay matagal nang nasa dibdib ko,di ko alintana ang mga sandali hanggang unti-unti kang humulas bilang isang henna,,na para bang di ko lubos namalayan bakit pa di ko ginawang totoong tattoo ka,,nang sa gayon mapatunayan ko sayo ang iyong imahe ang pinaka-aasam ko bilang ekspresyon kong simbolo- na ikaw at ang pagiging magaan mo subalit kaakit-akit ay siyang karapat-dapat sa puso at isipan ng isang capricornian at maghihintay ako sa iyo hanggang sa dulo ng aking pagdaraanan........

Continue reading...

#06022021 Hayaan **** ilahad ng mga pahina ang misteryo ng nakalipas, Ang mahikang bumabalot sa guhit ng mga palad Na hinulma sa salamin ng liwanag, Ang dugo ng kasaysayang naging pantatak ng kahapon, bukas at ngayon. Ang pagsirit ng kandila sa lumalalim na gabi Ay gaya ng pakikipagbuno ng kalangitan sa lumalagablab na araw. Hindi man lamang napagod ang lumikha ng bahaghari, Pagkat buhat sa simula hanggang dulo'y kaya nya itong pagmasdan -- Kaya nya itong sabayan hanggang sa pagtiklop ng mga ulap. At gaya ng mga ibong malaya na walang humpay ang pagkampay patungo sa lilim, Ay gayundin ang mga imahe ng putik na ginawaran ng damdamin. Ang kanilang pakikipagsapalaran sa modernong makinarya ng paglusong at pag-ahon, Na may dalisay na pagdinig sa lilim ng kapatawaran at kaligtasan. Walang sinuman ang kayang kumitil sa mga paupos na kandila -- Silang ang pagluhod ay simbolo ng kalakasan at pagtitiwala. Silang may dunong at sa bukal ng buhay ay may hiram na sandali. Maliban na lang kung sya'y magpaubaya para lumisan nang walang paalam. Ngunit kumatok man sila, Ang huling habilin at pagsilip sa bintana sa hapag Ay walang katiyakan pawang sa oras at magiging tahanan. Di hamak na may kaalaman ang sining na paghinga ang naging buhay, Kaysa sa mga yumuyukod na mga punong Mayroong nalalagasan na mga pakpak sa bawat dapithapon. Di gaya ng dagat na lumulunod sa sarili Na hayag sa kalangitan ang pagkunot at paghinahon. Ang pawis sa mga pisngi'y gaya ng mga butil ng perlas Na higit pa sa mga ginto't dyamanteng ibinigkis para ikalakal. Walang humpay ang pagkapa madatnan lamang ang liwanag Sa iskinatang walang inihain kundi pait at karamdaman. At katulad ng pagpapagal nito sa apoy upang mailimbag ang sarili'y Kusang babalik ang mga ito sa hiningan ng sandali. Kung saan wala nang ni isang mananatiling "misteryo," Kung saan lahad at hubad na ang lahat ng pagpapanggap. At kung saan ang huling pahina ay pupunitin, Ang himagsikan ay makikitil hindi nang panandalian lamang. Magiging malaya ang pagpapaubaya ng mga kamay sa hangin, Malaya ang mga pusong walang ibang nais kundi magpuri.

0

Jun 3, 2021

Jun 3, 2021 at 3:19 AM UTC

The Story of Time

#06022021 Hayaan **** ilahad ng mga pahina ang misteryo ng nakalipas, Ang mahikang bumabalot sa guhit ng mga palad Na hinulma sa salamin ng liwanag, Ang dugo ng kasaysayang naging pantatak ng kahapon, bukas at ngayon. Ang pagsirit ng kandila sa lumalalim na gabi Ay gaya ng pakikipagbuno ng kalangitan sa lumalagablab na araw. Hindi man lamang napagod ang lumikha ng bahaghari, Pagkat buhat sa simula hanggang dulo'y kaya nya itong pagmasdan -- Kaya nya itong sabayan hanggang sa pagtiklop ng mga ulap. At gaya ng mga ibong malaya na walang humpay ang pagkampay patungo sa lilim, Ay gayundin ang mga imahe ng putik na ginawaran ng damdamin. Ang kanilang pakikipagsapalaran sa modernong makinarya ng paglusong at pag-ahon, Na may dalisay na pagdinig sa lilim ng kapatawaran at kaligtasan. Walang sinuman ang kayang kumitil sa mga paupos na kandila -- Silang ang pagluhod ay simbolo ng kalakasan at pagtitiwala. Silang may dunong at sa bukal ng buhay ay may hiram na sandali. Maliban na lang kung sya'y magpaubaya para lumisan nang walang paalam. Ngunit kumatok man sila, Ang huling habilin at pagsilip sa bintana sa hapag Ay walang katiyakan pawang sa oras at magiging tahanan. Di hamak na may kaalaman ang sining na paghinga ang naging buhay, Kaysa sa mga yumuyukod na mga punong Mayroong nalalagasan na mga pakpak sa bawat dapithapon. Di gaya ng dagat na lumulunod sa sarili Na hayag sa kalangitan ang pagkunot at paghinahon. Ang pawis sa mga pisngi'y gaya ng mga butil ng perlas Na higit pa sa mga ginto't dyamanteng ibinigkis para ikalakal. Walang humpay ang pagkapa madatnan lamang ang liwanag Sa iskinatang walang inihain kundi pait at karamdaman. At katulad ng pagpapagal nito sa apoy upang mailimbag ang sarili'y Kusang babalik ang mga ito sa hiningan ng sandali. Kung saan wala nang ni isang mananatiling "misteryo," Kung saan lahad at hubad na ang lahat ng pagpapanggap. At kung saan ang huling pahina ay pupunitin, Ang himagsikan ay makikitil hindi nang panandalian lamang. Magiging malaya ang pagpapaubaya ng mga kamay sa hangin, Malaya ang mga pusong walang ibang nais kundi magpuri.

Continue reading...

Sa totoo lang, kayayari ko lang nitong tulang ito kanina Dahil fresh na fresh pa ang lahat. Fresh pa rin ang sugat. Ewan ko, basta lang ang alam ko malinaw lahat sa akin ang bawat letrang pinili ko sa tulang ito. Dahil ito ang nararamdaman ko Dahil nga kasi ito talaga ang naaalala ko At dahil nga kasi ito talaga ang totoo. "Yung Feeling na Kayo, Pero hindi" Siguro nga Feeling lang ito, siguro nga yung "Feeling" na to ay simbolo ng pagiging assuming ko. Kasi hanggang ngayon Iniisip ko pa rin kung bakit Walang "Tayo" Pero sige babalikan ko ang lahat ng nangyari sa nakaraan Hayaan **** balikan ko ang mga nangyari at ipaalala sayo ang lahat Lahat ng mga matatamis at mapapakla na alaala Sana maalala mo kung paano ako umasa ng mayroong tayo. Naalala ko pa nung una kitang nakita. Yung una kitang nakilala. Nung nagtanungan tayo ng ating mga pangalan Yung panahong inaalam kung saan ang ating tinitirhan. Oo tandang tanda ko pa, yung mga panahong una kang nagpaalam na uuwi ka na. Unang beses kang nagpaalam. Pagkatapos nun, natatandaan ko pa noong muli tayong nagkita. Nagkamustahan pa nga tayong dalawa. Nag-apir pa tayong dalawa. Para na tayong close nun. Nagtagal ang mga araw, lumipas ang mga linggo. Nagkakilala tayo ng lubusan. Nalaman ko lahat ng mga paborito mo. Nalaman ko lahat ng mga ginagawa mo Nalaman ko lahat ng mga sikreto mo. Ang hindi ko lang nalaman ay kung totoo ba ang nararamdaman mo. Dahil pagkatapos ng ilang buwan pinadama mo sa akin na sa tuwing nagkikita tayong dalawa Walang mintis ang pagyakap mo sa akin. Walang mintis ang bawat pagngiti mo sa akin Walang mintis ang lahat ng ipinadama mo sa akin. Kaya Feeling ko, totoo na iyong lahat. Muli ko pang naalala lahat ng pinagsamahan nating dalawa At naaalala ko pa yung mga panahong nahihiya pa tayong tumingin sa isa't-isa Pero ba't mas naaalala ko yung unti-unting paglihis palayo ng iyong mga mata? Naaalala ko rin ang bawat haplos mo sa kamay ko, naalala ko yung pagsalit-salit ng daliri natin sa ilalim ng araw. Pero ba't mas naaalala ko ang mga panahon ng iyong pagbitaw. At tandang tanda ko pa nung yumakap ka sa akin at ang pagyakap ko sayo. Ngunit ang naaalala ko ay ang pagkawala mo sa mga bisig ko. Mula noon. Ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung totoo ba Ang mga salitang binitawan mo Noong sinabi mo na ako rin ay mahal mo. Masakit. Masakit na sinabihan mo akong mahal mo ko pero di mo kayang iparadam sa akin iyan ng totoo. Kaya ngayon. Kung babalik ka man. At ipapadama sa akin ang nakaraan. Paki-usap. Wag na. Dahil malapit nang maubos ang betadine na gamot sa sugat na iniwan mo. Sa madaling salita Malapit nang maubos ang lahat ng meron ako, kaya kung babalik ka man paki-usap muli wag na. mahal, ayoko nang masaktan sa parehong paraan.

0

Aug 29, 2017

Aug 29, 2017 at 11:05 AM UTC

Feeling "Kayo" pero "Hindi"

Sa totoo lang, kayayari ko lang nitong tulang ito kanina Dahil fresh na fresh pa ang lahat. Fresh pa rin ang sugat. Ewan ko, basta lang ang alam ko malinaw lahat sa akin ang bawat letrang pinili ko sa tulang ito. Dahil ito ang nararamdaman ko Dahil nga kasi ito talaga ang naaalala ko At dahil nga kasi ito talaga ang totoo. "Yung Feeling na Kayo, Pero hindi" Siguro nga Feeling lang ito, siguro nga yung "Feeling" na to ay simbolo ng pagiging assuming ko. Kasi hanggang ngayon Iniisip ko pa rin kung bakit Walang "Tayo" Pero sige babalikan ko ang lahat ng nangyari sa nakaraan Hayaan **** balikan ko ang mga nangyari at ipaalala sayo ang lahat Lahat ng mga matatamis at mapapakla na alaala Sana maalala mo kung paano ako umasa ng mayroong tayo. Naalala ko pa nung una kitang nakita. Yung una kitang nakilala. Nung nagtanungan tayo ng ating mga pangalan Yung panahong inaalam kung saan ang ating tinitirhan. Oo tandang tanda ko pa, yung mga panahong una kang nagpaalam na uuwi ka na. Unang beses kang nagpaalam. Pagkatapos nun, natatandaan ko pa noong muli tayong nagkita. Nagkamustahan pa nga tayong dalawa. Nag-apir pa tayong dalawa. Para na tayong close nun. Nagtagal ang mga araw, lumipas ang mga linggo. Nagkakilala tayo ng lubusan. Nalaman ko lahat ng mga paborito mo. Nalaman ko lahat ng mga ginagawa mo Nalaman ko lahat ng mga sikreto mo. Ang hindi ko lang nalaman ay kung totoo ba ang nararamdaman mo. Dahil pagkatapos ng ilang buwan pinadama mo sa akin na sa tuwing nagkikita tayong dalawa Walang mintis ang pagyakap mo sa akin. Walang mintis ang bawat pagngiti mo sa akin Walang mintis ang lahat ng ipinadama mo sa akin. Kaya Feeling ko, totoo na iyong lahat. Muli ko pang naalala lahat ng pinagsamahan nating dalawa At naaalala ko pa yung mga panahong nahihiya pa tayong tumingin sa isa't-isa Pero ba't mas naaalala ko yung unti-unting paglihis palayo ng iyong mga mata? Naaalala ko rin ang bawat haplos mo sa kamay ko, naalala ko yung pagsalit-salit ng daliri natin sa ilalim ng araw. Pero ba't mas naaalala ko ang mga panahon ng iyong pagbitaw. At tandang tanda ko pa nung yumakap ka sa akin at ang pagyakap ko sayo. Ngunit ang naaalala ko ay ang pagkawala mo sa mga bisig ko. Mula noon. Ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung totoo ba Ang mga salitang binitawan mo Noong sinabi mo na ako rin ay mahal mo. Masakit. Masakit na sinabihan mo akong mahal mo ko pero di mo kayang iparadam sa akin iyan ng totoo. Kaya ngayon. Kung babalik ka man. At ipapadama sa akin ang nakaraan. Paki-usap. Wag na. Dahil malapit nang maubos ang betadine na gamot sa sugat na iniwan mo. Sa madaling salita Malapit nang maubos ang lahat ng meron ako, kaya kung babalik ka man paki-usap muli wag na. mahal, ayoko nang masaktan sa parehong paraan.

Continue reading...

Bahagharing makulay Sapat pangkulay ng aking buhay Pagkatapos ng mahabang lumbay Nahatid ng patak ng paghihiwalay Simbolo ng bagong paglalakbay Nasana sa dulo ay magtagumpay Upang lungkot ay maibsan ng tunay Dahil ang buhay ay puno ng kulay

0

Sep 11, 2017

Sep 11, 2017 at 9:44 AM UTC

Bahagharing makulay Sapat pangkulay ng aking buhay Pagkatapos ng mahabang lumbay Nahatid ng patak ng paghihiwalay Simbolo ng bagong paglalakbay Nasana sa dulo ay magtagumpay Upang lungkot ay maibsan ng tunay Dahil ang buhay ay puno ng kulay

Continue reading...

Mauubos na naman ang mga pahina ng kalendaryo, Sabay-sabay nating pupunitin Kalakip ang bawat pangakong Akala nating matutupad sa kasalukuyan. Gayunpaman, ang lahat ng ating tinatamasa’y Tunay ngang may iisang Tagapagbigay ng Biyaya.. Mag-iba man ang anyo ng Kanyang pag-ibig, Mag-iba man ang ihip ng hangin, Maging mitsa man ang mga delubyo Ng saklolo sa pawang dalampasigan at kabundukan, Ay Hindi pa rin titigil ang ating pagsamba. Naubos na ang mga taong nagsasabit ng parol Sa kani-kanilang tahana’y Patuloy pa rin ang ating pananampalatayang Matatamasa natin ang mga pangako Niyang Gaya ng mga bituing Pahiwatig Nya Kay Abraham. Ang bahaghari na naging simbolo ng iba’y May iisa pa ring pangakong ibinabandera Sa mga totoong may pananampalataya. Tayo'y nagpapalit-anyo Sa bawat pagsipat ng mga pagsubok, Sa bawat pagsirit ng mga tanikalang Akala ng dilim ay tutupok sa ating mga lampara Habang tayo’y naghihintay — Naghihintay sa pagbabalik ng ating Hari Na Siya ring kabiyak ng ating kabuuan. Sa bawat araw na lumipas at lilipas pa’y Wag nating kalimutang Ito ang taong tayo’y nagpatuloy Sa ating pakikibaka sa kadiliman. At tayo’y patuloy na bumangon Sa kabila ng mga nakatatalisod Na paghuhukom ng mundo.

0

Oct 8, 2021

Oct 8, 2021 at 10:41 PM UTC

Mga Simbolong Alaala

Mauubos na naman ang mga pahina ng kalendaryo, Sabay-sabay nating pupunitin Kalakip ang bawat pangakong Akala nating matutupad sa kasalukuyan. Gayunpaman, ang lahat ng ating tinatamasa’y Tunay ngang may iisang Tagapagbigay ng Biyaya.. Mag-iba man ang anyo ng Kanyang pag-ibig, Mag-iba man ang ihip ng hangin, Maging mitsa man ang mga delubyo Ng saklolo sa pawang dalampasigan at kabundukan, Ay Hindi pa rin titigil ang ating pagsamba. Naubos na ang mga taong nagsasabit ng parol Sa kani-kanilang tahana’y Patuloy pa rin ang ating pananampalatayang Matatamasa natin ang mga pangako Niyang Gaya ng mga bituing Pahiwatig Nya Kay Abraham. Ang bahaghari na naging simbolo ng iba’y May iisa pa ring pangakong ibinabandera Sa mga totoong may pananampalataya. Tayo'y nagpapalit-anyo Sa bawat pagsipat ng mga pagsubok, Sa bawat pagsirit ng mga tanikalang Akala ng dilim ay tutupok sa ating mga lampara Habang tayo’y naghihintay — Naghihintay sa pagbabalik ng ating Hari Na Siya ring kabiyak ng ating kabuuan. Sa bawat araw na lumipas at lilipas pa’y Wag nating kalimutang Ito ang taong tayo’y nagpatuloy Sa ating pakikibaka sa kadiliman. At tayo’y patuloy na bumangon Sa kabila ng mga nakatatalisod Na paghuhukom ng mundo.

Continue reading...

Sa bawat tugtog Puso ko’y dumu-dog-dog-dog Sa bawat kanta Naalala kita Sa kalabit ng gitara Musika’y ating sinasamba Tunog ay simbolo Ng ating pag-iibigang punong puno Kuwerdas na iba’t iba Relasyon nati’y taas-baba na Kailan kaya tayo muli maging matatag Tulad ng kantang tumutugma

0

Nov 26, 2018

Nov 26, 2018 at 9:11 PM UTC

Sa bawat tugtog Puso ko’y dumu-dog-dog-dog Sa bawat kanta Naalala kita Sa kalabit ng gitara Musika’y ating sinasamba Tunog ay simbolo Ng ating pag-iibigang punong puno Kuwerdas na iba’t iba Relasyon nati’y taas-baba na Kailan kaya tayo muli maging matatag Tulad ng kantang tumutugma

Continue reading...

Ikaw ang araw na nagiging dahilan ng pagbangon ko Ang gumigising pagtapos masilayan ang madilim na tanawin sa pagtulog ko Ang kasabay ngumiti ng liwanag na sumilisip sa aking bintana At ang simbolo ng kagandahan tuwing umaga Kung tutuusin ay inggit ako sa ulap at kalangitan Sila ang lagi **** kasama at nahahagkan Tila sila ang nagbibigay sayo ng hinahanap **** ligaya Habang ako nama'y kahit titigan kay hindi kaya Laking pasalamat ko sayo reynang araw Dahil ikaw ang gabay ko sa aking paglakbay Ang nagmistulang lampara sa daanan ko tuwing gabi At ang kahalili ng buwan na sinasamahan ako tuwing walang katabi Mahal kong Sol, kapag dumating ang araw na ika'y pagod na Kapag ang iyong init ay di ko na nadadama At ang sarili **** liwanag ay magtatago na sa likod ng kawalan Maaari mo ba akong balikan at muling hagkan? Kung di man dumating ang umaga na ikaw ay umahong muli At maipakita sakin ang kagandahan **** natatangi Maaari bang silipin mo pa rin ako at gabayan? Kahit nagtatago ka na lamang sa likod ni luna kapag sa gabi siya'y nakaharang Di na rin naman natin malalabanan ang panahon at tadhana Kaya kung dumating ang oras na ika'y napagod nang lumutang sa mula sa silangan Ako'y mananatiling kakaway sa mula lupa Habang ninaais kang pagmasdan kahit na silaw na sa inyong kagandahan Huwag mo sanang ipagkait sa akin tuwing umaga ang napaganda **** ngiti Gisingin mo pa rin ako nang may tuwa at galak sa aking mga labi At bigyan ng init sa tuwing uulan at lalamig Dahil yan na lamang ang matitira kong alala mula sa iyong pag-ibig Sol, wag ka sanang mapagod na ipakita ang iyong liwanag Hayaan **** samahan ka ng mga kaibigan **** ulap Takpan man nila ang natatangi **** tanawin ng sanlibutan Alalahanin mo sanang mayroon pa ring ako na naghihintay sayo sa ilalim ng kalangitan.

0

Feb 16, 2021

Feb 16, 2021 at 8:08 AM UTC

Paalam Sol, mula sa iyong tagahanga

Ikaw ang araw na nagiging dahilan ng pagbangon ko Ang gumigising pagtapos masilayan ang madilim na tanawin sa pagtulog ko Ang kasabay ngumiti ng liwanag na sumilisip sa aking bintana At ang simbolo ng kagandahan tuwing umaga Kung tutuusin ay inggit ako sa ulap at kalangitan Sila ang lagi **** kasama at nahahagkan Tila sila ang nagbibigay sayo ng hinahanap **** ligaya Habang ako nama'y kahit titigan kay hindi kaya Laking pasalamat ko sayo reynang araw Dahil ikaw ang gabay ko sa aking paglakbay Ang nagmistulang lampara sa daanan ko tuwing gabi At ang kahalili ng buwan na sinasamahan ako tuwing walang katabi Mahal kong Sol, kapag dumating ang araw na ika'y pagod na Kapag ang iyong init ay di ko na nadadama At ang sarili **** liwanag ay magtatago na sa likod ng kawalan Maaari mo ba akong balikan at muling hagkan? Kung di man dumating ang umaga na ikaw ay umahong muli At maipakita sakin ang kagandahan **** natatangi Maaari bang silipin mo pa rin ako at gabayan? Kahit nagtatago ka na lamang sa likod ni luna kapag sa gabi siya'y nakaharang Di na rin naman natin malalabanan ang panahon at tadhana Kaya kung dumating ang oras na ika'y napagod nang lumutang sa mula sa silangan Ako'y mananatiling kakaway sa mula lupa Habang ninaais kang pagmasdan kahit na silaw na sa inyong kagandahan Huwag mo sanang ipagkait sa akin tuwing umaga ang napaganda **** ngiti Gisingin mo pa rin ako nang may tuwa at galak sa aking mga labi At bigyan ng init sa tuwing uulan at lalamig Dahil yan na lamang ang matitira kong alala mula sa iyong pag-ibig Sol, wag ka sanang mapagod na ipakita ang iyong liwanag Hayaan **** samahan ka ng mga kaibigan **** ulap Takpan man nila ang natatangi **** tanawin ng sanlibutan Alalahanin mo sanang mayroon pa ring ako na naghihintay sayo sa ilalim ng kalangitan.

Continue reading...

Tapos na ang paghihintay kasi ngayon malinaw na. Simula't sapul, lahat ay isang napakasayang ilusyon lang pala. Isang kulungan sa isip kong nagsasabing "ang saya-saya naman dito. Dito nalang ako" Dito kung saan lahat ng nakikita ko ay puno ng ilusyon galing sa pag-aakalang totoo ang pagmamahal mo. Tapos na pala ang lahat dulot ng maling pagkapit na mayroon sayong pag-asa. Sarap ng bawat lambing, titig at yakap mo sa tuwing tayo'y masaya at magkasama. Ihip ng hangi'y kay lakas, kayang dalhin ang lahat ng mayroon ako, pati ikaw na mahal ko nga, biglang naglaho. Mga ngiti nating dal'wa sa mga lumang litrato halos di maipinta, kelan kaya tayo ulit ngingiti ng magkasama? Tapos na pala kasi may iba na pala, ibang nagpapangiti at ibang kasama sa pagbuo ng mga pangarap nating dal'wa. Halos sabihin ko na "sana ako nalang siya" para kahit sa panaginip masabi kong "akin ka pa" Oo sana lang talaga ako nalang ang una at huling sasabihan mo ng mahal kita. Pero mukhang mapapagod nanaman ako sa kahihintay dahil sa kasabihang "araw-araw may pag-asa" Tapos na rin pala pati ang pagiging bayani ko sa digmaang kinabibilangan ko. Ano pa bang sandata ang gagamitin ko? Lahat naman kasi nagamit ko na pero sa huli ako pa rin ang talo. Pero ano bang sikreto niya? Wala namang siyang dalang espada pero sa puso mo ang panalo ay laging siya. Panahon na nga siguro para itaas ang puting tuwalya, simbolo ng pagtanggap na ako'y talo na. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, kahit lumuhod pa'y wala pa ring kwenta. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, kahit yumaman pa ako di ko mabibili ang ligayang dulot niya. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, mamahalin nakang kita ngayong gabi tapos paalam na. At ngayon lahat ay tanggap ko na, na tapos na ang lahat dahil ang napili mo ay siya.

0

Feb 23, 2020

Feb 23, 2020 at 12:59 AM UTC

Tapos na ang paghihintay kasi ngayon malinaw na. Simula't sapul, lahat ay isang napakasayang ilusyon lang pala. Isang kulungan sa isip kong nagsasabing "ang saya-saya naman dito. Dito nalang ako" Dito kung saan lahat ng nakikita ko ay puno ng ilusyon galing sa pag-aakalang totoo ang pagmamahal mo. Tapos na pala ang lahat dulot ng maling pagkapit na mayroon sayong pag-asa. Sarap ng bawat lambing, titig at yakap mo sa tuwing tayo'y masaya at magkasama. Ihip ng hangi'y kay lakas, kayang dalhin ang lahat ng mayroon ako, pati ikaw na mahal ko nga, biglang naglaho. Mga ngiti nating dal'wa sa mga lumang litrato halos di maipinta, kelan kaya tayo ulit ngingiti ng magkasama? Tapos na pala kasi may iba na pala, ibang nagpapangiti at ibang kasama sa pagbuo ng mga pangarap nating dal'wa. Halos sabihin ko na "sana ako nalang siya" para kahit sa panaginip masabi kong "akin ka pa" Oo sana lang talaga ako nalang ang una at huling sasabihan mo ng mahal kita. Pero mukhang mapapagod nanaman ako sa kahihintay dahil sa kasabihang "araw-araw may pag-asa" Tapos na rin pala pati ang pagiging bayani ko sa digmaang kinabibilangan ko. Ano pa bang sandata ang gagamitin ko? Lahat naman kasi nagamit ko na pero sa huli ako pa rin ang talo. Pero ano bang sikreto niya? Wala namang siyang dalang espada pero sa puso mo ang panalo ay laging siya. Panahon na nga siguro para itaas ang puting tuwalya, simbolo ng pagtanggap na ako'y talo na. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, kahit lumuhod pa'y wala pa ring kwenta. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, kahit yumaman pa ako di ko mabibili ang ligayang dulot niya. Tapos na ang lahat wala na akong magagawa, mamahalin nakang kita ngayong gabi tapos paalam na. At ngayon lahat ay tanggap ko na, na tapos na ang lahat dahil ang napili mo ay siya.

Continue reading...