"mananampalataya" poems

Simula sa araw na ito, Hindi na kayo pwedeng tumawa, magalit at malungkot, Hindi na kayo pwedeng makadama ng kahit ano mang emosyon, Emosyong nagpapakita ng kahirapan, kahinaan, pagkatanda at pagkapagod, Huwag kang magsasayang ng hininga sa mga letrang alam **** wala namang makakarinig, At kapag nilabag mo ang isa sa aking mga utos, Tumayo ka sa sulok, Ipikit mo ang iyong mga mata, At harapin mo ang dilim na sa iyo’y lumalamon, Patungo sa apoy ng impyerno, At kapag naramdaman mo ang init ng apoy na sayo’y sumusunog, Pinapayagan na kitang sumigaw, Sumigaw sa taas ng iyong mga baga, Palabas ng apoy na nagbabaga, Patungo sa mga tenga ng mga taong sabi mo’y iyong mga kaibigan at kakilala, Ngunit huwag kang aasa na ika’y aming sasagipin, Hindi ka namin aangatin, At mas lalong hindi ka namin ililibing, Sa mga lupaing, Pati ang mga damo ay ayaw kang tanggapin, At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Bumuo ka ng bahay, Gamit ang mga bagay na iyong natutunan, Bumuo ng bahay, Gamit ang mga bagay na naiwan ng mga mananampalataya, Ang mga mananampalataya na nagpasabog ng mga bomba, Upang ingud-ngod sa aming mga mukha, Na kami’y mga anak ng mga makasalanan, Pinanood naming maging abo ang aming mga ari- arian, Sa isang pitik ng kasinungalingan, Pinanood namin ang mga pinto, mga libro, mga litrato na masunog at madurog, Nadurog sa sunog ang lahat ng aking minamahal, pinapangarap at hinahanap, Inalis nila sa aming mga mukha ang kasiyahang panandalian lamang nadama, Tinanggal nila sa aking katawan ang pangalang minsan na sa akin ay kumilala, "Ako ay taong makasalanan, sige, eto na lang, totoo naman, kaya sapat na," At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Magtrabaho ka nang mabuti, At kapag naramdaman mo ang dugo na tumutulo mula sa iyong ulo hanggang paa, Ipunin mo ito sa isang timba, At ibuhos mo doon sa nayong nagbabaga At kapag wala ka nang malanghap kundi ang usok at ang masangsang na amoy, Hanapin mo ito sapagkat ito raw ang amoy ng mga patay na pangarap at sigaw ng mga bata, Na sabi nila, ikaw raw ang may sala, Ikaw ang may sala, taong makasalanan, Taong makasalanan, “Mahal Kita, Tutulungan Kita, Pangako, Patawad, Paalam,” --- Dagdag na utos sa paaralan: Huwag kang maniniwala sa mga salitang inuulit- ulit pa, Sa mga salita ng sumasamba sa kasinungalingan, Dahil sa oras na mabuhay ang mga patay, Hindi ikaw ang una nilang papapasukin sa pinto... --- Ang pagpapalit ng administrasyon ng paaralan: Iguhit ninyo sa inyong mga palad ang inyong mga hangad at pangarap, Gamitin ang dugo na lalabas sa tenga at mga mata, Gamiting pang pinta ang kada hibla ng iyong patay na buhok, At kapag ubos na ang likido mo sa iyong buong katawan, Ngumiti, Tumingala, Buksan ang pinto, Kasabay ang pag sabi ng mga katagang: “Ang makabagong paaralan ng mga nawawala’t hinahanap”

0

Mar 14, 2022

Mar 14, 2022 at 11:07 PM UTC

urmomclara

Ang Paaralan ng mga Makasalanan (2017/18)

Simula sa araw na ito, Hindi na kayo pwedeng tumawa, magalit at malungkot, Hindi na kayo pwedeng makadama ng kahit ano mang emosyon, Emosyong nagpapakita ng kahirapan, kahinaan, pagkatanda at pagkapagod, Huwag kang magsasayang ng hininga sa mga letrang alam **** wala namang makakarinig, At kapag nilabag mo ang isa sa aking mga utos, Tumayo ka sa sulok, Ipikit mo ang iyong mga mata, At harapin mo ang dilim na sa iyo’y lumalamon, Patungo sa apoy ng impyerno, At kapag naramdaman mo ang init ng apoy na sayo’y sumusunog, Pinapayagan na kitang sumigaw, Sumigaw sa taas ng iyong mga baga, Palabas ng apoy na nagbabaga, Patungo sa mga tenga ng mga taong sabi mo’y iyong mga kaibigan at kakilala, Ngunit huwag kang aasa na ika’y aming sasagipin, Hindi ka namin aangatin, At mas lalong hindi ka namin ililibing, Sa mga lupaing, Pati ang mga damo ay ayaw kang tanggapin, At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Bumuo ka ng bahay, Gamit ang mga bagay na iyong natutunan, Bumuo ng bahay, Gamit ang mga bagay na naiwan ng mga mananampalataya, Ang mga mananampalataya na nagpasabog ng mga bomba, Upang ingud-ngod sa aming mga mukha, Na kami’y mga anak ng mga makasalanan, Pinanood naming maging abo ang aming mga ari- arian, Sa isang pitik ng kasinungalingan, Pinanood namin ang mga pinto, mga libro, mga litrato na masunog at madurog, Nadurog sa sunog ang lahat ng aking minamahal, pinapangarap at hinahanap, Inalis nila sa aming mga mukha ang kasiyahang panandalian lamang nadama, Tinanggal nila sa aking katawan ang pangalang minsan na sa akin ay kumilala, "Ako ay taong makasalanan, sige, eto na lang, totoo naman, kaya sapat na," At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Magtrabaho ka nang mabuti, At kapag naramdaman mo ang dugo na tumutulo mula sa iyong ulo hanggang paa, Ipunin mo ito sa isang timba, At ibuhos mo doon sa nayong nagbabaga At kapag wala ka nang malanghap kundi ang usok at ang masangsang na amoy, Hanapin mo ito sapagkat ito raw ang amoy ng mga patay na pangarap at sigaw ng mga bata, Na sabi nila, ikaw raw ang may sala, Ikaw ang may sala, taong makasalanan, Taong makasalanan, “Mahal Kita, Tutulungan Kita, Pangako, Patawad, Paalam,” --- Dagdag na utos sa paaralan: Huwag kang maniniwala sa mga salitang inuulit- ulit pa, Sa mga salita ng sumasamba sa kasinungalingan, Dahil sa oras na mabuhay ang mga patay, Hindi ikaw ang una nilang papapasukin sa pinto... --- Ang pagpapalit ng administrasyon ng paaralan: Iguhit ninyo sa inyong mga palad ang inyong mga hangad at pangarap, Gamitin ang dugo na lalabas sa tenga at mga mata, Gamiting pang pinta ang kada hibla ng iyong patay na buhok, At kapag ubos na ang likido mo sa iyong buong katawan, Ngumiti, Tumingala, Buksan ang pinto, Kasabay ang pag sabi ng mga katagang: “Ang makabagong paaralan ng mga nawawala’t hinahanap”

72

072921 Nag-uumapaw – Nag-uumapaw ang Iyong pag-ibig at pagkalinga Sa pagsilang ng araw. Ang Iyong mga yakap na hinahagis ng hangin At dumadampi sa aking balat, Ay maigting na pagtapik sa aking kaluluwa. Di ko masukat kung gaano kalawak ang karagatan At ako'y nabihag; ako'y nabighani Sa'yong kagandahan – Kagandahang mismong ang Iyong mga nilikha Sa kanila ko nasisilayan Sa kanila ko nararamdaman Ang pag-ibig na sinasabi **** walang katulad, Walang pamagat, walang sukat. At walang kung anumang lalim. Sa'yong pag-ibig, hayaan **** matuklasan ko Hayaan **** masilayan ko Ang nais sambitin Sa mga pahina na nakasulat – Iyong Isinulat noong nakalipas pa. Sa bawat paglagas ng mga dahon Para itong bumubuhos sa'king mga paa At sa tuwing ako'y titingala'y Gusto kong saluhin ang lahat nang paisa-isa Saluhin lahat ng mga biyaya Ng bawat pag-ibig Ang bawat pagkalinga Mo Na hindi ko malaman kung saan nanggagaling. At hindi ko matansya Kung bakit hindi nauubos ang Iyong pag-ibig. Pero salamat, salamat Panginoon Salamat sa walang hanggan – Sa walang hanggan dahil sa pag-ibig Mo, Inialay Mo ang Iyong anak na si Hesus. Hesus na syang lunas ng anuman – Anumang sakit, anumang delubyo, Anumang pagkukunwari, anumang pag-aalala Anumang walang pagtitiwala.. Anumang poot at sakit na nararamdaman, Nananatili man yan sa puso o sa isipan O yung mga taong nakasakit sa'yo Mga taong nasaktan mo. Dahil sa nag-iisang Pangalan, Kaya nitong tupukin ang lahat Kaya nitong bawiin ang lahat ng nawala sayo. At dahan-dahan, Dahan-dahan kang ngingiti Hindi lamang ang Iyong mga labi Kundi ang puso mo Na ang hantungan ay doon sa kalangitan – Sa kalingatan kung saan sa trono Ang trono ng Liwanag ay patuloy na kikinang Patuloy na mamumutawi ang kagandahan At sabay-sabay nating masisilayan Ang pagbabalik ng hinihintay ng lahat. Salamat at patuloy tayong maghihintay Patuloy na iibig Patuloy na mananampalataya.. Patuloy lang, patuloy lang..

0

Jul 30, 2021

Jul 30, 2021 at 2:45 AM UTC

psalmiseta

Patuloy

072921 Nag-uumapaw – Nag-uumapaw ang Iyong pag-ibig at pagkalinga Sa pagsilang ng araw. Ang Iyong mga yakap na hinahagis ng hangin At dumadampi sa aking balat, Ay maigting na pagtapik sa aking kaluluwa. Di ko masukat kung gaano kalawak ang karagatan At ako'y nabihag; ako'y nabighani Sa'yong kagandahan – Kagandahang mismong ang Iyong mga nilikha Sa kanila ko nasisilayan Sa kanila ko nararamdaman Ang pag-ibig na sinasabi **** walang katulad, Walang pamagat, walang sukat. At walang kung anumang lalim. Sa'yong pag-ibig, hayaan **** matuklasan ko Hayaan **** masilayan ko Ang nais sambitin Sa mga pahina na nakasulat – Iyong Isinulat noong nakalipas pa. Sa bawat paglagas ng mga dahon Para itong bumubuhos sa'king mga paa At sa tuwing ako'y titingala'y Gusto kong saluhin ang lahat nang paisa-isa Saluhin lahat ng mga biyaya Ng bawat pag-ibig Ang bawat pagkalinga Mo Na hindi ko malaman kung saan nanggagaling. At hindi ko matansya Kung bakit hindi nauubos ang Iyong pag-ibig. Pero salamat, salamat Panginoon Salamat sa walang hanggan – Sa walang hanggan dahil sa pag-ibig Mo, Inialay Mo ang Iyong anak na si Hesus. Hesus na syang lunas ng anuman – Anumang sakit, anumang delubyo, Anumang pagkukunwari, anumang pag-aalala Anumang walang pagtitiwala.. Anumang poot at sakit na nararamdaman, Nananatili man yan sa puso o sa isipan O yung mga taong nakasakit sa'yo Mga taong nasaktan mo. Dahil sa nag-iisang Pangalan, Kaya nitong tupukin ang lahat Kaya nitong bawiin ang lahat ng nawala sayo. At dahan-dahan, Dahan-dahan kang ngingiti Hindi lamang ang Iyong mga labi Kundi ang puso mo Na ang hantungan ay doon sa kalangitan – Sa kalingatan kung saan sa trono Ang trono ng Liwanag ay patuloy na kikinang Patuloy na mamumutawi ang kagandahan At sabay-sabay nating masisilayan Ang pagbabalik ng hinihintay ng lahat. Salamat at patuloy tayong maghihintay Patuloy na iibig Patuloy na mananampalataya.. Patuloy lang, patuloy lang..

59

Nagtawag siya ng isang espiritista at mananalangin na magbuburda sa bawat hibla ng kamalayan na patuloy na binuburda ng sugat at sakit, habang patuloy na ginigising ang matagal na pagkakahikbi at pagkakatulog sa mga hungkag na mangangarap. Dali't daling sumulat ng dagli, sa bawat pagtagaktak ng mga luhang umaagos sa sigaw ng mga birhen at santo na siyang nananalangin sa ikalilinis ng tahanan laban sa mga naghuhudas na diyablo, na itinataya ang gabi para mag-anyong tao sa kahit sino. Bago sumapit ang gabi. Sa takipsilim, limang minuto, bago paparating ang isang duyog na magwawakas sa hindi maaaring wakasan, kagaya ng pagtalikod at pagpikit, na hindi maaaring maisara ng mga mata. Magpapakarahas sa pagsigaw at mananabla ng labing-anim na milyong mananampalataya, ang isang estadista na kung yumapak ay walang-puknat na magliliyab ang sahig, kung saan nakalibing ang hindi mabilang ng mga daliri, pagkaraan ng walang nagdaan sa pagkalimot sa kanila. Sa gilid-gilid ng eskinita, matatagpuan ang mga kawalang-malay na pugot na ulo na hiniling ng mga mananampalataya, sa isang dyini at ipinagkaloob sa kanila ito, ipinagkaloob, ngayon ay tumatanggi kung kailan naparirito ang hiling. Ngayon ay malilinis na ang pinakamaruming hindi nasasaksihan ng mga mata sa tahanan, pagkatapos ipanglagas ang kaluluwa. Sa huli, walang bumabalagkas ng daan, na sumasalamin, pagkatapos manalamin. Sa kabila ng napakaraming salamin.

0

Feb 17, 2019

Feb 17, 2019 at 6:34 AM UTC

liberatovincent

Untitled

Nagtawag siya ng isang espiritista at mananalangin na magbuburda sa bawat hibla ng kamalayan na patuloy na binuburda ng sugat at sakit, habang patuloy na ginigising ang matagal na pagkakahikbi at pagkakatulog sa mga hungkag na mangangarap. Dali't daling sumulat ng dagli, sa bawat pagtagaktak ng mga luhang umaagos sa sigaw ng mga birhen at santo na siyang nananalangin sa ikalilinis ng tahanan laban sa mga naghuhudas na diyablo, na itinataya ang gabi para mag-anyong tao sa kahit sino. Bago sumapit ang gabi. Sa takipsilim, limang minuto, bago paparating ang isang duyog na magwawakas sa hindi maaaring wakasan, kagaya ng pagtalikod at pagpikit, na hindi maaaring maisara ng mga mata. Magpapakarahas sa pagsigaw at mananabla ng labing-anim na milyong mananampalataya, ang isang estadista na kung yumapak ay walang-puknat na magliliyab ang sahig, kung saan nakalibing ang hindi mabilang ng mga daliri, pagkaraan ng walang nagdaan sa pagkalimot sa kanila. Sa gilid-gilid ng eskinita, matatagpuan ang mga kawalang-malay na pugot na ulo na hiniling ng mga mananampalataya, sa isang dyini at ipinagkaloob sa kanila ito, ipinagkaloob, ngayon ay tumatanggi kung kailan naparirito ang hiling. Ngayon ay malilinis na ang pinakamaruming hindi nasasaksihan ng mga mata sa tahanan, pagkatapos ipanglagas ang kaluluwa. Sa huli, walang bumabalagkas ng daan, na sumasalamin, pagkatapos manalamin. Sa kabila ng napakaraming salamin.

35