"lantang" poems
I.
Noo'y akin pangg naaalala,
Nung una kitang makita.
Ako'y humanga na,
Lalo na sa taglay **** ganda.
II.
Nakaka-akit ang iyong bintana ng kaluluwa.
Lalo na’t sa tuwing ngumingiti ka.
Hindi ko mapigilan ang sariling,
Ngumiti rin pabalik sa iyo, sinta.
III.
Araw-araw na tayong magkasama
Sapagkat pareho tayo ng tropa.
Asaran dito, asaran diyan.
Kulitan dito, kulitan diyan.
IV.
Hanggang sa lagi na kitang hinahanap-hanap,
‘Pag wala ka para akong sinakluban ng ulap.
Napapansin na rin nila na kapag wala ka,
Para raw akong lantang-gulay kasama.
V.
Hindi ko rin alam kung bakit ganun?
Lito pa rin ako hanggang ngayon.
Gusto na ba talaga kita?
Hindi ko rin alam ang aking nadarama!
Oct 5, 2015
Oct 5, 2015 at 11:35 AM UTC
Ikaw ang pintuang may bukas,
Siyang pag-asang maibsan ko ang taglamig na kalinga.
Ikaw ang bintanang may hangin,
Siyang susulyap sa pangungulila.
Ikaw ang sahig na sasalo,
Siyang saklolo sa pagkahingal at pang-aabuso.
Ikaw ang mesang may hain,
Siyang magbibigay lakas sa panloob na damdamin.
Ikaw ang kutsilyong gagalos,
Sa yugto ng buhay na akala'y perpekto.
At ang tubig na didilig,
Sa uhaw at lantang isip.
Apr 10, 2016
Apr 10, 2016 at 10:24 AM UTC
013017
Gusto kong umiyak -- gusto kong ipasalo Sayo ang bawat luha, bawat luhang matagala nang gustong bumaha -- gustong bumaha at magpatangay Sayo.
Sa bawat pagkakataong ibinubuhos Mo ang Iying presensya -- mga pagkakataong lumayo ako Sayo -- lumayo ako sa kabila ng pag-ibig **** pang-walang hanggan. Oo, oo at sigurado akong patuloy akong kakapit Sayo gaya noon -- noong unang beses kong pinanghawakan ang bawat pangako **** kailanma'y hindi pumalya. Mga pangakong akala ko noo'y hindi na mangyayari -- pagkat noo'y nagpatalo ako sa sarili kong panahon at binalewala ang oras **** mas mahalaga.
Mahal Kita at walang katapusan ang alay Mo. Ni hindi ko kayang palitan o mapantayan o higitan ang pag-ibig Mo.
Kailan Ka ba sumuko? Wala akong matandaan kahit ang tanda ko na -- kahit ang tanda ng orasan sa tabi ko. Napapagod ako, nanghihina ako at bumibigay ako pero kahit kailan, Ika'y patas -- patas ang pag-ibig Mo.
Kanina ko pa gustong ituntong ang mga paa ko sa hagdan -- sa hagdang patungo Sayo. Na kahit di Kita masilayan ngayo'y aabangan Kita at hihintayin Kita. Gusto kong iluhod ang lahat, ilatag sa paanan Mo ang bawat sakit kasi hindi ko kayang mag-isa. At kung pupwede lang na bumaba Ka ngayon, kung pwede lang -- ay yayakapin Kita.
Ama, kung ganito man ang tamang pagsambit ng Ngalan Mo; yakapin Mo ang anak **** lantang-lanta na't uhaw sa presensya Mo. Kung ganito ang paghihintay na kailangan kong maramdamang may mga bagay na hindi kayang ayusin, hihintayin pa rin Kita.
Wala, wala na akong masasambit pa. Tinig Mo pa lang, kahit simpleng bulong lang, ako'y napaluluhod sa galak. Iiyak na naman ako at mismong sa harapan Mo, ibibigay ko ang lahat -- Sayo ang lahat, Ama. Sayo, oo Sayo.
Jan 30, 2017
Jan 30, 2017 at 7:46 AM UTC
wala naman makapagsasabi, kung kelan matutupad ang tunay na pangarap
nalalaman mo pa ba kung ano ang binubulong ng puso?
hinde pa ba ito natatabunan
ng alaala ng kahapong pinagmulan?
nais kong umangat mula sa putik na aking minana:
ambisyon ang umuudyok
pagkatotoohanin ng kasiyahan, ang bawat layaw ng laman
na tulak ng mundo
pabilis nang pabilis ang ikot
habulin man
unahan man
kelangan pagbayarin
bawat hubog sa atin ng tinaguriang
collective consciousness
nang kung sino man matalinong tumawag dyan,
dyan! mapangahas na pangngalang marangal!
sino ba ako pag humiwalay ako sa collective consciousness na yan?
anong napala ko dyan, itinulak ako
(di kayat, nagpatuak ako?)
patungo sa isang kanto nyan
dahil kelangan kong sundin
ang moralidad
ang paniniwalang
gawa-gawa rin lang
ng aking kapwa
hinde ko tinatakbuhan
ang aking
social responsibility
na syang dinikta na lipunan
na dapat akong kumayod at tuparin
ang oblgasyon ko sa kanya
no.
ang tinutukoy ko
ay ang binubulong
ng bawat saloobin
natabunan na ito
ng sigaw ng damdamin
sinong makakapagsabi
kung kelan matutupad ang pangarap?
ito ba'y aking hahabulin
pipilitin
paglalabanan
sa hilaw na panahon?
(tulad ng sigaw ng damdamin
na tumilapon sa akin?)
ang bulong ng saloobin
hinuhukay ko pa
ito'y nasa ilang
lantang lanta na ako
binging bingi
ngunit naririnig ko pa
sinasakop nya ako
umaasang bubuhayin ko muli.
Jun 6, 2016
Jun 6, 2016 at 1:00 PM UTC
Yang mengutarakan salam pagi ini
Hanya sesayat keheningan
Dari reruntuhan nafas yang tiap isapnya
Riuh dirundung rindu
Perhatikan,
Ini salah satu pertanda
Soal dekadensi kidung
Yang biasanya, tanpa kita sadari
Teralun lemas tiap pagi
Lembut tanpa gemericik
Kidung itu bisa jadi sudah keterlaluan
Bisa jadi ia terlalu sadis pada sepi tiap subuh.
Senandung itu, memang benar,
Sebatas bisikan-bisikan lantang
Yang gemar memuja sepi dengan memporak-porandakannya,
Yang gemar menghantui sunyi agar terlelap sebelum terbit.
Mungkin,
kidung itu terlalu masokis
Bernyanyi sendiri tanpa ada yang
Peduli pada dendangnya yang kelewat mengusik
Dan kelewat menggoda, sehingga semua lebih memilih
Terlelap saja. Bukan berdansa.
Ini salah satu pertanda
Soal dekadensi kidung perih
Yang biasanya teralun malas tiap pagi
Menggerakkan setan-setan kecil
Untuk membutakan mata dan membuat tuli dalam sekejap.
Jangan berdansa.
Tak ada yang peduli, semua masih tertidur.
Dan itu bisa jadi salahmu sendiri.
Tapi tak apa, iblis masih menyayangimu
Dengan sangat manusiawi.
Lagipula, seperti pagi ini,
Kesunyian kembali bersila pada permadaninya
Ditemani kicauan mencibir burung rohani.
Selamat pagi,
Senyap.
Anda yakin tidak ingin bangun
Dan menanggapi kidung yang terus memanggil
Untuk berdansa setengah jiwa?
Subuh hanya datang seterbit sekali.
Tuhan hanya merindu lima kali sehari.
Feb 16, 2016
Feb 16, 2016 at 11:02 AM UTC
Antara aku dan Beethoven
Tidak ada kamu
Aku tidak mendengarmu dalam
Sonata Terang Bulan
Kamu tidak meredam dan menelan
Kesedihan, pun kepedihan
Kamu tidak memantulkan
Wajah remang bulan
Kala gugurnya di
Hilir redup sungai
Kamu berteriak
Terlalu lantang
Di malam hari
Sedang antara aku dan Beethoven
Tidak ada kamu
Kami menjalin kesedihan
Berdua saja
Aku dalam kata
Beethoven,
Dalam denting
Kamu berteriak
Terlalu lantang.
Sayangnya
Kami tidak mendengar
Jeritanmu
Kami tidak mau mendengar
Amukmu
Piano Sonata nomor empat belas,
Kuhanyutkan surat tak berbalas.
Di C kres minor,
Aku takut ia terdampar,
Opus dua puluh tujuh nomor dua,
Karena kau jeritkan amuk tanpa duka.
Jun 23, 2016
Jun 23, 2016 at 8:18 AM UTC
Walang labis, walang kulang,
Kung magliyab ang pluma kong laging natatakam,
Mga salitang lilikhain nito'y namumutiktik sa sabik,
Malinggal ang dila, nagagalak kung maghasik.
Madalas ay parang lantang gulay,
Kung gumuhit ng salita ay matamlay,
'Di matuka ng uwak kung ialay,
Minsa'y kulang-palad kung panlasa'y 'di bagay.
Sa tuwing hahampas ang higanteng salot,
Rubdob ng damdamin ay mapusok,
Tatamuhing sugat ay balon na 'di maabot,
Pilat ay siyang mararanasan, patawad ko'y suntok sa usok.
Minsan nama'y isang mapagtangis,
Ulan sa ulop katumbas ay luhang hitik kaysa pawis,
Ipapatalos sa huwad **** puso ang nalasap na pait at sakit,
Sa pluma ko'y tutungayawin ka't isasakdal sa piitan ng malasahan mo rin ang pait.
Hindi na sapat ang galak na malalasap,
Gayong panulat at puso'y nakaranas ng dusa at alat,
Naglahong bula ang hiwaga nitong kaibuturan ng pusong marilag,
Sa pinta mo'y nagmistulang kahabag-habag.
Umpisahan mo ng pumikit, ng mahagilap mo rin ang sinapit,
Madalas man akong matinik , sayo'y hindi na iimik,
Nitong plumang binuling at pinatulis ko sa inani ko sa'yo,
Ngayo'y kakikintalan mo ng hayag na masakit ngunit pawang totoo.
✍: pensword
May 31, 2020
May 31, 2020 at 4:32 AM UTC
Di ko alam kung bakit ako nagkakaganito
Ang alam ko lang ay nagseselos ako.
Nagagalit ako pag nakikita ko magkasama kayo.
Nagseselos ako dahil sa pagmamahalan niya.
Hindi ko maalala kung kalian pa kita minahal.
Pero tuwing nakikita kita, ang takbo ang oras ay kay bagal.
At tuwing nakikita kitang may kasamang iba, ako’y nasasakal.
Tuloy, galit sa aki’y umiiral.
Bakit ba ako sa iyo’y patay na patay?
Kapag ako’y nagseselos para akong lantang gulay.
Sa iyong ganda, ako nabubuhay.
Sa pagkaselos sa inyo, ako’y namamatay.
Jun 18, 2018
Jun 18, 2018 at 1:21 AM UTC
Wala na ang mga paru-paro sa tiyan.
Naglaho sila nang hindi ko namamalayan.
Kilig ay hindi na rin maramdaman.
Hindi na kita kinasasabikan.
Ano ba ang nangyari?
Napagod na ang puso.
Hindi ko na mawari.
Isip ko’y gulung-gulo.
Ang dating gigil na puso,
Ngayo’y parang lantang halaman.
Ang dating sabing sa iyo,
Ngayo’y parang hindi nga naman.
Susulat sulat ng tulaan,
Mauuwi rin pala sa iwanan.
Nagsawa, napagod, nahirapan,
Namanhid, napuno, hindi na lumaban.
Tapos na, ito na ang dulo.
Ito na ang huling tula para sa’yo.
Sana palayain mo na ako.
Gaya ng paglaya ng mga paru-paro.
Mar 27, 2018
Mar 27, 2018 at 7:43 AM UTC
Di dalam tulang belulangku ini
Ada diriku yang terpendam;
Ia sudah bergejolak
Saat lampu padam,
Seakan memanggilku
Dengan suara lantang.
Dan saat aku melihat sebatang rokok
Yang menyala di genggamanku,
Aku menjadi ingat,
Kalau diriku yang gelap ini,
Tidak muncul saat senja datang.
Nov 1, 2018
Nov 1, 2018 at 6:35 AM UTC
Aku terbakar dalam diam
Dengan detak jantung kencang
Dan kekuatan menghilang
Kesunyian di dalam diriku ini
Tak mempunyai ketenangan
Ia memberontak, membising,
Menjatuhkan serpihan kaca
Dengan tangan lantang
Aku mencoba berteriak
Tapi tenggorokanku menolak,
Seolah dicekik oleh tangan hitam
Yang mengingat mimpi buruk malam.
Oct 25, 2018
Oct 25, 2018 at 9:12 PM UTC
Bukan sinonim matahari atau mentari,
namun, sama-sama menyinari.
Jika aku harus memilih untuk menghirup satu aroma,
dengan lantang akan ku jawab "aroma tubuh mungilnya, wahai saudara."
Seakan tersihir oleh cengkih khasnya,
lekuk tubuhmu buatku merona.
Sungguh, kau buatku sakit jiwa.
Aku ingin terus menghisap tubuh indahnya.
Menikmati setiap rasa manis yang ada disana.
Karena manismu absolut,
tertinggal dalam bibir penuh asap kabut.
Kiranya bisa ku putar kembali waktu,
nampaknya akan ku salami orangtuamu,
meminta restu untuk hidup lebih lama bersamamu.
Kiranya diberi nyawa,
nampaknya ku terpesona jatuh cinta.
Kiranya bisa kau tebak, sedang ku nikmati tubuh surya dalam malam nan panjang.
Feb 13, 2025
Feb 13, 2025 at 11:49 AM UTC
Hiruk pikuk kebencian
Menjadi bagian dari malam ini
Suara-suara lantang itu
Berhasil memenuhi gendang telinga ini
Atas dua insan yang berkecamuk
Penantian keadilan serta merta
Aku bersembunyi dalam doaku yang terburu-buru
Sabar, katamu.
Bagai asupan yang bahkan aku tidak lapar sekalipun
Dec 19, 2019
Dec 19, 2019 at 10:47 PM UTC
85 Dumating na ang bisperas ng kasalan
Abalang-abala ang buong kaharian
86 Gayundin ang mga kawal na nagbabantay
Sa prinsipeng hina na parang lantang gulay
87 Buong araw nakatalukbong ng kumot
Ayaw kumain, sa lahat nayayamot
88 Sa parang bata na may sumpong
Nakaantabay ang nilalang na buhong
89 Sa may tsimineya
‘Di randam, ‘di amoy, ‘di rinig, ‘di kita
90 Lumitaw, lumubog ang buwan
Paggising ng lahat kinabukasan
91 Wala na ang prinsipe! Wala na!
Walang nakapansin! Naglahong parang bula!
-06/21/2012
*Gintong Lupa Series
Aug 31, 2019
Aug 31, 2019 at 9:56 PM UTC
Mati sudah hati dan segenap perasaanku kau bunuh
Mati semua pengharapanku kau regas
Mati rupa dan baikmu dalam ingatanku kau rampas habis
Lalu dengan mudah kau bilang maaf
Sertamerta lantang kau bersumpah serapah mampu menghidupkan yg mati
Tidak.
Kau bukan Tuhan, kau bajingan
Biar aku yg bersaksi bahwa kau pantas dikubur sedalam-dalamnya sebisa semauku
Mati, mati
Kau buat kamu menjadi mati.
Jul 27, 2020
Jul 27, 2020 at 10:25 AM UTC