Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"departamento" poems
Ang bansang pilipinas sadyang magtatagumpay Kung nanunungkulan dito,mahinaho't malumanay, Matalino't masipag,may prinsipyo sa buhay, Kayang mamuno ng bansa,masigasig na tunay. Ngunit sa kasamaang palad, di natin ito nakamit, Kaya mga mamamayan,para bang nakapiit Mistulang preso nang kahirapan humagupit, Walang kasama sa dusa, walang karamay sa sakit Nasaan na ang pinunong inyong iniluklok? Bakit hinayaan niyang pilipinas ay malugmok Sa kahirapan ng buhay at magmistulang lamok? Palipad - lipad o kaya naman ay nasa isang sulok. Kung minsan ay talagang napapaisip ako Ano ba talaga ang silbi ng gobyerno? Para ba mangurakot at magbalatkayo? At hayaang maghirap ang sariling bansa ko? Kung titingnan kasi nating mabuti sa mata, Pilipinas,ilan nalang ang tanawing magaganda Hirap na mamamayan ang iyong makikita, At mga batang lansangang kumakalam ang sikmura Nasaan na ang pondo ng ating bayan? Bakit naghihirap ang mamamayan? Katwira'y marami daw pinaggagastusan Ang mga departamento ng pamahalaan Isa daw dito ang 4p's kung tawagin Na tumutulong daw sa mga kababayan natin, Pero ang nakikinabang,mayayaman lang din, Sa halip na yung pamilyang walang makain. Bakit katarungan ay hindi makita Sa gobyerno ng bayan kong kawawa? Nasaan na ang mga taong may pusong dalisay, Na sa bayan ay handang maglingkod na tunay? Kung ako ang tatanungin,ang akin lang masasabi, Mga kurap ay laganap at plastic ang marami Tapat na tao'y kanilang hinuhuli At pamamalakad nila ang nais mamalagi Kaya sana sa halalang papalapit, Yung matitino naman ang ating ipalit Mga tapat at di manggagamit At kaunlaran ng pilipinas ang nais makamit..
0
Mar 2, 2017
Mar 2, 2017 at 1:41 AM UTC
Untittled
Ang bansang pilipinas sadyang magtatagumpay Kung nanunungkulan dito,mahinaho't malumanay, Matalino't masipag,may prinsipyo sa buhay, Kayang mamuno ng bansa,masigasig na tunay. Ngunit sa kasamaang palad, di natin ito nakamit, Kaya mga mamamayan,para bang nakapiit Mistulang preso nang kahirapan humagupit, Walang kasama sa dusa, walang karamay sa sakit Nasaan na ang pinunong inyong iniluklok? Bakit hinayaan niyang pilipinas ay malugmok Sa kahirapan ng buhay at magmistulang lamok? Palipad - lipad o kaya naman ay nasa isang sulok. Kung minsan ay talagang napapaisip ako Ano ba talaga ang silbi ng gobyerno? Para ba mangurakot at magbalatkayo? At hayaang maghirap ang sariling bansa ko? Kung titingnan kasi nating mabuti sa mata, Pilipinas,ilan nalang ang tanawing magaganda Hirap na mamamayan ang iyong makikita, At mga batang lansangang kumakalam ang sikmura Nasaan na ang pondo ng ating bayan? Bakit naghihirap ang mamamayan? Katwira'y marami daw pinaggagastusan Ang mga departamento ng pamahalaan Isa daw dito ang 4p's kung tawagin Na tumutulong daw sa mga kababayan natin, Pero ang nakikinabang,mayayaman lang din, Sa halip na yung pamilyang walang makain. Bakit katarungan ay hindi makita Sa gobyerno ng bayan kong kawawa? Nasaan na ang mga taong may pusong dalisay, Na sa bayan ay handang maglingkod na tunay? Kung ako ang tatanungin,ang akin lang masasabi, Mga kurap ay laganap at plastic ang marami Tapat na tao'y kanilang hinuhuli At pamamalakad nila ang nais mamalagi Kaya sana sa halalang papalapit, Yung matitino naman ang ating ipalit Mga tapat at di manggagamit At kaunlaran ng pilipinas ang nais makamit..
Continue reading...
40
Nang mawala ang pangalawa kong trabaho Parang ‘di ko alam kung saan uli may bago Hanggang sa ang CapSU ay naalala ko Walang atubili’y akin siyang tinungo At sinubukan bago kong palad dito Sa TED kung saan una akong itinalaga Mga batikang **** dito aking nakasalamuha Sa Amang Hall kung saan araw-araw silang kasama Kayrami kong natutunan mula sa kanila Minsang itinuring ko na parang mga ina Sa Crim. na huli ko ditong tinuluyan Para ko naring naging ama si Sir Hapitan Kung sa TED puro kababaihan, sa Crim. puro kalalakihan Akala ko noon ay mahirap silang turuan Sa huli ay akin pa silang ipinaglaban Akin ding naturuan ang taga-ibang departamento Agri., Vet.Med., Computer – ang 5 ay kumpleto Kaya ang naging tingin ko sa mga ito Ay parang sa Encantadia na mga engkantado Taglay ang katangian ng 5 elemento Dito rin sa Encapsudia, ako’y naging estudyanteng **** Nang mag-Uniting, mga estudyante ko’y naging kaklase ko May mga kaklase din ako sa highschool na naging estudyante ko rito Kaya dito ay parang mahiwaga ang naging tadhana ko CapSU-Dumarao o Encapsudia…ikaw ang Kapuso kong CapSU! -10/14/2017 *a tribute to CapSU-Dumarao who is now having its 3rd Alumni Homecoming this 35th year of its existence
0
Sep 28, 2019
Sep 28, 2019 at 10:05 PM UTC
Ang Kapuso Kong CapSU
Los surtidores pulverizan una lasitud que apenas nos deja meditar con los poros, el cerebelo y la nariz. ¡Estanques de absintio en los que se remojan los encajes de piedra de los arcos! ¡Alcobas en las que adquiere la luz la dulzura y la voluptuosidad que adquiere la luz en una boca entreabierta de mujer! Con una locuacidad de Celestina, los guías conducen a las mujeres al harén, para que se ruboricen escuchando lo que las fuentes les cuentan al pasar, y para que, asomadas al Albaicín, se enfermen de "saudades" al oír la muzárabe canción, que todavía la ciudad sigue tocando con sordina. Cuellos y ademanes de mamboretá, las inglesas componen sus paletas con el gris de sus pupilas londinenses y la desesperación encarnada de ser vírgenes, y como si se miraran al espejo, reproducen, con exaltaciones de tarjeta postal, las estancias llenas de una nostalgia de cojines y de sombras violáceas, como ojeras. En el mirador de Lindaraja, los visitantes se estremecen al comprobar que las columnas tienen la blancura y el grosor de los brazos de la favorita, y en el departamento de los baños se suenan la nariz con el intento de catar ese olor a carne de odalisca, carne que tiene una consistencia y un sabor de pastilla de goma. ¡Persianas patinadas por todos los ojos que han mirado al través! ¡Paredes que bajo sus camisas de puntilla tienen treinta y siete grados a la sombra! Decididamente, cada vez que salimos del Alhambra es como si volviéramos de una cita de amor.
0
887
Alhambra
Los surtidores pulverizan una lasitud que apenas nos deja meditar con los poros, el cerebelo y la nariz. ¡Estanques de absintio en los que se remojan los encajes de piedra de los arcos! ¡Alcobas en las que adquiere la luz la dulzura y la voluptuosidad que adquiere la luz en una boca entreabierta de mujer! Con una locuacidad de Celestina, los guías conducen a las mujeres al harén, para que se ruboricen escuchando lo que las fuentes les cuentan al pasar, y para que, asomadas al Albaicín, se enfermen de "saudades" al oír la muzárabe canción, que todavía la ciudad sigue tocando con sordina. Cuellos y ademanes de mamboretá, las inglesas componen sus paletas con el gris de sus pupilas londinenses y la desesperación encarnada de ser vírgenes, y como si se miraran al espejo, reproducen, con exaltaciones de tarjeta postal, las estancias llenas de una nostalgia de cojines y de sombras violáceas, como ojeras. En el mirador de Lindaraja, los visitantes se estremecen al comprobar que las columnas tienen la blancura y el grosor de los brazos de la favorita, y en el departamento de los baños se suenan la nariz con el intento de catar ese olor a carne de odalisca, carne que tiene una consistencia y un sabor de pastilla de goma. ¡Persianas patinadas por todos los ojos que han mirado al través! ¡Paredes que bajo sus camisas de puntilla tienen treinta y siete grados a la sombra! Decididamente, cada vez que salimos del Alhambra es como si volviéramos de una cita de amor.
Continue reading...
51
Mayo 2015 – Ika-1 ng buwang ito, Smokers’ Night sa Crim. na departamento Unang pagtatagpo na may pagsuyo Pagkain, damit at pabango Ika-25 na petsa, may kambal na okasyon ang TED sa tuwina ASEAN Symposium at Lit. Day na pambata Sa tula ipinahayag ang nadarama sa tagalitrato ng programa! -11/11/2015 (Dumarao) *1st MiJo poem
0
Sep 21, 2019
Sep 21, 2019 at 10:39 PM UTC
Mayo 2015 ng MiJo
Quiero irme lejos A algún pequeño departamento en un 5to piso Cuatro paredes de ladrillos que me vigilen Sin calefacción y el frío tocando todo, Un colchón volador que jamás abandona el piso Silencio que sirve de abrigo Junto a los restos de una pizza de hace dos días. Sostén junto a la esquina desde hace un mes al igual que los platos si lavar Cigarros asesinados una vez más tratando de vencer mi ansiedad. Pintura seca y letras escritas sin cesar. Por la ventana se ve caer constante la lluvia Haciendo recreación de mis ojos cada noche desde hace un tiempo atrás. Mi cobija que sirve como armadura Contra todo aquello que no puedo controlar Uñas al mínimo, La depresión gana de nuevo. Mis bolsillos en 0, Justo como mis amigos. Mis sueños atacan, y los dejo jugar a su manera llevándome de un lado a otro Entrando y saliendo de pesadilla a pesadilla De realidad a realidad Recuerdos que queman cuan licor amargo un viernes por la noche. Notas escritas y mensajes sin borrar Llamadas perdidas que nunca deseo contestar Cosas filosas ocultas Ya que jamás sabes hasta dónde serás capaz de llevar todo este circo Y eso está bien, Realmente estoy feliz aquí En mi pequeño castillo de papel Que se sacude cada vez que gimo Cada vez que me levanto gritando Con cada nota de placer auto creado En mis pequeñas cuarto paredes.
0
Sep 8, 2017
Sep 8, 2017 at 8:28 PM UTC
Cuatro paredes
Éste es, amigos, mi departamento: tres piezas, dependencias y pileta. Tendremos que vivir a la jineta yo, la mujer y el hijo turbulento. Casi no se ve el sol, no se oye el viento, no hay donde cultivar una violeta; los pasos quedos y la voz discreta, no se enoje un vecino soñoliento. Diez pisos se alzan sobre mi cabeza, sobre mi actividad o mi flaqueza gravita, hierro y piedra, un mundo entero. Nadie sabrá mi risa ni mi llanto... ¡Cuán grande deberá de ser mi canto para llenar de luz este agujero!
0
369
Departamento
Yo soy la secretaria ideal. Mi jefe es elegante, mi jefe es tan discreto, es alto, es distinguido, es un jefe completo. Cuando viene y me ordena: «una copia textual», yo soy la secretaria ideal. Mi jefe tiene esposa, dos hijos y tres criadas. La esposa por lo menos no lo comprende nada. Cuando él viene y me dice: «somos tal para cual», yo soy la secretaria ideal Mi jefe tiene un mustang y algún departamento donde vamos a veces yo y su remordimiento. Entonces lo conformo: «es pecado venial», yo soy la secretaria ideal. Mi jefe se comporta como un tipo maduro, la panza disimula cuando viste de oscuro. Y si bosteza y dice: «hoy no, me siento mal», yo soy la secretaria ideal. Cuando se va mi jefe, mi jefe ese hombre viejo yo me desarmo y quedo sola frente al espejo. Y a mí misma me digo el cansado ritual: «Yo soy la secretaria ideal».
0
339
La secretaria ideal