"alok" poems
#041716
May mga bituing nais abutin,
Nangangalay ang diwa pagkat dapat habulin.
Ganoon pala ang pagtatagisan ng mga saranggolang itim,
Sisipatin ang isa't isa't may pandilig na patikim.
Ako'y musmos sa alok nitong ginintuang pangarap,
Dilubyo'y mabagsik bagkus may matinding yakap.
At doon matatagpuan ang haplos na hinahanap,
Ako'y alipin sa sahig na Langit ang sumusulyap.
Sa paglatag ng Liwanag na may bahaghari
Waring yuyukod siyang ulap na mapagkunwari.
At kanyang saplot, ihahanay nang sandali,
Saksi maging hanging nagtataingang-kawali.
Sa pagsalin ng hiningang latak ng kahapon,
Baon pala ang sakit hanggang dapithapon.
Ipipinta ang itsura ng sarong na maputi,
Siyang pupuri sa Langit na may bahid ng kayumanggi.
Tila baryang itinapon at nagkakalansingan,
Sa papag na mistulang may sawing kasintahan.
Mga tauha'y lalaban sa kuweba ng kadiliman,
At doon ang kandila'y panandaliang tatahan.
Babahagian ng yaman ang uhaw sa kalinga,
Hahagkan silang mga busal na walang isang salita.
Hanggang sa magkandiring muli sa saliw ng musika,
Silang tangan ang pising may kakaibang mahika.
Apr 17, 2016
Apr 17, 2016 at 9:21 AM UTC
nakita mo ako noon na umiiyak
may nakawala na naman sa higpit ng aking paghawak
hinawakan mo ako noon sa balikat
nakita mo sa mga mata ko
wasak ang mundong kinatatayuan ko
ginawa **** dahilan ang pangyayaring 'yon
para bigyan ako ng pangalan sa buhay mo
Kinupkop mo ako.
pinasilong sa iyong payong
pinayungan mo ako nang akala **** naiiba ako
hinagkan mo ako
pinangalanang "tapat"
tinanggap ko ang alok **** payong
nananabik sa pagtanggap
pagtanggap
isang bagay na pinagkait ng mga kamay na nakawala
Nananabik ako.
kinilala mo ako
binasa na parang librong daladala mo araw araw
naging interesado sa kada buklat ng pahina
Naiintindihan mo na.
lubos ang saya nang makita kitang nagbabasa pa
nananabik akong matapos mo
kilalanin mo ako ng buo
itago sa kung saang lugar na wala nang makakaabot
bigyan mo ako ng rason.
ayan na, malapit ka na sa kabanata
kung saan bumitaw sila
tatlong pahina na, magtiyaga ka sana
dalawang pahina na lang, huminga ng malalim
isang pahina---
saglit, bakit hindi mo pa binubuklat sa huling pahina?
"magpapahinga muna", yan ang sinabi mo
ayos, para may lakas ka para harapin ang kabanata ko
Maghihintay ako
at naghihintay pa rin ako
nakatunganga ako sa labas ng kawalan
hinihintay ang pagbabalik mo
ilang beses ka nang nagpalakad lakad sa harap ko
hindi mo ba ako nakikita?
hindi ka na bumalik
hindi mo na sinubukang bumalik
wala ka pa nga sa kadiliman ko
hindi mo na kinaya ang kwento ko
Aug 15, 2017
Aug 15, 2017 at 7:46 AM UTC
The Eternal Journey
He kept moving in haste with no pauses
In his way, perhaps, eternal way
That walked sans sorrows, no joy, no applauses
To be remembered or to say
To other walkers of that way
Who moved without fear or being prey
To the momentary residences they did stay!
Alok Mishra
Oct 27, 2014
Oct 27, 2014 at 6:31 AM UTC
Dear Alok
God didnt create us
we created him
how would your message be delivered
when god is just an imaginative character ?
but you are real
i am real
she is real
he is real
shall I call you "she"
shall I call you "he"
lets figure out
who you are
you have *****
I have ******
you put dark lipstick
I put light colored
you put heavy make-ups
I keep it as simple as it is
you wear bra without anything to hold inside
and you keep it all open
I wish not to make people know i wear bra
I try to keep it as secret as it can be
though you say
you neither want to be called a woman
nor a man
why not men's wear then?
why women's wear you chose?
first decide who you are
what's the difference?
is it the gender or is it something else ?
your vulgarity was tolerated
coz it was you
if it was me
i would have named a ****
by the same crowd
who found you inspirational
in this case I am ditched
not you
coz you still are a man inside women's dress
you are man
your ***** makes you one
gender is not a problem
problem is your sexuality
not only your sexuality
but mine
his
everyone's
what matters here is commitment
love matters very little
*** is a taboo
sexuality is a taboo
May 23, 2017
May 23, 2017 at 7:00 AM UTC
#06092021
Ang damdamin ng poot at lambing
Ay mga mekanismong humahalo sa saya
Ng pusong gustong kumawala
Sa diktador na sumara ng lagusan patungo sa liwanag.
Hindi maipinta ang mga sandaling naging hayag
Sa kung papaanong paraan ba hinabi ang sarili
Sa banig ng karamdamang tumupok sa pangarap --
Sa pangarap na masilayan ang araw
At madampian ng liwanag ang buo nyang pagkatao.
Sa mga nanlilisik na matang mapanghusga,
Tila ba ang pagkutya ay naging agahan sa malamig na umaga,
At ang kapeng mainit ay binuhusan ng malamig na tubig
Sa gabing walang pasabi kung lumisan na ba ang araw
O nanatili itong nakatirik sa tanghaling tapat ngunit mapag-usig.
Ang bawat pagtulog nang patagilid
At paulit-ulit na pagbangon ay sadyang nakakasawa.
Samantalang sa kanyang pagpihit sa debateryang may impormasyon,
Ay naghalo ang sining ng iba't ibang kwentong
Sana nga'y kanyang hayag na natatamasa.
Ang mga butil buhat sa sisidlan ng kanyang liwanag
Ay tila ba wala nang lalagyan pang sasalo
Sa mga binasag na oras ng mapanghinang delubyo.
Tila ba nagbibilang na lamang sya
Ng mga yapak na walang mukha,
At mga katok na nanatiling multo sa apat na sulok ng kanyang paghinga.
Maging ang bawat larawan ay nagsilbing alaala na lamang
Na hindi na mauulit pa kung bumukas man ang liwanag
At mag-alok ito ng pagsakay
Sa hamong hindi nya na maaabutan pa.
Tila ba nahuli na ang pintig ng bawat kalabit sa kanyang damdamin,
Tila ba ang nakikinig ay nawalan na rin ng boses sa paligid.
At ang kahon na kanyang tirahan
Ay pansamantalang naging palamuting
Binudburan ng mga nagsasayawang bulaklak
At naglalagasang mga dahong walang nagwawalis.
Jun 8, 2021
Jun 8, 2021 at 10:36 PM UTC
081716
Inagaw ko ang silya kay Itay,
Nagdabog at nagkalansingan ang hain Niya;
Nilisan Siya kahit may habilin pa.
Nagmamadali ako, ayokong mahuli.
Pero ang oras, Siya pala ang Eksperto.
Nadapa, nasugatan --
Umiyak ako sa sobrang sakit.
Di bale nang pagalitan ako ni Itay,
Gusto ko lang talagang makauwi.
Kaya't bumalik ako,
Hindi ko napigilang mas umiyak pa
Nang yayain Niya ako sa Hapag-kainan.
"Kain na, anak."
Parang walang nagbago.
Alam ko, bawal ang "Tayo"
Kaya umupo ako sa silyang alok Niya.
Saka na ako tatayo,
Ayoko na kasing mauna.
Bahala na si Itay.
Aug 25, 2016
Aug 25, 2016 at 8:57 PM UTC
The Rainbow
‘My heart leaps up when I behold’
‘A rainbow in the sky’
Filled with seven colours, the story untold,
Hanging there still, so high,
‘So was it when my life began,’
‘So is it’ now I am insane,
‘So it be’ when I shall grow demon
‘Or let me die’ in my insanity, my venom.
‘The child is the father of man’
And how could I wish my days to be
‘Bond by each to each in natural piety,’
If I could not check my desires,
When I could not hold to the truth
That every father is the child’s prey!
Alok Mishra
Oct 26, 2014
Oct 26, 2014 at 10:57 PM UTC
Love- Voiceless Voice!
Silence whispered in the ear of heart
With her voiceless tongue,
The emotions that fell round and apart
Were fresh, so young.
Days that were in vain spent,
Found some toil to try,
Nights now were only meant
To seek, not to find and cry!
A journey started thus never to end,
The way was long under the sky,
A journey started thus never to offend,
The motive was the Moon in high!
Heart and Soul should fuse and rejoice,
Love is silent and does not need voice.
Alok Mishra
Oct 26, 2014
Oct 26, 2014 at 11:04 PM UTC
#05222021
Hindi ko mapigilan ang himig na humihele kasabay ng Iyong tinig.
Kumakatok ang Iyong presensya sa puso kong walang laman kundi ang pagkauhaw --
Nauuhaw buhat sa mundong mapagbalatkayo.
Sa mundong sapat na ang musika ng mga palamuting may hangganan.
Sa aking pagpikit ay umuusad ang Iyong mga pangungusap,
Bagamat walang tinig sa paligid
Ay namumuo pa rin ang habilin **** tangay ng hangin.
Maging mga kulisap ay walang naggawa't nanahimik na lamang.
Batid ko ang Iyong alok na ako'y tuluyang lumapit sa Iyong paanan,
Ang trono **** ni minsa'y hindi pa nasilayan
Bagkus hanap-hanap ng puso kong pagal sa paghihintay.
At kung ito ma'y panaginip, hayaan **** ako'y manatili.
Kinabig ko nang saglit ang parteng kaliwa ng aking dibdib,
Baka sakaling ang sarili'y natuluyan nang mahiwalay sa aking katawan.
At baka ako'y hinagip na rin kung saanmang lupalop --
Kung saan sa Iyong presensya'y mananatili akong akap.
Nais ko pa ring abutin ang pangarap **** inilaan
Ang sinasabi nilang imposible
Bagkus Sayo'y natagpuan ko ang katuturan.
Ang hiwaga na hindi maipaliwanag,
Ang hiwaga na tanging Sayo lamang nahanap.
Sa bawat pahinang hindi ko kayang tapusing maisulat
Ay nais kong habiin ang aking nararamdaman,
Itong pakiramdam na hindi ko masukat;
Pagkat Ikaw ang aking Pahinga, Sayo ang paghinga.
May 24, 2021
May 24, 2021 at 11:49 PM UTC
A Poet
Call me nothing,
I am a poet.
The beast
Wild and wise
Roaming for grass
In the waste land.
Alok Mishra
Tuesday, 28 October 2014
Oct 28, 2014
Oct 28, 2014 at 3:59 AM UTC
Mighty Death
O’ Death! Who can ‘ail’ thy ‘icy hands’?
Who canst challenge thy perpetual realm
Lingering over the oceans, vales, and sands?
Truth, like the insane humanity, thou dost not overwhelm,
Thou dost not forget thy duties and the eternal truth!
O’ Death! Who can ride thy mighty wings?
Thou alone canst fly with thy bulk so huge.
Thy shadow, the black herm, with herself brings
The call of eternal kingdom; thou with marred fuse!
Thou art the conspicuous truth; Death thou art eternal!
O’ Death! Thou dost die every moment
To be immortal in every ‘speaking monument’;
Death, thou art immortal and forever true;
Thou art the bliss soul passes through!
Alok Mishra
Oct 26, 2014
Oct 26, 2014 at 11:02 PM UTC
Span of Life
Come; rise and stand before we sleep forever.
Act now; dream now; pursue your passion;
The eternal truth leaves none, fool or clever,
Waits that for everyone- the inevitable ‘Passion.’
Set your eyes to the aim,
Put life in your name,
Fame you get or not,
Crave not for some defame!
Truth, that people love life so dearly.
In their loving, they lose it nearly!
Left are the ‘wise’ pursuits and they fall
In their graves, to that, they throughout stroll!
Rise; before your fall abrupt to decay
And come on the mirth in a new way…
Alok Mishra
Oct 26, 2014
Oct 26, 2014 at 11:06 PM UTC
Perpetual Love
Eternal is the woe of love
That Human race always suffer.
Cupid’s sharp arrows from heaven above
Decide the hearts to indulge and confer.
Starting from the blinking eyes
Then sinking deep in eager heart,
Tell any soul if it oblivion lies,
Who could escape the Eros’ pleasing dart!
Love- the only hope a soul has
To cross the circumference of ‘lust’
And end the venture of insane phase;
Then, at last, rise from the mortal dust…
To please, to redeem, to comfort and enlighten,
Love is only the truth that redeems and brighten.
Alok Mishra
Oct 27, 2014
Oct 27, 2014 at 6:26 AM UTC
Nostalgia
Once man thought
Why stars blink?
The next sought
Why things sink?
Then man won
The mysteries many,
Has man shown
The feelings any?
The minds grew,
Hearts did shrink;
Always in nostalgia
Think, think, think.
Alok Mishra
Oct 27, 2014
Oct 27, 2014 at 6:30 AM UTC