Noong ang langit ay may pitong mata pa,
sinabi ng dagat: huwag kang titingala nang matagal.
Ngunit ang aking mga kaliskis ay uhaw sa liwanag,
at ang aking lalamunan ay isang hungkag na kwebang
naghahanap ng apoy na hindi namamatay.
Umangat ako mula sa kailaliman,
dala ang lamig ng putik at ang alat ng sumpa.
Ang bawat paggalaw ng aking buntot
ay pagbalasa sa mga alon, isang babala
na ang gabi ay hindi na magiging tahimik.
Nang isubo ko ang unang buwan,
naramdaman ko ang init na gumuguhit sa aking lalamunan—
isang bilog na pilak na dahan-dahang natutunaw,
nagpapaamo sa madilim kong sikmura.
Nais kong maging bahagi ng langit,
nais kong ang bawat hibla ng aking laman
ay magningning tulad ng bathala.
Ngunit naririnig ko ang ingay sa ibaba:
ang paghampas ng mga kuryente, ang sigaw ng mga tao,
ang galit na kalansing ng mga metal na tila nanunumbat.
Iniluluwa ko ang liwanag, hindi dahil sa takot,
kundi dahil ang aking katawan ay hindi sapat
na sisidlan para sa isang bituin.
Babalik ako sa ilalim,
bitbit ang lasa ng pilak sa aking dila.
At sa tuwing makikita ninyo ang anino sa buwan,
alamin ninyong iyon ang aking yakap—
ang pagtatangka ng isang halimaw
na angkinin ang ganda na ipinagkait sa kanya.
Maghihintay ako sa pagitan ng mga korales,
kung saan ang liwanag ay isang alaala na lamang
ng mga bituin na nalunod sa aking mga mata.
Doon, ang aking hininga ay naggagawaran ng bula,
mga munting bilog na nagtatangkang gayahin
ang kabilugan ng buwan na minsan kong naramdaman.
Hindi niyo ba nauunawaan?
Ang aking gutom ay hindi gawa sa galit,
kundi sa matinding pangungulila.
Paano ko matitiis ang pananatili sa putik
kung ang aking balat ay nilikha upang kumislap?
Ang bawat kaliskis ko ay isang sugat
na tanging ang haplos ng buwan ang makahihilom.
Kaya't sa susunod na ang langit ay maging itim,
at ang mundo ay manginig sa aking pag-akyat,
huwag ninyong itago ang inyong mga liwanag.
Hayaan ninyong lamunin ko ang huling piraso ng ginto
hanggang sa ang aking bituka ay maging pugon,
hanggang sa ang dugo ko ay maging dalisay na apoy.
Nais kong maging sulo sa ilalim ng dagat.
Nais kong kapag ako ay namatay at naging alikabok,
ang bawat butil ng aking buto ay maging mga perlas
na may tatak ng kagat ng buwan—
isang patunay na kahit ang pinakamadilim na nilalang
ay minsang nagkaroon ng langit sa loob ng kanyang bibig.
Sa dulo, ang paglamon ko ay isang pagsamba.
Isang marahas na halik sa kaitaasan,
na kahit pilit ninyong bawiin sa ingay ng inyong mga lata,
ay mananatiling nakaukit sa kasaysayan ng gabi:
na ang isang halimaw ay minsang naging tahanan ng liwanag.
May 10
May 10, 2026 at 8:40 AM UTC
Kapag ang loob ko ay tila isang piitan,
At ang mga tanong ay walang mapaglibingan,
Dito ko hihilingin ang iyong kaparangan,
O, puting mitsa ng aking mga alinlangan.
Hihithitin ang pait sa gitna ng paglamay,
Isang sining ng dahan-dahang pagbibigti—buhay,
Ang usok ay naging malabo ngunit tapat na saklay,
Sa mga pangarap kong matagal nang nakahimlay.
Sa bawat buga ay may lumbay na humuhulagpos,
Isang lihim na usapang hindi na matatapos,
Hinahayaan kong ang mitsa ang siyang gumanap na panggapos,
Habang ang sariling hininga ay unti-unting nauupos.
Ikaw ang aking dambana sa t’wing ako’y ligalig,
Ang tanging nakikinig sa aking mga tinig,
Nilalamon ang init na sa dibdib ay pumipintig,
Isang sandaling takas sa mundong puno ng tinik.
Hinihithit ka’t ang bagyo ay nagiging karagatan,
Isang lihim na sugal, isang bisyong may pakiramdam,
Dinadaan sa usok ang bawat masakit na paalam,
Sa mga sugat ng kahapong hindi ko naman inaasam.
Huwag mo akong husgahan sa aking pagkapit,
Puting patpat na tila lunas sa bawat pait,
Sapagkat sa bawat buga’y may pilit na pumipitpit,
Sa mga luhang sa mata ko’y ayaw nang pumikit.
Tila isang ritwal ng unti-unting paglaho,
Habang ang mitsa ay nagiging itim na mabaho,
Dito ko itinatago ang bawat kong pangako,
Sa gitna ng mundong mapaglaro at mapanloko.
Ikaw ang sakristang saksi sa aking kumpisalan,
Sa t’wing ang konsensya ko ay nasa bingit ng kamatayan,
Bawat hithit ay tila pag-inom sa kapaitan,
Ng mundong sa aki’y wala namang kapatawaran.
Habang ang baga ay gumagapang sa iyong katawan,
Ay tila binubura ang bigat ng aking katauhan,
Isang sandaling wala akong pananagutan,
Sa mga tungkuling tila wala nang katapusan.
Ngunit ang bawat abo ay isang piping babala,
Na ang bawat hininga ay may katumbas na dusa,
Binubuo mo ang mundo ko sa gitna ng pagkasira,
Isang puting anino sa kamay ng isang makata.
Susunugin ang bawat oras na tila basura,
Habang ang baga mo ay nag-iiwan ng ngiti sa'king mukha,
Dito sa dulo ng daliri, naroon ang iyong pulbura,
Sa pagitan ng aking buhay at ng iyong maskara.
Itatapon kita sa dumi ng ating hantungan,
Yayapakan ang baga sa gitna ng lansangan,
Ngunit bukas sa muling pagdating ng kawalan,
Ikaw pa rin ang hahanapin sa dulo ng aking isipan.
Apr 28
Apr 28, 2026 at 12:49 AM UTC
Hindi kita ikukumpara sa araw na nakapapaso,
Kundi sa dapit-hapon na nagpapatahimik sa gulo.
Sapagkat sa iyong pagdating, ang mundo ay humihinga,
Naglalaho ang pagod, napapalitan ng panatag na kalinga.
Ikaw ang kapeng mainit sa madaling-araw na maginaw,
Ang pait at tamis na sa aking sistema ay nanunuot, umaapaw.
Hindi ka lamang dekorasyon sa aking munting tahanan,
Kundi ang haligi at bubong sa oras ng alimpuyo at ulan.
Para kang aklat na lumang-luma ngunit sa aki'y mabango,
Bawat basa ko sa iyo, may natutuklasang hindi biro.
Sa iyong mga mata, may balintataw na tila uniberso,
Doon ako naliligaw, doon din ako nakahahanap ng dako.
Ikaw ang hibla na nagbubuklod sa aking mga pangarap,
Ang matamis na duhat sa gitna ng mapaklang paghihirap.
Maging ang iyong galit ay tila amihan na dumaratal,
Malamig sa balat, kahit na may dalang bahagyang kintal.
Hindi ka bulaklak na sa plorera lamang itatago,
Ikaw ay punong-kahoy na sa bagyo ay hindi susuko.
Ang iyong pag-ibig ay hindi parang bula na naglalaho,
Kundi parang anino na kasunod ko sa bawat dako.
Saksi ang silangan sa ating mga piping sumpaan,
Na ang iyong ngalan ang huling bibigkasin bago ang hangganan.
Ikaw ang aking talinghaga, ang aking tula, at aking awit,
Ang tanging dahilan kung bakit ang lupa ay tila langit.
Apr 24
Apr 24, 2026 at 2:21 PM UTC
Banayad, halos walang galaw—
hindi hangin ang unang dumadampi,
kundi amoy ng lupang bagong gising
sa ilalim ng dating sugat.
May sinasabi ang liwanag
mula sa bilog na nakatanaw sa gabi,
hindi malinaw, hindi tuwiran,
ngunit tumatagos sa tubig na payapa:
“Hindi lahat ng nawala ay tuluyang lumubog.”
Samantala, ang araw—
hindi umatras sa kaniyang init,
ngunit hinayaan ang ulap
na bahagyang tumabing
sa mata ng lupang napagod tumitig.
Sa pagitan ng patak at pagkatuyo,
may lihim na galaw—
hindi nakikita,
ngunit unti-unting nagtatama
sa mga bitak na hindi na umimik.
Umaagos ang ilog,
hindi na tulad ng dati—
may bahid ng alaala ang tubig,
ngunit marunong nang magdala
nang hindi nalulunod.
Nababawasan man ang laman ng pasô,
may nananatili sa ilalim nito—
parang pangalang hindi binabanggit,
ngunit hindi rin kinakalimutan.
Kapag tigang ang lupa,
hindi lang ito uhaw sa ulan—
kundi sa pandama
na may darating pa.
At nang unti-unting lumitaw
ang munting lunti sa gilid,
hindi ito sigaw ng tagumpay,
kundi tahimik na paalala:
ang paghilom
ay hindi biglang pag-ayos,
kundi marahang pagbalik
sa sarili **** pagdaloy.
Apr 24
Apr 24, 2026 at 2:05 PM UTC